#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _19 ✍️ രചന - Aniprasad. മുറിയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് മണ്ണെണ്ണയുടെ ഗന്ധം ഇരച്ചെത്തിയതോടെ എസ്തപ്പാൻ ഒരു കൈ തറയിൽ കുത്തിക്കൊണ്ട് താൻ ആയുധം വച്ചിരുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് മറു കൈ നീട്ടി പരതി. രണ്ടടിയോളം നീളമുള്ള ഒരു വടിവാൾ ആണ് അവന്റെ കയ്യിൽ തടഞ്ഞത്. "വാസുവേ.. നിന്റെ പണി തീർന്നു. എന്നാൽ നീയിനി വിട്ടോടാ.." പുറത്ത് നിൽക്കുന്ന നാല് കറുത്തിരുണ്ട നിഴലുകളിൽ ഒരെണ്ണം പറഞ്ഞപ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ ആ പേര് മനസ്സിൽ കുറിച്ച് വച്ചു. 'വാസു ' വാസു പുറത്തേക്കിറങ്ങി പോകവേ പുറത്ത് നിന്നവരിൽ രണ്ട് പേർ അകത്തേയ്ക്ക് കയറുന്നത് ആകാശത്തിന് താഴെ വീശിപ്പോകുന്ന മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ എസ്തപ്പാന് കാണാമായിരുന്നു. അടുത്തേയ്ക്ക് ആദ്യം വരുന്നത് ആരായാലും അവന്റെ കാൽപ്പാദത്തിൽ തന്നെ വെട്ടി വീഴ്ത്തണം എന്ന് അവൻ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. വാതിൽ കടന്ന് അകത്തേയ്ക്ക് വന്നവർ അവിടെ തന്നെ നിന്ന ശേഷം ചെവി വട്ടം പിടിച്ചു. "അനക്കമൊന്നും കേൾക്കുന്നില്ലല്ലോ മുരു കേശാ.. കള്ള നായിന്റെ മോൻ ഊരിപ്പിടച്ചു പോയോ.. ഇവിടിട്ട് അവനെ തീർക്കാൻ കിട്ടിയ സുവർണ്ണാവസരമായിരുന്നു.." ആന്റപ്പന്റെ ശ്വാസ നിശ്വാസങ്ങൾ പോലും അവിടെ കിടന്നാൽ എസ്തപ്പാന് കേൾക്കാമായിരുന്നു. പെട്ടന്ന് മുറിയ്ക്കുള്ളിൽ സൂര്യനുദിച്ചത് പോലെ വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു. ആന്റപ്പന്റെ ശിരസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന ഹെഡ് ലൈറ്റിൽ നിന്നുള്ള വെളിച്ചം മുഖത്തടിച്ചിട്ട് എസ്തപ്പാന്റെ കണ്ണഞ്ചി. അപകടം മണത്ത അവൻ വടിവാൾ വലിച്ചെടുക്കാൻ നോക്കിയതും ആന്റപ്പൻ അവൻറെ വലതുകയ്യിൽ ചവിട്ടിപിടിച്ചു. "നീ കരുതി തന്നെയായിരുന്നു അല്ലെടാ റാസ്കൽ.." ആന്റപ്പൻ ചീറി. അയാൾ ചവിട്ടിപ്പിടിച്ച തന്റെ കൈ വിടുവിയ്ക്കാൻ എസ്തപ്പാൻ തന്നാലാവുന്ന ബലം കൊടുത്തു തള്ളി മാറ്റാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവന് അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഇടതു കൈകൊണ്ട് എസ്തപ്പാൻ, ആന്റപ്പന്റെ കാലിൽ കൊരുത്തു പിടിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മുരു കേശൻ അവന്റെ കാൽ വീശി എസ്തപ്പാന്റെ നെഞ്ചത്ത്‌ ഒറ്റയടി അടിച്ചു. ബലൂൺ പൊട്ടുന്ന ഒച്ചയിലാണ് അവന്റെ നെഞ്ചത്ത്‌ അടിയേറ്റത്. "ഞങ്ങൾ പറയാതെ ചലിയ്ക്കരുത് നീ.ഇനി നീ ശ്വാസം വിടണമെങ്കിൽ പോലും ഞങ്ങൾ പറയണം.കേട്ടല്ലോ..ജിമ്മീ.കേറിവാടാ.." മുരു കേശൻ വിളിച്ചപ്പോൾ പുറത്ത് നിന്നതിൽ ഒരുവൻ കയറി അകത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "ആ കയർ എടുത്തോ.. ഞങ്ങൾ ഇവനെ എണീൽപ്പിച്ചു നിർത്താൻ പോവാ. ഇവന്റെ ഇരുകൈകളും പിന്നിലേക്ക് പിടിച്ചു വരിഞ്ഞു കെട്ടി വയ്ക്കണം.. എന്നിട്ട് മണ്ണെണ്ണയിൽ കുളിപ്പിച്ച ശേഷം ഒരു തീപ്പെട്ടി കൊള്ളി ഉരച്ചിട്ടേക്കണം.. പന്ത്രണ്ടു മണിയ്ക്ക് മുമ്പ് ഇവൻ ഒരുപിടി ചാരമായി മാറണം.." മൂവരും ചേർന്ന് പണിപ്പെട്ട് എസ്തപ്പാ നെ ഉയർത്തി നിർത്തി. തന്നെ ഇവർ ഇതിനുള്ളിലിട്ട് ചുട്ട് കളയാനാണ് പ്ലാനെന്ന് അവന് മനസിലായി. പുറത്ത് നിൽക്കു ന്നവന്റെ കയ്യിൽ ഗന്നാസിൽ മണ്ണെണ്ണ ഉണ്ടാവും. തന്റെ വലതു കൈപിടിച്ച് ആന്റപ്പൻ പിന്നിലേക്ക് തിരിയ്ക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ അതിനനുസരിച്ചു ബലം പിടിച്ചു നിന്നു. "കാട്ടു കൊമ്പന്റെ കരുത്താണല്ലോടാ നായിന്റെ മോനേ നിനക്ക്... പക്‌ഷേ രക്ഷയില്ലെടാ.. നീ വന്നു കളിച്ച ഇടം മാറിപ്പോയി.. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ കാൽക്കീഴിൽ തീയിട്ടിട്ട് നിനക്കിവിടുന്നു രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാമെന്നു നീ കരുതിയോ... പുറത്തുപെയ്യുന്ന മഴ തോരുന്നതോടെ ഈ ഭൂമിയിലെ നിന്റെ ജീവിതവും തീർന്നിരിയ്ക്കും.." എസ്തപ്പാന്റെ കൈകൾ പിന്നിലേക്ക് ചേർത്തു ബന്ധിയ്ക്കാൻ അവൻ വഴങ്ങി തരുന്നില്ലെന്ന് കണ്ട് മൂവരും ചേർന്ന് അവനെ പിന്നിലേക്ക് തള്ളിക്കൊണ്ട് പോയി ഭിത്തിയോട് ചേർത്തു നിർത്തി. തങ്ങൾ മൂന്ന് പേർ പിടിച്ചിട്ട് അവൻ നിൽക്കുന്നില്ലെന്നു കണ്ട് മുരു കേശൻ അവന്റെ ഇടതുകാൽ പത്തിയിൽ ചവിട്ടി പിടിച്ചു. എസ്തപ്പാന് രക്ഷയില്ലെന്ന് മനസിലായി. അവൻ ഞൊടിയിടയിൽ തന്റെ ഇടതുകാൽ മുട്ട് മടക്കി തന്റെ തൊട്ടു മുൻപിൽ നിന്ന ആന്റപ്പന്റെ അടിവയറ്റിന് താഴെ ഒരൊറ്റ കുത്ത്‌ കുത്തി. "ഹമ്മേ" എന്നൊരു നിലവിളിയോടെ അടിവയറ്റിന് താഴെ പൊത്തി പിടിയ്ക്കാനായി അവൻ എസ്തപ്പാന്റെ കയ്യിലുള്ള പിടി വിട്ടു. അത്രയും സമയം ധാരാളമായിരുന്നു അവന്. തന്റെ ഇടത്തെ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്ന മുരു കേശനെ അവൻ വലതുകൈ കഴുത്തിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു ജിമ്മിയുടെ തലയ്ക്ക് മുകളിലൂടെ മറുവശത്തേയ്ക്ക് വലിച്ചിട്ടു. എസ്തപ്പാന്റെ മുമ്പിൽ ജിമ്മി ഒറ്റയ്ക്കായതോടെ പുറത്ത് നിന്നവൻ കയ്യിൽ ഒരായുധവുമായി എസ്താപ്പാനെകുത്താനായി പാഞ്ഞു വന്നു. മേശ വലിപ്പിന്റെ അടിയിൽ വച്ചിരുന്ന ഒരായുധം എടുത്ത്‌ എസ്തപ്പാൻ ആഞ്ഞു വീശി. പുറത്ത് നിന്ന് ഓടി വന്നവൻ നെഞ്ചിന് വെട്ടേറ്റ് ദിശ തെറ്റി അവിടെ തന്നെ നിന്നു. പിന്നെ അവൻ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് ചിതറിയ ചോരയിൽ കൈവച്ചു പിന്നോട്ട് വേച്ചു പോയി ഭിത്തിയിൽ തട്ടി നിന്നു. ജിമ്മി എസ്തപ്പാന്റെ നെഞ്ചിൽ ചവിട്ടാനായി കാൽ വീശിയെങ്കിലും എസ്തപ്പാൻ അവന്റെ കാലിൽപിടിച്ചു നിർത്തിയിട്ട് ഇടത്തെ കൈമുട്ട് കൊണ്ട് അവന്റെ കാൽമുട്ടിൽ ഒറ്റയിടി ഇടിച്ചു. കാൽ മുട്ടിന്റെ ചിരട്ട തകർന്നത് പോലെ ജിമ്മി അലറി വിളിച്ചു. എസ്തപ്പാന്റെ അടുത്ത ഊഴം താനാണെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ നിലത്തു വീണുകിടന്ന മുരു കേശൻ പിന്നിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു. ആന്റപ്പന്റെ തലയിൽ ഉറപ്പിച്ചിരുന്ന ഹെഡ് ലൈറ്റ് എസ്തപ്പാൻ വലിച്ചെടുത്തു കയ്യിൽ വച്ചു മുരു കേശന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് അടിച്ചു. മുരു കേശന്റെ മുഖത്ത്‌ ഭയം തിങ്ങി നിറഞ്ഞു കണ്ണുകൾ പുറത്തേയ്ക്കുന്തിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. "അഞ്ചേ അഞ്ച് മിനുട്ട് സമയം നിനക്ക് ഞാൻ തരും.. അതിനുള്ളിൽ ഇതെല്ലാം വാരിയെടുത്ത്‌ ചുമലിൽ ഇട്ടോണ്ട് സ്ഥലം വിട്ടോണം. കേട്ടോടാ.." എസ്തപ്പാൻ ഒച്ചയുയർത്തിയപ്പോൾ മുരു കേശൻ കയ്യെടുത്ത്‌ അയാളെ തൊഴുതു. "ചെന്ന് പറഞ്ഞേക്കണം, നിന്നെ നാല് പൊട്ടന്മാരെ ഇങ്ങോട്ടയച്ചു എസ്തപ്പാനെ പുളുത്തിക്കളയാം എന്ന് കരുതി കാത്തിരിയ്ക്കുന്ന നിന്റെ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയോട്... ഇവിടെ കാണും എസ്തപ്പാൻഎന്ന്..എന്റെ ഈ വീട്ടിൽ.. ഇവിടം വിട്ട് ഇനി എസ്തപ്പാൻ എങ്ങോട്ടും പോകില്ല. എസ്തപ്പാൻ പോകുന്നെങ്കിൽ അത് നിന്റെയാ ചെറ്റമുതലാളിയുടെ മോളുടെ ജീവിതവും കൊണ്ടാകും.. ഇനിയുള്ള എന്റെ ജീവിതം ഇവിടാ.. ഈ കൊടുവത്തൂരിൽ... ഇവിടുള്ള ജനങ്ങൾക്കൊപ്പം.." എസ്തപ്പാൻ അവിടെ നിന്ന് കൊണ്ട് ചുറ്റിനും നോക്കി. ഭിത്തിയിൽ ചാരി നിലത്തേയ്ക്കിരുന്നവന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് കൊഴുത്ത ചോര ഒഴുകി നിലത്തേയ്ക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "ഒരു തുള്ളി ചോര പോലും ശേഷിയ്ക്കാതെ തറ തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കി ഇട്ടിരിയ്ക്കണം.. നീയൊക്കെ ഇവിടെ വന്നിട്ടുള്ളതിന്റെ ഒരു പാടും എവിടെയും ശേഷിയ്ക്കാൻ പാടില്ല" മുരു കേശൻ ചെന്ന് ആന്റപ്പനെ പിടിച്ചുയർത്താൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൻ തന്റെ അടിവയറ്റിന് കീഴെ തപ്പി പിടിച്ചു കൊണ്ട് പകുതി മാത്രം നിവർന്നു നിന്നതേയുള്ളൂ. ജിമ്മി ചെന്ന് വെട്ടുകൊണ്ട രാജേഷിനെ താങ്ങി എണീൽപ്പിച്ചു നിർത്തി. നിലത്തേയ്ക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചപ്പോൾ തന്റെ നട്ടെല്ല് ചിതറിയ നൊമ്പരം ജിമ്മിയ്ക്ക് ഉണ്ടായെങ്കിലും ഒരു വിധത്തിൽ വേദന അവഗണിച്ചു കൊണ്ടാണ് അവൻ നിവർന്നു നിൽക്കുന്നത്. ജിമ്മിയും മുരു കേശനും മറ്റു രണ്ട് പേരെയും താങ്ങി പിടിച്ചു പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ എസ്തപ്പാൻ അവരുടെ പിന്നാലെ ചെന്നു. "അവനെ അവിടെ നിർത്തിയിട്ട് നീ ആ ചോരയെല്ലാം തുടച്ച് കളഞ്ഞിട്ട് പോ. ക്സ് എസ്തപ്പാൻ ജിമ്മിയുടെ കോളറിൽപിടിച്ചു നിർത്തി. "തറ തുടയ്ക്കാൻ തരാൻ ഇവിടെ തുണിയില്ല. നിന്റെ ഷർട്ട് ഊരി തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കണം. എന്നിട്ടും ശേഷിയ്ക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നിന്റെ ജീൻസ് ഊരി തുടച്ചോണം. കേട്ടോടാ നായിന്റെ, നായിന്റെ മോനേ.." ജിമ്മിയോട്‌ പറഞ്ഞതും അവൻ കൈ വീശി ആന്റപ്പന്റെ മുഖത്ത്‌ ഒരൊറ്റയടി അടിച്ചു. "നിവർന്നു നിൽക്കാൻ ശേഷിയുണ്ടായാൽ ഇനി നീയെന്നെ ആ പേര് വിളിയ്ക്കരുത്. കേട്ടോടാ.." അവൻ വലതു കയ്യുടെ ചൂണ്ട് വിരൽ കൊണ്ട് ആന്റപ്പന്റെ നെഞ്ചിൽ കുത്തി. ജിമ്മി തിരികെ വന്നപ്പോൾ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഹെഡ് ലൈറ്റ് എസ്തപ്പാൻ അവന്റെ തലയിലേക്ക് വച്ചു കൊടുത്തു.. "പ്രായമായിട്ടില്ലെടാ നിനക്കൊന്നും. എസ്തപ്പാന്റെ ഒരു രോമത്തിൽ തൊടാനുള്ള പ്രായമായിട്ടില്ല.. ഇനിയെന്റെ പിന്നാലേ വരണമെന്ന് നിനക്കോ നിന്റെ മുതലാളിയ്ക്കോ തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ആദ്യം നിന്റെയൊക്കെ ശവമടക്കിന്റെ ഏർപ്പാട് നടത്തിയിട്ട് വേണം വരാൻ.. നേർക്ക് നേരെ കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ജീവനോടെ വിടില്ല ഞാൻ ഒറ്റയെണ്ണത്തിനെ.. മറക്കണ്ട." കാറ്റിലും, ചാറ്റൽ മഴയിലേക്കും നാല് മനുഷ്യരൂപങ്ങൾ വേച്ചു വേച്ചു ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നത് ഇടയ്ക്കിടെ യുതിരുന്ന മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിൽ അവന് കാണാമായിരുന്നു. ♦️ നേരം വെളുത്ത് വരുന്നതേയുള്ളൂ. രാത്രിയിൽപെയ്ത മഴയുടെ തിരു ശേഷിപ്പ് പോലെ കാറ്റടിയ്ക്കുമ്പോൾ ഇലത്തുമ്പുകളിൽ നിന്ന് ചെറു മഴ പൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്നുണ്ട്. സൂര്യനുദിയ്ക്കാൻ വൈകും എന്നതിന്റെ നാന്ദി പോലെ വിളറി നിൽക്കുന്ന മാനത്തെമ്പാടും കാർ മേഘങ്ങൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. ഗോപിയാശാൻ ചായത്തട്ടിനു കീഴെ തീയിട്ട ശേഷം പാൽ പാത്രത്തിൽ പാലൊഴിച്ചു അടുക്കളയിലെ ഗ്യാസ് അടുപ്പിൽ കൊണ്ട് പോയി തിളപ്പിച്ച്‌ കൊണ്ട് വന്ന്ആവി വന്നു തുടങ്ങിയ,വെള്ളം നിറച്ച ചെമ്പുകലത്തിനുമീതെ വച്ചു. വെള്ളത്തിന്‌ തിള വന്നുകഴിഞ്ഞാൽ പാൽ ചൂട് പോകാതെ ഇരുന്നോളും. രാവിലെ ചായയ്ക്ക് എത്തുന്ന രണ്ടോ മൂന്നോ പേർ അവിടെ കാര്യം പറഞ്ഞിരുപ്പുണ്ട്. "വെള്ളമൊന്നു തിള വന്നോട്ടെ ദാമോദരാ.. ഇപ്പൊ ചായ തരാം." ഗോപിയാശാനും ചെന്ന് അവരുടെ അടുത്തിരുന്ന് നാട്ട് വാർത്തമാനത്തിൽ പങ്ക് കൊണ്ടു. അപ്പോഴാണ് ധൃതയിൽ അവിടേയ്ക്ക് കുട്ടൻ പിള്ളയുടെ വരവ്. "ഇതെന്താ പിള്ളേച്ചാ ശരം വിട്ട മാതിരി.. ഇത്രേം ധൃതി വച്ചു നിങ്ങളെ ഈ അടുത്തകാലത്തൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ." നാരായണൻ പറഞ്ഞു. "അറിഞ്ഞോ പുകില്.. അവനാ വീട് വാങ്ങിച്ചെന്ന്.. അതിനി അവന്റെ സ്വന്തമായത് കൊണ്ട് ഇനിയുള്ള കാലം മുഴുവൻ അവനിവിടാ താമസിയ്‌ക്കാൻ പോണതെന്ന്.." കുട്ടൻ പിള്ള ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞ് നിർത്തി. "നിങ്ങളിത് ആരുടെ കാര്യമാ പിള്ളേച്ചാ പറയുന്നത്.. എന്തെങ്കിലും പറയുന്നെങ്കിൽ അത് മനുഷ്യന് മനസിലാകുന്ന ഭാഷേല് പറയിൻ.. ആര് ആരുടെ വീട് വാങ്ങിച്ച കാര്യമാ നിങ്ങൾ പറയുന്നത്.." നാരായണൻ തിരക്കി. "അവൻ.. ആ വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ വന്നു കേറിയവനില്ലേ.. എന്താ അവന്റെ പേര്.. എസ്തപ്പാനെന്നോ മറ്റോ പേരുള്ള അവൻ..." "അവൻ ആരുടെ വീട് വാങ്ങിച്ചെന്നാ പിള്ളേച്ചാ..." "ആ ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന വീടില്ലേ... ലോട്ടറി കച്ചവടത്തിനുപോകുന്ന തങ്കമണിയുടെ വീട്.. അത് തന്നെ. തങ്കമണിയുടെ വീട് ആ ഒരുമ്പെട്ടവൻ വാങ്ങിച്ചെന്ന്." "അവനെന്തിനാ ആവീട്... അപ്പോ തങ്കമണി ഇനി ഇങ്ങോട്ട് വരില്ലേ.. അയൽക്കാര് പോലും അറിയാതെ എങ്ങനെ കച്ചവടംനടക്കും.. ഒളിച്ചും പാത്തും കച്ചവടം ചെയ്യാൻ ഇത് ചക്കയും, മാങ്ങയും ഒന്നുമല്ലല്ലോ." ദിവാകരൻ പറഞ്ഞു. "ചക്കയും മാങ്ങയും അല്ലാത്തോണ്ടാ ഇതാരും അറിയാതിരുന്നത്.. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ആരെങ്കിലും തന്റെ വീടും പറമ്പും വിൽക്കുമ്പോ അതെല്ലാം നാട്ടുകാരേ അറിയിച്ചു കൊള്ളണം എന്നത് ഏത് കോത്താഴത്തിലെ നിയമമാടോ.." "നിങ്ങളിത് എങ്ങിനെ അറിഞ്ഞു പിള്ളേച്ചാ. ആര് പറഞ്ഞ് നിങ്ങളോട് ഇക്കാര്യം." "പറഞ്ഞത് എന്നോടല്ല. നമ്മുടെ കാടൻവാസുവില്ലേ. അവൻ നിന്ന് മായീലെ റോയിച്ചനോട് പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടതാ.. അതുമല്ല പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ ഒരുപറ്റം ഗുണ്ടകള് ഇന്നലെ രാത്രി അവനെ കൊല്ലാൻ അവൻ വാങ്ങിയന്നു പറയപ്പെടുന്ന വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. നാലോ അഞ്ചോ പേരെ അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് അടിച്ചു വീഴ്ത്തി കളഞ്ഞെന്നാ കാടൻ പറഞ്ഞത്.." "മുതലാളിയുടെ ഗുണ്ടകൾ അഞ്ച് പേരെ അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിട്ട് വീഴ്ത്തി കളഞ്ഞോ. നേരാണോ പിള്ളേച്ചാ നിങ്ങളീ പറയുന്നത്.." "പിന്നല്ലാതെ.. ഈ കൊച്ച് വെളുപ്പാൻ കാലത്ത്‌ വന്ന് നിങ്ങളോട് ഞാനെന്തിനാ കള്ളം പറയുന്നത്.." "അഞ്ചുപേരെയൊക്കെ നേർക്ക് നേർനിന്ന് അടിച്ചു വീഴ്ത്തുക എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ അവന്റെ ചങ്കുറപ്പ് എന്തോരം കാണുമെന്ന് നമ്മൾ ഓർക്കേണ്ടത് " "ആരുടെ ചങ്കുറപ്പിന്റെ കാര്യമാ പിള്ള ചേട്ടാ ഇന്നത്തെ ചർച്ചാ വിഷയം..." പുളിച്ച ദോശമാവ് അകത്ത് നിന്നും സ്റ്റീൽ തവികൊണ്ട് കലക്കി കോരി എടുത്തുകൊണ്ട് വന്ന ഗൗരി തിരക്കി.അവൾക്കിനി പത്ത്‌ മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞാൽ ദോശ ചുടുന്ന ജോലിയാണ് ചെയ്യേണ്ടത്. കുട്ടൻ പിള്ള ഒരു തവണ കൂടിതാൻ രാവിലെ അറിഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അവർക്കെല്ലാം മുമ്പിൽ വിശദമാക്കി. "അയാൾ ആവീട് വാങ്ങിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ രണ്ടും കല്പിച്ചായിരിയ്ക്കുമല്ലോ അച്ഛാ..." ഗൗരിയ്ക്ക് ചെറിയൊരു ആശങ്ക മനസ്സിൽ തോന്നി. "എന്തോന്ന് രണ്ടും കല്പിയ്ക്കാൻ.. ഒരു തവണ നടന്നു പോയെന്ന് വച്ചു എല്ലാത്തവണയും അവനുരക്ഷപ്പെടാൻ പറ്റുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോമോളേ.. എത്ര കൊടികെട്ടിയവനാണെങ്കിലുംപീലിപ്പോസ് മുതലാളിയോട് പിടിച്ചു നിൽക്കാനുള്ള ശേഷിയൊന്നും അവന് കാണില്ല." "എന്നാലും അതിനുള്ള ധൈര്യമില്ലാതെ അവനിവിടെ നിൽക്കുമെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ..." "ചിലപ്പോ ഇവിടെ കിടന്ന്തീർന്നാൽ മതിയെന്നായിരിയ്ക്കും അവന്റെ ജാതകത്തിൽ ഉള്ളത്. വിധിയെ തടുക്കാൻ അവനെ കൊണ്ട് കഴിയോ.." പകുതി തമാശയായും, പകുതി കാര്യമായുംദിവാകരൻ പറഞ്ഞു... ♦️ പുല്ലാമല വിപണിയിൽ ഏത്ത ക്കുല കൊണ്ടുപോയി കൊടുത്ത ശേഷം തിരികെ കടത്തിൽ കൊടുവത്തൂരേയ്ക്ക് വരികയാണ് റോബിച്ചൻ. മുക്കാൽ വിളവെത്തിയ പത്തോളം കുലകളാണ് കഴിഞ്ഞ ദിവസത്തെ കാറ്റിൽ ഒടിഞ്ഞു വീണത്. തന്നത്താൻ ജോലി ചെയ്തതിനാൽ കാര്യമായി ലാഭം ഒന്നും കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും നഷ്ട്ടം ഒന്നും വന്നിട്ടില്ല എന്ന് അവന് തോന്നി. കടത്ത്‌ വഞ്ചി കടവത്തേയ്ക്ക് അടുത്തതും അവനെ തിരക്കി ബെന്നിച്ചനും മുരളിയും അവിടേയ്ക്ക് ഓടി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കരയിലേക്ക് കാൽ കുത്തുമ്പോൾ റോബിച്ചൻ ആ കാഴ്ചയാണ് കാണുന്നത്. "റോബിച്ചാ.. ഓടിവാടാ. നിന്റെ തോട്ടത്തില് കാട്ടു പന്നി കൂട്ടം ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ടെടാ.. കൃഷിയെല്ലാം അത് നശിപ്പിച്ചോണ്ടിരിയ്ക്കുവാടാ.." നെഞ്ചത്ത്‌ കൈവച്ചും കൊണ്ട് റോബിച്ചൻ മുന്നോട്ട് ഓടി... വിളവെടുക്കാൻ പാകമായ ചേമ്പും, ചേനയുമൊക്കെ ആ നാശങ്ങൾ കുത്തി കീറി ഇടും. അതും ഒറ്റയെണ്ണം ബാക്കി വയ്ക്കാതെ. "പടക്കം എറിയാൻ വയ്യാരുന്നോടാ അവറ്റകളുടെ അണ്ണാക്കിലേക്ക്.." ഓടുന്നതിനിടയിൽ റോബിച്ചൻ പറഞ്ഞു. "തേറ്റയുള്ള രണ്ടെണ്ണം ഓടി നടന്നു കൃഷി നശിപ്പിയ്ക്കുവാ അതിന്റെമുമ്പിൽ ചെന്ന് പെട്ടാൽ തീർന്നു..." അവർ ഓടി കൃഷിയിടത്തോട് അടുക്കുമ്പോഴേ ആൺ പന്നിയുടെ മുരളൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ