"खेळ नशिबाचा!",संध्याकाळी अंजलीने सरीताने सांगितल्या प्रमाणे हळदी कुंकवाच्या कार्यक्रमाला येणाऱ्या सुवासिनीसाठी नाश्त्याला सोमोसे बनवले होते.. चहा नाश्ता बनऊन तयार होता.. सरीता पण तिच्या रुम मध्ये तिची तयारी करत होती.. संध्याकाळची वेळ झाली तशी एक एक करून बायका यायला सुरुवात झाली... शीव पण कुठेतरी बाहेर गेला होता तो आत्ताच आला होता.. आलेल्या बायकांनी त्याचं अभिनंदन करत त्याचं कौतुक केलं.. त्यानंतर तो पण त्याच्या रुम मध्ये जाऊन बसला... सासु सासरे पण त्यांच्या रुम मध्ये बसले होते.. बाहेर बायकांनी पूर्ण हॉल भरला होता त्यामुळे ते दोघे पण आतच बसले होते.. तेवढ्यात सरीता छान तयार होऊन बाहेर आली... "अंजु अग झालं का?" म्हणत ती किचन मध्ये आली.. "हो ताई!" म्हणत अंजलीने प्लेट मध्ये सोमोसे काढले.. ते घेऊन सरीता बाहेर गेली.. अन् तिथेच त्यांच्या सोबत गप्पा मारत बसली.. म्हणुन मग अंजलीने बाकीच्या बायकांना चहा नाश्ता आणुन दिला.. "ही कशाला पुढ पुढ करतीय! आपण कसं हाय हे पण कळू नाय का तिला!" अंजली बायकांना चहा नाश्ता देऊन आत जातच होती कीं तिच्या कानावर त्यांच्या पैकी एकिच बोलणं पडलं.. तसं तिच्या डोळ्यात पाणी भरलं त्यानंतर ती आतच थांबली.. "अंजु अग सगळ्यांना चहा दिलास का?" सरिताने किचनच्या दरवाजात उभ राहून तिला विचारलं.. "हा ते दोघी तिघीं जणी राहिल्यात हे घ्या तुम्हीच नेहून दया!" म्हणत अंजलीने कपात चहा गाळला.. "सरिता ताई तुमची साडी खुप छान आहे कुठे घेतली?" एकजण बोलली.. तशी सरीता लगेच तिच्या जवळ जाऊन तिच्या सोबत बोलत उभी राहिली.. "ही वय आग ही साधी जुनीच आहे आपल्याच घरी कार्यक्रम आहे कशाला उगाच भारी म्हणुन मग जुनीच नेसली.!" सरिता "एवढी भारी पैठणी आहे तरी साधी म्हणतायत!" दुसरी तिच्याचं बाजुला बसलेली बाई म्हणाली "आग चार वर्षा पूर्वी माझ्या भावाने घेतली होती, माझा दादा साड्याच तश्या घेतो जुन्या झाल्या तरी जुन्या वाटतं नाहीत.." सरिता साडीचा पदर हातात घेऊन मागे पुढे करत हसुन म्हणाली.. "हे बाकी खरं आहे मी असते ना अंगणवाडीत सरिता ताईंच्या रोजच्या साड्या पण किती भारी वाटतात.. कुठून आणता हो तुम्ही?" आत्ता पाच सहा जनींची याचं विषयावरून चर्चा सुरु होती.. बाकीच्या बायका त्यांचं त्यांचं काहीतरी बोलत होत्या.. शांताबाई पण आत्ताच बाहेर येऊन बसल्या होत्या.. इकडे अंजली चहाचा ट्रे घेऊन किचनच्या दरवाजात उभी होती...बराच वेळ सरिताच तिच्याकडे लक्ष नाही हे पाहून तीच पुढे आली अन् राहिलेल्या बायकांना चहा दिला.. "बघितलं परत आली ही.." एक जण तिच्या हातुन चहाचा कप घेत तोंड मुरकत म्हणाली... तशी अंजली पटकन आत निघुन गेली तरीही बाहेर बायकांची एकमेकिंनं सोबत चाललेली कुजबुज अंजलीला आत ऐकू आली तसे तिच्या डोळ्यातुन अश्रु ओघळून गालावर आले.. इकडे सरिता माहेरचं तोंड भरून कौतुक सांगत होती... सासुच मात्र सरिताच्या बोलण्याकडे बारीक लक्ष होतं.. सरीता तिच्या माहेरचं कौतुक सांगत होती ते तिला फारस आवडलेलं दिसत नव्हतं.. तिच्या चेहऱ्यावरून ते स्पष्ट जाणवत होतं, पण एवढ्या बायकांच्यात काय बोलणार म्हणुन आत्ता ती गप्प होती.. तेवढ्यात एकजण म्हणाली.. "सरिता वहिनी तुमच्या ह्या गळ्यातल्या हाराची डिझाईन खुप छान आहे.. कुठे बनवला हो किती तोळ्यांचा आहे..?" तशी आत्ता सरिता जास्तच हवेत गेली.. "हा हार वय पाच तोळ्यांचा आहे ते माझ्या बाबांनी माझ्यासाठी बनवला आहे.. त्यांनी मुंबई वरून माझ्या साठी बनऊन आणलाय.." सरिता गळ्यातल्या हारा वरून हात फिरवत गर्वात सांगत होती कीं तेवढ्यात शांताबाई ठसक्यात बोलल्या... "काय!! तुझ्या बाबांनी.." आत्ता त्या काहीतरी आठवण्याचा प्रयत्न करत होत्या... "सासूबाईं अहो ते आपल्या विकास भाऊजींच्या लग्नाच्या वेळी बाबांनी नाही का मला हा हार बनऊन आणला.." सरिता पटऊन देत बोलली.. खरं तर प्रकाश आणि विकासने त्याच्या लग्नाच्या वेळी सरितासाठी हार बनवला होता त्यात सगळे पैसे तर विकासचेच होते प्रकाश फक्त त्याच्या सोबत गेला होता... कारण सरिता लग्नात घालायला मला सोन्याचा डाग नाही म्हणुन एकदा विकासाला बोलली होती, तिच्या तेवढ्याच बोलण्यावरून त्याने प्रकाशला सोबत नेहून तिच्यासाठी हार बनवला होता.. अंजली साठी पण त्याने सोन्याचे दागिने बनवले होते पण ते केव्हाच सासूने तिच्या कडून काढून घेतले होते... "आग सरिता झालं का आन हळदी कुंकवाच ताट!" एकजण बोलली.. तेव्हा कुठे आत्ता सरिता हवेतून खाली आली अन् हळदी कुंकु आणायला देवघरात गेली पण आत्ता तिथे हळदी कुंकवाचा करंडा दिसत नव्हता.. तस तिला आठवलं औक्षणाच्या ताटात हळदी कुंकवाचा करंडा ठेवला होता अन् ते ताट तिने अंजलीकडे ठेवायला दिलं होतं.. "अंजली आग त्यादिवशी तु ते हळदी कुंकवाच ताट कुठे ठेवलस?" ती देवघरातून बाहेर येत बोलली तश्या आता सगळ्या जणी उठुन उभ्या राहून सरिताकडे बघायला लागल्या. अन् त्याचं वेळी अंजली त्यादिवशी ठेवलेलं हळदी कुंकवाच ताट घेऊन बाहेर आली.. तस आता शांताबाईंनी पण तिच्याकडे रोखून पाहिलं.. "सरिता तुला आमचा असा अपमान करायचा होता म्हणुन तुझ्या घरी हळदी कुंकवाचा कार्यक्रम घेतलास का? आमच्या समोर तु विधवा बाईला हळदी कुंकवाचं ताट आणायला सांगतेयस!!" मध्यम वयाची गावातलीच एक बाई मोठया आवाजात बोलली तस इकडे अंजलीच्या काळजाचं पाणी पाणी झालं... त्याचं वेळी त्या बाईचा आवाज ऐकुन शीव त्याच्या खोलीतून बाहेर आला.. त्या बाईच बोलणं ऐकुन इकडे अंजलीच्या हाता पायाला कापर भरलं होतं.. "हो तर काय आधी पण तिनेच नाश्ता आणुन दिला! तरी पण आम्ही काय बोललो नाही." लगेच दुसरी बाई बोलली "मी म्हणते सुहासीनींच्या कर्यक्रमात अश्या विधवा बाईने पुढे पुढे कशाला करावं! लाज नाही का वाटतं आस करताना.." दुसऱ्या दोघी तिघी बोलल्या, आत्ता सगळ्याच मोठं मोठ्याने तिलाच काहिबाई बोलत होत्या आता मात्र अंजलीला त्यांचं हे बोलण सहन होईनास झालं.. आत्ता तिचा हात थरथर कापत होता त्याचं हातात अजुनही ते हळदी कुंकवाच ताट होतं.. सरिता पुढे होऊन बायकांची माफी मागत होती... त्याचं वेळी शीव पुढे आला अन् तिच्या हातुन हळदी कुंकवाच ताट घेऊन बाजुला ठेवलं, आत्ता पर्यंत अंजलीच्या दोन्ही डोळ्यातून अश्रु धारा लागल्या होत्या.. "आम्हला नाय करायचा तुझ्या घरी हळदी कुंकवाचा कार्यक्रम! विधवा जावेला पुढे करून केलास एवढा आमचा अपमान खुप झाला..!" बायका तोंडाला येईल ते बोलत होत्या "ताई माझं चुकलं हवं तर मी दुसरं हळदी कुंकु घेऊन येते पण तुम्ही अशाच नका जाऊ!" सरिता बायकांना समजवण्याच्या सुरात म्हणाली शांताबाई मात्र समोरचा तमाशा गप्प उभ्या राहून ऐकत होत्या! पण सुनेच्या बाजुने बोलायला त्यांची जीभ चालत नव्हती.. "सरिता यात तुझा काही दोष नाही! हिला कळू नये का आपण कसे आहोत आणि अशा कार्यक्रमात आपण पुढे पुढे करु नये! लगेच आली हळदी कुंकु घेऊन बाहेर! आता आम्ही या पांढऱ्या कपाळाच्या बाईच्या हातुन सौभाग्यच लेन घ्यायचं का?" सौभाग्य काय आसत हे तिला माहित तरी आहे का? " बचत गटाची अध्यक्ष आणि सचिव दोघींचं आता तोंड सुटलं होतं.. त्यांचं ते बोलणं अंजलीच्या कानात गरम शिष्याचा रस ओतल्या प्रमाणे शिरत होतं आत्ता अक्षरशः ती दोन्ही कानावर हात ठेऊन रडत उभी होती... "तिला काय कळणार सौभाग्याचा अर्थ दोन महिने तरी तिच्या कपाळाला कुंकु टिकलं का? दोन महिन्यात स्वतःच्या नवऱ्याला गिळून बसली अपशकुनी कुठली आपल्याला कुंकु द्यायला आली! हिच्या हातुन कुंकु घेऊन सात जन्म नरकात जावं लागेल आपल्याला चला ग...!" म्हणत त्या सगळ्या बाहेर जायला निघाल्या.. "थांबा!!" मोठा पुरुषी आवाज कानावर पडला तस आता सगळ्यांनीच तिकडे पाहिलं.. मघा पासुन त्या सगळ्यांच ते कुत्सित बोलणं ऐकुन इकडे शिवच्या डोळ्यात रक्त उतरलं होतं. "हे कुंकु तिच्या कपाळावर नाही म्हणुनच तुम्ही एवढा तमाशा केला ना हे घ्या!" म्हणत त्याने हातातल्या ताटातलं कुंकु घेतलं अन् तिच्या भांगात भरत पुढे म्हणाला.. "आता झाली ना ती सौभाग्यवती! आता तर तिचा काही प्रॉब्लेम नाही ना तुम्हाला..!" तशी अंजली स्तब्ध झाली तिच्या डोळ्यातले अश्रु जनु तिथेच थांबले सार जग एका जागेवर थांबल्याचा तिला भास झाला.... ती पूर्ण पणे ब्लँक झाली होती.. तो अजुनही रागीट नजरेनं समोर उभ्या त्या बायकांकडे बघत होता अन् त्याचं वेळी अंजली घरातुन धावत बाहेर गेली... तश्या सगळ्या आता ती कुठे जातेय ते श्वास रोखून बघत होत्या.... ती तशीच घराच्या मागे विहीर होती तिकडे धावत गेली अन् समोर पाण्याने भरलेल्या विहिरीत उडी घेतली... तसा धप कन मोठा आवाज झाला... तेवढ्यात शीव पण तिथे धावत आला अन् तिच्या मागुन त्याने विहिरीत उडी घेतली... कथा लिहून पूर्ण आहे.. आत्ताच पोस्ट वर क्लिक करून ही पूर्ण कथा वाचा https://pratilipi.app.link/pV4chzaaY0b भारतीय भाषेतील अमर्याद साहित्य वाचा, लिहा आणि ऐका अगदी विनाशुल्क! #✍मराठी साहित्य #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #📚मराठी रोमांचक कथा🧐 #☺️प्रेरक विचार #🌹प्रेमरंग