#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _22 ✍️ രചന - Aniprasad. രാവിലെ ഒമ്പത് മണിയായിട്ടും ശ്രീമയി എണീറ്റ് വരുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതോടെ ഗൗരി അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു അവൾ എവിടെ എന്നൊന്ന് നോക്കാൻ. അവധി ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ എണീറ്റ് വരാൻ സാധാരണ താമസിയ്‌ക്കാറുണ്ടെങ്കിലും ഇത്ര അങ്ങോട്ട് വൈകാറ് പതിവില്ല. "ഞാനെവിടെ പോയി നോക്കാനാ. അവളവിടെ കാണും. കിടന്നുറങ്ങി ക്ഷീണിയ്ക്കുമ്പോൾ തനിയെ എണീറ്റ് വന്നോളും. നീ നിന്റെ പണി നോക്ക് പെണ്ണേ. അവിടിരുന്ന് കാപ്പി കുടിയ്ക്കുന്നവർക്ക് ദോശയോ, ചായയോ എന്താ വേണ്ടതെന്ന് വച്ചാൽ എടുത്ത്‌ കൊടുക്കാൻ നോക്ക്." അയാൾ മകൾ പറഞ്ഞ കാര്യത്തിന് അധികം ഗൗരവം കൊടുക്കാൻ നിന്നില്ല. ഗൗരി അവിടിരിയ്ക്കുന്ന മൂന്നോ നാലോ പേർക്ക് എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് ചോദിച്ചു നൽകിയ ശേഷം മായമ്മയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. അവൾ ഇപ്പോഴും കിടക്ക വിട്ട് എണീറ്റിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. മായമ്മയുടെ അടുത്തേയ്ക്കിരുന്ന ശേഷം ഗൗരി അവൾ പുതച്ചിരുന്ന പുതപ്പ് മാറ്റി നെറ്റിയിലും കവിളിലും തൊട്ടു നോക്കി. "ചൂടൊന്നും ഇല്ലല്ലോ.. എണീറ്റ് വന്നേ മോളേ. എണീറ്റ് മുഖം കഴുകിയിട്ട് വന്ന് ചായ കുടിയ്ക്ക്.." ഗൗരി അവളുടെ തലയിൽ തഴുകിയെങ്കിലും അവൾ അനങ്ങിയതേയില്ല. "മോളേ.." അവൾ വിളിച്ചു. ഗൗരിയ്ക്ക് ഇതിനോടകം സംഗതി പിടികിട്ടിയിരുന്നു. അവളുടെ കുഞ്ഞുമനസിന്റെ ആഴങ്ങളിലെങ്ങോ അച്ഛനെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇനി ആ മനസിന്റെ ആന്തലുകൾക്കൊരു ശമനം കിട്ടണമെങ്കിൽ അവൾക്ക് അച്ഛന്റെ മുഖം കാണണം.. തൊട്ടരികിൽ കൈ തൊടാൻ പറ്റുന്ന ദൂരത്തിൽ നിന്ന് അച്ഛൻ അവളോട് സംസാരിയ്ക്കണം... നിനക്ക് സുഖമാണോ മോളേ എന്ന് അവളോട് ചോദിക്കണം... അച്ഛന്റെ മുഖത്തെ തന്നെ കാണുമ്പോഴുള്ള ആഹ്ലാദ ഭാവം അവൾക്ക് കാണണം. അച്ഛന്റെ കണ്ണിലെ ചിരി കണ്ടാലേ അവൾക്ക്, അച്ഛനും അവിടെ സുഖമാണെന്ന് ആശ്വസിയ്ക്കാൻപറ്റൂ. അച്ഛന്റെ അടുത്തെത്തും വരെ ഇനിയവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു മാറ്റവും വരില്ല. ഗൗരി അവളുടെ അടുത്ത്‌ നിന്നെണീറ്റ് കടയിലേക്ക് ചെന്നു. അവൾ തിരികെ വരും മുൻപേ അവിടെ കാപ്പി കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവരെല്ലാം പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "പറ്റെല്ലാം എഴുതിയിട്ടുണ്ടോ അച്ഛാ.. ഒന്നും വിട്ടു പോയിട്ടില്ലല്ലോ.." ഗൗരി പറ്റു ബുക്ക് എടുത്ത്‌ നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "കടയിലേക്ക് വേണ്ടുന്നത് എല്ലാം എഴുതിയിരുന്നൊരു പേപ്പർ ഞാനിവിടെ വച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നല്ലോ. അതെവിടെ.. അച്ഛൻ എടുത്തോ.." ഗൗരി മേശയ്ക്കുള്ളിൽ ആകെ നോക്കികൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ഗോപിയാശാൻ അത് കേട്ടെങ്കിലും കേട്ട മട്ടേ കാണിച്ചില്ല. "അച്ഛാ, ഞാൻ അച്ഛനോടാ ചോദിച്ചത്. അച്ഛനെന്താ ചെവി കേൾക്കില്ലേ.." ഗൗരി അവിടെ നിന്ന് എണീറ്റ്അച്ഛന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. ''അച്ഛന്റെ ചെവിയ്ക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല. നീ ആദ്യം നിന്റെ ഈ നാടകം കളി നിർത്തിയിട്ട് എന്താ വേണ്ടതെന്ന് പറയ്‌.. നാല് ദിവസം തികഞ്ഞില്ലല്ലോടീ പുല്ലാമല പോയി നീ കടയിലേക്ക് വേണ്ട സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിയിട്ട് വന്നിട്ട്.. അതിന് മുമ്പേ അതൊക്കെ തീർന്നുപോയോ.. അതോ ഇവിടെ കള്ളൻ കേറി അതെല്ലാം വാരി കെട്ടിക്കൊണ്ട് പോയോ.. രണ്ടായാലും കടയിലേക്ക് വേണ്ട സാധനങ്ങളെല്ലാം ഇവിടെ,, വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വന്നതിൽ പകുതിയോളംഇരിപ്പുണ്ട്.. പിന്നെന്തിനാ നീ ഇപ്പൊ ഇനി പുല്ലാമലയ്ക്ക് ഓടുന്നത്.. " "സമയമുള്ളപ്പോൾ പോയി വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വച്ചാൽ, ഇരിയ്ക്കുന്ന സാധനം തീർന്നുകഴിയുമ്പോ പിന്നെ നെട്ടോട്ടം ഓടണ്ടല്ലോ..." "ഓ.. അതായിരുന്നോ കാര്യം.. ഞാൻ കരുതി നീ അവളേം കൊണ്ട് തന്തയെ സേവിയ്ക്കാൻ ജയിലിലേക്ക് പോകാൻ പോവാണെന്ന്... രാവിലെ കിടക്കപ്പായിൽ കിടന്നുള്ള അവളുടെ സത്യാഗ്രഹം കണ്ടപ്പോഴേ ഞാനോർത്തതാ ഇന്ന്‌ നിനക്ക് പണിയായെന്ന്... നിനക്ക് വേറൊരു ജോലിയും ഇല്ലേ മോളേ... അവൾക്കൊരു കുറവും വരുത്താതെ നീ ഈ വീട്ടിൽ നിർത്തി നോക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. അതിന്റെ കൂടാണോ ഇത്.. നേരം വെളുക്കുന്നതിനും മണിയ്ക്കൂറുകൾക്ക് മുമ്പേ ഉണരുന്നവളല്ലേ നീ. കടയടച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ നിനക്ക് എവിടെങ്കിലും ഒന്നും തല ചായ്ക്കണ്ടേ കുഞ്ഞേ... ചിലതെല്ലാം നീ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചേ പറ്റൂ മോളേ." "കുഞ്ഞല്ലേ അച്ഛാ.. അവൾക്ക് അച്ഛനെ കാണണമെന്നൊന്നും നമ്മളോട് പറയാൻപറ്റാഞ്ഞിട്ടല്ല. ചിലപ്പോൾ അച്ഛൻ ഈ പറഞ്ഞ കാരണങ്ങൾ മനസിലാക്കിയിട്ടാകും അവൾ നമ്മളോട് അത് ആവശ്യപ്പെടാത്തത്... നമുക്കൊരു മനസാക്ഷിയില്ലേ അച്ഛാ..." "മനസാക്ഷി.." ഗോപിയാശാൻ ഒരു നിന്ദാഹാസം മുഴക്കി. "നീ അപ്പറഞ്ഞ സാധനം നിന്നോട് അവൻ കാണിച്ചിട്ടുണ്ടോ.. കരുണൻ.. ഇല്ലല്ലോ.. എന്നിട്ടും അവന്റെ മകൾക്ക് നീ അത് വാരി ക്കോരി കൊടുക്കുന്നില്ലേ.. വേണ്ട.. ഞാനൊന്നും പറയുന്നില്ല... അന്നും ഇന്നും നിനക്ക് അച്ഛൻ പറയുന്നത് കേൾക്കാനാണല്ലോ മടി.. എന്താന്നു വച്ചാൽ ഇതും നീ നിന്റെ ഇഷ്ട്ടം പോലെ ചെയ്തോ... അവസാനം കുത്തിയിരുന്ന് ഒരു തവണ കൂടി നെഞ്ച് പൊട്ടി കരയാൻ ഇടയാകരുത്. അത് കാണാനുള്ള ത്രാണി ഈ അച്ഛനില്ല. അതുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു പോകുന്നതാ." അയാൾ ഒരു ബീഡിയെടുത്ത്‌ ചുണ്ടിൽ വച്ചു കൊണ്ട് തീ പിടിപ്പിച്ച ശേഷം എണീറ്റ് വീട്ടിലേക്ക് പോന്നു. ഗൗരി അച്ഛൻ നടന്നു പോകുന്നത് അൽപ്പനേരം നോക്കി നിന്നു. അച്ഛന്റെ ദേഷ്യമല്ല അച്ഛനാ കാണിയ്ക്കുന്നതെന്നും. മറിച്ച് അച്ഛന് തന്നോടും, തന്റെ ജീവിതത്തോടും ഉള്ള സ്നേഹവും, കരുതലുമാണ് അതെന്നും അവൾക്കറിയാം. ഗൗരി ഗ്ലാസ്സും പാത്രങ്ങളുമൊക്ക കഴുകി വൃത്തിയാക്കി വച്ചിട്ട് കടയ്ക്കുള്ളാകെ തൂത്ത്‌ തുടച്ചിട്ടു. അതിന് ശേഷം കടയടച്ചിട്ട് അവൾ ചെന്ന് മായമ്മയെ എണീൽപ്പിച്ചു കുളിയ്ക്കാനായി പറഞ്ഞു വിട്ടു. പതിനൊന്നു മണിയ്ക്കിറങ്ങിയാൽ ഒരു മണിയാകുമ്പോഴേയ്ക്ക് പുല്ലാമലയിൽ നിന്നുള്ള ബസ് കിട്ടി ടൗണിൽ എത്താൻ കഴിയും. അവിടെ നിന്നും ജില്ലാ ജയിലിലേക്ക്പത്ത്‌ മിനിറ്റ് ഓട്ടോയിൽ പോകാനുള്ള ദൂരമേയുള്ളൂ. അവിടെ ചെന്നാൽ ഫോം വാങ്ങി പൂരിപ്പിച്ചു കൊടുക്കേണ്ട സമയമുൾപ്പെടെ അര മണിയ്ക്കൂർ. ആ അരമണിയ്ക്കൂറിനുള്ളിൽ കാണാനുള്ള ആളേ കണ്ടിട്ട് തിരിച്ചിറങ്ങിയ്ക്കോണം. ഗൗരി പോയി വരാനുള്ള സമയം മനസ്സിൽ കണക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വീട്ടിൽ നിന്നും ശ്രീമയിയെയും കൂട്ടി ഇറങ്ങി. ♦️ പുല്ലാമല കടവിൽ നിന്നുംസന്ധ്യയ്ക്ക് ഏഴുമണിയ്ക്ക് കടത്ത്‌ വള്ളം കൊടുവത്തൂരേയ്ക്ക് പുറപ്പെടാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് 'ഒരാളും കൂടിയുണ്ടേ'എന്ന് കൂവി വിളിച്ചു കൊണ്ട് കള്ള് കുട്ടൻ എന്ന് നാട്ടുകാർ വിളിയ്ക്കുന്ന വാസുക്കുട്ടൻ ഇരു കൈകളിലും നിറയെഎന്തൊക്കെയോ സാധനങ്ങൾ തൂക്കി പിടിച്ച കിറ്റുകളുമായി ഓടി കടവത്തേയ്ക്ക് വരുന്നത്. കടത്തുകാരൻ ലോപ്പസ് വള്ളം അവിടെ കുത്തി നിർത്തി കൊടുത്തു. വാസുക്കുട്ടൻ ഓടി വന്ന് ഒരു കയ്യിലിരുന്ന കിറ്റുകൾ വള്ളത്തിനകത്തേയ്ക്ക് വച്ചു കൈമുട്ട് പടിയിൽ കുത്തി വള്ളത്തിലേക്ക് കയറാൻ നേരം വള്ളത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ബെന്നിച്ചൻ അവനെ പിടിച്ചുയർത്തി വള്ളത്തിൽ കയറ്റി. "ഇതെന്താടാ കള്ളേ... നീയെന്താ കൊടുവത്തൂര് ഹോട്ടലു വല്ലതും തുടങ്ങാൻ പോണോ... ഇത് നിറയെ ഹോട്ടൽ ഫുഡും കള്ളും ആണല്ലോടാ.." വാസുക്കുട്ടന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കിറ്റുകളിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് ബെന്നിച്ചൻ തിരക്കി. "ഓ.. ഇത് നമ്മുടെ വകുപ്പല്ലേ എന്റെ ബെന്നിച്ചാ.. ഇത് അയാൾക്കുള്ളതാ... നമ്മള് പോയി വാങ്ങിച്ചും കൊണ്ട് വരുന്നെന്നേയുള്ളൂ." "അയാൾക്കോ.. ആർക്ക്.." ബെന്നിച്ചന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "നമ്മുടെ തങ്കമണി ചേച്ചീടെ വീട് വാങ്ങിച്ചു താമസിയ്‌ക്കുന്ന പുതിയ താമസക്കാരനില്ലേ. അയാൾക്ക്.. ഹ.. നിനക്കറിയില്ലേ ബെന്നിച്ചാ.. നമ്മുടെ പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ ഗുണ്ടകൾക്കിട്ട് ചാർത്തിക്കൊടുത്ത എസ്തപ്പാനില്ലേ.. അങ്ങേർക്ക്..." "നീയിപ്പോൾ അയാളുടെ കൂടാണോ പൊറുതി.. ഇതെന്ന് തുടങ്ങിയെടാ പുതിയ ചേക്ക." ബെന്നിച്ചൻ പരിഹസിച്ചു. "ങാ.. ഇനിമുതലു വാസുക്കുട്ടൻ എസ്തപ്പാന്റെ കൂടാ.. നിനക്കും നിന്റെ മറ്റവന്മാർക്കും അതൊട്ടും പിടിയ്ക്കത്തില്ലെന്ന്എനിയ്ക്കറിയാം.. തൽക്കാലം നീയൊന്നും പിടിയ്ക്കേണ്ട.. കേട്ടോടാ ബെന്നിച്ചാ." "ഉവ്വേ.. എനിയ്ക്ക് പിടിയ്ക്കുന്നില്ല. ഒട്ടും പിടിയ്ക്കുന്നേയില്ല.. നീ പോയി കണ്ടവന്റെ എച്ചില് തിന്നുന്നത് എനിയ്ക്ക് പിടിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കാൻ നീയെന്റെ ആരാടാ കള്ള് വാസുവേ.. നിന്റെ മോളേ കെട്ടാനിരിയ്ക്കുന്ന പുണ്യാളനൊന്നുംഅല്ലല്ലോ ഞാൻ.. ഒന്ന് പോയേടാ കള്ളേ നീ.." "ഡാ.." എന്ന് ചീറിക്കൊണ്ട് കള്ള് വാസു ബെന്നിച്ചന് നേരെ ചെല്ലാൻ തുടങ്ങിയതും ബെന്നിച്ചൻ വള്ള പടിയിൽ നിന്നെണീറ്റു. അതോടെ കല്ലാറിന്റെ മധ്യത്തിലെത്തിയ വള്ളം ഒന്നുലഞ്ഞു. "ടാ.. ബെന്നിയെ കളിയൊക്കെ കരയില്.. വള്ളത്തിൽ നീന്തലറിയാത്ത ആൾക്കാരുണ്ടേ.." വള്ളം ഉലയുന്നത് കണ്ട് ആരോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ബെന്നിച്ചൻ, വാസുക്കുട്ടനെ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം വള്ള പ്പടിയിൽ തന്നെ ഇരുന്നു. "കഴുത്തറ്റം വരെ കള്ളും കുടിച്ചിട്ട്ആറ്റു വക്കത്ത്‌ കിടന്നുറങ്ങുന്ന ആ ചെറ്റയുടെ ഒരു ശൗ ര്യം കണ്ടോ.. അതെന്തിന്റെയാന്ന് അറിയാവോ ബെന്നീ.." ബെന്നിച്ചന്റെ അടുത്തിരുന്ന ഗോവിന്ദൻ ചോദിച്ചു. "ഊം.." ബെന്നിച്ചൻ അർത്ഥ വത്തായി മൂളി. "വള്ളത്തിൽ ആയിപ്പോയി. അതും കല്ലാറിന്റെ മദ്ധ്യേ.. അവന്റെ ഭാഗ്യം..." "സൂക്ഷിച്ചൊണേ ബെന്നിച്ചാ. അവന് മനസിലായിട്ടുണ്ട് ഇനി ഇവിടാരെയും ഭയപ്പെടേണ്ട കാര്യമില്ലെന്ന്. അതിന്റെ ആദ്യപടിയാ ഇപ്പോൾ കണ്ടത്..." "അവന് മാത്രമല്ല ഗോവിന്ദേട്ടാ, എനിയ്ക്കോ ഗോവിന്ദേട്ടനോ പോലും ഈ കൊടുവത്തൂർ ഒരു പട്ടിയെയും പേടിയ്ക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. പ്രത്യേകിച്ചും മലവെള്ളത്തിൽ ഒഴുകി വന്ന ചെറ്റകളെയും, അതിനേ തുരന്നു ജീവിയ്ക്കുന്ന പരാന്ന ഭോജികളെയും..." വാസുക്കുട്ടൻ കേൾക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി അൽപ്പം ഒച്ചയിലാണ് ബെന്നിച്ചൻ പറഞ്ഞത്. അത് വാസുക്കുട്ടന്റെ ചെവിയിലെത്തി എന്നത് അവന്റെ മുഖഭാവം വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൊടുവത്തൂർ കടവത്ത്‌ വള്ളം അടുത്തപ്പോൾ ഓരോരുത്തരായി വള്ളത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി. അവർ ഒരേ വഴിയിലൂടെ നീങ്ങിയ ശേഷം ഗോപിയാശാന്റെ കടയ്ക്കപ്പുറം വച്ച് വിവിധ വഴികളിലൂടെ യാത്രയായി. ♦️ "ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചോണേ ആശാനേ.. ഈ നാടത്ര വെടിപ്പല്ല..." കള്ള് തലയ്ക്ക് പിടിച്ചതോടെ വാസുക്കുട്ടന്റെ നാവിന്റെ കെട്ടഴിഞ്ഞു. രാത്രിയിലേക്കുള്ള ആഹാരം മാറ്റി വച്ച ശേഷം എസ്തപ്പാൻ പൊറോട്ടയും ബീഫും, പോർക്കും ഒക്കെ പൊതിയഴിച്ചു വച്ചു. അതിന് ശേഷം ഓരോന്നും എടുത്ത്‌ രുചി നോക്കിയ ശേഷം ഒരു ഗ്ലാസ്സിന്റെ മുക്കാൽ ഭാഗത്തോളം ബ്രാണ്ടി ഒഴിച്ചെടുത്ത്‌ വെള്ളം ചേർക്കാതെ ഒരു പിടി പിടിച്ചു. "കൊള്ളാല്ലോ ആശാൻ.." വാസുക്കുട്ടൻ അയാളെ പുകഴ്ത്തി. "ഞാനൊക്കെ ഈ വിധം ഒരൊറ്റ പിടി പിടിച്ചാൽ പിന്നെ നാളെ നേരം വെളുത്തേ കണ്ണ് തുറക്കൂ.." വാസുക്കുട്ടൻ ഒരു ചെറുത്‌ ഒഴിച്ച ശേഷം അതേ അളവിൽ വെള്ളമൊഴിച്ചു ഒരു കവിൾ കുടിച്ചു. "നമ്മടെ പൊറോട്ടയും ബീഫും എങ്ങിനുണ്ട് ആശാനേ... ആശാന് പിടിച്ചാ... ഇനി ഞാൻ ആശാന്റെ കൂടെയാ.. ആശാൻ ഇവിടുന്ന് പോയാൽ ഞാനും ആശാന്റെ കൂടെ വരും... അല്ലേൽ വാസു ചാവണം." വാസുക്കുട്ടൻ നെഞ്ചത്ത്‌ രണ്ട് തട്ട് തട്ടി. "മതിയെടാ വാസുവേ..നീ ചാവുന്ന കാര്യമൊക്കെ നിർത്തീട്ട് മറ്റേ കാര്യം പറ. നീ ആദ്യം പറഞ്ഞ കാര്യം...അതാ എനിയ്ക്ക് കേൾക്കേണ്ടത്.." "അതേതു കാര്യം ആശാനേ..." വാസുക്കുട്ടന് പെട്ടന്ന് അത് പിടികിട്ടിയില്ല. "നീപറഞ്ഞില്ലേടാ വാസുവേ, ഈ നാടത്ര വെടിപ്പല്ലെന്ന്.. അക്കാര്യം... ഈ നാടിന്റെ വെടിപ്പു കേട് ആരാടാ.. ആ ചായക്കടക്കാരിയാണോ..." എസ്തപ്പാന്റെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാവം വന്നു. "ഓ.. ആശാന്റെ കണ്ണിൽ പെട്ടു അല്ലേ..." വാസുകുട്ടന്റെ കണ്ണുകളിൽ കുസൃതി നിറഞ്ഞു. "അതിങ്ങനെ തുടുത്തു ചുമന്ന ഒരു താമരപ്പൂവ് ചെളിക്കുണ്ടിൽ വിടർന്നു നിൽക്കുമ്പോ ആരുടെ കണ്ണിലാടാ വാസുവേ പെട്ടു പോകാത്തത്..." "അത് വിട്ടേരെ ആശാനേ... അവകാശികളില്ലാത്തതാണെന്നും പറഞ്ഞു അതില് കേറി കൈവയ്ക്കണ്ട.. അതിനൊരുത്തൻ വേറെയുണ്ട്.." "ആരാടാ വാസൂ ആ ഭാഗ്യ ദോഷി... എന്റെ കൈകൊണ്ട് തീരാൻ വിധിയ്ക്കപ്പെട്ട ആ നിർഗുണൻ.." "ആശാനറിയാൻ മേല.. പറഞ്ഞാലും ആശാൻ അറിയത്തില്ല. കരുണൻ... അവനിപ്പോൾ ഒരു കൊലപാതക ക്കുറ്റത്തിന് ശിക്ഷിയ്ക്കപ്പെട്ടു ജില്ലാ ജയിലിൽ കഴിയുവാ.. വർഷം കുറെ ആയി. ഉടൻ ഇറങ്ങുമെന്നും കേൾക്കുന്നു, ഒരു ജീവപര്യന്തം ബാക്കിയുണ്ടെന്നും കേൾക്കുന്നു..." "ഒന്നോ രണ്ടോ ജീവ പര്യന്തം അവനവിടെ കിടന്നോട്ടെടാ... നമുക്ക് ഇവിടെയും സുഖമായിട്ട് കഴിയാം. എന്താ.." വരാന്തയിൽ ഇരുന്നു കള്ളടിച്ചു ഫിറ്റായി വാസുക്കുട്ടൻ അവിടേയ്ക്ക് തന്നെ കുഴഞ്ഞ് വീണു. എസ്തപ്പാൻ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നെങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സ് നിറയെ ഗൗരിയുടെ രൂപമായിരുന്നു. എപ്പോഴോ അവന്റെ കണ്ണൊന്നു അടഞ്ഞു പോയ വേളയിലാണ് പുറത്ത് വരാന്തയിൽ കിടക്കുന്ന വാസുക്കുട്ടൻ ഒക്കാനിയ്ക്കും പോലൊരു ശബ്ദം കേട്ടത്. "ഛേ. നായിന്റെ മോൻ പണി തന്നോ എന്നോർത്തു കൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്ന് എസ്തപ്പാൻ പുറത്തേയ്ക്ക് കാൽ വച്ചതും ഒരു ചങ്ങല വന്ന് അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിയതും ഒന്നിച്ചാണ്. തന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിയ ചങ്ങലയ്ക്കും കഴുത്തിനും ഇടയിലേക്ക് കയ്യിടാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവന് അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഇരു വശത്ത് നിന്നും രണ്ട് പേർ തന്റെ കഴുത്തിൽ ഒരു ചങ്ങലയിട്ട് വലിയ്ക്കുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു. എത്ര ബലം പിടിച്ചു നിന്നിട്ടും എസ്തപ്പാന് ശ്വാസം മുട്ടി തുടങ്ങി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ പുറത്തേയ്ക്ക് തുറിച്ചുന്തി വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ