*“മദീന… ഹൃദയം കവർന്ന നഗരം”* `ഭാഗം 8` തിരിച്ചു വന്ന ഞാൻ… പഴയ ആളല്ല… വിമാനം നിലത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ… എല്ലാവരും ഒരുപോലെ തന്നെ… സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നവർ… പക്ഷേ ഞാൻ… വീണ്ടും ഒരു ശൂന്യതയുമായി ഇറങ്ങി… ഈ പ്രാവശ്യം… എന്റെ ഉള്ളിൽ മദീനയുടെ ഓർമ്മ മാത്രം അല്ല… ഒരു ആഴത്തിലുള്ള മാറ്റം… വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ… എല്ലാം പഴയപോലെ തന്നെ… അത് തന്നെയുള്ള മുറി… അത് തന്നെയുള്ള കിടക്ക… അത് തന്നെയുള്ള ലോകം… പക്ഷേ… ഞാൻ പഴയ ആളല്ല… ആ രാത്രി… ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ… എന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു… മദീന… മസ്ജിദ്… ആ ശാന്തി… ആ സമാധാനം… എല്ലാം വീണ്ടും… എന്റെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു… ഇവിടെ… നിശ്ശബ്ദത ഇല്ല… അത് പോലെ സമാധാനം ഇല്ല… എന്റെ ഹൃദയം വീണ്ടും വേദനിച്ചു… “ഇവിടെ എങ്ങനെ ജീവിക്കും…?” ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി… പക്ഷേ ഈ പ്രാവശ്യം… ഞാൻ മാറി..... മുമ്പ് പോലെ ഞാൻ സമയം കളയുന്നില്ല… വെറുതെ സംസാരിക്കുന്നില്ല… എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കാൻ ഇഷ്ടമായി… ശാന്തമായി… ചിന്തിക്കാൻ… മദീന എന്നെ പഠിപ്പിച്ച കാര്യങ്ങൾ… ഒരു ദിവസം… ഞാൻ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി… എന്റെ മുഖം… പക്ഷേ… എന്റെ കണ്ണുകൾ… മാറിയിരിക്കുന്നു… അവയിൽ ഒരു ശാന്തി… ഒരു വേദന… ഒരു longing… എനിക്ക് തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായി… “ഇത് ഞാൻ തന്നെയാണോ…?” ഒരു ദിവസം… ഞാൻ സ്വലാത്ത് ചൊല്ലി ഇരിക്കുമ്പോൾ… എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു… മദീന ഇപ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിൽ.... എന്റെ ചുറ്റുമുള്ളവർ… ഇത് കാണുന്നില്ല… അവർക്ക് ഞാൻ പഴയ ആളാണ്… പക്ഷേ… എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ലോകം… ഒരു രാത്രി… ഞാൻ സുജൂദിൽ വീണു… നീണ്ട സമയം… “ഇലാഹി… നീ എന്നെ മാറ്റി… ഇപ്പോൾ എന്നെ ഈ നിലയിൽ നിലനിർത്തണേ… എന്റെ കണ്ണുനീർ… ഇപ്പോൾ വേദന മാത്രം അല്ല… നന്ദി കൂടി… മദീന എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്… ജീവിതം താൽക്കാലികം… സ്നേഹം സത്യമായത്… ആത്മാവ് ശുദ്ധമാക്കേണ്ടത്… എന്നാൽ… ആ longing… ഇന്നും പോയിട്ടില്ല… “വീണ്ടും പോകണം…” ഓരോ ദിവസം… ആ ആഗ്രഹം വീണ്ടും വളരുന്നു… പക്ഷേ… ഇപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി… മദീനയിലേക്കുള്ള വഴി… വിമാനത്തിലൂടെ മാത്രം അല്ല… ഹൃദയത്തിലൂടെയാണ്… ഞാൻ എവിടെയായാലും… എന്റെ ഹൃദയം അവിടെ… എന്റെ ദുആ അവിടെ… എന്റെ സ്നേഹം അവിടെ… “ഹബീബി ﷺ… ഞാൻ വീണ്ടും വരും…” എനിക്ക് അറിയില്ല… എപ്പോൾ… എങ്ങനെ… പക്ഷേ… ഒരു ദിവസം… ആ വിളി വീണ്ടും വരും… അതുവരെ… ഞാൻ കാത്തിരിക്കും… ഹൃദയം കൊണ്ട്… കണ്ണുനീർ കൊണ്ട്… ദുആ കൊണ്ട്… കാരണം… മദീനയെ ഒരിക്കൽ സ്നേഹിച്ച ഹൃദയം… അത് ഒരിക്കലും മറക്കില്ല… തുടരും.... *𓂃✍︎ മദീനയെ തേടും രാജകുമാരി* #🕌 ഇസ്ലാമിക് ഭക്തി