അന്ന് കോളേജ് വിട്ട നേരം. ഉണ്ണിമായ തന്റെ ബാഗും മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് ജനക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ വേഗത്തിൽ നടന്നു. അകലെ ആ കാർ കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവളുടെ ഉള്ളൊന്ന് കാളി. "ഇനിയും ആ തമ്പ്രാനോട് സംസാരിച്ചാൽ എന്റെ തലയിൽ എന്തൊക്കെ ആക്ഷേപങ്ങൾ വരുമെന്ന് ആർക്കറിയാം..." അവൾ പിറുപിറുത്തു. വിഷ്ണു കാറിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുന്നത് കണ്ടതും അവൾ തന്ത്രപരമായി മറ്റൊരു ഇടവഴിയിലൂടെ ഓടി മറഞ്ഞു. അവൾ വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണിൽ പെടാതെ തന്റെ കൊച്ചു വീട്ടിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.... പിറ്റേന്ന് ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു. കോവിലകത്ത് വിശേഷങ്ങളില്ലാത്ത ദിവസം. ലക്ഷ്മിയമ്മ രാവിലെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റ് കഞ്ഞി വിളമ്പി... ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് കഞ്ഞി പകർന്നു കൊടുക്കുമ്പോൾ ആ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു വാത്സല്യം നിറഞ്ഞുനിന്നു... "മോളെ... നീ ഇങ്ങനെ വിഷമിച്ചിരിക്കല്ലേ. അവർ വലിയ ആൾക്കാരാണ് അവർ പറയുന്നത് കേൾക്കാനേ നമ്മളെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് വിധിയുള്ളൂ. നീ അത് സാരമാക്കണ്ട. ഇന്ന് സൺഡേ അല്ലേ നീ വേണമെങ്കിൽ അമ്പലത്തിൽ പോയി ഒന്ന് തൊഴുതിട്ട് വാ. കൂട്ടിന് മാനസിയെയും വിളിച്ചോ." അമ്മയുടെ നിർദ്ദേശം അനുസരിച്ച് ഉണ്ണിമായ മാനസിയെയും കൂട്ടി അമ്പലത്തിലേക്ക് പോയി. അമ്പലത്തിലെ കുളപ്പടവുകളിൽ ഇരുന്ന് അവർ ഓരോന്ന് സംസാരിക്കുമ്പോഴാണ് ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ വിഷ്ണു അവിടേക്ക് വന്നത്... അവനെ കണ്ടതും ഉണ്ണിമായയുടെ മുഖത്തെ ചോര വാർന്നു പോയി. അവൾ എഴുന്നേറ്റു ഓടാൻ നോക്കിയെങ്കിലും വിഷ്ണു പെട്ടെന്ന് അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചു... "മാനസീ നീയൊന്ന് മാറി നിൽക്ക്. എനിക്ക് ഇവളോട് ചിലത് സംസാരിക്കാനുണ്ട്" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു കല്പനയുണ്ടായിരുന്നു... വിറച്ചുപോയ മാനസി അല്പം മാറി നിന്നു. വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയെ കുളപ്പടവിന്റെ ഒരു വശത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ദേഷ്യവും നിരാശയും നിഴലിച്ചിരുന്നു.... "നീ എന്താ ഉണ്ണിമായേ ഇങ്ങനെ? എന്റെ മുന്നിൽ വരാതെ നീ എന്തിനാ ഒളിച്ചു നടക്കുന്നത്? എനിക്ക് നിന്നെ കാണാതെ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ നിനക്ക് മനസ്സിലാവില്ലേ?" വിഷ്ണു അല്പം ഉച്ചത്തിൽ തന്നെ ചോദിച്ചു.... ഉണ്ണിമായ സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. കോവിലകത്തെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി തന്നോട് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല... "ഇനി വരുന്ന അവധി ദിവസങ്ങളിൽ നീ കോവിലകത്ത് വരണം. കേട്ടല്ലോ?" വിഷ്ണുവിന്റെ ആ ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ മറുപടി പറയാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് നീർത്തുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അവൾ അവിടെ നിന്നും ഓടി... മാനസി എന്താണ് എന്ന് അറിയാതെ അവളുടെ പിറകിൽ ഓടിപോയി... "ഉണ്ണിമായേ അവിടെ നിക്ക് നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഓടുന്നെ തമ്പ്രാൻ എന്ത് പറഞ്ഞു... അവിടെ നിക്കെടി.." എന്നാൽ അവൾ മാനസിയുടെ വാക്കുകൾ ഒന്നും ഉത്തരം നൽകാതെ പോയി.... പിന്നെ അവൾ തിരിഞ്ഞു അവളുടെ വീട്ടിലേക്കും പോയി.. വീട്ടിലെത്തിയ ഉണ്ണിമായ മുറിയിൽ കയറി കതകടച്ചു... "എന്താണ് തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഈ പറഞ്ഞത്? എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഇത് സ്വപ്നമാണോ അതോ അദ്ദേഹം എന്നെ കളിയാക്കുകയാണോ?" അവൾക്ക് ഒന്നിലും വ്യക്തതയുണ്ടായിരുന്നില്ല... മറുവശത്ത് വിഷ്ണു അമ്പലമുറ്റത്ത് തറഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ ഹൃദയം അതിവേഗം മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "എനിക്ക് എന്താണ് പറ്റിയത്? ഞാൻ എന്തിനാണ് ആ പാവം പെൺകുട്ടിയോട് അത്രയും ദേഷ്യപ്പെട്ടത്? അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തായിരുന്നു ആ വികാരം?" വിഷ്ണുവിന് സ്വയം ഭയം തോന്നിത്തുടങ്ങി. താൻ കടന്നുപോകുന്നത് താൻ പോലും വിചാരിക്കാത്ത ഒരു വഴിയിലൂടെയാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി. ഉണ്ണിമായയോടുള്ള തന്റെ വികാരം വെറും സഹതാപമല്ലെന്നും അതൊരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റായി മാറിക്കഴിഞ്ഞുവെന്നും ആ നിമിഷം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.... തലേദിവസം അമ്പലമുറ്റത്ത് വെച്ച് വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഉണ്ണിമായയുടെ കാതുകളിൽ ഇപ്പോഴും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. "എനിക്ക് നിന്നെ കാണാതെ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല..." ആ വാക്കുകൾ ഒരു മന്ത്രം പോലെ അവളുടെ ഉള്ളിൽ അലയടിച്ചു. ഭയമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അതിന്റെ ഒരറ്റത്ത് വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം അവൾ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു... തന്നേപ്പോലൊരു പാവം പെൺകുട്ടിക്ക് വേണ്ടി തമ്പ്രാൻ കുട്ടി അത്രയും ദേഷ്യപ്പെട്ടത് തന്റെ മേലുള്ള വല്ലാത്തൊരു അധികാരം കൊണ്ടാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി... പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കോളേജിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ മുഖത്ത് പതിവില്ലാത്ത ഒരു തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് തന്റെ ദാവണി ഒന്നുകൂടി ഒതുക്കി....നെറ്റിയിലെ ചന്ദനക്കുറിക്ക് അന്ന് കൂടുതൽ തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു... "എന്താടീ... ഇന്ന് നല്ല സന്തോഷത്തിലാണല്ലോ?" ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വെച്ച് മാനസി അവളെ തോണ്ടി ചോദിച്ചു... "ഏയ്... ഒന്നുമില്ല മാനസി. വെറുതെ..." ഉണ്ണിമായ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഒഴിഞ്ഞുമാറി. വിഷ്ണു തമ്പ്രാന്റെ മുഖം അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞുവന്നത് അവൾ പുറത്തു കാണിച്ചില്ല.... കോളേജിലെ മരച്ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ഉണ്ണിമായയുടെ മനസ്സ് അമ്പലക്കടവിലായിരുന്നു. വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ തന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ച ആ നിമിഷം... അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ ദേഷ്യവും കരുതലുമാണ് അവളുടെ ഉള്ളിൽ മിന്നിമറയുന്നത്... "എടീ... നീ എവിടെയാ?" മാനസി അവളുടെ തോളിൽ തട്ടി വിളിച്ചു... "ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത് നീ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?" ഉണ്ണിമായ ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് അവളെ നോക്കി. "എന്താ മാനസീ?" "അതല്ല ഇന്നലെ അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് ആ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി നിന്നോട് എന്താ പറഞ്ഞത്? നിന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് പോയപ്പോൾ എനിക്ക് ശരിക്കും പേടി തോന്നി... ഞാൻ നിന്നെ എത്ര തവണ വിളിച്ചു? നീ എന്താ ഒന്ന് നിൽക്കാതിരുന്നത്? ഒരു മറുപടി പോലും പറയാതെ നീ എന്തിനാ അവിടുന്ന് ഓടിപ്പോയത്?" മാനസിയുടെ സ്വരത്തിൽ പരിഭവവും ആകാംക്ഷയുമുണ്ടായിരുന്നു... ഉണ്ണിമായ ഒന്ന് ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു... "എനിക്ക് പേടിയായിട്ടാ മാനസീ. വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ... അദ്ദേഹം പണ്ടത്തെ പോലെയല്ല. വല്ലാത്തൊരു അധികാരത്തിലാ സംസാരിക്കുന്നത്. ഇനി അവധി ദിവസങ്ങളിൽ കോവിലകത്ത് വരണമെന്ന് പറഞ്ഞു. വരാതിരുന്നാൽ അദ്ദേഹം എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി." "അദ്ദേഹത്തിന് നിന്നോട് ഇഷ്ടമാണെന്ന് എനിക്ക് അപ്പോഴേ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്" മാനസി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ ഉണ്ണിമായേ... ഇതൊരു വലിയ കളിയാ. അദ്ദേഹം അവിടുത്തെ തമ്പ്രാനും നീ പണിക്കാരത്തിയുടെ മകളും. ഈ ദൂരം എങ്ങനെ ഇല്ലാതാകും?" കോളേജിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ അവർ ലൈബ്രറിയിലേക്ക് പോവുകയായിരുന്നു.അപ്പോഴാണ് സ്റ്റാഫ് റൂമിന് മുന്നിൽ വെച്ച് അവരുടെ മലയാളം പ്രൊഫസർ വിനയൻ സർ കടന്നുപോയത്. പ്രായം അധികമായിട്ടില്ലാത്ത ശാന്തനായ ഒരാൾ. ഉണ്ണിമായ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അദ്ദേഹം പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുത്ത് അവളെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിലും മാനസിയുടെ കണ്ണുകൾ അത് കൃത്യമായി ഒപ്പിയെടുത്തു... അവർ ബുക്ക്‌ എടുത്ത് വീണ്ടും ആ മരച്ചുവട്ടിൽ പോയി ഇരിന്നു..... "അതൊക്കെ പോട്ടെ... നീ ആ വിനയൻ സാറിന്റെ കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചോ?" മാനസി സ്വരം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു. " ഇന്ന് രാവിലെ ലൈബ്രറിയിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹം നിന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. വിഷ്ണു തമ്പ്രാന്റെ ആ ഒരു കടുപ്പം സാറിനില്ല. സാറിന് നിന്നോട് വല്ലാത്തൊരു താല്പര്യം ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാ." ഉണ്ണിമായയുടെ മുഖം വാടി. "എനിക്ക് അതൊന്നും കേൾക്കണ്ട മാനസീ. എന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ ആകെ വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ മാത്രമേയുള്ളൂ. 'എനിക്ക് നിന്നെ കാണാതെ ഇരിക്കാൻ പറ്റില്ല' എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് തകർന്നതുപോലെ തോന്നി... സന്തോഷമാണോ സങ്കടമാണോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ മറ്റൊരാളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ പോലും എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല." അപ്പോഴാണ് ദൂരെ നിന്ന് വിനയൻ സാർ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടത്. ഉണ്ണിമായ വേഗം എഴുന്നേറ്റു... "നമുക്ക് ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോകാം മാനസീ. സാർ ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ട്. എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കാൻ വയ്യ" ഉണ്ണിമായ വേഗം നടന്നു. "അതെന്താടീ? വിനയൻ സാർ നല്ല ആളല്ലേ? പഠിപ്പും ജോലിയും ഒക്കെയുള്ള..." മാനസി വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. അവളെ ചൊടിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി  ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു "എനിക്ക് അറിയില്ല മാനസി... എനിക്ക് അത് കേൾക്കുന്നത് പോലും ഇഷ്ടമല്ല. നിനക്കറിയാലോ എന്റെ സാഹചര്യം. എനിക്ക് പഠിക്കണം അമ്മയെ നോക്കണം. പിന്നെ..." അവൾ ബാക്കി പറഞ്ഞില്ല... അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ ആ ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകളും അമ്പലക്കടവിൽ വെച്ച് തന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുകെ പിടിച്ച ആ വലിയ കൈകളുമായിരുന്നു. മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ നോട്ടമോ ഇഷ്ടമോ തന്റെ മേൽ പതിയാൻ അവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ അതൊരു അധികാരമാണോ പ്രണയമാണോ എന്ന് അവൾക്കറിയില്ല. എങ്കിലും തന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ വാതിൽ ഇപ്പോൾ മറ്റൊരാൾക്കും തുറന്നുകൊടുക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു... ക്ലാസ്സിലിരിക്കുമ്പോഴും അവൾ ജനാല വഴി പുറത്തെ കാറ്റിലാടുന്ന ഇലകളെ നോക്കിയിരുന്നു. വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ പറഞ്ഞ ആ വാക്ക്... അത് സത്യമാണോ? അദ്ദേഹം തന്നെ കാണാൻ കൊതിക്കുന്നുണ്ടോ? ഒരു സ്വപ്നം പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. എങ്കിലും കോവിലകത്തെ അധികാരത്തിനും തന്റെ ദാരിദ്ര്യത്തിനും ഇടയിൽ ഈ പ്രണയം ഒരു നീറുന്ന കനലായി മാറുമെന്ന് ആ പാവം പെൺകുട്ടി ഭയപ്പെട്ടു.... വൈകുന്നേരം ബസ് കാത്തുനിൽക്കുമ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ ചുറ്റും നോക്കി. എവിടെയെങ്കിലും ആ കറുത്ത അംബാസഡർ കാർ ഉണ്ടാകുമോ? വിഷ്ണു തന്നെ കാണാൻ വരുമോ? ഒരു വശത്ത് പേടിയാണെങ്കിലും.മറുവശത്ത് അവനെ ഒന്ന് കാണാൻ അവളുടെ ഹൃദയവും കൊതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കോവിലകത്തെ അധികാരത്തിനും രേവതിയുടെ പകയ്ക്കും നടുവിൽ താനും വിഷ്ണുവും തമ്മിലുള്ള ഈ ബന്ധം എവിടെ ചെന്നവസാനിക്കുമെന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് പേടി തോന്നി. എങ്കിലും വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കിന് മറുവാക്കില്ലാതെ അടുത്ത അവധി ദിവസം കോവിലകത്ത് പോകാൻ തന്നെ അവൾ ഉറപ്പിച്ചു... Continue........ ✍️പ്രണയം_തൂലിക...... ❣️ #Prathilipimalayalam #write on prathilpi # following my page in prathilpi തെറ്റുകൾ ഉണ്ടാകാം ക്ഷമിക്കുക..... 👍 #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #💌 പ്രണയം #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗