#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 സന്ധ്യയുടെ കരിഞ്ഞ പ്രേതം ( The Burned Ghost sandhya ) (കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ………………………………………………… കൊച്ചി നഗരത്തിലെ തിരക്കിട്ട ഐ.ടി. ജോലിക്കിടയിലെ വലിയൊരവധിയായിരുന്നു ആദർശിന് ജിതിൻ്റെ ഗ്രാമത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര. പ്രശസ്തമായ പള്ളിയുടെ പെരുന്നാളിന് വേണ്ടിയാണ് അവൻ വന്നത്. ആ നാടിൻ്റെ ഭക്തിയും ഉത്സാഹവും കരിമരുന്നിൻ്റെ മണവും അവനെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. പ്രദക്ഷിണവും വെടിക്കെട്ടും അവസാനിച്ചപ്പോൾ അർദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞു. ആകാശത്ത് അമാവാസിയോട് അടുത്ത ചന്ദ്രൻ മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം നൽകി. "ആദർശേ, നമുക്ക് പാടം വഴിയുള്ള കുറുക്കുവഴി പിടിക്കാം. എളുപ്പമാണ്, പക്ഷേ കുറച്ച് ഇരുട്ടാണ്," ജിതിൻ പറഞ്ഞു. "അതു സാരമില്ലെടാ. ഈ ഗ്രാമത്തിൻ്റെ രാത്രിഭംഗി ഞാൻ ആസ്വദിക്കട്ടെ," ആദർശ് ചിരിച്ചു. അവർ പാടവരമ്പിലൂടെ നടന്നു. കാറ്റിന് പാടത്തെ നെല്ലിൻ്റെ മണമുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ചു ദൂരം നടന്നപ്പോൾ അവർ ഒരു തോടിനടുത്തെത്തി. വേനൽ കടുപ്പമായതിനാൽ കാൽമുട്ട് വരെ മാത്രമേ വെള്ളമുള്ളൂ. "ഇതാണ് മെയിൻ വഴി," ജിതിൻ വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ആദർശ് പിറകെ ഇറങ്ങാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ, തണുത്ത കാറ്റ് അവനെ തൊട്ടു കടന്നുപോയി. പെട്ടെന്ന്, കാറ്റിന് ഒരു മാറ്റം വന്നു. നെല്ലിൻ്റെ ഗന്ധത്തിന് പകരം, ദുർഗന്ധം പരന്നു. ചുട്ടെടുത്ത മാംസത്തിൻ്റെയും കരിഞ്ഞ മുടിയുടെയും രൂക്ഷഗന്ധം. "എന്തോ കരിയുന്ന മണമില്ലേ ജിതിൻ?" ആദർശ് ചോദിച്ചു. "ഇല്ലല്ലോടാ. വെടിക്കെട്ടിന്റെ പുകയാവും," ജിതിൻ തോട്ടിലൂടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. തോടിന്റെ മധ്യത്തിലെത്തിയ ആദർശ് മുന്നോട്ട് കാൽവെച്ചതും, പുറകിൽ ആരോ തന്നോട് ചേർന്നു നിൽക്കുന്നതായി അവൻ്റെ ബോധം നിലവിളിച്ചു. അവൻ്റെ കഴുത്തിൻ്റെ പിറകിൽ തണുത്തുറഞ്ഞ ഒരടുപ്പം. ഭയത്താൽ ശരീരം വിറച്ചുപോയ ആദർശ്, തൻ്റെ പോക്കറ്റിലിരുന്ന പഴയ തീപ്പെട്ടി എടുത്ത് ഒരൊറ്റ ഉര! സാധാരണയിൽ കവിഞ്ഞ ശക്തിയോടെ, തീപ്പെട്ടി മുഴുവൻ ഒരുജ്വലിച്ച പന്തം പോലെ ആളി കത്തി. ആ വെളിച്ചം തോടിൻ്റെ പരിസരം വരെ പരന്നു. കരിഞ്ഞ ഗന്ധം വർദ്ധിച്ചു. "അട മോനെ! നീയെന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്?" ജിതിൻ ശബ്ദമുയർത്തി. "ഏയ് ഒന്നുമില്ലെടാ, വെറുതെ... വഴി കാണാൻ," ഭയം പുറത്തുകാട്ടാതെ ആദർശ് പറഞ്ഞു. തീപ്പെട്ടിയുടെ വെളിച്ചം കെട്ടതും ആദർശിൻ്റെ പിറകിലെ തണുപ്പ് മാഞ്ഞിരുന്നു. ജിതിൻ തിരികെ വന്ന് ആദർശിൻ്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. "തോന്നിയതാവും. ഇവിടെ അടുത്തൊന്നും ആരുമില്ല. നടക്ക്." അവർ തോട് കടന്ന് മുന്നോട്ട് നടന്നു. ജിതിൻ സാധാരണ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുമ്പോഴും ആദർശിൻ്റെ ചെവിയിൽ ഒരു മന്ത്രം മുഴങ്ങി: "എന്നെ നോക്കൂ... എന്നെ നോക്കൂ..." ……. ജിതിൻ്റെ വീട്ടിലെത്തി കിടന്ന ആദർശിന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ആ കരിഞ്ഞ മണം അവനെ വേട്ടയാടി. കണ്ണ് അടച്ചാൽ, ഏതോ സ്ത്രീ തന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന ഭാവം. ഒരു മുറി. അതിൽ തീപ്പൊള്ളലേറ്റ, കരിഞ്ഞ ഒരു രൂപം. അത് ആദർശിൻ്റെ നേർക്ക് കൈ നീട്ടുന്നു. മുഖം തീ ആളിക്കത്തിയതിൻ്റെ വേദനയിൽ വികൃതമായിരിക്കുന്നു. "എനിക്കറിയാം... നീ എൻ്റെ അടുത്താണ്..." ആ രൂപം അടഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ മന്ത്രിച്ചു. ആ കാഴ്ച കണ്ടു ഭയന്ന് അവൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നു. മുറിയിൽ വീണ്ടും മാംസം കരിയുന്ന അതേ ദുർഗന്ധം. അടുത്ത ദിവസവും ദുരൂഹത തുടർന്നു. പകൽ സമയത്ത് അവൻ സാധാരണ നിലയിലായിരുന്നെങ്കിലും, രാത്രിയായാൽ ഭയം അവനെ മൂടി.മൂന്നാം രാത്രിയിലെ സ്വപ്നം കൂടുതൽ വ്യക്തമായിരുന്നു: ആദർശ് തൻ്റെ മുറിയിൽ കിടക്കുന്നു. കരിഞ്ഞ ഗന്ധം മുറിയിൽ നിറയുന്നു. അവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. മുറിയിൽ പൂർണ്ണ നിശബ്ദത. അവൻ ഭയത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. അപ്പോൾ ദാ! തൻ്റെ കട്ടിലിൻ്റെ നേർ എതിർവശത്തുള്ള പഴയ അലമാരയുടെ മുകളിൽ, കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ ശരീരമുള്ള ഒരു സ്ത്രീരൂപം ഇരിക്കുന്നു. തീപ്പൊള്ളലേറ്റ ചുരുണ്ട മുടിയും വലിഞ്ഞുമുറുകിയ ചുണ്ടുകളും. ആദർശിനെ തുറിച്ചു നോക്കി അവൾ ചിരിച്ചു. ഒരു തരം ക്രൂരമായ ചിരി! ആദർശ് ഭയം കൊണ്ട് കട്ടിലിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി തലയിണയിൽ മുഖം അമർത്തി. അവൻ ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "ഞാൻ പോവില്ല..." കട്ടിലിനടിയിൽ നിന്നും നേർത്തൊരു ശബ്ദം. ആദർശ് പതിയെ തല ഉയർത്തി. അലമാരയിൽ ആ രൂപം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഭ്രാന്തമായി. അപ്പോൾ ദാ! കട്ടിലിൻ്റെ അടിയിൽ നിന്നും, കരിഞ്ഞ കൈകൾ താങ്ങി, ആ രൂപം ഉയർന്നു വന്നു. കരിഞ്ഞ മുഖം അവൻ്റെ മുഖത്തിനടുത്ത് കൊണ്ടുവന്ന് അവൾ അടക്കിപ്പിടിച്ച ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി. മാംസം കരിഞ്ഞ ദുർഗന്ധം മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി. അവൾ തണുത്തു മരവിച്ച കൈകൾ കൊണ്ട് ആദർശിൻ്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചമർത്തി. അവൻ്റെ ദേഹമാകെ മരവിച്ചുപോയി. "അയ്യോ എന്നെ കൊല്ലുന്നേ യ്യ്..." അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ കട്ടിലിൽ നിന്നും നിലത്തേക്ക് വീണു. ഞെട്ടി ഉണർന്ന ആദർശ് കട്ടിലിൻ്റെ സൈഡിൽ തണുത്തു മരവിച്ച ആ പിടുത്തം ഇപ്പോഴും അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. മകന്റെ അവസ്ഥ അറിഞ്ഞ ആദർശിന്റെ വീട്ടുകാർ അവനെയും കൂട്ടി ഒരു വൈദികനെ കാണാൻ പോയി. കാര്യങ്ങളെല്ലാം കേട്ടശേഷം ആ വൈദികൻ ആദർശിൻ്റെ ശിരസ്സിൽ കൈവെച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ചു. "ഇതൊരു ശാപം കിട്ടിയ ആത്മാവിൻ്റെ സ്പർശമാണ്. സർവ്വ ശക്തനായ കർത്താവിന്റെ നാമത്തിൽ ഞാൻ പറയുന്നു നീ ആരായാലും തിരികെ പോവുക," അദ്ദേഹം പ്രാർത്ഥനാപൂർവ്വം പറഞ്ഞു. അന്ന് രാത്രി മുതൽ ആദർശിന് ദുഃസ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടില്ല, കരിഞ്ഞ ഗന്ധം അവനെ പിന്തുടർന്നുമില്ല. ……. ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം, ഒരു വൈകുന്നേരം ആദർശ് ജിതിൻ്റെയടുത്ത് ഇരുന്നു. "എന്തായിരുന്നു ജിതിൻ അവിടെ നടന്നത്? ആ തോടിൻ്റെ കഥ എന്താണ്?" ജിതിൻ തലകുനിച്ചു. "എനിക്കറിയാമായിരുന്നു ആദർശേ. അന്നവിടെ ആ തോടിനടുത്ത് ഒരു വീടുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ താമസിച്ചിരുന്നത് സന്ധ്യ എന്ന സ്ത്രീയും ഭർത്താവുമായിരുന്നു. ഭർത്താവ് കടുത്ത സംശയരോഗിയായിരുന്നു. അയാൾ നിരന്തരം സന്ധ്യയെ ഉപദ്രവിക്കുമായിരുന്നു." "ഒരു രാത്രി... ഭർത്താവിൻ്റെ ഉപദ്രവം സഹിക്കാതെ വന്നപ്പോൾ സന്ധ്യ സ്വയം ദേഹത്ത് മണ്ണെണ്ണയൊഴിച്ച് തീ കൊളുത്തി. എന്നാൽ തീ കൊളുത്തിയപ്പോൾ ആണ് അവൾക്ക് മനസിലായത് ഇതൊരു സുഖം ഉള്ള ഏർപ്പാട് അല്ല എന്ന് പക്ഷെ പറഞ്ഞിട്ട് എന്താ കാര്യം തീ കൊളുത്തിപോയില്ലേ തീ ആളിക്കത്തിയ വേദനയിൽ അവൾ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഓടിയത് ആ തോടിനടുത്തേക്കായിരുന്നു. ആ തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ ചാടി രക്ഷപ്പെടാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു." ജിതിൻ്റെ സ്വരം ഇടറി. “ മണ്ടി പെണ്ണ് തീ കൊളുത്തിയാൽ പൊള്ളുമെന്നു ആർക്കാ അറിയാത്തത് മരിക്കാൻ എന്തൊക്കെ വഴി ഉണ്ട് എന്നിട്ട് തീ കൊളുത്തി മരിക്കാൻ പോയേക്കുന്നു കെഷ്ട്ടം ഇവർക്കൊക്കെ വട്ടാണോ “ ആദർശ് പിറുപിറുത്തു "പക്ഷേ, തോടിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള പാടവരമ്പിൽ വെച്ച് അവൾ കുഴഞ്ഞു വീണു മരിച്ചു. കത്തിയെരിഞ്ഞ ശരീരം അവിടെ കിടന്ന് അണഞ്ഞുപോയി. അതുകൊണ്ടാണ് ആ വഴിക്ക് കരിഞ്ഞ ഗന്ധം ഇപ്പോഴുമുണ്ടാകാറുണ്ട്. നീ പേടിക്കുമെന്ന് കരുതിയാണ് അന്നത് പറയാതിരുന്നത്." “ ഓഹോ ബെസ്റ്റ് ഇതറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഈ വഴിക്ക് വരില്ലായിരുന്നു “ സന്ധ്യയുടെ അശാന്തമായ പാതി കരിഞ്ഞ ആത്മാവ് ശാന്തി ലഭിക്കാതെ, താൻ അവസാനമായി ഓടിയെത്തിയ തോടിൻ്റെ പരിസരത്ത് അലഞ്ഞു നടക്കുകയാണെന്ന് ആദർശിന് മനസ്സിലായി. അന്ന് രാത്രി തൻ്റെ പുറകിൽ തണുത്തു നിന്നത്, തീയിൽ നിന്നും രക്ഷനേടാൻ വെപ്രാളപ്പെട്ട ആ സന്ധ്യയുടെ ആത്മാവായിരുന്നു. അവളുടെ അവസാനത്തെ ഓട്ടത്തിലെ വഴിയായിരുന്നു തങ്ങൾ കടന്നുപോയത്. ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നവർ ശരിക്കും ആലോചിക്കുക തീ കൊളുത്തി ഒക്കെ ഉള്ള മരണം ഒഴിവാക്കുക അവസാന സമയം തീരുമാനം മാറ്റാൻ ആവശ്യത്തിന് സമയം കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ സംഭവിക്കാം …….. End