उलझन ❤️ "विदिशा, मला तुझ्याशी खुप इम्पॉर्टन्ट बोलायचं आहे...!" ज्याची भीती तिला वाटतं होती त्याच विषयावर त्याला बोलायचं आहे याची जाणीव मनाला झाली... तशी आता तिच्या घशाला कोरडं पडली... 'विदु काहीही झालं तरी तुला विक नाही पडायचं..!' तिने मनोमन स्वतःला बजावल अन् मग हळूच पापण्या वर करून त्याच्याकडे पाहिलं... तो ही आत्ता एकटक तिला पाहत होता... त्याची ती खोल आणि गहिरी नजर पाहून तिच्या काळजात भीती दाटून आली... "विदिशा.... तू तू ठीक आहेस ना...?" त्याला कळत नव्हतं कुटून आणि कशी सुरुवात करावी... "अ हो... मी मी ठीक आहे.... अ ते तुम्ही मला इथे कशाला बोलावलं आहे... ते म्हणजे माझं काम खुप पेंडिंग आहे...!" उगीच आत्ता तिला सर्वांगात थरथर जाणवली तशी ती  खुर्चीतून उठत म्हणाली... "विदिशा....... तू तू थांब ना जरा... ते मी म्हंटल ना मला तुझ्याशी महत्वाचं बोलायचं आहे...!" तो पण पटकन चेअर मधून उठला... "हं... हा बोला...!" तिचा स्वर ही किंचित कापरा झालेला... "तो तो ट्रस्टचा प्रोजेक्ट आणि ती आयडिया.... ती ती तुझीच होती ना??" त्याच्या या प्रश्नाने तिच काळीज जोरजोरात धडकू लागलं... आणि तो आशेने तिच्याकडे बघत होता... "अ हं हो....!" तिने एक आवंढा गिळत हुंकार भरला... 'विदु तू तुला ईशान समोर वीक नाही पडायचं नाहीतर त्याला सर्व सत्य कळेल... आणि मग गोष्टी हाताबाहेर जातील...' ती मनातून स्वतःला पुन्हा पुन्हा बजावत होती... पण त्याची ती नजर आणि त्याच्यासाठी मनात उफाळून येणाऱ्या भावना सर्वच तिच्या कंट्रोल बाहेर जात होत.. "विदिशा.....!" सत्य सांगण्यासाठी त्याच मन अधीर झालं तसा तो तिच्या समोर येऊन उभा राहिला... त्याच्या नजरेत आत्ता दहा वर्षा पासून दाबून ठेवलेल्या भावना उफाळून आल्या होत्या... त्याच्या नजरेतलं त्याच्या खुशीसाठी असलेलं प्रेम विदिशाची नजर नाकारू शकत नव्हती... भरल्या डोळ्यांनी तो तिच्या नजरेत ते प्रेम शोधत होता.. त्याची ती अधीर नजर तिच्या बेचैन नजरेला काही सांगु पाहत होती... पण तिला ते पहायचं नव्हतं... ना जाणून घ्यायचं होत... तशी झटकन तिने आपली नजर दुसरीकडे वळवली... तसे त्याने डोळे गच्च मिटून घेत एक आवंढा गिळला... "वि.. विदिशा..... मग तू तू मला अशी इग्नोर का करतेयस.... तो प्रोजेक्ट जर तू बनवला होता तर मग... तुला ते सर्वच आठवत असेल ना...म्हणजे ती खुशी आणि....!" ईशान पुढे बोलतच होता की इतक्यात तिच्या हातातला मोबाईल वाजला... तसा तिने इतका वेळ रोखून धरलेला श्वास सोडला अन् पटकन मोबाईल स्क्रीन पाहिली.... "अ अ अर्पिता... दि.....!" ओठातच पुटपटत ती पटकन त्याच्या केबिन मधून बाहेर पडली.... तशी तिकडेच समोरच्या डेस्क वर असलेल्या अन्वी आणि ऋचाची नजर तिच्यावर खिळली.... अस्वस्थ झालेल्या विदिशाने पटकन स्वतःला सावरलं आणि तिथून ती थेट वॉशरूमच्या दिशेला धावत गेली... आत्ता पर्यंत तिचा फोन वाजून वाजून बंद झालेला... "ईशान.......!" वॉशरूमचा डोअर बंद करून आत आली तसा आपोआपच तिने इतका वेळ भावनांना घातलेला बांध सुटला... तसा तिच्या मुखातून हुंदका बाहेर पडला.... "ईशान....... कस सांगु मी तुला....... मी मी किती मीस केलंय तुला.....!" तोंडावर हात दाबून धरत तिने बाहेर पडणारा हुंदका आतच दाबला.... आत्ता तिच पूर्ण शरीर कापत होत... दहा वर्षा पूर्वीच्या ज्या आठवणी ती काळजात खोलवर गाढून टाकण्याचा आटोकाट प्रयत्न करत होती त्या आठवणी ईशानच्या रूपात पुन्हा समोर उभ्या होत्या... "ईशान... ती ती तुझी नजर.... त्यात पाहिलं की संयम सुटतो रे.... आणि हे हे आज नाही तर ज्या दिवशी तू मला लिप्ट दिलीस त्या दिवसा पासून..... तुझे डोळे ओळखीचे वाटत होते मला....." पुन्हा मोठा हुंदका बाहेर पडला...तिच्या गालावरून अविरत अश्रू ओघळत होते... "आणि.... आणि आज जेव्हा तू तू त्या बाप्पाच्या मूर्ती बद्दल बोललास तेव्हा.... तेव्हा एक क्षणासाठी काळीज बंद पडलं... सर्व जग एकाच जागेवर स्तब्ध झाल्याचा भास झाला....!" तिने एक मोठा श्वास भरून घेत गालावर ओघळून आलेले अश्रू पुसले... आणि एक दीर्घ श्वास भरून घेत स्वतःशीच म्हणाली... "प पण ईशान.... आपण.... आपण कधीच एकत्र नाही येऊ शकत.....!! तुझ्या पासून दूर राहण्यातच माझी आणि तुझी भलाई आहे....!" प्रतिलिपी अँपवर कथा वाचा... https://pratilipi.app.link/v7gjLXZDEZb भारतीय भाषेतील अमर्याद साहित्य वाचा, लिहा आणि ऐका अगदी विनाशुल्क! #☺️प्रेरक विचार #📚मराठी रोमांचक कथा🧐 #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #🌹प्रेमरंग #✍मराठी साहित्य