#📙 നോവൽ - പ്രളയം 🔻 പാർട്ട് _4 ✍️ രചന - Aniprasad കലങ്ങി പതഞ്ഞൊഴുകുന്ന കല്ലാറിന്റെ ചുഴിത്തിരയ്ക്ക് മദ്ധ്യേ ഒരു കുരുന്ന് കൈ ഉയർന്ന് വന്ന് രക്ഷയ്ക്കായി വായുവിൽ ചുര മാന്തുന്നത് കണ്ട് തീരത്ത്‌ നിന്നും കൂട്ട നിലവിളികൾ ഉയർന്നു. "ആരെങ്കിലും ഒന്ന് സഹായിയ്‌ക്കോ.. ആരെങ്കിലും.." ഗൗരി അവിടെ കൂടിയിട്ടുള്ള ആണായി പിറന്ന ഓരോ മുഖങ്ങളോടും കെഞ്ചിയെങ്കിലും അലറിതിമിർത്തു പായുന്ന കല്ലാറിന്റെ മരണക്കയത്തിലേക്ക് എടുത്തുചാടാൻ ആർക്കും ചങ്കുറപ്പ് പോരായിരുന്നു. പീലിപ്പോസ് മുതലാളി സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾക്കായി അക്കരയിക്കരെ പോകാൻ മോട്ടോർ ഘടിപ്പിച്ച ചെറിയൊരുവള്ളംവള്ളപ്പുരയിൽ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. മുതലാളിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് അപ്പോൾ തന്നെ ആള് പോയെങ്കിലും മുതലാളിയോ മകനോ സ്ഥലത്തില്ലെന്ന മറുപടിയാണ് അവർക്ക് കിട്ടിയത്. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ മകളുടെ മനസ്സമ്മത ചടങ്ങിന്റെ എന്തോ ആവശ്യത്തിനായി അദ്ദേഹവും മകൻ ജെറിനും ടൗണിലേക്ക് പോയിരിയ്ക്കയായിരുന്നു. മഴയായതിനാൽ കൊടുവത്തൂരേക്ക് തിരിച്ച് വരാതെ അദ്ദേഹം ടൗണിലുള്ള വീട്ടിൽ തങ്ങുകയാണ്. പീലിപ്പോസിന്റെ ഭാര്യ പുല്ലാട്ടെ മേരിയമ്മ അപ്പോൾ തന്നെ ഭർത്താവിനെ വിളിച്ച് വിവരം പറയുകയും അദ്ദേഹം ഉടനടി പോലീസ് സ്റ്റേഷനുമായി ബന്ധപ്പെടുകയും ചെയ്തു. "ആ കുഞ്ഞിനെ രക്ഷപ്പെടുത്താൻ ആരുമില്ലേടാ ഈ നാട്ടിൽ.." കല്ലാറിന്റെ ഒഴുക്കിനനുസരിച്ചു താഴേയ്ക്ക് ഒഴുകി പോകുന്ന നൂർജുവിന്റെ ശരീരം ലക്ഷ്യം വച്ചു ഗൗരി കരയിലൂടെ താഴേയ്ക്ക് ഓടി.. എവിടെങ്കിലും ഒരിത്തിരി വെള്ളക്കുറവുള്ളസ്ഥലം എത്തുമ്പോൾ ആറ്റിലേക്ക് ചാടാനാണ് അവളുടെ പ്ലാനെന്ന് ഗൗരിയ്ക്ക് @പിന്നാലേ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നവർക്ക് മനസിലായി. "ഗൗരിയേ.. എടുത്ത്‌ ചാടല്ലേ പെണ്ണേ... നിലവെള്ളം ചവിട്ടി നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല നിനക്ക്..." അവൾക്ക് പിന്നാലേ ഓടി വന്ന കുഞ്ഞച്ഛനും,കുട്ടൻ പിള്ളയും ഒന്നും വിളിച്ചലറുന്നത് മഴപെയ്ത്തിന്റെആരവത്തിൽ അവളുടെ കാതിൽ വീണില്ല. ശരിയ്ക്കും അവളത് കേട്ടില്ലെന്നതാണ് നേര്. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒറ്റ ലക്ഷ്യം മാത്രം.. അവളുടെ കാതിൽ ഒരേ ഒരു നിലവിളി മാത്രം.. ഇത്തവണ ഒരു തലയാണ് വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് പൊങ്ങി വന്നതെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ഗൗരി രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിച്ചില്ല. അടർന്ന് വീണ ആട്ടിൻ കൂടിന്റെ ഏതോ ഒരു ഭാഗം വെള്ളത്തിൽ ഒഴുകികൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണെന്നും, അതിന്മേൽ നൂർജു ജീവന്മരണ പോരാട്ടം നടത്തിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണെന്നും മനസിലായ ഗൗരിയുടെ ലക്ഷ്യവും അതുമാത്രമായിരുന്നു. ബ്ലസിന് മീതെ ഇട്ടിരുന്ന ഷാൾ ദൂരേയ്ക്ക് എറിഞ്ഞ ശേഷം ഗൗരി കല്ലാറിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു. രണ്ടു നിമിഷത്തേയ്ക്ക് കരയിൽ നിന്നവരുടെ ഞെഞ്ചിടിപ്പ് നിന്നു പോയി. "അതും പോയോ.. ദൈവമേ.. ചാടല്ലേ, ചാടല്ലേ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും കേൾക്കാതാണല്ലോ.." പനയ്ക്കലെ റെയ്ച്ചൽ നെഞ്ചത്തടിച്ചുംകൊണ്ട് നിലത്തേയ്ക്കിരുന്നു. മഴവെള്ളത്തിൽ അവർക്ക് നില തെറ്റി പ്പോയി. കരയിൽ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ എല്ലാക്കണ്ണുകൾക്കും അതിശയം പകർന്നു ഗൗരി കരയിൽ നിന്നും മീറ്ററുകൾക്കപ്പുറത്ത്‌ ഉയർന്നു വന്നു. വായിൽ നിറഞ്ഞ വെള്ളം അവൾ കല്ലാറിന്റെ ഓള പ്പരപ്പിനുമീതെ തുപ്പിക്കളഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്റെ ലക്ഷ്യം എവിടെയെന്നു നാല് പാടും തിരഞ്ഞു. ഒഴുക്കിനെതിരെ പിടിച്ച് നിൽക്കാൻ അവൾ നന്നേ പണിപ്പെട്ടു. എത്രയൊക്കെ പിടിച്ചുനിന്നിട്ടും കണ്ണിൽ വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ അവളുടെ കാഴ്ചയെ മറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. "ഗൗരിയേ.. മോളെ.. വലത്തോട്ട്.. നീ നിൽക്കുന്നിടത്ത്‌ നിന്നും വലത്തോട്ട്.." കരയിൽ നിൽക്കുന്നവർ, അവൾ ലക്ഷ്യമറിയാതെ നിൽക്കുകയാണെന്ന് കണ്ടിട്ട് വിളിച്ചലറി.. ഗൗരി വലതു ഭാഗത്തേയ്ക്ക് തിരിഞ്ഞു പുഴ മദ്ധ്യത്തേക്ക് നോക്കി. വെള്ളത്തിന്‌ മീതെ ഒരു കോഴി നിൽക്കും പോലൊരു തല താഴേയ്ക്ക് ഒഴുകിപ്പോകുന്നു. ആ ലക്ഷ്യം വച്ച് ഗൗരി ഒഴുക്കിനെ മുറിച്ച് നീന്താൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും മല വെള്ളത്തെ തോൽപ്പിയ്ക്കാനുള്ള ശക്തി അവൾക്കില്ലായിരുന്നു. കാറ്റ് അടിച്ച് വീഴ്ത്തിയ കുറെ വാഴക്കുലകൾ വെട്ടി കൂട്ടിയ ശേഷം മഴ നനഞ്ഞു കുതിർന്നുകൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് വന്നു കയറിയതേയുള്ളൂ റോബിച്ചൻ. അവനെ കാത്തിരുന്ന അമ്മച്ചി അവന് ഇടിച്ചമ്മന്തിയും, മാങ്ങ അച്ചാറും കലക്കിയ ചൂട് കഞ്ഞി കുടിയ്ക്കാൻ എടുത്തു കൊടുത്തു.. പണി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്ക് വന്നാൽ റോബിച്ചന് വേണ്ടത് അതാണെന്ന് പൊന്നമ്മയ്ക്ക് അറിയാം.. റോബിച്ചൻ കഞ്ഞിയിൽ സ്പൂൺ ഇട്ട് കലക്കിയ ശേഷം പാത്രത്തോടെ അതെടുത്തു വായിലേക്ക് വച്ചതേയുള്ളൂ. അപ്പോഴാണ് മുരളിയും ജിൻസനുംകൂടി ഓടി അവിടേയ്ക്ക് വരുന്നത്.. "റോബിച്ചാ.. നമ്മുടെ റസിയാതാടെ മോള് വെള്ളത്തിൽ പോയെടാ... " മുരളി, കരുത്താർജിച്ചു വരുന്ന മഴയിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് വിളിച്ചലറി. ചുണ്ടോളം കൊണ്ട് വന്ന കഞ്ഞിപ്പാത്രം റോബിച്ചൻ തിരികെ വച്ച ശേഷം ചാടിഎണീറ്റു. "എവിടെയാടാ..." റോബിച്ചൻ അവരെ നോക്കി അലറി. "കടത്ത്‌ കടന്ന് താഴോട്ട് ഒഴുകിപ്പോയെന്നാ അറിഞ്ഞത്." റോബിൻ പെട്ടന്ന് അകത്തേയ്ക്ക്കയറി മരം മുറിക്കാൻ വാങ്ങി വച്ചിരുന്ന വടം കയ്യിലെടുത്തു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് വന്നിട്ട് കടവിലേക്ക് ഓടി. അതിനും കുറെ താഴെയായി ആൾക്കൂട്ടം കണ്ടതോടെ മൂവരും മഴയേ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് അവിടേയ്ക്ക് പാഞ്ഞു. റോബിൻ കയ്യിലിരുന്ന വടത്തിന്റെ തുമ്പ് അരയിൽ കെട്ടിയ ശേഷം മറുഭാഗം പിടിച്ചോളാൻ ജിൻസന് നിർദേശം കൊടുത്തിട്ട് വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടി. അവന് പിന്നാലേ കയറിന്റെ ഇടതു ഭാഗം ചേർന്ന് മുരളിയും ചാടി. ദൂരെ കല്ലാറിന്റെ മദ്ധ്യേ ഗൗരിയുടെ തല മുങ്ങുകയും താഴുകയും ചെയ്യുന്നത് അവർക്ക് കാണാമായിരുന്നു. "ഒഴുക്കറിഞ്ഞു നീന്തണേമുരളീ.. ചുഴിയിൽ പെട്ടാലുടൻ കയറിൽ പിടിച്ചോണം.." കല്ലാറിലെ സർവ്വ ചുഴിത്തിരകളും റോബിച്ചന് വശമായിരുന്നു. കല്ലാർ എവിടെയൊക്കെ മരണ ത്തിര ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും അവന് കാണാപ്പാഠമായിരുന്നു. ഗൗരി നീന്താതെ ഒഴുക്കിൽ ഒഴുകി ഗതിയറിയാതെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന നൂർജുവിന്റെ രക്ഷാ കവചമായ ആട്ടിൻ കൂടിന്റെ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് മുമ്പിൽ എത്തിനിന്ന് നില വെള്ളം ചവിട്ടി. അവൾക്ക് കാലുകൾ കുഴയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തണുപ്പോ, ചൂടോ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത വിധം അവളുടെ ശരീരം മരവിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "മോളെ.. മോളേ.."എന്ന് ഗൗരി ആ കുഞ്ഞ് ശിരസ്സ് നോക്കി വിളിച്ചെങ്കിലും നൂർജുവിൽ ഒരു ചലനവും ഉണ്ടായില്ല.. ഗൗരി തനിയ്ക്ക് മുൻപിലേക്ക് നീണ്ട് നിന്ന ഒരു തടിയിൽ പിടിച്ചെങ്കിലും അവൾക്ക് തോന്നി വെള്ളത്തിലല്ലാതെ താൻ മറ്റൊന്നിലും തൊട്ടിട്ടില്ലെന്ന്. അവൾഒരു കൈനീട്ടി നൂർജുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ തൊട്ടു. യാതൊരു ചലനവും അവിടെ അറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല. കച്ചിത്തുരുമ്പിൽ നിന്നുള്ള നൂർജുവിന്റെ പിടിവിടുവിച്ചാൽ, തനിയ്ക്ക് അവളെയുംകൊണ്ട് നീന്തി ഒരുപത്ത്‌ വാര പോലും മുമ്പോട്ട് എത്താൻ കഴിയില്ല.. തിരികെ കരയിലേക്ക് എത്തുമെന്നുള്ള ഗൗരിയുടെ പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെട്ട് തുടങ്ങി. എല്ലാം ഇവിടെ തീരുകയാണെന്ന്അവൾക്ക് ഉറപ്പായി. രക്ഷയുടെ അവസാന കിരണവും അസ്തമിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു. നില വെള്ളം ചവിട്ടാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൾക്ക് കാലുകളിൽ വല്ലാത്ത ഭാരം തൂങ്ങുന്ന അവസ്ഥയായി. ഇനി ഒഴുക്കിൽ ദിശയറിയാതെ നീങ്ങി ഏതെങ്കിലും ചുഴിത്തിരയിൽ കല്ലാറിനടിയിലേക്ക് താന്നു പോകും... അവളുടെ തൊട്ടടുത്തെത്തിയ റോബിച്ചൻ അപ്പോഴാണ് തന്റെ അരയിൽബന്ധിച്ചിരുന്ന വടത്തിന്റെ തുമ്പ് ഗൗരിയ്ക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞു കൊടുത്തത്. കണ്ണിൽ, ശിരസ്സിൽ, മസ്‌തിഷ്ക്കത്തിൽ വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു ചെറുകണിക വീണു പൊട്ടിയത് പോലെ ഗൗരിയ്ക്ക് തോന്നി. "റോബിച്ചാ.. അവള്.." ഗൗരി ഒരു കൈകൊണ്ട് നൂർജുവിന്റെ മുടിയിൽ പിടുത്തമിട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. "ചേച്ചീ.. അവളെ വിട്ടേക്ക്.. എന്നിട്ട് കയറ് കയ്യിൽ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചോ. വിട്ടു കളഞ്ഞേക്കരുത്." റോബിച്ചനും, മുരളിയും ഓരോ കൈകൾ കൊണ്ട് നൂർജുവിനെ ഉയർത്തിയെടുത്തു. അവളുടെ കാൽ കഴുക്കോലുകൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിയ നിലയിലായിരുന്നു. മുരളി ഊർന്ന് ചെന്ന് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടി ആ വിഘ്‌നം നീക്കിയെടുത്തു. ഇനി ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ലെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ ഗൗരിയ്ക്കും ഒരു പുനർ ജീവൻ വന്നു. ഗൗരിയേ വടത്തിന്റെ സുരക്ഷയിൽ ഇടയ്ക്ക് നിർത്തി അവർ കരയിലേക്ക് തിരിച്ച് നീന്തി. നൂർജുവിനെ റോബിച്ചൻ തന്റെ പിന്നിൽ ചേർത്തു വച്ച് അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ കഴുത്തിന് ഇരു വശത്ത് കൂടിയും മുമ്പോട്ട് ഇട്ട് ചേർത്തു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. കരയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നവർ വടം വലിയ്ക്കുന്നതിനാൽ അവർക്ക് ഒഴുക്കിൽ താഴ്ന്നു പോകാതെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കേണ്ട കാര്യമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. തീരത്തോട് അടുക്കവേ വടത്തിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ട ശേഷം മുരളി കരയിലേക്ക് നീന്തിക്കയറി. അവനറിയാമായിരുന്നു തനിയ്ക്ക് തൊട്ട് പിന്നിൽ ഗൗരി കുഴഞ്ഞ്, തളർന്നാണ് വരുന്നതെന്ന്.മുരളി മുട്ടൊപ്പം ഒഴുക്കിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഗൗരിയേ ഇടുപ്പിലൂടെ കയ്യിട്ട് ചേർത്തു പിടിച്ച് കൊണ്ട് തീരത്തേയ്ക്ക് കയറി. റോബിച്ചൻ നൂർജുവിനെയും കൊണ്ട് കയറി വന്നതോടെ ജിൻസൺ കുഞ്ഞിനെ അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങി തൊട്ടടുത്തുണ്ടായിരുന്ന വീടിന്റെ തിണ്ണയിലേക്ക് കിടത്തി. അവിടെ മെഡിക്കൽ മിഷനിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ജോളിയെ ആരോ പോയി കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ജോളി വന്ന് കുഞ്ഞിന്റെ പൾസ് നോക്കിയ ശേഷം'എത്രയും പെട്ടന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയ്ക്കയല്ലാതെ വേറേ മാർഗമില്ല "എന്ന് അറിയിച്ചു. "ദേ... പുല്ലാമല കടവിൽ പോലീസ് വന്നിട്ടുണ്ട്. അവർ അവിടെ ബോട്ട് ഇറക്കുന്നുണ്ട്.. ഇപ്പോൾ എത്തും." മറുകരയിലേക്ക് നോക്കി നിന്ന ആരോ പോലീസിന്റെ സ്പീഡ് ബോട്ട് കുടവത്തൂരിലേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് പറഞ്ഞു. വേറെയും രണ്ടോ മൂന്നോ ബോട്ടുകൾ കല്ലാറിൽ തിരച്ചിൽ ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "ഒരു ബോട്ട് ഇങ്ങോട്ട്അടുപ്പിയ്ക്കാൻ പറയ്‌. കുഞ്ഞിനെ പെട്ടന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയ്ക്കണം.." റോബിച്ചൻ നൂർജുവിന്റെ വയറ്റിൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന വെള്ളം പതിയെ തള്ളി തള്ളി പുറത്തേയ്ക്ക് വീഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. തീരത്ത്‌ നിന്ന് ആൾക്കാർ ബഹളമുണ്ടാക്കുന്നത് കണ്ടതോടെ സ്കൂബ ടീമിന്റെ ഒരു ബോട്ട് കുടവത്തൂർ തീരത്തേയ്ക്ക് അടുപ്പിച്ചു. "സാറേ.. കുഞ്ഞിനെ കിട്ടി. അതിനേ പെട്ടന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയ്ക്കണം..." മുരളി ആപൊലീസുകാരോട് പറഞ്ഞു. "എവിടെ.. പെട്ടന്ന് കൊണ്ടുവാ.." ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ പോലീസുകാരൻ നിർദേശിച്ചു. ഒരൊറ്റ നിമിഷമേ വേണ്ടി വന്നുള്ളൂ നൂർജുവിന്റെ ശരീരം ബോട്ടിൽ എത്തിയ്ക്കാൻ..അവിടെ നിന്നും ഒന്നോ രണ്ടോ ആൾക്കാർ കൂടി സ്പീഡ് ബോട്ടിലേക്ക് കയറി. സ്പീഡ് ബോട്ട് പുല്ലാമല കടവിൽ എത്തുമ്പോൾ അവിടെ ആംബുലൻസ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു നിർത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നോ രണ്ടോ ഗ്ലാസ് ചൂട് കാപ്പി കുടിച്ചതോടെ ഗൗരിയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഉണർവുണ്ടായി. "നിനക്ക് ആശുപത്രിയിലെങ്ങാനും പോണോ മോളേ...നിന്റെ മുഖം കണ്ടിട്ട് നീ ആകെ ക്ഷീണിച്ച് പോയ മട്ടുണ്ടല്ലോ." ഗോപിയാശാൻ അവളോട് തിരക്കി. "എന്തിന്.. എനിയ്ക്കൊന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ അച്ഛാ...പിന്നെന്തിനാ ഞാൻ ആശുപത്രിയിൽ പോകുന്നത്.. അച്ഛന്റെ ചോദ്യം കേട്ടാൽ തോന്നും ഞാനാണ് ആറ്റിൽ വീണതെന്ന്.." ഗൗരി തനിയ്ക്കൊന്നും ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ കയ്യിലേക്കും, കാലിലേക്കും ഒക്കെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ചേച്ചി ആകെ ക്ഷീണിച്ച് പോയിരുന്നു... അത് കണ്ടിട്ടാ ഗോപിയാശാൻ ചോദിച്ചത്.." മുരളി അവരെയെല്ലാവരെയും നോക്കി. "അത് പിന്നെ ഞാൻ നൂർജുവിനെ എങ്ങിനെ ഇക്കരയെത്തിയ്ക്കും എന്നാലോചിച്ചു കുഴങ്ങി പോയതാ. ആരുടെയെങ്കിലും സഹായമില്ലാതെ തീർച്ചയായും എനിയ്ക്കവളെ കരയ്ക്കെത്തിയ്ക്കാൻ പറ്റുമായിരുന്നില്ല." "എന്നിട്ടും എന്തൊരു ധൈര്യത്തിലാ ചേച്ചി ആ വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടിയത്.. യാതൊരു സുരക്ഷയുമില്ലാതെ.. വടം കയ്യിലുണ്ടായിട്ട് പോലും ഞങ്ങൾക്കൊരു ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു..ആ കാഴ്ച കണ്മുമ്പിൽ കണ്ടിട്ട് പോലും ആരും അടുക്കാതെ നിന്നതും അതുകൊണ്ടാ.." "അവളെ നമ്മൾക്ക് അങ്ങനങ്ങു വിട്ടുകൊടുക്കാൻ പറ്റുവോ റോബിച്ചാ കല്ലാറിന്.. എന്റെ ശ്രീമയിയുടെകൂടെ ഇരുന്നു കളിച്ചിട്ട് എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വെള്ളവും വാങ്ങി കുടിച്ചോണ്ട് പോയ കുഞ്ഞാ.. ആരൊക്കെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചാലും എനിയ്ക്കതിനു കഴിയില്ല.. ചത്താലും ഞാൻ പിന്മാറത്തും ഇല്ലായിരുന്നു. ആ കുഞ്ഞിനെയെന്നല്ല, കൊടുവത്തൂരുള്ള ഒരൊറ്റ മനുഷ്യജീവിയെയും എന്റെ മുമ്പിലൂടെ അപഹരിച്ചു കൊണ്ട് പോകാൻ ഞാൻ കല്ലാറിന് വിട്ടു കൊടുക്കില്ല.." അവളുടെ മുഖത്ത്‌ ശാന്തതയായിരുന്നെങ്കിലും വല്ലാത്തൊരു ദൃഢത അവിടെ കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നു. കുറച്ച് സമയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ഗൗരി സാധാരണ നിലയിലേക്ക് എത്തി. "നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം മോളേ.. റസിയയെ ഞങ്ങൾ കൊണ്ട് ചെന്ന് വീട്ടിൽ ഇരുത്തിയിട്ടുണ്ട്.. അവർക്ക് ഇനി ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകണ്ടേ... ആരോ ജാസ്മിനെ വിളിച്ച് കാര്യം അറിയിച്ചു. അവളും, ഭർത്താവും ഇപ്പോൾ ആശുപത്രിയിൽ എത്തി ക്കാണും." അവർ പോകാനായി ഇറങ്ങവേ മൂന്നോ നാലോ പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ മഴ നനയാതെ കുട ചൂടിക്കൊണ്ട് അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "ഗൗരി.." അതിൽ ഉയർന്ന റാങ്കിലുള്ള പോലീസുകാരൻ അവളെ നോക്കി തിരക്കി. ഗൗരി അയാൾക്ക് മുൻപിൽ നിന്ന് ഇരു കൈകളും കൂപ്പി. അയാൾ അവളെ അഭിനന്ദിച്ച ശേഷം കുറച്ച് ഉപദേശങ്ങളും നൽകി. "മഴ തീർന്ന് കടത്ത്‌ തുടങ്ങും വരെ നിങ്ങൾക്ക് അത്യാവശ്യക്കാർക്ക് മാത്രം അക്കരയിക്കരെ പോയി വരാൻ ഫിലിപ്പോസിന്റെ സ്പീഡ് ബോട്ട് ഉപയോഗിയ്ക്കാം എന്ന് അദ്ദേഹം അറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്.. മഴയാണ്.. അത്യാവശ്യം നന്നായി ഒഴുക്കുണ്ട്.. അത് കൊണ്ട് ആവശ്യക്കാർ മാത്രം ബോട്ട് സർവീസ് ഉപയോഗപ്പെടുത്തുക. ഫിലിപ്പോസിന്റെ ഡ്രൈവർ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ട സഹായങ്ങൾ ചെയ്തു തരും. നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടായാലും ഞങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെടണം." അവർ തങ്ങളുടെ നമ്പർ അവർക്ക് നൽകിയ ശേഷം മടങ്ങിപ്പോയി. വൈകുന്നേരം പഞ്ചായത്ത്‌ മെമ്പർ ബെഞ്ചമിൻ അവിടേയ്ക്ക് എത്തിച്ചേരുകയുണ്ടായി. "എന്നേ ഇവിടെ നിന്ന് വിളിച്ചറിയിച്ചതനുസരിച്ചുഞാനാണ് പോലീസും ഫയർ ഫോഴ്‌സും ഒക്കെയായി ബന്ധപ്പെട്ടതും. ആംബുലൻസ് അറേൻജു ചെയ്തതും.." അയാളും അനുയായികളും എല്ലാവരെയും നോക്കി ചിരിച്ചു. "ചുമ്മാ കള്ളംപറയല്ലേ മെമ്പറേ.. മെമ്പറുടെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചപ്പോൾ മെമ്പറുടെ പെണ്ണും പുള്ള പറഞ്ഞത് മെമ്പർ നാട്ടിൽ ഇല്ലെന്നും കോഴിക്കോടിനു പോയിരിയ്ക്കയാണെന്നും ആണല്ലോ.." റോബിച്ചൻ പറഞ്ഞു. "കോഴിക്കോട് ഇരുന്നുകൊണ്ട് എനിയ്ക്കെന്താ പോലീസിനെ വിളിയ്ക്കാൻ പാടില്ലേ... കൊടുവത്തൂർ ഇരുന്നല്ലല്ലോ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു തരുന്നത്.. പുല്ലാമല ഇരുന്നല്ലേ. അതുപോലെയേ ഉള്ളൂ ഇതും.." "മതി മെമ്പറേ തള്ളിയത്. പോലീസുകാർ വന്നപ്പോൾ പറഞ്ഞാരുന്നു അവരെ ബന്ധപ്പെട്ടന്നും, നിർദേശങ്ങൾ തന്നെന്നും. അത് പക്‌ഷേ ബെഞ്ചമിൻ മെമ്പറുടെ പേരല്ല അവർ പറഞ്ഞത്. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ പേരാ." "അത് പിന്നെ.. ആദ്യം ഞാനാ പോലീസുമായി ബന്ധപ്പെട്ടത്.. പിന്നാ പീലിപ്പോസ് വിളിയ്ക്കുന്നത്." "സമ്മതിച്ചു മെമ്പറേ.. എല്ലാം മെമ്പറിന്റെ കഴിവാ.. ഒന്നര മണിയ്ക്കൂർ കൊണ്ട് മുന്നൂറ്റമ്പത് കിലോമീറ്റർ യാത്ര ചെയ്തുകൊടുവത്തൂർ വന്നതും മെമ്പറിന്റെ മറ്റൊരു കഴിവാ ല്ലേ.." റോബിൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ബെഞ്ചമിൻ അവനെ സൂക്ഷിച്ചൊന്നു നോക്കി. അവൻ അപ്പറഞ്ഞത് അയാൾക്ക് തീരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. അതും അത്രയും ആൾക്കാർക്ക് മുൻപിൽ വച്ച്. കുറച്ച് സമയം അവിടെ നിന്നിട്ട് ബെഞ്ചമിൻ ആറ്റു തീരത്തു നിന്നും സ്കൂളിലേക്ക് മാറ്റി പാർപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ആൾക്കാരുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് പോയി. സന്ധ്യയായിട്ടും മഴയുടെ ശക്തി വർധിച്ചു വന്നതല്ലാതെ തോരുന്ന ലക്ഷണമൊന്നും എവിടെയും കാണാനില്ലായിരുന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ