✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ എത്ര പെട്ടന്നാണ് ഷോൾഡർ പെയിനുമായി ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയ ഞാൻ മരണഭയം കൊണ്ട് തിരിച്ചിറങ്ങി പോന്നത് 😀 ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തന്നെ ചിരി വരും.. പിന്നെ അത്ഭുതവും. മരണത്തെ നിഴൽ പോലെ പ്രതീക്ഷിക്കണമെന്നൊക്കെ അറിഞ്ഞാലും.. നമ്മളത് അറിവ് മാത്രമായല്ലേ കാണുന്നത്. എന്റെ കാര്യത്തിലും അത് അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. ജീവിക്കാൻ ഇനിയും അനേകം വർഷങ്ങൾ മുന്നിലുണ്ടെന്ന് തോന്നി പോകും വിധമൊരു അഹങ്കാരിയായിരുന്നു ഞാനും എന്റെ കയ്യിലെ ചികിത്സകളെല്ലാം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഒരുമാതിരി വാശി പിള്ളേരെ പോലെ ഇറങ്ങി പോവാത്ത.. സഹിക്കാൻ വയ്യാത്ത ഷോൾഡർ പെയിനുമായി ഡോക്ടറേ കാണാൻ പോകുന്നയിടത്താണ് കഥയുടെ തുടക്കം.. ഒടിഞ്ഞ ഇടത് കയ്യിൽ ഇടയ്ക്കിടെ ഇങ്ങനൊരു വേദന പതിവുള്ളത് കൊണ്ടായിരുന്നു തുടക്കത്തിൽ ഞാനത് മൈന്റ് ചെയ്യാതെ വിട്ടത്.. പക്ഷേ എങ്കിൽ കാണിച്ചു തരാട്ടാ എന്നൊരു ഭാവത്തിൽ വേദന പിടി മുറുക്കുമ്പോൾ ഞാനും തോൽവി സമ്മതിച്ചു. ജസ്റ്റ്‌ ഡോക്ടറെ കാണുന്നു മൂപ്പര് മരുന്ന് തരുന്നു. തിരികെ പോരുന്നു. ഇതായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിലെ തിരക്കഥ.. പക്ഷേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ചെന്നപ്പോൾ കഥ മാറി.. ഇടതു ഭാഗത്തെ വേദന എന്ന് കേട്ടതും ഡോക്ടർ അലർട്ടായി.. ഒടിഞ്ഞ കയ്യാണ്.. ഇങ്ങനെ ഉണ്ടാവാറുണ്ട് എന്നൊക്കെ ഞാൻ ആവുന്നതും പറയുന്നുണ്ട്.. പക്ഷേ എംബിബിഎസ് പഠിച്ച എന്നോടോ ബാല എന്നൊരു ഭാവമാണ് ആൾക്ക്. ഇയ്യ് ഇസിജി എടുത്തിട്ട് പോയാൽ മതി എന്നൊരു വാക്കും നോട്ടവും.. തൃപ്തിയായി.. അതിന് മുൻപ് കിതപ്പുണ്ടോ.. വേദന ഉണ്ടോ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു.. ഇതൊന്നും ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും പിന്നെന്തിന് ഈ ഇസിജി എന്നൊക്കെ ഓർത്താണ് ഞാൻ അതിന് പോയി കിടന്നത്. അതൂടെ കഴിഞ്ഞു വീട്ടിൽ പോകാലോ എന്നായിരുന്നു മനസ്സിൽ.. പക്ഷേ വീണ്ടും ട്വിസ്റ്റ്‌.. അതിലൊരു വേരിയേഷൻ.. അതോടെ സീൻ മാറി.. അവിടുത്തെ മെഷീൻ ശെരിയല്ല എന്നായിരുന്നു അപ്പോഴും ന്റെ മനസ്സിൽ.. അല്ലാതെ എനിക്ക് വേറെ കുഴപ്പമൊന്നും ഉണ്ടാവാൻ സാധ്യത ഞാൻ നോക്കിയിട്ട് കാണുന്നില്ലല്ലോ.. അഞ്ചോ ആറോ ഗുളിക തന്നിട്ട് അത് അപ്പോൾ തന്നെ കഴിക്കാൻ പറഞ്ഞു.. ഇൻജെക്ഷൻ.. ബ്ലേഡ് ടെസ്റ്റ്‌.. കയ്യിൽ ക്യാനുല.. മൊത്തത്തിൽ ജഗപൊക. എനിക്കപ്പോഴും ചിരി വന്നു.. ഇവരുടെ ഓരോ പ്രഹസനം ന്ന് അടുത്തിരിക്കുന്ന കെട്ട്യോനോട് പറയുകയും ചെയ്തു.. ഒബ്സർവേഷൻ വേണം ആറു മണിക്കൂർ എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ടൊരു മുറിയിലേക്ക് പറഞ്ഞു വിട്ടു.. സുഖമായി ഫോണിൽ നോക്കി അങ്ങനെ കിടക്കുന്നതിനിടയിലാണ് ഇനിയിപ്പോ ഡോക്ടർ പേടിച്ചത് പോലെ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടാവോ മൂപ്പര് എംബിബിഎസ് ഒക്കെ എടുത്ത വല്ല്യ ആളല്ലേ എന്നുള്ളൊരു ഒലക്കമ്മലെ ചിന്ത എന്റെ ഉള്ളിൽ വന്നത്.. അതോടെ അത് വരെയുമുണ്ടായിരുന്ന സമാധാനം മൊത്തം പോയി..ന്ന് പറഞ്ഞ മതിയല്ലോ. വീട്ടിൽ ഉറങ്ങി കിടക്കുന്ന പിള്ളേരെ ഓർത്തു.. സ്കൂളിൽ നിന്നു വരുമ്പോൾ വാതിൽ തുറക്കാൻ ഒരഞ്ചു മിനിറ്റ് ലേറ്റായാൽ എന്നെ കാണാതെ കരയുന്ന ചെറിയ മോൻ.. ഡോക്ടർ ചോദിക്കും വരെയും ഇല്ലായിരുന്ന ശ്വാസം മുട്ടൽ എനിക്കപ്പോൾ മുതൽ തോന്നി തുടങ്ങി. വല്ലാത്തൊരു ഭയം.. മരിക്കാനല്ല.. ഞാൻ മരിച്ചാൽ എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ.. പ്രിയപ്പെട്ടയിടങ്ങൾ..പ്രിയപ്പെട്ട മനുഷ്യർ.. പ്രിയപ്പെട്ട സൗഹൃദങ്ങൾ.. പാതിയിൽ ഞാനെഴുതി വെച്ച എന്റെ കഥകൾ.. ഇനി എഴുതാൻ വേണ്ടി മനസ്സിൽ ഒതുക്കി വെച്ചത് വേറെ.. മൊത്തത്തിൽ ഞാനൊരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് മാറി തുടങ്ങി. സ്വസ്തമായി ഉറങ്ങാൻ പോയി കിടന്നിട്ട് അൽപ്പം പോലും കണ്ണടക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ.. രാവിലെ വീണ്ടും ടെസ്റ്റ്‌ ഇസിജി.. ഇൻജെക്ഷൻ.. ഒടുവിൽ കുഴപ്പമില്ല ന്നുള്ള റിസൾട്ട്.. 😀 വീട്ടിൽ തിരിച്ചു വന്നു കയറുമ്പോൾ ഇറങ്ങി പോകാത്ത മരണ ഭയം കൂടി എന്റെ കൂടെ പോന്നിട്ടുണ്ട്. ഷോൾഡർ പെയിനോക്കെ വിട്ട് പോയിട്ടും അത് പോകുന്നില്ല. ഞാനിപ്പഴും വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിലാണ്.. ഇത് വരെയും ഇല്ലാത്ത" ഞാനില്ലെങ്കിൽ" എന്നൊരു ചിന്ത എന്നെ വിട്ട് പോകുന്നെ ഇല്ല. ആരില്ലേലും എല്ലാവരും ജീവിക്കും..അതെനിക്കറിയാം. പക്ഷേ..എനിക്കാ പഴയ നിലയിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഡാ.. എനിക്ക് വയ്യെടാ ന്നും പറഞ്ഞു വിളിച്ചപ്പോ.. "ഇയ്യ് പേടിക്കേണ്ട ഡീ.. അത്രയും പെട്ടന്നൊന്നും ഇയ്യ് തീർന്ന് പോവൂല. നല്ല മനുഷ്യരെയല്ലേ പടച്ചോൻ നേരത്തേ വിളിക്കുന്നതെന്ന്" എന്റെയൊരു പരട്ട കൂട്ടുകാരൻ പറഞ്ഞതാണ് ഇപ്പൊ അൽപ്പം ആശ്വാസം 😀 വളരെ കുറച്ച് ആഗ്രഹങ്ങളെ എനിക്കിനി ബാക്കിയുള്ളൂ.. അതിൽ ഏറ്റവും പ്രാധാന്യം.. എന്റെ അക്ഷരങ്ങൾക്കാണ്.. കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ. അവരില്ലെങ്കിൽ ഞാനില്ലല്ലോ🥰 അതെല്ലാം നേടി എടുക്കണം.. കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കുറച്ചു മനുഷ്യരുണ്ട്.. ഒരിക്കലും കാണാരുതേ എന്നാഗ്രഹിക്കുന്ന കുറച്ചു പേരുണ്ട്. ഒരു സെക്കന്റ് ചാൻസ് പോലും തരാതെ ഇറങ്ങി പോയവർ.. ഒരു ഉപാദികളുമില്ലാതെ സ്നേഹിച്ചവർ.. കൂട്ട് കൂടിയവർ..സഹായിച്ചവർ.ഒപ്പം നിന്നവർ.. അതിനിടയിൽ വേദനിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം അടുത്ത് വന്നവർ.. ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും തിരികെ വന്നതിനു ശേഷം ഒരിക്കൽ കൂടി ഞാനെന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. എനിക്കെന്നോട് തന്നെ പാവം തോന്നി പോയി.. 😀 പ്രത്യക്ഷത്തിൽ കുഴപ്പമില്ല. പക്ഷേ മെന്റലി ഞാൻ വീക്കായി പോയിരിക്കുന്നു.. അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ കാരണമൊരു സങ്കടമുണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ.. ക്ഷമിച്ചേക്കണേ.. ഇനി ഏറ്റു പറയാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിലോ.. 🥰 ഇതിപ്പോ ഇവിടെ പറയുന്നത് എന്തിന് എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ 😀 ഇവിടെ ഇട്ടാൽ അടുത്ത കൊല്ലം ജീവനോടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ സൂക്കറണ്ണൻ കൃത്യമായി ഓർമ്മിപ്പിക്കും. ഇന്നത്തെ എന്റെ മൈന്റ് ഓർത്തിട്ട് അന്ന് കുറെ ചിരിക്കാലോ 😎 അത്രേം ഒള്ളു 😌 ( ആ പരട്ട കൂട്ടുകാരൻ നമ്മുടെ 'Shafeek Mohammed' ആണ് ട്ടോ 😀😇 ) #📙 നോവൽ #📔 കഥ