पुण्यातील एका जुन्या आणि प्रसिद्ध कॅफेमध्ये, रोज संध्याकाळी ५ वाजता एक ७५ वर्षांचे आजोबा, 'शरदराव', न चुकता यायचे. त्यांचा एक कोपऱ्यातला बाक (टेबल) ठरलेला होता. ते आल्यावर वेटरला ऑर्डर द्यायचे, "दोन स्पेशल चहा आणि एक बटर टोस्ट." वेटर ऑर्डर घेऊन यायचा. शरदराव समोरच्या रिकाम्या खुर्चीकडे बघून हसायचे, जणू तिथे कोणीतरी बसलं आहे. ते त्या रिकाम्या खुर्चीशी गप्पा मारायचे, दिवसाभरच्या घडामोडी सांगायचे. स्वतःचा चहा प्यायचे, पण समोरचा दुसरा कप तसाच भरलेला असायचा, हळूहळू थंड होत जायचा. कॅफेमध्ये येणारे नवीन लोक त्यांना 'वेडा' समजायचे. पण जुन्या वेटरला आणि मॅनेजरला सत्य माहित होतं. ती दुसरी रिकामी खुर्ची त्यांची पत्नी, 'सुमित्रा' यांच्यासाठी असायची. सुमित्रा यांना ५ वर्षांपूर्वी अल्झायमर (विस्मरण) नावाचा आजार झाला होता. त्या आता शरदरावांनाच काय, पण स्वतःलाही ओळखत नव्हत्या. त्यांची अवस्था खूप बिकट झाल्यामुळे डॉक्टरांच्या सल्ल्यानुसार त्यांना एका केअर सेंटरमध्ये ठेवावं लागलं होतं. पण शरदरावांचा नियम होता. ते रोज संध्याकाळी सुमित्राला भेटायला केअर सेंटरमध्ये जायचे. तिथे गेल्यावर सुमित्रा त्यांना विचारायची, "तुम्ही कोण? मी तुम्हाला ओळखत नाही." शरदराव शांतपणे हसायचे आणि म्हणायचे, "अगं, मी तुझा मित्र... चल, आज आपल्या नेहमीच्या कॅफेमध्ये जाऊया." ते तिला घेऊन त्याच कॅफेमध्ये यायचे. ५० वर्षांपूर्वी जिथे त्यांची पहिली भेट झाली होती, त्याच बाकावर बसायचे. सुमित्राला काहीच आठवत नसायचं. ती लहान मुलासारखी बटर टोस्ट खायची, चहाकडे नुसतीच बघत राहायची आणि विचारायची, "आपण इथे का आलोय?" शरदराव दररोज तिला त्यांची पहिली भेट, त्यांचं लग्न, त्यांचा संसार... सगळं नवीन गोष्ट सांगितल्यासारखं सांगायचे. ती ऐकायची, क्षणभर हसायची आणि परत विसरायची. एका संध्याकाळी, एक तरुण जोडपं त्यांच्या शेजारच्या टेबलावर बसलं होतं. त्या तरुणाने शरदरावांना विचारलंच, "आजोबा, माफ करा... पण मी रोज बघतो, आजींना तर काहीच आठवत नाही. त्या तुम्हाला ओळखत सुद्धा नाहीत. मग तुम्ही रोज त्यांना इथे आणून तीच तीच गोष्ट का सांगता? त्यांना तर उद्या हे काहीच आठवणार नाहीये. मग काय उपयोग या सगळ्याचा?" शरदरावांनी त्या तरुणाकडे पाहिलं. त्यांच्या सुरकुतलेल्या चेहऱ्यावर एक शांत हास्य उमटलं. त्यांनी थरथरत्या हाताने सुमित्राच्या हातावर हात ठेवला आणि म्हणाले: "बाळा, तिला आठवत नाही की 'मी' कोण आहे... पण मला तर अजून आठवतंय ना की 'ती' कोण आहे!" "प्रेम म्हणजे फक्त आठवणी जपून ठेवणं नाही, तर जेव्हा समोरचा विसरून जातो, तेव्हा त्याच्या वाट्याची आठवणही स्वतःच जपून ठेवणं होय." खरे प्रेम हे तारुण्याच्या सौंदर्यात नाही, तर म्हातारपणाच्या सुरकुत्यांमध्ये आणि विस्मरणाच्या अंधारातही एकमेकांचा हात घट्ट धरून ठेवण्यात आहे. #🎭Whatsapp status