അറിയുന്നു ഞാനെന്നെ ************** രചന ✍️ കൃഷ്ണബാലാമണി ********************** ആടിയുലയുന്ന കാറ്റിനെ വകവെക്കാതെ സാവിത്രിമുന്നോട്ട് നടന്നു,,, ഉടുത്തിരുന്ന സാരിഅരകെട്ടിലൂടെ ചുറ്റിപിടിച്ചു,,, പിന്നിൽ അഴിഞ്ഞുവീണ നീളൻമുടി വാരിമെടഞ്ഞിട്ടു,,, നിഴൽവീണവഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ടുപോകവേ ഓർമ്മകൾ നെടുവീർപ്പുതിർത്ത് പിന്നാലെകൂടി,,,, എന്റെ ഏകാന്തതയ്ക്ക് വിടനൽകി പിന്നെയും അവയോട് സംസാരിക്കേണ്ടതായ് വരുന്നു,,, കടന്ന് പോകുയെന്ന് ഉരുവിട്ടിട്ടും തലതാഴ്ത്തി അവരെന്റെ പിന്നാലെവന്നു,,, എന്തിനാണ് ഞങ്ങളെ ആട്ടിപായിക്കുന്നെ,,,, അതിനുംമാത്രം എന്ത് തെറ്റ്ചെയ്തു ഞങ്ങൾ,,, നീ തലോലിച്ചനിമിഷങ്ങളിൽ പിറവികൊണ്ടവരാണ് ഞങ്ങൾ,,, നിന്റെ മനസ്സിലാണ് ഞങ്ങളുറങ്ങിയിരുന്നത്,,, നീയാണ് ഞങ്ങളെ മുലയൂട്ടിയത്,,, നിന്റെ കൊഴുത്ത ചോരയിൽ വിരിഞ്ഞ ചുവന്നപൂക്കളാണ് ഞങ്ങൾ,,,,,, അന്ന് നീ പുളകിതയായ് ഞങ്ങളെ പുണർന്നു,,, ഇന്ന് പുഴുക്കളെ പോലെ വലിച്ചെറിഞ്ഞ് പിൻതിരിഞ്ഞോടുന്നു,,,, ഇതെന്തുനീതി,,, ഇവിടെവരൂ,,, ഞങ്ങളു അടുത്തിരിക്കു,,,, ദുഃഖവും സുഖവും നമുക്ക് പങ്കിട്ടെടുക്കാം,,, വരൂ,,,, ഒരടി മുന്നോട്ടുവയ്ക്കാനാവാതെ ഒരു നിമിഷം ഞാനവിടെ നിലയുറച്ചുപോയി, അടുത്തുകണ്ട മരത്തിന്റെ വേരിൽ വിരൽപരതിപിടിച്ച് ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു,,,, കരിയിലകളിൽ ചവിട്ടിശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ,,,, ഓർമ്മകൾ എനിക്ക് ചുറ്റിനുമിരുന്നു,,, ഓരോരുത്തരുടെയും മുഖത്തേക്ക് ഞാൻ മാറിമാറി നോക്കി,,,, ചിലതിന് നിറംമങ്ങിയിരിക്കുന്നു,,,,, മറ്റുചിലതിന് ആകെ നിശബ്ദത,,,,, ചിലർ എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നു,,, എന്റെ മറുപടിക്കായി കാത്തുനിൽക്കുന്ന പോലെ,,,, പറയു,,,,, എന്നെ വിട്ടുപോകാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഞാനെന്തുതരണം,,, ഞാനവയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു,,,, ആവതില്ല എനിക്ക് നിങ്ങളളെ ചുമക്കാൻ,,,, ഈ ഭാരം ചുമന്നെന്റെ ശരീരവും മനസ്സും വിറകൊള്ളുന്നു,,, ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളെ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചതെന്തിനാണ്,,, ഉറവവറ്റാത്ത നീർചാലുപോലെ എന്റെമിഴികളെ നിറച്ചതെന്തിനാണ്,,, ഉത്തരം നിങ്ങളാണ് എനിക്ക് തരേണ്ടത്,,, എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഇവിടെ തകർന്നടിയുകയാണ്,,, ഇതിന് കാരണക്കാരായവർ നിങ്ങളാണ്,,, അല്ല,,, അല്ല,,, ഞങ്ങളല്ല,,, നിന്റെ അടങ്ങാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളാണ് എല്ലാത്തിനും കാരണം,,,,, മറ്റെന്തിനൊക്കെയോവേണ്ടി,,,, നീ നിന്നെയും നിന്റെ കഴിവുകളെയും മറന്നു,,,, നീ ആരെന്നോ എന്താണെന്നോ ചിന്തയില്ലാതെ,,, ഒരുഭ്രാന്തിയെ പോലെ ചിലതിനുവേണ്ടി ദാഹിച്ചു,,,, നിന്നെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ പലവട്ടം മനസ്സ്ശ്രമിച്ചു വിഫലമായിരുന്നു ആ ശ്രമം,,, ഒന്നോർത്തു നോക്കൂ,,,, നിന്റെ മനസ്സ് നിന്നെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു,,,, അത് കൊണ്ടല്ലെ നിലതെറ്റി വീഴാതെനിന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ചിരിക്കുന്നെ,,,, സ്വയം ബോധമുണ്ടാവണം,,, നീ ആരാണെന്നും എന്താണെന്നും,, അറിഞ്ഞ് നിന്നിലെ കഴിവുകളെ അടവെച്ച് വിരിയിക്കണം,,, പെറ്റുപെരുകുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് നീ മാതൃത്വവും മാതൃകയുമാവണം,,, എന്നിട്ട് അവയും പെറ്റുപെരുകട്ടെ,,, വീണ്ടും നിന്റെ കരിവളകൾ കൊഞ്ചും പാദസരത്തിന്റെ മണികൾ,,, നിന്നിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ കിന്നാരം പറയും,,, അങ്ങനെയങ്ങനെ നിറം മങ്ങിയതും നിർജ്ജിവവുമായ ഓർമ്മകൾക്ക് പുതുജീവൻ പകർന്നുകിട്ടും,,,, പിന്നെ വിട്ടുപിരിയാനാവാത്തവിധം നീ ഞങ്ങളെ തഴുകും തലോടും,,,,, സാവിത്രിയുടെ ചുവന്ന അധരങ്ങളിൽ ഒരു നറുപുഞ്ചിരി വിടർന്നു,,,, അതെ,,,, എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു സന്തോഷം,,,, എന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്കേകഴിയു,,, ഞാനാണ് എനിക്കെല്ലാം,,, എന്നെ ഞാനറിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ആര് അറിയാനാണ്,,, ആർത്തിയോടെ മെല്ലെ എണീറ്റ് നിന്ന് ചുറ്റിനും നോക്കി,,, മുൻമ്പ് കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവിധം,,, തൊടിയിലെ മാവിനും പ്ലാവിനും ഇലഞ്ഞിമരത്തിനും കടലാസ് പൂക്കൾ വിരിയുന്നചെടിക്കും,, ഭംഗിതോന്നി,,, ആഹാ!!!!! ഇനിയെന്റെ ജാലകവാതിൽ അടഞ്ഞുകിടക്കില്ല,,, പരക്കട്ടെ പ്രകാശം ഇരുൾ അടഞ്ഞ മുറിയിലും എന്റെ മനസ്സിലും,,, ഓർമ്മകളെ നിങ്ങളില്ലെങ്കിൽ ഞാനില്ല,,,, നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി നിറമുള്ള പുത്തനുടുപ്പുകൾ ഞാൻതുന്നും,,, ശലഭങ്ങളെ പോലെ പാറിപ്പറക്കാൻ ചിറകുകൾ തരും,,, ഇനിയെന്റെ രാത്രികളിൽ അടക്കിപ്പിടിച്ച ദീർഘ നിശ്വാസങ്ങളുണ്ടാവില്ല,,,, ശാന്തമായ ഉറക്കം മാത്രം,,,, മിഴിനീരു വീണ് നനഞ്ഞ തലയിണകളോട് അടക്കിവെച്ച പലതും പറയാനുണ്ട്,,, എന്റെ മാറിന്റെ ചൂടേറ്റവയും ദീർഘനേരം ഉറങ്ങട്ടെ,,,,,, ഒരു പുതിയ പുലരിയെ വരവേൽക്കാൻ ശാന്തമായ ഉറക്കം നല്ലതല്ലേ,,,, ഉറച്ചമനസ്സോടെ സാവിത്രി ഇല്ലത്തിന്റെ കൽപ്പടവുകൾ കയറാൻതുടങ്ങി,,, പടിപ്പുരവാതിൽ കടന്ന് തലവെറുതെ തിരിച്ച് പിന്നിലേക്ക് നോക്കി മടിച്ചുനിന്നഓർമ്മളെ തിരിച്ചു വിളിച്ചു,,, വരൂ,,,, എന്റെ പടിപ്പുരവാതിൽ ഇനി നിങ്ങൾക്കു കൂടിയുള്ളതാണ് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കടന്നുവരാം,,,,, ഒപ്പമിരിക്കാം,,,, മുറ്റത്തും തൊടിയിലും കൈപിടിച്ച് നടക്കാം,,,, സാവിത്രിയിനി കരയില്ലാ,,, പുടവത്തുമ്പ് പിന്നിൽ വിടർത്തിയിട്ടു,, പിന്നിയിട്ടനീളൻമുടി കെട്ടഴിച്ചിട്ടു പാറിപ്പറക്കട്ടെ,,,, ഇവിടെ ബന്ധനങ്ങളില്ല എനിക്കും നിങ്ങൾക്കും,,,,, ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി ഭസ്മകൊട്ടയിൽ നിന്ന് ഒരുനുള്ള് ഭസ്മമെടുത്ത് നെറ്റിയിൽ വരച്ചു,,,, തൂക്കുവിളക്കിലെ തിരിനീട്ടിയിട്ടു മനമുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ച് തിരിതെളിച്ചു,,, കൂപ്പുകൈയോടെ മന്ത്രിച്ചു മൺമറഞ്ഞ പിതാമഹന്മാരെ,,, പരദേവതകളെ,,,, ജീവിതത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമായ ഈ ഇല്ലത്തിന്റെ മണ്ണിൽജീവിക്കുന്ന ഇവൾക്കിനി നിങ്ങളാണ് തുണ,,, കൈപിടിക്കണേ,,,, ഏറെനേരം കണ്ണുകളടച്ച് അങ്ങനെനിന്നു,,,, മുറ്റത്തെ മരച്ചില്ലകളിൽ തലോടിയകാറ്റ് സാവിത്രിയെയും തഴുകികടന്നുപോയി ആരുടെയൊക്കെയോ ആശിർവാദങ്ങൾ അവൾക്കായി ചൊരിയുന്നതുപോലെ,,,,✍️ ********************* സസ്നേഹം കൃഷ്ണാബാലാമണി #🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾