#📙 നോവൽ - പ്രളയം.. 🔻പാർട്ട് _3 ✍️ രചന - Aniprasad. മഴയായതിനാലാവും പതിവ് പോലുള്ള തിരക്കൊന്നും കടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അഞ്ചോ പത്തോ പതിവുകാർ വന്നു ചായകുടിയ്ക്കുകയും, വള്ളത്തിൽ വന്നിറങ്ങിയവരിൽ ഒന്ന് രണ്ട് പേര് മഴയായിട്ടും കടയിൽ കയറി പാർസൽ വാങ്ങിച്ചു പോവുകയും ചെയ്തതോടെ പലഹാരം വച്ചിരുന്ന കണ്ണാടിപ്പെട്ടി ഒഴിഞ്ഞു. ഗൗരി വന്ന് ചായത്തട്ടിയ്ക്ക് കീഴെ ഉണ്ടായിരുന്ന കനൽ കെടുത്തി. "അടയ്ക്കാൻ പോവാണോ മോളെ.." ഗൗരി ഗ്ലാസുകൾ കഴുകി പെറുക്കുന്നത് കണ്ടതോടെ റസിയാത്ത തിരക്കി. അവർ മഴയുടെ ശക്തിയൊന്നു കുറയുന്നതിനായി കാത്തിരുന്നതാണ്. "അടയ്ക്കാൻ പോവാണെങ്കിൽ ഞങ്ങളും ഇറങ്ങിയേക്കാം.." റസിയാത്ത തിണ്ണയ്ക്ക് വെളിയിൽ ഭിത്തിയിൽ കുത്തി ചാരി വച്ചിരുന്ന കുട എടുത്തു നിവർത്തി. മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞു വരികയായിരുന്നു. മഴയ്ക്ക് അകമ്പടിയായെത്തിയ കാറ്റും ക്രമേണ നിലച്ചു വന്നു. "എന്തൊരു പെയ്ത്തായിരുന്നു കുറച്ച് നേരം കൊണ്ട്.. ഒരു മണിയ്ക്കൂറെ പെയ്തൊള്ളൂ എങ്കിലും ഒരു ദിവസം പെയ്യേണ്ട മഴയുടെ പകുതി പെയ്തിറങ്ങി.." റസിയാത്ത കുട നിവർത്തി പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ ചീറി വന്ന ചെറിയൊരു കാറ്റിൽ അവരുടെ സാരിതലപ്പ് തലയിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു കുടയിൽ തട്ടി നിന്നു. "ഇത് തീർന്നെന്ന് ആരാ പറഞ്ഞത്. നിങ്ങള് ചെമ്പൻ മലയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്ക്. മഞ്ഞിറങ്ങി വരും പോലല്ലേ മേഘം ഇറങ്ങി കിടക്കുന്നത്." ഗോപിയാശാൻ പറയുന്നത് കേട്ട് ഗൗരി ഇറങ്ങി വന്ന് ചാറ്റൽ മഴയിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് പടിഞ്ഞാറേക്ക് നോക്കി. കുടവത്തൂരിന് അതിര് തീർത്ത്‌ അംബരചുംബിയായി നിൽക്കുന്ന മലനിരകളിൽ മഞ്ഞു പരന്നു കിടക്കും പോലുള്ള കാഴ്ച കാണാം. "രാവിലെ ന്യൂസിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു മഴ ശക്തമാകാൻ പോവയാണെന്ന്.ഇനി കുറച്ച് നാളത്തേയ്ക്ക് ഇടവപ്പാതിയുടെ പരാക്രമം കാണാം" അത്രയും പറഞ്ഞ ശേഷം ഗൗരി, റസിയാത്തയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. "രാത്രിയിൽ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കാൻ പേടിയാണെങ്കിൽ മോളെയും കൂട്ടി ഇങ്ങോട്ട് പോന്നേക്കണേ റസിയാത്ത. ഒരു ചെറു മഴ പെയ്താൽ പോലും ഇടിഞ്ഞു പോകുന്ന തീരമാ അവിടെ.." "ഓ.. അങ്ങനെ നോക്കിയാൽ ജീവിയ്ക്കാൻ പറ്റുവോ മോളെ. എല്ലാം പടച്ച റബ്ബിന്റെ കയ്യിലല്ലേ.. എത്രയോ മഴക്കാലം വന്നിട്ട് പോയതാ. അതിനെയൊക്കെ ഞങ്ങളെല്ലാം ആ വീട്ടിൽ കിടന്നല്ലേ അതിജീവിച്ചത്.. ഈ മഴക്കാലവും അങ്ങനങ്ങു പോകും. വരട്ടെ മോളെ.." റസിയാത്ത നൂർജുവിന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് മഴയിലൂടെ നടന്നു പോകുന്നത് ഗൗരി നോക്കി നിന്നു. കാറ്റിൽ നിന്ന് രക്ഷനേടാനായി അവർ കുട ചെരിച്ചും തിരിച്ചുമൊക്കെ പിടിച്ചുകൊണ്ടാണ് നടപ്പ്. വല്യമ്മയും ചെറുമകളും മഞ്ഞിലേക്ക് മറയും പോലെ മഴനാരുകൾക്കിടയിലേക്ക് മറഞ്ഞപ്പോൾ ഗൗരി അകത്തേയ്ക്ക് കയറി പോന്നു. അവിടെ പശുവിനെ കറന്ന പാൽ ഗോപിയാശാൻ ഒരു സ്റ്റീൽ ചരുവത്തിൽ കൊണ്ട് വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. "പാലെടുത്ത്‌ ഫ്രിഡ്ജിൽ വച്ചാലോ മോളെ. രാവിലെ ചായയ്ക്ക് എടുക്കാമല്ലോ." ഗൗരിയോടായി അയാൾ പറഞ്ഞു. ഫ്രിഡ്ജിൽ വച്ചാൽ ചിലപ്പോ കേടായി പോകും അച്ഛാ.. രാത്രിയിൽ കാറ്റടിച്ചാൽ എവിടെങ്കിലും ഒരു മരക്കൊമ്പ് ഒടിഞ്ഞു വീഴുന്നതോടെ കറന്റ് പോകും.. പാല് ഫ്രിഡ്ജിൽ ഇരുന്ന് കേടാകുന്നതിലും നല്ലതല്ലേ കാച്ചി ഉറയൊഴിയ്ക്കുന്നത്. അച്ഛൻ ആപാല് അടുക്കളയിലേക്ക് കൊണ്ട് ചെന്ന് കാച്ചി വയ്ക്ക്. മഴ ഇങ്ങനെ നിൽക്കുവാണെങ്കിൽ നാളെ മീൻ കാരനൊന്നും വരാൻ പോകുന്നില്ല. തൈരിന് നാളെ ഇവിടെ പിടിച്ചുപറി ആയിരിയ്ക്കും. " രാവിലെ വള്ളത്തിൽ ഒരു പെട്ടി മീനുമായി ഷെമീർ എന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ കൊടുവത്തൂർ വന്നിറങ്ങും. ഗൗരിയുടെ ചായക്കടയോട് ചേർത്തു വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന അയാളുടെ സൈക്കിളിൽ മീൻ പെട്ടി വച്ചു കെട്ടി ഷെമീർ കൊടുവത്തൂരുള്ള ഓരോ വീടിന്റെയും പടിയ്ക്കൽ കച്ചവടത്തിന് ചെല്ലും. കൊടുവത്തൂരിലെ ഏക മത്സ്യ വ്യാപാരിയും, ചില വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ചാക്കിൽ കെട്ടി പച്ചക്കറികളുമായി സൈക്കിളിൽ വീടുകൾക്ക് മുൻപിൽ കച്ചവടത്തിന് വരുന്ന പച്ചക്കറിക്കച്ചവടക്കാരനും ഷെമീർ ആണ്. ഉച്ചയോടെ മീൻ മുഴുവൻ വിറ്റു തീർന്നാൽ ഷെമീർ സൈക്കിൾ കൊണ്ട് വന്ന് കടയുടെ സൈഡിൽ പൂട്ടി വച്ചശേഷം ഇവിടെ നിന്നും മടങ്ങിപ്പോകും.പുല്ലാമലയ്ക്ക് അപ്പുറം കുളമുടി എന്ന സ്ഥലത്താണ് ഷമീറിന്റെ വീട്. മഴയത്ത്‌ വള്ളമിറക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസരങ്ങളിൽ മാത്രമാണ് ഷെമീർ കച്ചവടത്തിനായി വരാതിരിയ്ക്കുന്നത്. ഗൗരി കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് വന്ന് താൻ ഇവിടെ ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ ആൾക്കാർ വന്ന് പറ്റു വാങ്ങിക്കൊണ്ട് പോയ കണക്കുകൾ അവൾ ശരിയ്ക്ക് എഴുതിയിട്ടു. പിന്നെ പുറത്ത് വച്ചിട്ടുള്ള സാധനങ്ങൾ കൂടി കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് പെറുക്കി വച്ചു. അവൾ അത് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിയ്ക്കെ വള്ളമിറങ്ങിയ ഒരുകൂട്ടം ആൾക്കാർ കടയ്ക്ക് മുമ്പിലൂടെ പടിഞ്ഞാറെക്ക് നടന്നു പോയി. അതിൽ നിന്ന് ചിന്നപാപ്പാൻ എന്ന് വിളിയ്ക്കുന്ന ആനപ്പണിയ്ക്ക് പോകുന്ന ഷിബു അവളെ നോക്കി ചേച്ചിയേ എന്ന് വിളിച്ചിട്ടാണ് നടന്ന് പോയത്. ഷിബുവാണ്ഗൗരിയുടെ കടയിൽ രാവിലെ ആദ്യം ചായയ്ക്ക് എത്തുന്നത്. മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിൽ അവൻ കല്ലാർ നീന്തിക്കടന്നാണ് മറുകര ചെല്ലുന്നത്. മഴ നനയാതിരിയ്ക്കാനായി മിക്കവരും. പ്ലാസ്റ്റിക്കിന്റെ വില കുറഞ്ഞ റെയിൻകോട്ട് ധരിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. സന്ധ്യയോടെ വീണ്ടും മഴ ശക്തി പ്രാപിച്ചു. എല്ലാവരും രാത്രി ഉറങ്ങാനായി കിടക്കുമ്പോഴും പുറത്ത് കാറ്റും മഴയും തുടരുകയാണ്. ഇടയ്ക്കിടെ ചെറിയ ഇടിനാദങ്ങളും, അതിനേ തുടർന്ന് ആകാശ ചെരുവിൽ പടരുന്ന മിന്നൽ വെളിച്ചവും. ഉറങ്ങാൻ കിടന്നെങ്കിലും ആർക്കും കണ്ണിലേക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. മഴ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ തീരത്തോട് ചേർന്ന് ഉള്ളവർക്കൊക്കെ ഉള്ളിൽ ഭീതിയാണ്. ഗൗരിയുടെ ഓർമ മുഴുവൻ റസിയാത്തയെയും, നൂർജുവിനെയും കുറിച്ചായിരുന്നു. രാത്രിയിൽ എന്തെങ്കിലും ഒരാവശ്യം വന്നാൽ ആ വീട്ടിൽ ഒരാൺ തുണ ഇല്ലെന്ന ചിന്തയായിരുന്നു അവളുടെ ഉറക്കം കളഞ്ഞത്.. രാത്രിയിൽ എപ്പോഴോ കണ്ണൊന്ന് അടഞ്ഞ വേള ബോംബ് പൊട്ടും പോലൊരു ഒച്ച കേട്ടാണ് ഗൗരി ഞെട്ടിയുണരുന്നത്. അവൾ കരുതിയത് ഓടിട്ട വീടിന്റെ മേൽക്കൂര മുഴുവൻ ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞു തങ്ങളുടെ മേലേയ്ക്ക് വീണെന്നാണ്. അവൾ ഞെട്ടി കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കുമ്പോൾ പുറത്ത് ലൈറ്റ് വെട്ടം കാണാനില്ല. കറന്റ് എപ്പോഴേ പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. താൻ കേട്ടത് ഒരു ഇടിനാദമാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായത് അടുത്തൊരു ഒച്ച അതുപോലേ വീണ്ടും കേട്ടപ്പോഴാണ്. മഴയുടെ ഒച്ചയ്ക്ക് മീതെ മറ്റൊന്നും കേൾക്കാനില്ല.ഓടിനു മീതെചരൽ വാരി എറിയും പോലെയാണ് മഴതുള്ളികൾ വീഴുന്നത്. ഗൗരി അവിടെ കിടന്നു കൊണ്ട് തന്നെ ടോർച്ച് തപ്പിയെടുത്തു. ജനൽ ചില്ലിലൂടെ ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നലിന്റെ വെളിച്ചം വന്ന് മുറിയ്ക്കുള്ളിൽ നിറയുന്നുണ്ട്. തൊട്ടടുത്ത്‌ കിടന്ന് ഉറങ്ങുന്ന ശ്രീമയിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് ലൈറ്റ് തെളിച്ചു നോക്കിയ ശേഷം അവൾ എണീറ്റ് വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ അടുക്കളയിൽ ജനലിലൂടെ പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്ന അച്ഛനെയാണ് കാണുന്നത്. "എന്താ അച്ഛാ.. അച്ഛൻ എന്താ ഇവിടെ വന്നു നിൽക്കുന്നത്. അച്ഛൻ ഉറങ്ങിയില്ലാരുന്നോ.." പുറത്ത് കൂടി മഴവെള്ളം ഇരമ്പി പായുന്നത് അവർക്ക് ജനലിലൂടെ കാണാമായിരുന്നു. "കന്നിനെയും കുട്ടിയേയും നോക്കിനിന്നതാമോളെ ഞാൻ. വല്ലാത്ത ഇടിയും മിന്നലുമല്ലേ...അവറ്റകൾ ഒട്ടും സുരക്ഷിതമായി നിൽക്കുവല്ലല്ലോ." അയാൾ നെഞ്ചിൽ തടവിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. എതിർ സൈഡിലുള്ള വീട്ടിൽ നിന്നും ആരോ ടോർച്ച് തെളിച്ചു ചുറ്റിനും നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഗൗരി വാതിൽ തുറന്നു. അവിടെ നിൽക്കുന്നവർ എന്തോ പറയുന്നെങ്കിലും അതെല്ലാം മഴയുടെ ആരവങ്ങളിൽ പെട്ട് പോകുന്നതല്ലാതെ അവളുടെ കാതിലേക്ക് എത്തിയില്ല. ഗൗരി പെട്ടന്ന് ഫോണെടുത്ത്‌ റസിയാത്തയുടെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ച് നോക്കി. ആദ്യത്തെ ബെല്ലിന് തന്നെ അവർ ഫോണെടുത്തതോടെ റസിയാത്ത ഉറങ്ങാതെ ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞു ഇരിയ്ക്കയാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായി. "റസിയാത്ത, അവിടെ കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ലല്ലോ. അല്ലേ.." ഗൗരി തിരക്കി. "ഇതുവരെ ഇല്ല മോളെ.. ആറ്റിൽ നിമിഷത്തിന് നിമിഷത്തിന് വെള്ളം ഉയർന്നോണ്ടിരിയ്ക്കുവാ. എനിയ്ക്ക് ജനലിലൂടെ ടോർച്ചടിച്ചു നോക്കുമ്പോ കാണാം.." "പേടിയ്ക്കല്ലേ റസിയാത്ത.. ഇനി പേടിയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ അച്ഛനെ പറഞ്ഞു അങ്ങോട്ട് വിടാം. റസിയാത്ത മോളെയും കൂട്ടി ഇങ്ങോട്ട് പോന്നേക്ക്.." "ഓ.. അങ്ങനെ വീടൊഴിയാൻ പാകത്തിലൊള്ള മഴയൊന്നും ഇല്ല മോളെ.. നിങ്ങള് കിടന്നോ.. എനിയ്ക്ക് കിടന്നാൽ ഉറക്കം വരില്ല. അതുകൊണ്ടാ ഞാൻ എണീറ്റിരിയ്ക്കുന്നത്.." അവർ സംസാരിച്ചിരിയ്ക്കെ ഫോണിലൂടെ ആട്ടിൻ കുട്ടി കരയുന്ന ശബ്ദം ഗൗരിയ്ക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. "ആട്ടിൻ കുട്ടി കരയുന്നല്ലോ റസിയാത്ത.. അവൾക്ക് പേടിയായിക്കാണും.." "രാത്രിയിൽ ലൈറ്റ് പോയാൽ അതിങ്ങനെയാ മോളെ. ഇനി നേരം വെളുക്കും വരെ നിന്ന് കരയും. ഒരുമെഴുകുതിരി കൊണ്ട് പോയി കത്തിച്ചു വച്ചുകൊടുക്കാം എന്ന് വച്ചാൽ കാറ്റ് അതിനും സമ്മതിക്കത്തില്ല.. നിങ്ങള് കിടന്നോ മോളെ. ഇന്നിനി കറന്റ് നോക്കണ്ട.." "എന്തെങ്കിലും പേടി തോന്നിയാൽ അപ്പോഴേ ഇറങ്ങി പോന്നേക്കണേ റസിയാത്ത.ഇരുട്ടാണെന്നും, മഴയാണെന്നും ഒന്നും ഓർക്കാതെ നേരെ ഇങ്ങോട്ട് വന്നാൽ മതി." "എനിയ്ക്കറിയരുതോ മോളെ. അല്ലാതെ ഞാനും മോളും എങ്ങോട്ട് പോകാനാ." ഗൗരി ഒന്ന് വിളിച്ചത് തന്നെ അവർക്ക് വല്ലാത്ത ധൈര്യമായിരുന്നു. ആരും വിളിയ്ക്കാനോ അന്വേഷിയ്ക്കാനോ, സഹായത്തിന് വരാനോ ഇല്ലാത്തവർക്ക് ഇത് പോലൊരു ഘട്ടത്തിൽ കിട്ടുന്ന ആശ്വാസവാക്ക് നൽകുന്ന ധൈര്യം എത്രയെന്ന് അതനുഭവിച്ചറിഞ്ഞവർക്കേ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റൂ. ♦️♦️ രാവിലെ അഞ്ച് മണിയോടടുത്തനേരം. ഈ നേരം വെള്ളം തിളച്ച് ചായയ്ക്ക് ആൾ വന്നു തുടങ്ങേണ്ട സമയമാണ്. ഇന്ന്‌ പക്‌ഷേ ഗൗരി അടുപ്പിൽ തീ പിടിപ്പിച്ചത് തന്നെ താമസിച്ചാണ്. ഈ പെരുമഴയത്ത്‌ ആര് വരാനാണ് കടയിലേക്ക്. ഗോപിയാശാൻ സാമ്പാറിനുള്ള കടുക് താളിച്ച ശേഷം കുക്കറിൽ തന്നെ സാമ്പാർ കൊണ്ട് വന്ന് ഒരു സ്റ്റീൽ തൊട്ടിയിലേക്ക് ഒഴിച്ചു വച്ചു. "ദോശ ചുടണ്ടേ മോളെ.. ആരെങ്കിലുമൊക്കെ വഴി തെറ്റിയെങ്കിലും വന്നു കേറാതിരിയ്ക്കില്ലല്ലോ.." അയാൾ ദോശക്കല്ലെടുത്ത്‌ തുടച്ച് അടുപ്പിന് മീതെ വച്ചു. "ഇപ്പോഴേ ചെയ്യേണ്ട അച്ഛാ.. രാവിലത്തെ സ്ഥിതി എന്താണെന്ന് നോക്കിയിട്ട് മതി പാചകം. അത്യാവശ്യക്കാർ ആരെങ്കിലും വന്നാൽ അപ്പോൾ ചൂടോടെ ചുട്ടു കൊടുക്കാം." മകൾ പറയുന്നത് കേട്ട് ഗോപിയാശാൻ ഒരു ബീഡിയെടുത്ത്‌ ചുണ്ടിൽ വച്ചുകൊണ്ട് ബെഞ്ചിലേക്ക് ഇരുന്നു. അവിടിരുന്ന് കൊണ്ട് അയാൾ പുറത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നല്ലാതെ മാനം തെളിഞ്ഞിട്ടില്ല. പെയ്തു തോരാനുള്ള കരിമ്പുക അവിടവിടെയായി ചിതറി കിടക്കയാണ്. അയാൾബീഡിയ്ക്ക് തീ പിടിപ്പിയ്ക്കും മുൻപേ ആറ്റു തീരത്തുനിന്നും ആരൊക്കെയോ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് ടോർച്ചും അടിച്ച് റോഡിലൂടെ വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "വാസുദേവനാണോടാ അത്.." സംസാരം കേട്ട് ആളേ തിരിച്ചറിഞ്ഞു ഗോപിയാശാൻ ചോദിച്ചു. "ഞങ്ങളാ ആശാനേ.. ആറ്റു വെള്ളം എങ്ങിനെയുണ്ടെന്ന് നോക്കാൻപോയതാ. പറ്റിയാൽ രാവിലെ അക്കര പിടിയ്ക്കാമല്ലോ എന്ന് കരുതി.. രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസത്തെ പണി പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതാ. അതേതായാലും മഴ കൊണ്ട് പോയി." വന്നവർ മൂന്ന് പേരും കടയുടെ തിണ്ണയിലേക്ക് കയറിയൊതുങ്ങി നിന്നു. "ചായ വേണോടാ വാസൂ.." ഗോപിയാശാൻ തിരക്കി. "എന്നാൽ പിന്നെ കടുപ്പത്തിൽ ഓരോ ചായ തട്ടിയേക്കാം. അല്ലെടാ കുഞ്ഞുമോനെ..." വാസു കൂടെടുള്ളവരെ നോക്കി. "സാധാരണ ഈനേരത്ത്‌ ഞങ്ങൾ ഇതിലേ പോകുമ്പോൾ നല്ല മൊരിഞ്ഞ ദോശയുടെ മണം അടിയ്ക്കാറുള്ളതാണല്ലോ.. ഇന്നെന്താ ഗൗരിയേ.. ഒന്നും കഴിയ്ക്കാനില്ലേ.." "ചുട്ട് വച്ചാൽ തണുത്തു പോകും വാസുവേട്ടാ. അതുമല്ല മഴയൊക്കെ ആയതുകൊണ്ട് കച്ചവടവും കുറവായിരിയ്ക്കും... ആരെങ്കിലും കഴിയ്ക്കാൻ വരുമ്പോ വരുമ്പോ ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കാമെന്ന് വച്ചു." ഗൗരി ചായ അടിച്ച് ഗ്ളാസുകളിലേക്ക് പകർന്നെടുക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു. ചായ കുടിച്ചു പൈസ കൊടുത്ത ശേഷം അവരെല്ലാം തിരികെ പോയി. അര മണിയ്ക്കൂർ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം നേരം ഇരുട്ടും പോലെ ആകാശവും, ഭൂമിയും കറുത്തിരുണ്ട് വന്നു. അൽപ്പ സമയത്തിനകം മഴ തുടങ്ങി. കടയിലേക്ക് വന്നവർ മഴ വീണതോടെ കുടയുമെടുത്ത്‌ മടങ്ങിപ്പോയി. ഇത്തവണ ഒരു മയവുമില്ലാതെയാണ് മഴ പെയ്തത്. ഒരു മാസം പെയ്യാനുള്ളത് ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് തീർത്തുതരാംഎന്ന മട്ടിലാണ് പ്രകൃതിയുടെ ഉറഞ്ഞു തുള്ളൽ. ഉച്ചയോടടുപ്പിച്ചു പന്ത്രണ്ട് മണിയായതോടെ ആറ്റു തീരത്ത്‌ താമസിയ്‌ക്കുന്നവരെല്ലാം കയ്യിൽ കിട്ടിയ സാധനങ്ങളും എടുത്ത്‌ മറ്റുള്ള വീടുകളിലേക്ക് മാറി. പഞ്ചായത്ത്‌ മെമ്പർ ബെഞ്ചമിന്റെ അനുയായികൾ കുറെ പേരെയൊക്കെ സ്കൂളിലേക്ക് മാറ്റി പാർപ്പിച്ചു. "അച്ഛാ.. റസിയാത്ത യൊക്കെ സ്കൂളിലേക്ക് മാറിയിട്ടുണ്ടോ എന്തോ. അച്ഛൻ കണ്ടോ അവർ പോകുന്നത്.." "ഇല്ല മോളെ.. പക്‌ഷേ അവരെ അവിടെ നിന്നും മാറ്റിക്കാണും. ഇത്രയും അപകടകരമായി വെള്ളമുയർന്നിട്ടും അവർ അവിടെ തന്നെ നിൽക്കുവോ.." "ഞാനൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് വരട്ടെ അച്ഛാ.. അവരുപോയിട്ടില്ലെങ്കിൽവീട് പൂട്ടി ഞാനവരെ ഇങ്ങോട്ട് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വരും." ഗോപിയാശാന്റെ മറുപടിയ്ക്ക് കാത്ത്‌ നിൽക്കാതെ ഗൗരി ഒരു കുടയുമെടുത്ത്‌ റസിയാത്തയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. കാറ്റിൽ കുട പല വട്ടം അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് പറന്നുയർന്നു. മഴ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ അവൾ കുടയെ തന്റെ വരുതിയിലാക്കി. ഗൗരി ചെല്ലുമ്പോൾ ആൾക്കാരെല്ലാം കൂടി കുറെയൊക്കെ വീട്ടുപകരണങ്ങൾ പുറത്തെടുത്തു വച്ചു കഴിഞ്ഞു. കല്ലാറിന്റെ മുരൾച്ച അവൾക്ക് അവിടെ നിൽക്കുമ്പോഴേ കേൾക്കാമായിരുന്നു. ആറ്റിലെ ജലനിരപ്പ് ഉയർന്ന് വീടിന്റെ ഭിത്തിയിൽ തൊട്ട് ഒഴുകുകയാണ്. "നൂർജു എവിടെ റസിയാത്ത.." ആൾക്കാർക്കിടയിലൂടെ നുഴഞ്ഞു കയറി ചെന്ന് ഗൗരി കുഞ്ഞിനെ തിരക്കി. "അവള് പിന്നിലെ ആട്ടിൻ കൂടിൽ നിന്നും അമ്മിണിയെ അഴിച്ചിറക്കാൻ പോയതാ മോളെ... അതിനേ ഇവിടെ കളഞ്ഞിട്ട് പോകാൻ പറ്റുവോ ഞങ്ങൾക്ക്." ആടിന്റെ കരച്ചിലും, പുഴ മറിയുന്ന ഒച്ചയും കേട്ട് ഗൗരി പിന്നിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. ഹൃദയ ഭേദകമായ ഒരു രംഗമാണ് അവൾക്കവിടെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്. ആട്ടിൻ കൂട് നിന്നിടം, ആടും നൂർജുവും എല്ലാം ചേർന്ന് വീടിന്റെ ഭിത്തിയിൽ നിന്ന് അടർന്ന് കല്ലാറിലേക്ക് മറിയുകയാണ്... 'ദൈവമേ' എന്ന് അലറിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ഗൗരി കുഞ്ഞിനെ പിടിയ്ക്കാനായി കൈനീട്ടിയെങ്കിലും അവൾക്ക് മുൻപിലുള്ളതെല്ലാം അടർന്നു കല്ലാറിലേക്ക് പതിച്ചിരുന്നു. നൂർജുവിന്റെയും, അമ്മിണിയാടിന്റെയും ദീന രോദനം ആർത്തിരമ്പുന്ന മഴക്കാറ്റ് ഏറ്റുവാങ്ങി. മൺ തിട്ട വെള്ളത്തിലേക്ക് മുങ്ങിപ്പോയതോടെ കുറെ നുരകളും പതയും വെള്ളത്തിന്‌ മീതേയ്ക്ക് വന്നു.നൂർജു ആർത്തിരമ്പുന്ന ആറ്റു വെള്ളത്തിൽ തല കീഴായി മറിയുന്നത് കരയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നവർ കണ്ടു. അലമുറയും, നെഞ്ച് പൊട്ടിയ നിലവിളികളും കലിയടങ്ങാത്തകല്ലാറിന്റെ തീരം ഏറ്റെടുത്തു. (തുടരും) #📔 കഥ