*_దయకలిగి వుండండి!_*
*నేను ఉబెర్ డ్రైవర్ని. ఎక్కువగా రాత్రి షిఫ్ట్ చేస్తాను. గత వారం ఓ రాత్రి 11 గంటలకు ఒక వృద్ధుడిని ఎక్కించుకున్నాను.*
*కారులో కూర్చోగానే ఆయన అన్నాడు:*
*“ఈ రాత్రి నన్ను ఐదు చోట్లకు తీసుకెళ్లాలి. నేను నీకు ₹.5000/- ఇస్తాను. కానీ పనంతా పూర్తయ్యే వరకు ‘ఎందుకు’ అని అడగకూడదు.”*
*అని ఐదు చిరునామాలు ఇచ్చాడు.*
*మొదటి నిలయం:*
*పట్టణచివరిలో వున్న ఒక ఇల్లు.*
*ఆయన కారులోనే కూర్చొని ఆ ఇంటిని పది నిమిషాలు నిశ్శబ్దంగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. కళ్లలో నీరు. మాట లేకుండా ఏడుస్తున్నాడు*.
*“సరే. తదుపరి.” అన్నాడు.*
*రెండో నిలయం:*
*ఒక ప్రాథమిక పాఠశాల*
*ఖాళీగా, చీకటిగా ఉంది*. *ఆయనలోపలికి వెళ్లి దగ్గరలో ఉన్న ఊయలపై కూర్చున్నాడు. ఇరవై నిమిషాలు* *అక్కడేవుండి తిరిగి వచ్చి అన్నాడు:*
*“ఇక్కడ నేను 43 సంవత్సరాలు టీచర్ గా బోధించాను. నా జీవితంలో నాకు దొరికిన అత్యుత్తమ ఉద్యోగం ఇది.”*
*మూడో నిలయం:*
*ఒక చిన్న రెస్టారెంట్.*
*లోపలికి వెళ్లి కాఫీ ఆర్డర్ చేశాడు*
*కానీ తాగలేదు. ఒక మూల టేబుల్ దగ్గర ఒంటరిగా కూర్చుని చుట్టూ చూస్తూ పదిహేను నిమిషాలు గడిపాడు. తర్వాత తిరిగి వచ్చి అన్నాడు: “1967లో నా భార్యతో మొదటి డేట్ ఇక్కడే.”*
*నాలుగో నిలయం:*
*శ్మశానం*.
*ఒక సమాధి దగ్గరకు వెళ్లి ముప్పై నిమిషాలు నిలబడి మాట్లాడాడు*. *ఏమన్నాడో వినిపించలేదు. తిరిగి వచ్చినప్పుడు కళ్లంతా ఎర్రగా ఉన్నాయి*.
*“నా భార్య. ఈరోజుకి మూడేళ్లు.” అన్నాడు*.
*ఐదో నిలయం:* *ఆసుపత్రి.*
*కారును పార్క్ చేయమన్నాడు. “ఇది చివరిది.”*
*అని నా వైపు చూసి అన్నాడు:*
*“ఇప్పుడు కారణం చెబుతున్నాను. నాకు నాలుగో దశ క్యాన్సర్ ఉంది. ఇంకో కొన్ని వారాలు… లేక కొన్ని రోజులు మాత్రమే ఉండొచ్చు. ఈ రాత్రి నా మొత్తం జీవితాన్ని ఒకసారి చివరిసారి చూడాలని అనిపించింది.”*
*అక్కడే నేను ఏడవడం మొదలుపెట్టాను*.
*“ఆ ఇల్లు — అక్కడే నా పిల్లలను పెంచాను.*
*ఆ పాఠశాల —* *అక్కడే నా జీవితానికి అర్థం దొరికింది.*
*ఆ రెస్టారెంట్ — అక్కడే నేను ప్రేమలో పడ్డాను*.
*ఆ శ్మశానం — అక్కడే నేను వీడ్కోలు చెప్పాను.*
*మరి ఈ ఆసుపత్రి — ఇక్కడే ఈ రాత్రి చేరుతున్నాను. హాస్పీస్ వార్డులో. ఇక ఇంటికి వెళ్లను.”*
*అని ₹.5000/- నా చేతిలో పెట్టాడు.*
*“నా జీవితమంతా నన్ను నడిపించావు*. *ఇకపై నాకు దయ చూపే చివరి అపరిచితుడు నువ్వే కావచ్చు. ఈ ప్రయాణం సున్నితంగా ఉండాలని అనుకున్నాను*. *నువ్వు దాన్ని సున్నితంగా చేశావు.”*
*నేను ఆ డబ్బు తీసుకోలేనని అన్నాను. కానీ ఆయన ఒత్తిడి చేశాడు*.
*“దయచేసి తీసుకో. వదిలివేయడానికి నాకు ఎవరూ లేరు. నా పిల్లలు నాతో మాట్లాడరు. స్నేహితులు లేరు.* *నువ్వు నాకు మూడు గంటల దయ చూపావు. అది ₹.5000/- కంటే ఎక్కువ.”*
*చిన్న సూట్కేస్ తీసుకుని దిగే ముందు అడిగాడు:*
*“నీ పేరు?”*
*“రాంబాబు .”*
*“ధన్యవాదాలు,రాంబాబు. నా జీవితంలో చివరి మంచి జ్ఞాపకంగా నువ్వు ఉండిపోయావు.”*
*ఆయన ఆసుపత్రిలోకి నడుచుకుంటూ వెళ్లిపోయాడు. నేను కారులో కూర్చొని ఒక గంట పాటు ఆగకుండా ఏడ్చాను*.
*మరుసటి రోజు తిరిగి వెళ్లాను.* *ఆయన గది 412. పూలతో వెళ్లి తలుపు తట్టాను.*
*ఆయన చిరునవ్వుతో అన్నాడు:*
*“రాంబాబూ! మళ్లీ వచ్చావా?”*
*“అలా వదిలేయలేకపోయాను. మీరు బాగున్నారా?”*
*“చనిపోతున్నాను. కానీ నిన్న రాత్రి నా జీవితాన్ని మరోసారి చూసాను. అందుకే… బాగున్నాను.”*
*రెండు వారాలు ప్రతి రోజు వెళ్లాను. కాఫీ తీసుకెళ్లాను. వార్తలు చదివాను. కొన్నిసార్లు నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాం. ఆయన తన ఆనందాలు, బాధలు, పశ్చాత్తాపాలు అన్నీ చెప్పాడు.*
*“నేను ఒంటరిగా చనిపోతాననుకున్నాను. కానీ నువ్వున్నావు.* *అపరిచితుడిగా వచ్చి నా చివరి రోజుల్లో కుటుంబమయ్యావు. అది ఒక వరం.”*
*ఆయన చేతిని పట్టుకుని అన్నాను:*
*“మీరు ఇక ఒంటరిగా లేరు.”*
*ఒక మంగళవారం తెల్లవారుజామున 3:17కి ఆయన చనిపోయారు. చనిపోకముందు..నేను ఆయన చెయ్యి పట్టుకున్నాను. చివరి మాటలు:*
*“ప్రజలకు చెప్పు. అపరిచితులను నిజంగా చూడమని చెప్పు. మనమందరం ఎక్కడికో వెళ్తున్నాం. కొందరు వేగంగా, కొందరు నెమ్మదిగా. మార్గమధ్యంలో దయ చూపు. నువ్వు చూపావు. నా చివరి రోజులను రక్షించావు.” అని కళ్లుమూశారు*.
*అంత్యక్రియలకు ఆరుగురే వచ్చారు — నేను, ముగ్గురు నర్సులు, ఒక న్యాయవాది, పత్రికలో చదివి వచ్చిన ఒక పూర్వ విద్యార్థి. 43 సంవత్సరాలు బోధించిన మనిషి. 52 సంవత్సరాలు ఒక స్త్రీని ప్రేమించిన మనిషి. 81 సంవత్సరాలు జీవించిన మనిషి. ఆరుగురే*.
*_నేను ప్రసంగించాను:_*
*“ప్రతి అపరిచితుడు ఎవరికో ఒక ప్రపంచం. ప్రతి ఉబెర్ ప్రయాణికుడికి ఒక కథ ఉంది. మనం దాటిపోతున్న ప్రతి మనిషి జీవిస్తూ, చనిపోతూ, ఎవరో తనను గమనించాలని ఆశిస్తూ ఉంటాడు.* *ఆయన నాకు ₹.5000/- ఇచ్చాడు. కానీ దాని కంటే విలువైనదాన్ని ఇచ్చాడు —* *అపరిచితుల పట్ల దయ అనేది అదనపు విషయం కాదు. అదే జీవితం. ఎందుకంటే మనమందరం అపరిచితులమే…* *ఎవరో ఒకరు ఆగి, చూసి, విని, మనతో ఉండే వరకు.”*
*ఆ ₹.5000/- ఇప్పటికీ నా గ్లోవ్బాక్స్లోనే ఉంది. ఖర్చు చేయలేదు. అది ఒక జ్ఞాపకం*.
*ప్రతి ప్రయాణికుడు తన చివరి ప్రయాణంలో ఉండవచ్చు*.
*ప్రతి అపరిచితుడు తన చివరి వీడ్కోలు చెబుతుండవచ్చు.*
*అందుకే ఇప్పుడు నేను వేరేలా డ్రైవ్ చేస్తాను…*
*కొంచెం నెమ్మదిగా.*
*కొంచెం దయగా.*
*కొంచెం ఎక్కువగా మనిషిగా* #మన సంప్రదాయాలు సమాచారం