#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _18 ✍️ രചന - Aniprasad. ഒന്ന് രണ്ട് ദിവസo മുൻപ് ചിറമറ്റത്തെ ബേബിച്ചനാണ് റോബിനോട് ആ വിവരം പറയുന്നത്. പുല്ലാമലയിൽ കൂലിപ്പണിയ്ക്ക് പോയിട്ട് സന്ധ്യയോടെ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് കടത്ത്‌ കയറി മടങ്ങി പോരികയാണ് ബേബിച്ചൻ സാധാരണ ചെയ്യാറ്. എന്നാൽ അന്ന് ബേബിച്ചൻ കടത്തിറങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ ചെറിയ രീതിയിൽ തുടങ്ങിയ ചാറ്റൽ മഴ പൊടുന്നനെ കരുത്ത് ആർജിച്ചു വന്നു. ബേബിച്ചന് അര കിലോമീറ്റർ ദൂരത്തോളം പോകേണ്ടതിനാൽ കടയിൽ ഇരുന്ന് ഗോപിയാശാൻ അവനെ 'മഴ നനയാതെ കേറി നിൽക്കെടാ, തോർന്നിട്ട് പോകാം' എന്ന് പറഞ്ഞതോടെ അയാൾ മഴ തോരാനായി കടവരാന്തയിലേക്ക് കയറി നിന്നു. അവിടെ ഇരിയ്ക്കുന്നവരുമായി കാര്യം പറഞ്ഞു നിന്നതല്ലാതെ മഴ തോരുന്ന ലക്ഷണം ഒന്നും കാണാനില്ലെന്ന് മനസിലായതോടെ ബേബിച്ചൻതോളിൽ കിടന്ന തോർത്ത്‌ വളച്ചു തലയിൽ കെട്ടി ചെറു മഴയിലൂടെ ഇറങ്ങി വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ഇരുട്ടിൽ, മഴയിലൂടെ നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ബേബിച്ചൻ പോക്കറ്റിൽ കരുതാറുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ ടോർച്ച് എടുത്ത്‌ തെളിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെയുണ്ടാകുന്ന ഇടിയൊച്ചയും, മിന്നലിന്റെ തെളിച്ചവും മഴ ഇനിയും കൂടിയേക്കാം എന്ന സൂചനയാണ് നൽകുന്നതെന്നറിയാവുന്നതിനാൽ ബേബിച്ചൻ നടപ്പിന് വേഗം കൂട്ടി. വളവിന്, റോഡുകൾ തകർന്നു കിടക്കുന്ന ഇടത്ത്‌ വന്നപ്പോൾ വെള്ളം നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കുഴികളിൽ വീഴാതെ ശ്രദ്ധിച്ചു മുന്നോട്ട് നടക്കുന്ന ബേബിച്ചന്റെ മൂക്കിലേക്ക് ബീഡിപ്പുകയുടെ മണം ഇരച്ചെത്തിയത് പെട്ടന്നാണ്. അവൻ അവിടെ നിന്ന് തന്റെ പിന്നിൽ ആരോ വരുന്നുണ്ടെന്ന് കരുതി ടോർച്ച് വെളിച്ചം പിന്നിലേക്ക് വീശി. പിന്നിൽ ആളില്ലെന്ന് കണ്ട് അവിടെ നിന്ന് തന്നെ അയാൾ വെളിച്ചം മുൻപോട്ട് അടിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും താനല്ലാതെ വഴിയാത്രക്കാരനായിട്ട് അവിടെ മറ്റാരെയും അവന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പെട്ടന്നാണ് ബേബിച്ചന് ഓർമ വന്നത് തൊട്ടടുത്തുള്ള വീട്, റോഡിൽ നിന്നും പത്ത്‌ മീറ്റർ ഉള്ളിലേക്ക് മാറിയുള്ളത് തങ്കമണിയുടേത് ആണല്ലോ എന്ന്. ബേബിച്ചന് പുല്ലാമലയിലും, കുളമുടിയിലും കൂലി പണിയ്ക്ക് പോകുന്നതിനാൽ തങ്കമണിയുടെ ലോട്ടറി കച്ചവടവും, അതിന്റെ മറവിൽ അവൾ നടത്തുന്ന അല്ലറ, ചില്ലറ മാംസ കച്ചവടവും ഒക്കെ ശരിയ്ക്കറിയാവുന്നതാണ്. ഇന്ന് അവൾ അക്കരെ നിന്നും ഏതോ ഇരയെ കൊത്തിക്കൊണ്ട് വീട്ടിൽ വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് വേണം ബീഡിപ്പുകയുടെ മണം അടിയ്ക്കുന്നതിൽ നിന്നും അനുമാനിയ്ക്കാൻ. ബേബിച്ചന് വല്ലാത്തൊരു കുസൃതി തോന്നി. തങ്കമണിയുടെ ഇന്നത്തെ വരത്തനാണോ നാട്ടുകാരനാണോ എന്നറിയാൻ ഒരു ജിജ്ഞാസ. ചുറ്റിനും ആരുമില്ലെന്നും, ഇനിയീ മഴയിലൂടെ ആരും വരില്ലെന്നും ഉറപ്പായതോടെ ബേബിച്ചൻ തഴച്ചു വളർന്നു കിടക്കുന്ന താറാവ് ചെടികൾക്കിടയിലൂടെ പമ്മി പതുങ്ങി തങ്കമണിയുടെ വീട്ടു മുറ്റത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടായി തങ്കമണിയെങ്ങാനും ബഹളം വച്ചാൽ ഓടി രക്ഷപ്പെടുന്നതിനിടയിൽ ടോർച്ച് കയ്യിൽ നിന്നും തെറിച്ചു പോകാതിരിയ്ക്കാനായി അവൻ നിക്കറിന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു ആകെ രണ്ട് റൂമും ചായ്‌പ്പുമുള്ള ആ വീടിന്റെ പിന്നിൽ രണ്ട് ജനാലകളാണ് ഉള്ളത്. രണ്ട് റൂമിനും പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം വാതിലും ആ വാതിലുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങാവുന്ന നീളൻ വരാന്തയുമാണ് ഉള്ളത്. വരാന്തയുടെ ഒരറ്റം അടച്ചു കെട്ടിയിട്ടുള്ളതും, മറ്റേയറ്റം വന്ന് ചായ്‌പ്പിലേക്ക് ഇറങ്ങാവുന്ന രീതിയിലുമാണ് നിർമിച്ചിട്ടുള്ളത് ബേബിച്ചൻ പിന്നിൽ ചെന്ന് ഒരു ജനാലയുടെ പാലകകൾക്കിടയിലുയുള്ള വിടവിലൂടെ അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കിയെങ്കിലും അവന് ഇരുട്ടല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അവിടെ കാണാൻകഴിഞ്ഞില്ല. ബേബിച്ചൻ അടുത്ത ജനലിന്റെ സമീപത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. ആ ജനാലയുടെ ഒരു പാളി ഗ്ലാസ് ആയതിനാൽ അകത്ത്‌ നിന്നും ആ ഭാഗം പേപ്പർ ഒട്ടിച്ചു കാഴ്ചയെ മറച്ചിരിയ്ക്കുകയാണ്. അതിന്റെ മറ്റേ പാളി പലക ആയിരുന്നതിനാൽ അതിന്റെ താഴെ ഉള്ള ചെറിയ വിടവിലൂടെ ഒരു നറു മെഴുകുതിരി വെളിച്ചം വെടിയുണ്ട പോലെ പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നിരുന്നു. ചുറ്റിനും നോക്കി ഒന്നുകൂടി സുരക്ഷ ഉറപ്പ് വരുത്തിയ ശേഷം ഒറ്റ കണ്ണാൽ ബേബിച്ചൻ അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. ഏറ്റവും ചെറിയ വെളിച്ചം ചിതറുന്ന മെഴുകുതിരി വെട്ടത്തിൽ എസ്തപ്പാന്റെ മുഖവും അവൻ ബീഡിപ്പുക ഊതിപ്പറപ്പിയ്ക്കുന്നതും കണ്ട് എസ്തപ്പാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. ഇവനെയല്ലേ ഈനാടുമുഴുവൻ അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്നത് എന്നോർക്കവേ ബേബിച്ചന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഏറി. ഒരു രാത്രി അവൻ ഗോപിയാശാന്റെ വീട്ടിൽ വന്ന് കാണിച്ച അക്രമത്തെ കുറിച്ചോർക്കവേ ബേബിച്ചന്റെ കാലുകൾ പിന്നോട്ട് ചലിച്ചു. എന്നാൽ ഒന്ന് കൂടി അത് അവൻ തന്നെയാണെന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ വേണ്ടി ബേബിച്ചൻ നോക്കവേ എസ്തസ്പ്പാൻ വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു ജനാലയുടെ നേർക്ക് നോക്കുന്നതും അക്ഷണം മെഴുകുതിരി വെളിച്ചം കെട്ടു പോകുന്നതും കണ്ട് അവൻ മഴയേ വക വയ്ക്കാതെ തിരിച്ചോടി കളഞ്ഞു. വീട്ടു വാതിൽക്കൽ എത്തിയിട്ടാണ് ബേബിച്ചൻ ഓട്ടം നിർത്തുന്നതും തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നതും. ഭാര്യ വാതിൽ തുറന്ന് കൊടുത്ത്‌ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറുമ്പോഴും അവനെ വിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മഴ നനഞ്ഞിട്ടാണെന്ന് പറഞ്ഞു 'പോയി കുളിച്ചിട്ട് വാ 'എന്ന് പറഞ്ഞ ശേഷം ബേബിച്ചന്റെ ഭാര്യ അയാൾക്ക് കുളിയ്ക്കാൻ തോർത്ത്‌ കൊണ്ട് വന്ന് തോളിലേക്ക് ഇട്ടു കൊടുത്തു. എസ്തപ്പാന്റെ ഒളിത്താവളം അതാണെന്ന് താൻ കണ്ട് എന്നവൻ മനസിലാക്കിയാൽ ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്ന പൂരം ഓർത്തിട്ട് ബേബിച്ചന് ഭയമായി. ♦️ "നീ എന്ത് കൊണ്ടിതു നേരത്തെ എന്നെ അറിയിച്ചില്ല.. എന്നെ അല്ലെങ്കിൽ പോലീസിനെ അറിയിക്കാമായിരുന്നല്ലോ നിനക്ക്. അപ്പോൾ തന്നെ അവർ വന്ന് ആ ചെകുത്താനെ പുഷ്പം പോലെ തൂക്കി എടുത്ത്‌ കൊണ്ട് പോകില്ലാരുന്നോ. ബുദ്ധിയില്ലാത്ത മനുഷ്യർ." പീലിപ്പോസ് ഫോണിലൂടെ ചീറി. "ഇന്നാണ് ബേബിച്ചൻ അത് ഞങ്ങളെ അറിയിച്ചത് മുതലാളീ.അവനെ പേടിച്ചിട്ട് അക്കാര്യം അയാൾ ഭാര്യയെ പോലും അറിയിച്ചിരുന്നില്ല.. അവനെ ബേബിച്ചൻ കണ്ടു എന്ന് എസ്തപ്പാൻ മനസ്സിലാക്കിയാൽ രാത്രിയോടെ അതുവഴി വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോ ബേബിച്ചനെ അയാൾ ആക്രമിച്ചാലോ എന്ന ഭയമായിരുന്നു ബേബിച്ചന്. എന്തും ചെയ്യാൻ മടിയ്ക്കാത്ത ക്രിമിനൽ അല്ലേ മുതലാളീ ആ പിശാച്.." "ഊം.. അവൻ അതിനുള്ളിൽ തന്നെയുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാണോടാ.." "അതെ മുതലാളീ.." "ഇനി നിങ്ങളാരും ആ വീട്ടിന് നേർക്ക് ശ്രദ്ധിയ്ക്കേണ്ട. അവനെ ആരെങ്കിലും കണ്ട് എന്ന് അവനുറപ്പായാൽ ചിലപ്പോൾ അവൻ താവളം മാറ്റിയേക്കും.. എനിയ്ക്കവനെ ആ വീട്ടിൽ നിന്ന് ജീവനോടെ കിട്ടണം. അവന് ആ വീട്ടിൽ താമസിയ്‌ക്കാനുള്ള സർവ്വ സ്വാതന്ത്ര്യവും ഒരുക്കി കൊടുത്തത് ആ ലോട്ടറി ക്കാരി തെണ്ടിച്ചിയാണോടാ.." പീലിപ്പോസ് പല്ലുകൾ ഞെരിയ്ക്കുന്ന സ്വരം റോബിച്ചന് ഫോണിലൂടെ കേൾക്കാമായിരുന്നു. "തങ്കമണി ഇവിടെ നിന്നും പോയിട്ട് ഒരു മാസത്തോളം ആകുന്നു മുതലാളീ. പിന്നീട് അവൾ ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നതായിട്ടുള്ള അറിവേ ഇല്ല." "പുറത്ത് നിന്ന് സഹായിക്കാല്ലോ അവൾക്ക്. ആ പിഴച്ചവൾക്ക് തിരിച്ച് വന്ന് പൊറുക്കാനായി ആ വീട് ഉൾപ്പെടെ ഞാൻ ഇടിച്ചു നിരത്തി കളയും. നീ ഫോൺ വച്ചോ, ബാക്കി ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം." പീലിപ്പോസ് പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും മറുവശത്ത്‌ കോൾ കട്ടായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "അവനിവിടെ ഉണ്ടെന്നാണോ പപ്പാ പറഞ്ഞത്.. എവിടെയുണ്ട് അവൻ.." ഷാജന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കനൽ തിളക്കം അയാൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. "സുരക്ഷിതമായി അവൻ ഈ മണ്ണിൽ തന്നെ ഉറങ്ങുന്നു. ഉറങ്ങട്ടെ.. ഉറങ്ങട്ടെ.. അവന്റെ അവസാനത്തെ ഉറക്കം ഉറങ്ങി അവൻ കൊതി തീർക്കട്ടെ.." പീലിപ്പോസ് സ്വതേയുള്ള തന്റെ കൊമ്പൻ മീശ പിരിച്ചു മുകളിലേക്കുയർത്തി. അതിന് ശേഷം അയാൾ ആന്റപ്പനെയും, മുരു കേശനെയും വിളിച്ചു വരുത്തി. ♦️ പതിവിൽ കവിഞ്ഞൊരു ശാന്തതയായിരുന്നു അന്നത്തെ വൈകുന്നേരത്തിന് കൊടുവത്തൂരിൽ. മഴയ്ക്ക് മുമ്പുള്ള കാറ്റ് വീശുന്നതിന്റെ ഒച്ചയൊഴിച്ചാൽ ആൾക്കാരുടെ ഒച്ചയോ ബഹളമോ എങ്ങും കേൾക്കാനില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ ഒരു ആടിന്റെയോ, പശുവിന്റെയോ നിലവിളി എവിടെ നിന്നെങ്കിലും ഉയർന്നാൽ ആയി. മനുഷ്യരൊക്കെ വീടിന് പുറത്തിറങ്ങാനോ ഇനിയൊരു പ്രളയത്തെ നേരിടാനോ ഉള്ള മുൻകരുതലിൽ ആണെന്ന് തോന്നും അവരുടെ പ്രവൃത്തികൾ കണ്ടാൽ. ഗോപിയാശാന്റെ ചായക്കടയിൽ വൈകുന്നേരത്തോടെ വരാറുള്ള കുഞ്ഞച്ചനോ, നാരായണനോ ഒന്നും ചായയ്ക്കായി അങ്ങോട്ട് വന്നിട്ടില്ല. ഷെറിന്റെ കല്യാണനിശ്ചയ ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുക്കേണ്ടുന്നതിനാലും, ഞായറാഴ്ച ആയതിനാലും മിക്കവരും ഇന്ന്‌ പുല്ലാമലയ്ക്ക് പോകാതെ വീട്ടിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ കടത്തു വള്ളം വരുമ്പോൾ ഒന്നോ രണ്ടോ പേർ മാത്രമാണ് മറുകരയിൽ നിന്നും വരുന്നത്. ഗൗരിയോട് പോലും ചോദിയ്ക്കാതെ നേരത്തെ തന്നെ ഗോപിയാശാൻ ചായത്തട്ടിയ്ക്ക് കീഴിലെ തീ കെടുത്തുകയും, ചെമ്പ് കലത്തിൽ തിളയ്ക്കുന്ന വെള്ളം പുറത്ത് കളഞ്ഞു പാത്രങ്ങളെല്ലാം കഴുകി പെറുക്കി വയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. ചെമ്പൻ മലയ്ക്ക് മീതെ മഞ്ഞിറങ്ങി തുടങ്ങിയതിനാൽ പതിവിലും നേരത്തെ ഇരുട്ട് വീണു തുടങ്ങി. മാനം കറുത്തിരുണ്ട് മൂടി വന്നതാണെങ്കിലും മഴ പെയ്തു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അത് ചാറ്റൽ മഴയായി തന്നെ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇരുട്ട് കനത്തതോടെ സർവ്വ വീടുകളുടെയും വാതിലുകളും ജനാലകളും അടച്ചു പുറത്തേയ്ക്കുള്ള വെളിച്ചെങ്ങളെല്ലാം കെടുത്തുകയും ചെയ്തു. അവിടെയും ഇവിടെയുമായി മൂന്നോ നാലോ ഇലക്ട്രിക് പോസ്റ്റുകളിൽ തെളിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന വെളിച്ച മൊഴിച്ചാൽ കൊടുവത്തൂർ മുഴുവൻ പുകമഞ്ഞിലും, ചാറ്റൽ മഴയിലും മുങ്ങി കിടക്കുകയായിരുന്നു. ♦️ തന്റെ വാസസ്ഥലം ഇനി ഏത് നിമിഷവും കണ്ടു പിടിയ്ക്കപ്പടും എന്ന് എസ്തപ്പാൻ എന്ന വിക്റ്ററിന് ഉറപ്പായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇത് വരെ താൻ കളിച്ച കളിയല്ല ഇനി നേരിടേണ്ടത്.. വെടി കൊണ്ട വെരുകിനെ പോലെ എസ്തപ്പാൻ മുതലാളി ഇപ്പോൾ പാഞ്ഞു നടക്കുന്നുണ്ടാവും... എസ്തപ്പാൻ, ആരെങ്കിലും തന്നെ ആക്രമിയ്ക്കാൻ വന്നാൽ സ്വയരക്ഷയ്ക്ക് വേണ്ടി പ്രത്യാക്രമണം നടത്താനായി വീട്ടിനുള്ളിൽ താൻ മൂന്നിടത്തായി ആയുധം ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിട്ടുള്ളത് ഒരു തവണ കൂടി നോക്കി അതെല്ലാം അവിടെയുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തി. ഒളിവ് ജീവിതം മതിയാക്കി ഈ വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് ഇറങ്ങി താൻ ഇവിടെയുള്ള മനുഷ്യർക്കിടയിൽ പരസ്യമായി ജീവിതം തുടരാനുള്ള സമയമായിരിയ്ക്കുന്നു എന്ന് എസ്തപ്പാൻ ഓർത്തിരിയ്ക്കെ അവന് തോന്നി പുറത്തെ വരാന്തയിൽ ഒരു ചെരിപ്പ് തറയിലെ മണ്ണിൽ ഞെരിയുന്ന ഒച്ച കേട്ടെന്ന്. അവൻ ജാഗ രൂകനായി. മേശപ്പുറത്തെ തന്റെ ബാഗിന് അടിയിൽ വച്ചിരുന്ന ഒന്നരയടി നീളം വരുന്ന, ഇരു തല മൂർച്ചയുള്ള സ്റ്റീൽ കത്തി അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തിയ ശേഷം അവൻ വാതിലിനോട് ചേർന്ന് കാതോർത്തു. വാതിലിനടുത്തേയ്ക്ക് ഒരു കാലൊച്ച അടുത്ത് വരുന്നുണ്ട്. രണ്ടു നിമിഷത്തിന് ശേഷം കൈപ്പത്തി കൊണ്ട് വാതിലിൽ തട്ടുന്ന പതിഞ്ഞ ഒച്ച. അതിനേ തുടർന്ന് കാതരമായ ഒരു ശബ്ദം. "തങ്കമണീ.. വാതിൽ തുറക്ക്. ഇതുഞാനാ.." പുറത്ത് നിന്ന് ആവേശം കയറിയ ശബ്ദം കേട്ടിട്ടും എസ്തപ്പാൻ അനങ്ങിയില്ല. വീണ്ടും വാതിലിൽ അൽപ്പം ഉച്ചത്തിൽ തട്ടുന്ന ശബ്ദം. "എത്ര ദിവസമായെടീ നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നിട്ട്. നിനക്കിപ്പോൾ ഞങ്ങളെയൊക്കെ വേണ്ടാതായോ.. വാതിൽ തുറക്കാൻ എന്താടീ താമസം.. അതോ നേരത്തെ നീ കേറിക്കിടന്നുറങ്ങിയോ.." എസ്തപ്പാൻ മെല്ലെ വാതിൽ തുറന്നു. "നീ ലൈറ്റ് ഇടെടീ. അതെന്താ ഇവിടെ കറണ്ടില്ലേ.." ചോദിച്ചും കൊണ്ട് പുറത്ത് നിന്നയാൾ അകത്തേയ്ക്ക് കയറാൻ നോക്കുമ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ വാതിൽ പടിയിൽ കൈ വച്ച് അയാളുടെ വഴി തടഞ്ഞു. "ഇത് തങ്കമണിയുടെ വീടല്ല. എന്റെ വീടാ..ഇവിടെ നിന്ന് നേരം കളയാതെ സ്ഥലം വിടാൻ നോക്ക്." എസ്തപ്പാൻ അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ കൈകൊണ്ട് തള്ളിയെങ്കിലും ഒരടി പിന്നോട്ട് മാറാതെ അയാൾ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. "താൻ പോടോ. ഇത് തങ്കമണിയുടെ വീടാ. തന്റെ കാര്യം കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ താൻ സ്ഥലം വിടാൻ നോക്ക്. എനിയ്ക്ക് അകത്തേയ്ക്ക് കയറണം." പുറത്ത് നിന്നയാൾ എസ്തപ്പാന്റെ കൈ പിടിച്ചു മാറ്റാൻ നോക്കിയപ്പോൾ അവൻ അയാളുടെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ചു പിന്നോട്ട് തള്ളി. "നിന്നോടല്ലേടാ പട്ടീ പറഞ്ഞത് ഇറങ്ങി പോകാൻ ഇവിടെ നീയന്വേഷിച്ചു വന്ന തങ്കമണി ഇല്ല. തങ്കമണി ഈ വീട് എനിയ്ക്ക് വിറ്റു. ഇതിപ്പോൾ എന്റെ വീടാ. അടിച്ചു കാല് ഞാൻ ഒടിയ്ക്കേണ്ടെങ്കിൽ ഇറങ്ങി പൊയ്ക്കോ." "നിങ്ങൾ കള്ളം പറയുവാ.. ഇത്രയും നാൾ വരെ ഇത് തങ്കമണിയുടെ വീടായിരുന്നല്ലോ. ഞങ്ങളാരും അറിയാതെ ഈ വീട് അവൾ വിൽക്കുവോ.. നിങ്ങളിത് എന്നാ വാങ്ങിച്ചത്.. അളക്കാനോ നോക്കാനോ ഒന്നും വരാതെ നിങ്ങൾക്കീ വീട് എങ്ങിനെ വാങ്ങിയ്ക്കാൻ പറ്റും." ''നിങ്ങക്കാരെങ്കിലും അറിഞ്ഞേ ഒരു വീട് എനിയ്ക്ക് വാങ്ങിയ്ക്കാവൂ എന്ന് നിയമം വല്ലതും ഉണ്ടോ ഈ ലോകത്തിൽ...എനിയ്ക്കൊരു വീട് വേണമായിരുന്നു. അത് അളക്കാനും, അതിര് തിരിയ്ക്കാനും ഒന്നും നിൽക്കേണ്ടെന്ന് എനിയ്ക്ക് തോന്നി. തങ്കമണിയെ എനിയ്ക്ക് വിശ്വാസം ആയത് കൊണ്ട് അവര് പറഞ്ഞ പൈസ കൊടുത്ത്‌ ഞാൻ ഈ വീട് വാങ്ങിച്ചു. ഇതിപ്പോൾ എന്റെ പേർക്കാ. കള്ള ഉടായിപ്പും കൊണ്ട് ഒറ്റയൊരെണ്ണം ഈ പരിസരത്ത് വന്ന് പോകരുത്.." "എപ്പോൾ വാങ്ങിച്ചു.ആരാ സാക്ഷി" അയാൾക്ക് സംശയം തീരുന്നില്ല. "ഇന്ന്‌ രാവിലെ.സാക്ഷി നിന്റെ അമ്മേടെ നായര്.. മതിയോ.. ഇനി ഇവിടെ നിന്നു ഒറ്റയക്ഷരം താൻ മിണ്ടിപ്പോകരുത്. തനിയ്ക്കുള്ള സംശയത്തിന്റെ എല്ലാ മറുപടിയും ഞാൻ തന്നു കഴിഞ്ഞു." എസ്തപ്പാൻ വാതിലടയ്ക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ അയാൾ വാതിലിൽ പിടുത്തമിട്ടു "ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ. തങ്കമണി ഇവിടുണ്ട്.." അയാൾ പെട്ടന്ന് അകത്തേയ്ക്ക് കയറാൻ നോക്കുമ്പോൾ ഇരുകൈകൊണ്ടും എസ്തപ്പാൻ അവന്റെ നെഞ്ചത്ത് കുത്തി പിന്നോട്ട് തള്ളി. "തന്തയ്ക്ക് പെറക്കാഴികകാണിയ്ക്കുന്നോടാ നായേ." അയാൾ പിന്നോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ വരാന്തയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. എന്നാൽ പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാത്ത നീക്കമാണ് തങ്കമണിയെ അന്വേഷിച്ചു വന്നയാളിൽ നിന്നും എസ്തപ്പാന് നേരിടേണ്ടി വന്നത്. തനിയ്ക്ക് നേരെ മുമ്പിൽ നിന്ന എസ്തപ്പാന് നേർക്ക് കാലുയർത്തി അയാൾ നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞൊരു ചവിട്ട് കൊടുത്തു. എസ്തപ്പാന് തടയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മിന്നൽ പോലെയുള്ള ആ ആക്രമണത്തിൽ എസ്തപ്പാൻ തെറിച്ചു അകത്തെ മുറിയിലെ ഭിത്തിയിൽ ചെന്നിടിച്ചു നിലത്തേക്ക് വീണു. അവിടെ കിടന്നു കൊണ്ട് കൈകുത്തി എഴുന്നേൽക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ വാതിലിന് നേർക്ക് നോക്കി. ചെമ്പൻ മലയ്ക്ക് മുകളിൽ നിന്ന് വീശിയെത്തിയ മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ തന്നെ ആക്രമിച്ചയാൾക്ക് പിന്നിൽ മറ്റ് നാലോളം മനുഷ്യർ ഒരു മഹാ മേരു പോലെ ഒന്നിച്ച് നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. (തുടരും) #📔 കഥ