കാലഭൈരവൻ: രക്തനക്ഷത്രത്തിന്റെ ശാപം ​ഭാഗം 1: ഇരുളിലെ നിഴലുകൾ ​മാണിക്യമംഗലം ഗ്രാമത്തിന് ആ രാത്രി ഭയാനകമായ നിശബ്ദതയുടേതായിരുന്നു. പതിവായി കേൾക്കാറുള്ള ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിൽ പോലും അന്നവിടെ കേൾക്കാനില്ല. ആയിരം വർഷം പഴക്കമുള്ള, കരിങ്കല്ലിൽ പണിത 'കാലകണ്ഠൻ മന' ആ ഇരുട്ടിൽ ഒരു രാക്ഷസരൂപത്തെപ്പോലെ തലയുയർത്തി നിന്നു. പായൽ പിടിച്ച ഭിത്തികളും, തകർന്നു വീഴാറായ പടിപ്പുരയും ആ മനയുടെ പഴയ പ്രതാപത്തിന്മേൽ വീണ കറുത്ത നിഴലുകളായി തോന്നി. ​പണ്ട് ഏതോ ഒരു മുറജപത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ആ വീട്ടിലെ കാരണവർ ചെയ്ത വലിയൊരു തെറ്റിന്റെ ശാപം ആ നാലുകെട്ടിനുള്ളിൽ തളച്ചിട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് ഗ്രാമവാസികൾ ഇന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു. ​അർദ്ധരാത്രിയോടടുക്കുന്നു... ​കാവിനോട് ചേർന്നുള്ള കുളക്കടവിൽ നിന്ന് ഒരു മന്ത്രോച്ചാരണം പതുക്കെ ഉയർന്നു. അത് സംസ്കൃതമോ മലയാളമോ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കേൾക്കുന്നവന്റെ രക്തം തണുത്തുപോകുന്ന ഏതോ ഒരു പ്രാകൃത ഭാഷയായിരുന്നു. മനയുടെ തെക്കേ മൂലയിലുള്ള 'കരിനിലവറ'യുടെ കനത്ത മരവാതിലിന് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ഞരക്കം കേട്ടു. ചങ്ങലകൾ വലിഞ്ഞു മുറുകുന്ന ശബ്ദം! ​പെട്ടെന്ന് ആകാശം പിളർന്നു മാറി. നീലനിറത്തിലുള്ള ഒരു മിന്നൽ പിണർ മനയുടെ മുറ്റത്തെ വലിയ പാലമരത്തിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ, പടിപ്പുരയുടെ മുന്നിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നത് രാഘവൻ നായർ കണ്ടു. ​അതൊരു യുവാവായിരുന്നു. ദൃഢമായ ശരീരം, തോളിൽ തൂക്കിയിട്ട ഒരു തോൾസഞ്ചി. അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ഭസ്മക്കുറിയുണ്ട്. കറുത്ത ഷർട്ടും മുണ്ടും ധരിച്ച അവൻ ആ തറവാടിന്റെ പടികളിലേക്ക് ഓരോ ചുവടും വെക്കുന്നത് വളരെ ആലോചിച്ചാണ്. അവന്റെ പേര് മാധവൻ. ​മാധവൻ പടിപ്പുരയിൽ കൈവെച്ചതും അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ ആ പഴയ 'ഭൈരവ' മുദ്ര കടുത്ത നീലനിറത്തിൽ ജ്വലിക്കാൻ തുടങ്ങി. ​"നിൽക്കൂ!" ​രാഘവൻ നായർ ഓടിവന്നു അവനെ തടഞ്ഞു. "കുട്ടീ... നീ ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ ഈ കാണുന്ന പടികൾ കടക്കരുത്. ഇന്ന് രക്തനക്ഷത്രം ഉദിക്കുന്ന രാത്രിയാണ്. മരിച്ചുപോയവരുടെ ആത്മാക്കൾ ഈ വഴിയിലൂടെ നടക്കും. അകത്തെ നിലവറയിൽ ചങ്ങല പൊട്ടിക്കാൻ ഒരു ശക്തി വെമ്പുകയാണ്. നീ മടങ്ങിപ്പോകൂ..." ​മാധവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം ശാന്തതയായിരുന്നു. ​"ഞാൻ വരുന്നത് ആ ചങ്ങലകൾ മുറുക്കാനാണ് രാഘവേട്ടാ," മാധവന്റെ ശബ്ദം ഗാംഭീര്യമുള്ളതായിരുന്നു. "കാലങ്ങളായി അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ആ നിലവറ ഇന്ന് തുറക്കപ്പെടും. പക്ഷേ അത് പുറത്തുള്ളവർക്ക് വേണ്ടിയല്ല, അകത്തുള്ളവന്റെ കണക്ക് തീർക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്." ​മാധവൻ തന്റെ തോൾസഞ്ചിയിൽ നിന്ന് പഴയൊരു രുദ്രവീണയുടെ തന്ത്രികൾ പോലെ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ലോഹച്ചരട് പുറത്തെടുത്തു. അവൻ അത് കാറ്റിൽ വീശിയപ്പോൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു മന്ത്രധ്വനി മുഴങ്ങി. ആ നിമിഷം മനയ്ക്കുള്ളിലെ ചങ്ങലകളുടെ ശബ്ദം നിലച്ചു. ​പക്ഷേ, മുറ്റത്തെ പാലമരത്തിന്റെ ഇലകൾ അകാരണമായി മർമ്മരം കൊണ്ടു. മരത്തിന്റെ മുകളിൽ നിന്ന് ചുവന്ന കണ്ണുകളുള്ള എന്തോ ഒന്ന് മാധവനെ തന്നെ നോക്കി താഴേക്ക് ഊർന്നു ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മാധവൻ തന്റെ കൈവശമുള്ള രുദ്രാക്ഷ മാല മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. ​യുദ്ധം തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു തുടരും #കഥ #📔 കഥ #വിരഹം #📙 നോവൽ