#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 സന്ധ്യയുടെ പ്രതികാരം ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. വർഷം 1985 ആദർശൻ പോറ്റിയുടെ പഴയ തറവാട് കറന്റ് പോയിട്ട് മൂന്ന് മണിക്കൂറായി. ചുവരിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പഴയ ക്ലോക്ക് ഒരു പ്രേതത്തെപ്പോലെ 'ടിക്.. ടിക്..' എന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. ആദർശൻ പോറ്റി തന്റെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ചുരുട്ട് ഒന്ന് ആഞ്ഞുവലിച്ചു. പുകപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അയാൾ തന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന ആ രൂപത്തെ നോക്കി. സജിതൻ തമ്പി അയച്ച ഫയലുകൾക്ക് നല്ല പഴകിയ മണമായിരുന്നുചത്തുപോയ സത്യങ്ങളുടെയും വെളുപ്പാൻകാലത്ത് കുഴിച്ചുമൂടിയ കള്ളങ്ങളുടെയും മണം. "ഹലോ.. സജിതൻ തമ്പി, അപ്പോൾ അതൊരു ആസൂത്രിത കൊലപാതകമായിരുന്നില്ല.. അല്ലേ?" പോറ്റി ഫോണിലൂടെ ചോദിച്ചു. അപ്പുറത്ത് സ്റ്റാറ്റിക് ശബ്ദങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ സജിതന്റെ കിതപ്പ് കേൾക്കാം. "ആദർശൻ, പഴയ ക്രൈം ബ്രാഞ്ച് ഫയലുകൾ പ്രകാരം അതൊരു ഹൃദയാഘാതമാണ്. പക്ഷേ, മരിച്ചവന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ കുറിപ്പിൽ എഴുതിയിരുന്നത് (അവൾ വരുന്നു)എന്നാണ്. ആ കാലത്ത് ആരും അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. ബിജു ജോൺ എന്ന പോലീസുകാരൻ മദ്യപിച്ചു ലക്കുകെട്ട് കിടക്കുമ്പോഴാണ് ഈ ഫയലുകൾ എനിക്ക് തന്നത്. അയാൾ പറയുന്നത് ആ വീട്ടിൽ ഇപ്പോഴും രാത്രികാലങ്ങളിൽ പായസം ഉണ്ടാക്കുന്ന മണം വരാറുണ്ടെന്നാണ്!" "പായസമോ? കൊള്ളാം.. മരിച്ചവർക്ക് വിശപ്പ് കൂടുതലായിരിക്കും." പോറ്റി ഒരു പുച്ഛചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "നീ അടുത്ത ആഴ്ച ഇങ്ങോട്ട് വാ. പെൻഷനായിട്ട് വീട്ടിൽ തനിച്ചിരുന്നാൽ നിന്റെ തലച്ചോറിൽ ചിലന്തിവല കെട്ടും. ഇവിടെ വന്നാൽ പുതിയ വല്ല പ്രേതത്തെയും കണ്ട് നമുക്ക് നേരം പോക്കാം." ഫോൺ വെച്ച് പോറ്റി മുറിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. മുറിയിൽ മെഴുകുതിരിയുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം. അവിടെ ഇരുന്നിരുന്ന പെൺകുട്ടി അയാളെ തുറിച്ച് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ നോട്ടത്തിൽ ഒരു തരം പട്ടിണി കിടന്നവളുടെ ക്രൂരതയുണ്ട്. "നിങ്ങളുടെ പേര് സന്ധ്യ എന്ന് തന്നെ അല്ലെ?" പോറ്റി ചോദിച്ചു. അയാൾ ഒരു ഫയലിൽ കുത്തിക്കുറിച്ചു: ( 'രോഗിക്ക് കടുത്ത ദേഷ്യം, ഒരുപക്ഷേ തലയ്ക്ക് വെളിവില്ല.') അവൾ പതുക്കെ തലയാട്ടി. "സന്ധ്യ.. ആ പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് ഒരുമാതിരി ഓക്കാനം വരുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ പേര് അതുതന്നെയാണ്." "ശരി സന്ധ്യേ.. നിന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് എത്ര കാലമായി? സുരേഷ് എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു? അതോ ഇനി അയാൾക്ക് വല്ല ദുശീലങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നോ?" പോറ്റി ഒരു ചായ കപ്പിൽ ചുണ്ട് വെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അവൾ ചിരിച്ചു. ഒരുമാതിരി മരവിച്ച ചിരി. "സുരേഷ്.. ഡോക്ടർ സുരേഷ് വർമ്മ! നാട്ടുകാർക്ക് അയാൾ ദൈവമായിരുന്നു. പക്ഷേ രാത്രി വീട്ടിൽ വന്നാൽ അയാൾക്ക് മറ്റൊരു മുഖമാണ്. അയാൾ എനിക്ക് തരുന്ന ഗുളികകൾ.. അതുകഴിച്ചാൽ പിന്നെ ഞാൻ ഞാനല്ലാതാകും. എന്റെ ഉള്ളിൽ ആരോ കൂടു കൂട്ടുന്നത് പോലെ. അയാൾ എന്നെ കൊല്ലാൻ നോക്കുകയായിരുന്നു പോറ്റീ.. എന്റെ അച്ഛൻ തന്ന സ്വത്തിന് വേണ്ടി!" "സ്വത്ത്.. എപ്പോഴും ഈ പൈസ തന്നെ വില്ലൻ!" പോറ്റി ആത്മഗതം നടത്തി. "പക്ഷേ സന്ധ്യേ, നിന്റെ ഭർത്താവ് ഒരു കാർഡിയോളജിസ്റ്റ് ആയിരുന്നു. നിനക്ക് ഹൃദയസംബന്ധമായ അസുഖം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ? അതോ ഇനി അയാൾ നിന്റെ ഹൃദയം പറിച്ച് വല്ല അച്ചാറും ഇടാൻ നോക്കിയതാണോ?" സന്ധ്യയുടെ മുഖം ചുവന്നു. അവൾ മേശപ്പുറത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു. "പരിഹസിക്കരുത്! അയാൾ എന്നെ തളർത്തി. ആ തോക്ക്.. അയാളുടെ മേശവലിപ്പിലിരുന്ന ആ സെൽഫ് ലോഡിംഗ് പിസ്റ്റൾ.. അത് എടുത്ത് കാഞ്ചി വലിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അതിനുമുന്നേ അയാൾ എന്റെ ചായയിൽ മരുന്ന് കലർത്തി എന്നെ ഉറക്കി!" പോറ്റി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അയാൾ ഒരു ഫോട്ടോ അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് നീട്ടി. "ഇതാണ് ലൈല. ഈ ഇരുപതാം വയസ്സിൽ കോളേജിൽ പോയി നടക്കേണ്ട കുട്ടി ഇപ്പോൾ നിന്റെ ഈ പഴയ പ്രതികാര നാടകത്തിന് ഇരയായി ഇരിക്കുകയാണ് നീ ഇപ്പോൾ അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ആണ്. നിനക്ക് നാണമില്ലേ സന്ധ്യേ? നീ മരിച്ചിട്ട് പതിനഞ്ച് വർഷമായി. എന്നിട്ടും നിന്റെ ഈ പഴയ ഭർത്താവ്-സ്വത്ത് തർക്കം പ്രതികാരം തീർന്നില്ലേ?" "ലൈലയോ? എന്ത് ലൈല? എവിടത്തെ ലൈല ഇത് എന്റെ ശരീരമാണ്!" അവൾ അലറി. പോറ്റി ഒരു വലിയ കണ്ണാടി അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് തിരിച്ചു വെച്ചു. മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ അവൾ ആ മുഖം കണ്ടു. അത് സന്ധ്യയുടേതായിരുന്നില്ല. മോഡേൺ ആയി മുടി മുറിച്ച, ജീൻസും ടോപ്പും ധരിച്ച ഒരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടി. "സന്ധ്യേ.. സത്യം ഇതാണ്," പോറ്റി ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. "1970 ജനുവരി 2-ന് നീ മരിച്ചു. നീ മരിച്ചത് വിഷം അകത്ത് ചെന്നല്ല, മറിച്ച് നിനക്കുണ്ടായിരുന്ന മാരകമായ സ്കീസോഫ്രീനിയയും ഹൃദയരോഗവും കാരണമാണ്. സുരേഷ് നിന്നെ കൊല്ലുകയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് നിന്റെ ഭ്രാന്ത് മാറ്റാൻ ആവുന്നത്ര മരുന്ന് നൽകുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ നിന്റെ സംശയം അവനെ ഒരു കൊലയാളിയാക്കി നിന്റെ ഉള്ളിൽ ചിത്രീകരിച്ചു. നിന്റെ മരണശേഷം ആ മനുഷ്യൻ തകർന്നുപോയി. പശ്ചാത്താപം കൊണ്ടല്ല, നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം കൊണ്ട് അയാൾ ഈ മുറിയിൽ വെച്ച് തന്നെ സ്വയം വെടിവെച്ച് മരിച്ചു." സന്ധ്യ സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. "ഇല്ല.. അയാൾ എന്നെ.." "അയാൾ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചു സന്ധ്യേ.. പക്ഷേ നീ ഒരു സൈക്കോ ആയിപ്പോയി." പോറ്റി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു. "ദാ ഈ പത്രവാർത്ത നോക്ക്. 'ഭാര്യയുടെ മരണത്തിൽ മനംനൊന്ത് ഡോക്ടർ ജീവനൊടുക്കി'. നിന്റെ ജീവിതം ട്രാജഡി ആണ് എന്നാൽ നിന്റെ പ്രതികാരം വെറും കോമഡിയാണ്. നീ ഇത്രയും കാലം ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയുടെ പുറത്താണ് അലഞ്ഞു നടന്നത്." അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. "ഞാൻ.. ഞാൻ കരുതിയത്.." "നീ ഇനി ഒന്നും കരുതണ്ട. നിനക്ക് ഇനി മടങ്ങാം. സ്വർഗ്ഗത്തിലാണോ നരകത്തിലാണോ സുരേഷ് ഉള്ളതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല, പക്ഷേ ഇവിടെ ഈ പാവം ലൈലയെ വിട്ടേക്ക്. അവൾക്ക് നാളെ എക്സാം ഉള്ളതാണ്." പോറ്റി ആജ്ഞാപിച്ചു. സന്ധ്യയുടെ ആത്മാവ് ലൈലയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വിറയലോടെ വേർപെട്ടു. താൻ ഇത്രയും കാലം വിശ്വസിച്ച പ്രതികാരം വെറും വിഡ്ഢിത്തമായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അവൾ ലൈലയുടെ മാതാപിതാക്കളെ നോക്കി കൈകൂപ്പി, ഒരു പുകപടലം പോലെ അപ്രത്യക്ഷമായി. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം ലൈല ബോധരഹിതയായി നിലത്തു വീണു. പോറ്റി തന്റെ ഘടികാരത്തിൽ നോക്കി. "കൃത്യം പന്ത്രണ്ട് മണി. ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞു." അല്പസമയത്തിന് ശേഷം ലൈല കണ്ണുതുറന്നു. "ഞാൻ എവിടെയാ? സാർ ആരാ?" "ഞാൻ നിന്റെ അമ്മാവന്റെ ഫ്രണ്ട് ആണ് മോളേ.. നീ വെറുതെ ഒന്ന് തലകറങ്ങി വീണതാ. കുറച്ച് വെള്ളം കുടിക്ക്, എല്ലാം ശരിയാകും." പോറ്റി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ……. ലൈലയുടെ വീട്ടുകാർ പോറ്റിക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞ് അവളെയും കൊണ്ട് പോയി. പോറ്റി തന്റെ പഴയ ഡയറി തുറന്നു. അതിൽ രണ്ടാമത്തെ കേസ് എന്നതിന് നേരെ ഒരു ശരി ചിഹ്നം ഇട്ടു. അയാൾ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി. "അടുത്തത് ആരാണോ ആവോ? സജിതൻ തമ്പി പറഞ്ഞ ആ പായസം ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രേതത്തെ ഒന്ന് പോയി കാണണം. പായസത്തിൽ മധുരം കുറവാണെങ്കിൽ പിന്നെ അതൊരു പ്രശ്നമാകും!" അയ്യാൾ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു പോറ്റി തന്റെ ചുരുട്ട് ഒന്നുകൂടി ആഞ്ഞുവലിച്ചു. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അയാളുടെ ചിരി മാത്രം ബാക്കിയായി. ……. End