*_నేరపరిశోధన:_* *_శ్రావస్తి నగరాన్ని ప్రసేనజిత్తు_* *పరిపాలించే కాలంలో దూరదేశం* *నుంచి ఒంటరివాడైన బ్రాహ్మణుడు ఒకడు వచ్చాడు.* *అదృష్టవశాత్తూ నగరంలోని గొప్ప వైశ్యుల ప్రాపకం ఆ బ్రాహ్మణుడికి దొరికింది. నిత్యమూ ఆయనకు అన్న వస్త్రాలు పుష్కలంగా దొరకడమే గాక దానాలూ, దక్షిణలూ, సంభావనలూ దొరుకుతుండేవి. ఒంటరివాడు కావడం చేత ఆయన ఇలా దొరికిన సొమ్మును కొద్దికాలానికి వెయ్యి బంగారు దీనారాలుగా నిలువ చేసి, దాన్ని మరొక విధంగా భద్రపరచలేక, అడవిలో ఒక చోట పాతి పెట్టేశాడు*. *భార్యా బిడ్డలూ, అన్నదమ్ములూ, బంధువులూ, ఎవరూ లేని ఆబ్రాహ్మణుడి పంచప్రాణాలూ ఆ బంగారం మీదే ఉండేవి. రోజూ ఆయన అడవికి పోయి, తాను పాతిపెట్టిన ధనం ఎవరూ తవ్వుకు పోలేదు కదా అని చూసుకుని తిరిగి ఇంటికి వెళ్తుందేవాడు.* *ఒకరోజు ఇలాగే ఆయన అడవికి పోయి చూసేసరికి అక్కడ బంగారం లేదు. అంతకుముందే దానినెవరో తవ్వి తీసుకున్నారు. ఇది తెలుసుకుని బ్రాహ్మణుడు పిచ్చెత్తిపోయి, గుండెలు బాదుకుని ఎడుస్తూ నగరంలో వచ్చి పడ్డాడు. కనిపంచినవారి కల్లా తనకు కలిగిన ఆపదను గురించి చెప్పుకున్నాడు. ఆయనను ఓదార్చటం ఎలాగో ఎవరికీ తెలియలేదు*. *“నా డబ్బే పోయాక నేను జీవించటం మాత్రం దేనికి? నది దగ్గరకెళ్ళి అందులో పడి ఆత్మహత్య చేసుకుంటాను! అంటూ బ్రాహ్మణుడు నది కేసి పరిగెత్తాడు*. *రాజు ప్రసేనజిత్తు అప్పుడే నదిలో స్నానం చేసి తిరిగివస్తూ*. *ఆత్మహత్య చేసుకోబోయే బ్రాహ్మణుడిని చూసి, విషయం తెలుసుకుని, 'ఎందుకయ్యా పిచ్చి బ్రాహ్మణుడా, ఆత్మహత్య చేసుకుంటావు? రాజ్యంలో దొంగతనం జరిగితే తెలుసుకునేటందుకు నేను లేనా? నీ సొత్తు అపహరించినవాణ్ణి పట్టుకుంటాను. లేదా, నీ సొమ్ము నా బొక్కసం నుంచి ఇప్పిస్తాను. నువు నీ డబ్బు పాతిపెట్టిన చోటుకు ఏమైనా గుర్తులుంటెే చెప్పు?' అని అడిగాడు*. *“మహాప్రభూ, నేను ధనం పాతిపెట్టి నచోట అడవిబీర మొక్క ఒకటి గుర్తుండేది. ఇప్పుడు అది కూడా పోయింది," అన్నాడు బ్రాహ్మణుడు* *అడవిబీర మొక్క ఎలా గుర్తవుతుంది*. *అలాంటివి అడవిలో ఎన్నయినా ఉండవచ్చు గదా?* *అన్నాడు రాజు* *“లేదు, మహాప్రభూ! ఆ ప్రాంతంలో అదొక్కటే అడవిబీరమొక్క, అన్నాడు బ్రాహ్మణుడు*. *“అయితే, నువ్వక్కడ సొమ్ము దాచిన సంగతి ఎవరెవరికి తెలుసు? అన్నాడు రాజు*. *“మహాప్రభూ, నాకు తప్పనిచ్చి మరే పిట్టకు కూడా తెలీదు. చెప్పుకునేందుకైనా నాకెవ్వరున్నారు? “మహాప్రభూ, నాకు తప్పనిచ్చి మరే పిట్టకు కూడా తెలీదు. చెప్పుకునేందుకైనా నాకెవ్వరున్నారు? నేనక్కడికి పోవటం ఎన్నడూ ఎవరూ చూసి ఉండలేదు," అన్నాడు బ్రాహ్మణుడు*. *రాజు తన భవనానికి తిరిగి వచ్చి ఈ దొంగతనం గురించి చాలా తీవ్రంగా ఆలోచించాడు.* *ఆ దొంగను పట్టుకునే ఉపాయం రాజుకు కొద్దిసేపట్లోనే స్పురించింది. ఆయన మంత్రిని పిలిపించి;* *“మంత్రీ, నాకు ఆరోగ్యం సరిగా లేదు. వెంటనే నేను వైద్యులను చూడటం మంచిదనుకుంటున్నాను. నగరంలో ఉన్న వైద్యుల నందరినీ పిలిపించండి" అన్నాడు*. *త్వరలోనే వైద్యులంతా వచ్చారు*. *రాజు ఒక్కొక్కరినే తన సన్నిధికి రప్పించి, “ఏమయ్యా, నువు నిన్నా, ఇవాళ ఏయే రోగాలకు ఎలాంటి బెషధం ఇచ్చావు?* *ఏయే మూలికలు వాడావు?' అని ప్రశ్నించాడు.* *వారంతా చెప్పింది విని పంపివేయసాగాడు* *ఇదంతా యోచనగా చూస్తున్న మంతికి రాజుగారి అభిప్రాయం కొంచెమైనా అర్దం కాలేదు.* *ఆఖరుకు ఒక వైద్యుడు "ప్రభూ, మాతృదత్తుడు అనే వైద్యశిఖామణికి అడవి బీరమొక్క రసం నిన్న వాడాను" అన్నాడు.* *రాజు ఆసక్తితో, అలాగా? ఆ మొక్క ఎక్కడ దొరికింది?. అని అన్నాడు. “అడవిలో కష్టపడి వెతికి నా సేవకుడు పట్టుకొచ్చాడు మహారాజా" అన్నాడు వైద్యుడు*. *“అయితే, ఆ సేవకున్ని మావద్దకు వెంటనే పంపించు, అన్నాడు రాజు.* *వెద్యుడి సేవకుడు రాగానే రాజు "ఒరే నిన్న నువ్వు అడవిబీర మొక్కను తవ్వినప్పుడు దానికింద దొరికిన వెయ్యి నాణేలను ఏం చేసావు?" అన్నాడు.* *సేవకుడు తెల్లబోయి, మాయింట దాచాను, మహారాజా! అన్నాడు.* *అవి ఫలానా బ్రాహ్మణుడివి అప్పగించి వెళ్లు, అన్నాడు రాజు.* *చిత్తమంటూ సేవకుడు నమస్కరించి వెళ్ళిపోయాడు*. *ఇదంతా పరికిస్తున్న మంత్రికి, రాజు ఏ విధంగా ఆ బంగారం ఎత్తుకుపోయిన వాణ్ణి గుర్తించాడో ఎంత ఆలోచించినా బోదపడలేదు.* *రాజునే అడిగి ఆ రహస్యం తెలుసుకోదలిచాడు.* *“మహారాజా, మీరీ దొంగతనం చేసినవాన్ని ఇంత సులువుగా ఎలా పట్టగలిగారో నాకు అర్ధం కాలేదు.* *అన్నాడు మంత్రి.* *రాజు చిరు నవ్వు నవ్వి ఇలా వివరించాడు*. *“దొంగతనం గురించి బ్రాహ్మణుడు చెప్పినదంతా నిజమనే నమ్మకంతోటే నేను దొంగను పట్టటానికి ఆలోచించాను*. *నగరంలోని ఇన్ని లక్షలమందిలో ఒక్కడే ఆ దొంగతనం చేసి ఉండాలి గద! అక్కడ ధనం ఉన్న సంగతి ఏ ఒక్కరికి గాని తెలియదని బ్రాహ్మణుడు చెబుతున్నాడు. ఆ ప్రత్యేక స్థలంలో ధనం ఉన్నదని తెలియకుండా అక్కడ తవ్వవలిసిన అవసరం ఎవరికి కలుగుతుంది? అడవిబీర మొక్కతో పని ఉన్నవాడికిమాత్రమే.* *ఆ చుట్టుపక్కల ఎక్కడ కూడా అడవిబీర మొక్క లేదని, ఆ సంగతి బంగారం పోగొట్టుకున్న బ్రాహ్మణుడే చెబుతున్నాడు. అది నిజమేనని నాకు నమ్మకం కలిగింది.* *అదీగాక, ధనంకోసమే తవ్వినవాడెవడైనా అడవిబీర మొక్కను అక్కడే పారేసి పోతాడు. కానీ, అడవి బీర మొక్కకోసం తవ్విన వాడైతేనే మొక్కనూ, దాంతో పాటు ధనాన్నీ కూడా తీసుకుపోవడం జరుగుతుంది. అయితే అడవిబీర మొక్కతో ఎవరికి పని ఉంటుంది? అని ఆలోచిస్తే వైద్యుడికి మాత్రమే పని ఉంటుందని తెలిసింది. అందుచేతనే వైద్యులందరిని పిలిపింఛాను . అడవిబీర మొక్కతో వైద్యం చేసిన వైద్యుడు దొరకగానే దొంగ కూడా దొరికిపోయాడు. ఇందులో కష్టం ఏమిటీ మంత్రీ!"* #మన సంప్రదాయాలు సమాచారం

*_ఇద్దరు మహిళా పోలీస్ స్టేషన్ అధికారులు, ఒకరు సిఐ సరోజ, మరొకరు ఎస్సై రాణి.. స్టేషన్ కు ఏ కేసు వచ్చినా, తూకం వేసి ఏ కేసుకు ఎంత ఇవ్వాలో డిసైడ్ చేస్తారు. డబ్బులిస్తేనే ఫైల్ మూవ్ అవుతుంది. లేదంటే అంతే. పనిలో పనిగా అవతల వైపు నుంచి కూడా డబ్బులు వస్తాయి. వికారాబాద్ ఉమెన్ పోలీస్ స్టేషన్లో ఈ దందా భరించలేక ఫిర్యాదీ దారులు ఏసీబీని ఆశ్రయించారు. అందులో ఓ ఫిర్యాదీ దారు నుంచి 60 వేలు లంచం అడిగారు. మధ్యలో అటు ఇటు గా 40 వేల రూపాయలకు తెంచేశారు. 20 వేలు అడ్వాన్స్ కూడా ఇచ్చేశారు. మిగిలిన డబ్బు కోసం వత్తిడి ఎక్కువకావడంతో , ఫిర్యాదీ ఏసీబీ అధికారులను ఆశ్రయించారు. పకడ్బందీగా ఇద్దరూ చిక్కిపోయారు.._* #😁Hello🙋‍♂️

*_"నాకో పోర్చుగీస్ యుద్ధనౌకను తీసుకురండి": 450 ఏళ్ల బానిసత్వం నుంచి 36 గంటల్లో గోవాను విముక్తం చేసిన అడ్మిరల్ కటారి_* *భారతదేశానికి 1947 ఆగస్టు 15న స్వాతంత్య్రం వచ్చినప్పటికీ, గోవా మాత్రం 450 ఏళ్లకు పైగా పోర్చుగీసు పాలనలోనే ఉంది. దీనివల్ల అనేక సంవత్సరాల పాటు నిరసనలు, శాంతి పాదయాత్రలు మరియు చిన్నపాటి సరిహద్దు ఘర్షణలు చోటుచేసుకున్నాయి*. *1961 చివరలో ఉద్రిక్తతలు తారాస్థాయికి చేరడంతో, డిసెంబర్ 18-19 తేదీలలో గోవా, డామన్ మరియు డయ్యూలను విముక్తం చేయడానికి భారత్ వేగవంతమైన సైనిక చర్యను చేపట్టింది*. *1958 నుంచి భారత నావికాదళానికి మొదటిసారిగా సారథ్యం వహించిన స్వదేశీ నేవీ చీఫ్, వైస్ అడ్మిరల్ రామ్ దాస్ కటారి ముంబై ప్రధాన కార్యాలయం నుండి సముద్ర కార్యకలాపాలను పర్యవేక్షించారు. ఆయన తీసుకున్న ధైర్యవంతమైన నిర్ణయాలు, 1961 డిసెంబర్ 18న మోర్ముగావ్ నౌకాశ్రయంలో జరిగిన 50 నిమిషాల భీకర సముద్ర యుద్ధానికి దారితీశాయి. ఈ యుద్ధం పోర్చుగీసు వారి సముద్ర శక్తిని వేగంగా తుడిచిపెట్టింది*. *_యుద్ధానికి ముందు పరిస్థితులు_* *1947 తర్వాత 14 ఏళ్ల పాటు పోర్చుగీసుతో జరిపిన దౌత్య చర్చలు విఫలమయ్యాయి*. *1961 డిసెంబర్ నాటికి, అమెరికా నుండి ఎటువంటి సహాయం అందదని సంకేతాలు అందడంతో, ప్రధాని నెహ్రూ సైనిక చర్యకు ఆమోదం తెలిపారు. డిసెంబర్ 11న పంజీమ్ మరియు మోర్ముగావ్ ఓడరేవులను స్వాధీనం చేసుకోవాలని సైన్యానికి ఆదేశాలు అందాయి. అడ్మిరల్ కటారి నావికాదళాన్ని యుద్ధానికి సిద్ధం చేశారు. దిగ్బంధనం (blockade) కోసం ఐఎన్ఎస్ ఢిల్లీ మరియు మైసూర్ యుద్ధనౌకలను, దాడి కోసం బెత్వా, బియాస్, కావేరి ఫ్రిగేట్లను మరియు పుణె నుంచి వైమానిక దళాన్ని సిద్ధం చేశారు. తక్కువ సమయంలో, ఆశ్చర్యకరంగా (surprise) దాడి చేసి, ప్రాణనష్టం లేకుండా లక్ష్యాన్ని చేరుకోవడమే ఈ ప్రణాళిక ముఖ్య ఉద్దేశ్యం*. *చివరిసారిగా ఐక్యరాజ్యసమితి (UN) విజ్ఞప్తులను పరిగణనలోకి తీసుకున్న తర్వాత, డిసెంబర్ 18ని 'డి-డే' (యుద్ధం ప్రారంభించే రోజు)గా నిర్ణయించారు*. *_డిసెంబర్ 18, ఉదయం 8:30 గంటలకు_* *_1961 డిసెంబర్ 18, సోమవారం_* *తెల్లవారుజాము. నేవీ ప్రధాన కార్యాలయంలో ఉన్న అడ్మిరల్ కటారికి, పోర్చుగీసు యుద్ధనౌక 'ఎన్‌ఆర్పీ అఫోన్సో డి అల్బుకెర్కీ' మోర్ముగావ్ ఓడరేవుకు కావలి కాస్తోందన్న సమాచారం అందింది. ముంబై నుండి 400 మైళ్ల దూరంలో ఉన్న భారతీయ ఫ్రిగేట్లు గంటకు 22 నాట్ల వేగంతో దక్షిణ దిశగా దూసుకుపోతున్నాయి. అప్పుడు కటారి తన ప్రసిద్ధమైన మరియు ధైర్యవంతమైన సంకేతాన్ని (Signal) పంపారు: "దయచేసి నాకో పోర్చుగీస్ ఫ్రిగేట్‌ను తీసుకురండి."* *శత్రువుల నౌకను మన దగ్గరున్న 4.5 అంగుళాల గన్‌లతో సులభంగా ఓడించవచ్చని కటారికి పూర్తి నమ్మకం ఉంది*. *అందుకే, కేవలం వైమానిక దాడులు మాత్రమే సరిపోవని భావించి, ప్రత్యక్ష దాడికే మొగ్గు చూపారు. ఉదయం 9 గంటలకల్లా, భారత వాయుసేన (IAF)కు చెందిన కాన్‌బెర్రా బాంబర్లు ఓడరేవులోని ఫిరంగులపై మరియు డాబోలిమ్ విమానాశ్రయంపై దాడులు ప్రారంభించాయి. అటువైపు నుండి భారత యుద్ధనౌకలు శత్రువుల నౌకను చుట్టుముట్టాయి.* *_మధ్యాహ్నం 12:00 నుండి 12:35 వరకు_* *_మధ్యాహ్నం సరిగ్గా 12:00 గంటలకు, భారత యుద్ధనౌకలైన 'బెత్వా' (నాయకత్వం వహించిన నౌక), 'బియాస్' మరియు 'కావేరి' తమ 4.5 అంగుళాల గన్‌లతో (నిమిషానికి 12 రౌండ్ల వేగంతో) ఎదురుదాడి ప్రారంభించాయి. ఆ భీకర కాల్పుల మధ్య కూడా, శత్రువులకు మోర్స్ కోడ్ ద్వారా ఒక హెచ్చరికను పంపాయి:_* *"లొంగిపోండి, మీకు ఏ హానీ జరగదు."* *అయితే, పోర్చుగీస్ కెప్టెన్ ఆంటోనియో డా కున్హా అరగావో, తమ వద్ద ఉన్న 6 పెద్ద 4.7 అంగుళాల గన్‌లతో తీవ్రంగా ప్రతిదాడి చేశారు. ఆ సమయంలో శత్రువుల షెల్స్ 'బెత్వా' నౌకకు సమీపంలో పడటంతో నీరు ఎగజిమ్ముతూ, ష్రాప్‌నెల్ (తుపాకీ తూటాల శకలాలు) గాలిలో ఎగిరాయి. పరిస్థితి తీవ్రంగా ఉన్నప్పటికీ, 12:10 గంటలకు భారత నావికులు గురిచూసి కొట్టిన ఒక షెల్, 'అఫోన్సో' నౌక యొక్క లక్ష్య నిర్దేశక వ్యవస్థను (aim controls) ధ్వంసం చేసింది. ఈ దాడిలో ఇద్దరు పోర్చుగీసు సిబ్బంది మరణించగా, కెప్టెన్ అరగావో తీవ్రంగా గాయపడ్డారు*. *నౌక మధ్య భాగంలో మంటలు చెలరేగి, ఇంజిన్లు ఆగిపోయి పొగలు కమ్మేశాయి. భారతీయ నౌకలు అత్యంత వేగంగా 300కు పైగా షెల్స్‌ను ప్రయోగించాయి. 12:35 గంటలకు, దెబ్బతిన్న 'అఫోన్సో' నౌక బంబోలిమ్ బీచ్‌పై కుప్పకూలింది. పోర్చుగీసు దళాలు తెల్లజెండాను ఎగురవేసి, ప్రాణ రక్షణ కోసం ఈత కొట్టుకుంటూ బయటపడ్డాయి. ఈ యుద్ధంలో భారత్ వైపు ఎటువంటి ప్రాణనష్టం జరగలేదు, కానీ పోర్చుగీసు వారిలో ఐదుగురు మరణించగా, 13 మంది గాయపడ్డారు*. *_సైనిక దళాల ప్రవేశం:_* *తెల్లవారుజాము దాడులు* *అదే రోజు (డిసెంబర్ 18)* *తెల్లవారుజామున 4:00 గంటలకు, మౌలింగేమ్ దక్షిణాన ఫిరంగుల గర్జనతో దాడులు మొదలయ్యాయి* *(ఇది శత్రువులను తప్పుదోవ పట్టించడానికి చేసిన వ్యూహాత్మక ప్రయత్నం). ఉదయం 4:30 గంటలకల్లా బిచోలిమ్ ప్రాంతం భారత సైన్యం ఆధీనంలోకి రాగా, పోర్చుగీసు వారు 4:40 నుండి 5:00 గంటల మధ్య వ్యూహాత్మకంగా వంతెనలను పేల్చివేశారు*. *బ్రిగేడియర్ సాగత్ సింగ్ నాయకత్వంలోని 50వ పారా బ్రిగేడ్ ఉత్తర దిశ నుండి మెరుపు వేగంతో దూసుకువచ్చింది*: *2 పారా మరాఠాలు: ఉదయం 9:00 గంటలకే పోండా చేరుకున్నాయి*. *1 పారా పంజాబ్: పంజీమ్ (Panaji) వైపు దండయాత్ర చేసింది.* *2 సిక్కు ఎల్‌ఐ: యుద్ధ ట్యాంకులతో కలిసి ఉదయం 6:30 గంటలకే తివిమ్ చేరుకున్నాయి*. *తూర్పు దిశ నుండి బెల్గాం మీదుగా 63వ ఇన్ఫాంట్రీ దళాలు, దక్షిణాన కార్వార్ నుండి శత్రువులను తప్పుదోవ పట్టించేలా మరో దాడిని నిర్వహించాయి. మధ్యాహ్నానికే, 30,000 మంది భారత సైనికుల ధాటికి తట్టుకోలేక 3,500 మంది మాత్రమే ఉన్న పోర్చుగీసు దళాలు పోండా మరియు మాపుసాల నుండి పారిపోయాయి.* *_సంపూర్ణ విజయం:_* *_డిసెంబర్ 19 లొంగుబాటు_* *వైస్ అడ్మిరల్ కటారి 'ఐఎన్‌ఎస్ ఢిల్లీ' (INS Delhi) యుద్ధనౌకతో శత్రువుల పలాయన మార్గాలన్నింటినీ దిగ్బంధించారు. అదే సమయంలో, డామన్ మరియు డయ్యూలలో పారాట్రూపర్లను సురక్షితంగా దించి విజయాన్ని ఖాయం చేశారు*. *డిసెంబర్ 18 సాయంత్రానికే భారత సైన్యం వాస్కో మరియు అగువాడా కోటలను స్వాధీనం చేసుకుంది. చివరికి,* *డిసెంబర్ 19న ఉదయం 8:10 గంటలకు, పంజీమ్‌లో గవర్నర్ వాసలో ఇ సిల్వా లొంగుబాటు పత్రాలపై సంతకం చేశారు*. *కేవలం 36 గంటల వ్యవధిలో జరిగిన ఈ చారిత్రక ఆపరేషన్‌లో 22 మంది భారతీయులు, 30 మంది పోర్చుగీసు వారు ప్రాణాలు కోల్పోయారు. ఈ విజయంపై కటారి చమత్కరిస్తూ, "మేము ఒక యుద్ధనౌకను మాత్రమే కాకుండా, ఒక భూభాగాన్నే సాధించాం" (We got a frigate—and a territory) అని పేర్కొన్నారు. ఆ తర్వాత డిసెంబర్ 20న జరిగిన ప్రజాభిప్రాయ సేకరణ ద్వారా గోవా అధికారికంగా భారతదేశంలో భాగమైంది. కటారి తీసుకున్న వేగవంతమైన నిర్ణయాలు ఈ ఆపరేషన్‌ను ఒక అద్భుతమైన విజయంగా మార్చాయి* #మన సంప్రదాయాలు సమాచారం

*_తెనాలి జిలేబి చరిత్ర ఇదే!_* *ఆంధ్రప్రదేశ్‌లోని గుంటూరు జిల్లాలో ఉన్న తెనాలి పట్టణంలో ప్రసిద్ధి చెందిన ఒక సాంప్రదాయ మిఠాయి. ఈ జిలేబి బెల్లం పాకంతో తయారు చేయబడుతుంది, ఇది దీనికి ప్రత్యేకమైన రుచి మరియు సుగంధాన్ని ఇస్తుంది. తెనాలి జిలేబి చరిత్ర స్థానిక సంస్కృతి, వ్యాపారం మరియు సాంప్రదాయంతో ముడిపడి ఉంది. దీని చరిత్ర గురించి కొన్ని ముఖ్యమైన అంశాలు ఇక్కడ ఉన్నాయి*. *_తెనాలి జిలేబికి పునాది పడింది ఇక్కడే.._* *తెనాలి జిలేబీల చరిత్ర 19వ శతాబ్దం చివరి నుంచి లేదా 20వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో మొదలైనట్లు చెబుతారు. అయితే, దీని ఆధునిక రూపానికి ఆద్యుడిగా చీమకుర్తి సుబ్బయ్య గుర్తింపు పొందాడు. సుబ్బయ్య 1965లో తెనాలిలోని ( satyaanarayana talkies road) రోడ్డులో జిలేబీల తయారీని వాణిజ్యపరంగా ప్రారంభించాడు. అతని రుచికరమైన బెల్లం జిలేబీలు స్థానికులను ఆకర్షించడంతో, ఈ ప్రాంతం త్వరలోనే "జిలేబీ కొట్ల బజారు"గా పిలువబడటం మొదలైంది.* *_సాంప్రదాయం, ప్రత్యేకత బెల్లం ఉపయోగం:_* *సాధారణ జిలేబీలు చక్కెర పాకంతో తయారు చేయబడతాయి, కానీ తెనాలి జిలేబీలు బెల్లం (తెలుగులో "బెల్లం" అని పిలుస్తారు) పాకంతో తయారు చేయడం వల్ల వీటికి ప్రత్యేకమైన రుచి, ముదురు రంగు మరియు సుగంధం లభిస్తాయి. ఈ బెల్లం ఉపయోగం స్థానిక వ్యవసాయ సంస్కృతితో ముడిపడి ఉంది, ఎందుకంటే ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో చెరకు మరియు బెల్లం ఉత్పత్తి సమృద్ధిగా ఉంది* *_సాంప్రదాయ పద్ధతి: తెనాలి జిలేబీల తయారీలో సాంప్రదాయ_* *_పద్ధతులు_ అనుసరించబడతాయి. పిండిని రాత్రంతా పులియబెట్టడం, బెల్లం పాకాన్ని ఖచ్చితమైన స్థిరత్వంతో తయారు చేయడం వంటివి ఈ జిలేబీల రుచికి ప్రధాన కారణం.* *_వాణిజ్య విస్తరణ_* *చీమకుర్తి సుబ్బయ్య ప్రారంభించిన జిలేబీ వ్యాపారం క్రమంగా విస్తరించింది.* *యాకూబ్‌హుస్సేన్‌ రోడ్డులో ఒకటి కాకుండా బహుళ జిలేబీ దుకాణాలు స్థాపించబడ్డాయి*. *20వ శతాబ్దం మధ్యకాలం నాటికి, తెనాలి జిలేబీలు స్థానికంగా మాత్రమే కాకుండా, ఆంధ్రప్రదేశ్‌లోని ఇతర ప్రాంతాల్లోనూ, చివరికి విదేశాల్లో ఉన్న తెలుగు వారిలోనూ ప్రజాదరణ పొందాయి*. *తెనాలి జిలేబీలు అతిథులకు బహుమతిగా ఇవ్వడం ఒక సంప్రదాయంగా మారింది. అమెరికా, యూరప్, మరియు ఇతర దేశాల్లో స్థిరపడిన తెనాలి వాసులు ఈ జిలేబీలను తమ స్వస్థలం యొక్క రుచిగా ఆస్వాదిస్తారు*. *సాంస్కృతిక ప్రాముఖ్యత* *తెనాలి జిలేబీలు కేవలం మిఠాయి మాత్రమే కాదు, అవి స్థానిక సంస్కృతి మరియు గుర్తింపును ప్రతిబింబిస్తాయి*. *పండుగలు, వివాహాలు, మరియు ఇతర శుభ సందర్భాల్లో ఈ జిలేబీలు తప్పనిసరిగా వడ్డించబడతాయి*. *యాకూబ్‌హుస్సేన్‌ రోడ్డు, "జిలేబీ కొట్ల బజారు"గా పిలువబడటం వల్ల, ఈ ప్రాంతం స్థానిక ఆకర్షణగా మారింది. సందర్శకులు తెనాలి సందర్శన సమయంలో ఈ జిలేబీలను రుచి చూడటం మరియు కొనుగోలు చేయడం ఒక సాధారణ ఆనవాయితీ*. *ఆధునిక కాలంలో తెనాలి జిలేబి ఈ రోజు, తెనాలి జిలేబీలు స్థానిక దుకాణాలతో పాటు ఆన్‌లైన్ ప్లాట్‌ఫారమ్‌ల ద్వారా కూడా అందుబాటులో ఉన్నాయి. అయితే, సాంప్రదాయ పద్ధతులను అనుసరించే దుకాణాలు ఇప్పటికీ అత్యంత ప్రజాదరణ పొందాయి*. *కొంతమంది వ్యాపారులు జిలేబీలను చక్కెర పాకంతో తయారు చేయడం ప్రారంభించినప్పటికీ, బెల్లం జిలేబీలు తెనాలి యొక్క గుర్తింపుగా నిలిచాయి. తెనాలి జిలేబీలు ఇప్పటికీ చేతితో తయారు చేయబడుతున్నాయి, మరియు కొన్ని కుటుంబాలు ఈ వ్యాపారాన్ని తరతరాలుగా కొనసాగిస్తున్నాయి.* *తెనాలి జిలేబి కేవలం ఒక రుచికరమైన మిఠాయి మాత్రమే కాదు, ఇది తెనాలి పట్టణం యొక్క సాంస్కృతిక మరియు ఆర్థిక చరిత్రలో ఒక భాగం. చీమకుర్తి సుబ్బయ్య వంటి సాంప్రదాయ వ్యాపారులు మరియు యాకూబ్‌హుస్సేన్‌ రోడ్డు వంటి ప్రాంతాలు ఈ జిలేబీలను ఒక బ్రాండ్‌గా మార్చాయి. ఈ రోజు కూడా, తెనాలి జిలేబీలు తెలుగు వంటక సంస్కృతిలో ఒక గొప్ప గుర్తింపును కలిగి ఉన్నాయి.* #మన సంప్రదాయాలు సమాచారం