പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തലേദിവസത്തെ സങ്കടങ്ങൾ കണ്ണുനീരോടെ കഴുകിക്കളഞ്ഞ് ഉണ്ണിമായ കോളേജിലേക്ക് ഇറങ്ങി....ഇളം മഞ്ഞനിറത്തിലുള്ള ദാവണിയായിരുന്നു വേഷം. പതിവിലും കവിഞ്ഞ ഒരു മൗനം അവളെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ കാത്തുനിന്ന മാനസി അവളെ കണ്ടതും ഓടി അടുത്തു വന്നു... "എന്താടീ ഇത്? ഇന്നലെ വിളിച്ചപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് തോന്നി നിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ എന്തോ ഒരു പന്തികേട്. ആ കോവിലകത്ത് വല്ലതും നടന്നോ?" മാനസി ഉണ്ണിമായയുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു ചോദിച്ചു.. ഉണ്ണിമായ ഒന്നും ഒളിച്ചില്ല. ബസ്സിലെ തിരക്കിനിടയിൽ അവൾ മാനസിയോട് എല്ലാം പങ്കുവെച്ചു. രേവതിയുടെ പരിഹാസവും വിഷ്ണു തമ്പ്രാന്റെ ആ കരുതലും പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "നീ എന്തിനാടീ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്?" മാനസി ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. "നീ അവിടെ മോഷണം നടത്താനല്ലല്ലോ പോയത്. ആ വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ നിന്നെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്തല്ലോ അതുമതി. രേവതിയെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് എന്നും അഹങ്കാരം കാണും. നീയത് വിട്ടേക്ക്." കോളേജ് കാമ്പസിലെ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ഉണ്ണിമായയുടെ ശ്രദ്ധ പുസ്തകങ്ങളിലായിരുന്നില്ല. ലക്ചറർ ക്ലാസ്സ് എടുക്കുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സ് ആ പഴയ കോവിലകത്തെ മാളികപ്പുറത്തായിരുന്നു... "ഉണ്ണിമായേ... നീ എവിടെയാ?" മാനസി അവളെ തട്ടിവിളിച്ചു. "ദാ നോക്കിയേ നിന്നെ നോക്കി ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു." ഉണ്ണിമായ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കോളേജ് ഗേറ്റിന് അപ്പുറം ആ പഴയ അംബാസഡർ കാർ പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു...കാറിന് അരികിലായി വെള്ള മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ച് വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അവൻ കോളേജിലെ ഒരു സുഹൃത്തിനെ കാണാൻ വന്നതായിരുന്നു. പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് ആരെയാണെന്ന് അവന് മാത്രമേ അറിയാമായിരുന്നുള്ളൂ... പെട്ടെന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ നോട്ടം ഉണ്ണിമായയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. ഉണ്ണിമായയുടെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയി. ഈ കോളേജിന്റെ തിക്കിനും തിരക്കിനും ഇടയിൽ തമ്പ്രാൻ തന്നെ കാണുന്നത് അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭയമുണ്ടാക്കി. മറ്റുള്ളവർ കണ്ടാൽ എന്തു കരുതും? "അത് നിന്റെ കോവിലകത്തെ തമ്പ്രാൻ തന്നെയല്ലേ?" മാനസി അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു. "ഇത്രയും ദൂരം നിന്നെ കാണാൻ വന്നതാണോ?" "അല്ല മാനസി... അദ്ദേഹത്തിന് ഇവിടെ വേറെ ആരെങ്കിലും കാണും. നമുക്ക് ക്ലാസ്സിലേക്ക് പോകാം" ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു... അവൾ വേഗം ക്ലാസ് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. പക്ഷേ പിന്നിൽ നിന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ നോട്ടം തന്റെ പുറത്തു തറയ്ക്കുന്നത് അവൾ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ക്ലാസ്സിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ജനാല വഴി അവൾ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. കാർ അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണു തന്റെ സുഹൃത്തിനോട് സംസാരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ ക്ലാസ് മുറികളിലേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ട്. അന്ന് ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി. തന്നെപ്പോലൊരു പാവം പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് എന്തിനാണ് തമ്പ്രാൻ ഇങ്ങനെ കടന്നുവരുന്നത്? അവൾക്കും അമ്മയ്ക്കും ജീവിക്കാനുള്ള ഒരേയൊരു വഴി ആ കോവിലകമാണ്. ആ വഴിയിൽ തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമോ എന്ന ഭയം അവളെ വല്ലാതെ അലട്ടി... "മാനം നോക്കി നിൽക്കാതെ വാടീ" മാനസി അവളെ വലിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നു. ബസ്സിൽ കയറുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ഉണ്ണിമായ ഒന്നുകൂടി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. വിഷ്ണു അപ്പോഴും അവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അവൻ പതുക്കെ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു കൊച്ചു പുസ്തകം എടുത്തു. അത് ഉണ്ണിമായയുടെ ഡയറിയാണോ? അതോ അവൾ കോവിലകത്ത് മറന്നുവെച്ച നോട്ടുബുക്കാണോ? ദൂരത്തുനിന്ന് അവൾക്ക് അത് വ്യക്തമായില്ല. എങ്കിലും ആ കാഴ്ച അവളുടെ മനസ്സിൽ പുതിയൊരു ആധി നിറച്ചു.... ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ മാനസിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് പിരിയുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ മനസ്സ് നിറയെ ആധിയായിരുന്നു. കോളേജ് ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ കണ്ട ആ കാറും വിഷ്ണു തമ്പ്രാന്റെ നോട്ടവും അവളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കിയിരുന്നു. ഇടവഴിയിലൂടെ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ള കാടുകളിൽ നിന്നുയരുന്ന പക്ഷികളുടെ ശബ്ദം പോലും അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി.... പെട്ടെന്നാണ് ആ കറുത്ത കാർ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലായി വന്നുനിന്നത്. ഉണ്ണിമായ ഞെട്ടിപ്പോയി. റോഡിൽ അധികം ആളുകളില്ലാത്ത നേരമാണ്. കാറിന്റെ ചില്ല് പതുക്കെ താഴ്ന്നു. ഉള്ളിൽ വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ.... അവൾ പേടിച്ച് വഴിമാറി നടക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും വിഷ്ണു വണ്ടി നിർത്തി പുറത്തിറങ്ങി... "ഉണ്ണിമായേ... ഒന്ന് നിൽക്കൂ" അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ ആ ഗാംഭീര്യമില്ലായിരുന്നു പകരം ഒരു വിനയമുണ്ടായിരുന്നു... ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ മാറോട് ചേർത്ത് പുസ്തകങ്ങൾ മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് നിന്നു. അവൾക്ക് തലയുയർത്തി നോക്കാൻ ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. "തമ്പ്രാൻ... എന്താ ഇവിടെ?" "തമ്പ്രാൻ എന്നൊന്നും വിളിക്കണ്ട എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ? ഞാൻ വിഷ്ണുവാണ്" അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പൊതി അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. "ഇത് നീ അന്ന് കോവിലകത്ത് മറന്നുവെച്ച നിന്റെ റെക്കോർഡ് ബുക്കും പേനയുമാണ്. ഇത് തിരഞ്ഞ് നീ വിഷമിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി അമ്മ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കൊടുക്കാൻ അതാണ് എനിക്ക് കോളേജിൽ എന്റെ കൂട്ടുകാരനെ കാണാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു അപ്പോൾ തരാം കരുതി പക്ഷെ നീ എന്നെ കാണാതെ പോയി അതുകൊണ്ട് പിറകെ വന്നതാ." അവൾ മടിച്ചു മടിച്ചു അത് വാങ്ങി. "നന്ദി... ഞാൻ കരുതി അത് അവിടെ എവിടെയോ പോയെന്ന്." വിഷ്ണു അൽപ്പനേരം മൗനമായി അവളെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.. "അന്ന് രേവതി പറഞ്ഞതൊന്നും നീ മനസ്സിൽ വെക്കരുത്. അവൾക്ക് കുറച്ച് അഹങ്കാരം കൂടുതലാണ്. നിന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് ഉദ്ദേശമില്ല." "എനിക്കറിയാം... എങ്കിലും ഞങ്ങളൊക്കെ വെറും വേലക്കാർ അല്ലേ. ഞങ്ങൾക്ക് ഇത്തരം വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവരാണ്" ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ നിറഞ്ഞു. "അങ്ങനെ പറയരുത്. നീ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയാണ്. നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ വലുതായിരിക്കണം" വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഊഷ്മളത ഉണ്ടായിരുന്നു.... പെട്ടെന്നാണ് ദൂരെ നിന്ന് ഒരു സൈക്കിളിന്റെ മണിമുഴക്കം കേട്ടത്. ആരോ വരുന്നുണ്ട്..ഉണ്ണിമായ പരിഭ്രമിച്ചു. "തമ്പ്രാൻ വേഗം പൊയ്ക്കോളൂ... ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ അത് വലിയ പ്രശ്നമാകും. എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് അവിടെ ജോലി ഉള്ളതാണ്." വിഷ്ണുവിന് അവളുടെ ഭയം മനസ്സിലായി. അവൻ പതുക്കെ കാറിലേക്ക് കയറി. കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് അവൻ ഒന്നുകൂടി അവളെ നോക്കി. "നാളെ കോവിലകത്ത് വിശേഷമുണ്ട്. നീ വരണമെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞു. പേടിക്കാതെ വരണം." കാർ ദൂരേക്ക് മറയുന്നത് വരെ ഉണ്ണിമായ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം ഒരു ചെണ്ട കൊട്ടുന്നത് പോലെ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തമ്പ്രാൻ തനിക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയും ദൂരം വന്നുവെന്നത് വിശ്വസിക്കാൻ അവൾക്കായില്ല.... വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ലക്ഷ്മി അമ്മ ഉമ്മറത്ത് തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. "എന്താ മോളെ ഇത്ര വൈകിയത്?" "അത്... കോളേജിൽ കുറച്ച് നോട്ടുകൾ എഴുതാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു അമ്മേ" ഉണ്ണിമായ കള്ളം പറഞ്ഞു... ജീവിതത്തിലാദ്യമായി അമ്മയോട് ഒരു കള്ളം പറയേണ്ടി വന്നതിൽ അവളുടെ മനസ്സ് വേദനിച്ചു. എങ്കിലും വിഷ്ണു തമ്പ്രാനുമായുള്ള ഈ കൂടിക്കാഴ്ച ആരോടും പറയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു രഹസ്യമായി അവൾ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു... രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ തന്റെ ഡയറി തുറന്നു. അന്ന് അവൾ ഒരേയൊരു വരി മാത്രം എഴുതി... "ആകാശത്തെ സൂര്യൻ മണ്ണിലെ ഒരു തുളസിത്തറയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചതുപോലെ..." തുടരും....... 💖 ✍️പ്രണയ_തൂലിക........ ❣️ പ്രതിലിപിയില്‍ എന്നെ ഫോളോ ചെയ്യൂ, https://pratilipi.app.link/DudcHQQe90b ഒട്ടേറെ രചനകള്‍ വായിക്കുകയും എഴുതുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യൂ, സൗജന്യമായി! പ്രതിലിപി ഫോളോ ചെയ്യൂ plz...... ഒരു റിവ്യൂ എഴുതു.... #💌 പ്രണയം #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #👨‍👩‍👧‍👦 കുടുംബം