#📙 നോവൽ - ഹൃദയത്തിന്റെ അവകാശി 💜💜 🔻 പാർട്ട് _116 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❣️ നമ്മുടെ മക്കളാണ് ദേവൂ.. അങ്ങേയറ്റം സ്നേഹത്തോടെ പറയുന്ന ജയ ഗോപൻ.. ദേവിക അവർക്ക് നേരെ നോക്കാൻ തന്നെ മടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. തന്നോടുള്ള അനിഷ്ടം മുഴുവനും ഒതുക്കിപ്പിടിക്കാൻ പണിപ്പെട്ടു കൊണ്ടാണ് ആ നാലുപേരും അവിടെ നിൽക്കുന്നതെന്ന് ദേവികക്ക് വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ മനസ്സിലായിരുന്നു.. ശ്രീകരികിൽ ഉള്ളത് അച്ചു തന്നെയാവും..കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിൽ ദേവിക അങ്ങനെ ഊഹിച്ചു.. അവൻ അവളെ കണ്ട് പിടികുമെന്നും അവൾക്കുറപ്പായിരുന്നു.. പക്ഷേ ബാലയോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന ഡെവി.. ആ കാഴ്ച അവരെ കുറച്ചൊന്ന് കുഴപ്പിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. ഉള്ളിലേറി കൂടിയ ഒരു സംശയമുണ്ട്.. അത് പക്ഷേ അവരോട് ചോദിക്കാനുള്ള ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു.. അതുമാത്രമല്ല, ഇനിയൊന്നും അവരോട് നേർക്ക് നേർന്നു ചോദിക്കാനുള്ള ധൈര്യമോ യോഗ്യതയോ തനിക്കില്ലെന്ന് ദേവിക സ്വയം മനസ്സിലാക്കി ഒതുങ്ങി കൂടാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്. തന്നോടിപ്പോൾ കാണിക്കുന്ന ഈ കരുണയും സഹതാപവും പോലും തനിക്ക് അർഹിക്കുന്നതല്ല. അതാ അച്ഛന്റെയും മക്കളുടെയും നല്ല മനസ്സ്... ഇനി സംഭവിക്കുന്നതൊന്നിനെക്കുറിച്ചും ദേവികയ്ക്ക് പരാതിയിലായിരുന്നു.. എന്തും അതിനി ഇവരുടെയെല്ലാം ക്രൂരമായ അവഗണനയാണെങ്കിൽ കൂടി അതും സ്വീകരിക്കാൻ മനസ്സിനെ പാകപ്പെടുത്തി കഴിഞ്ഞു.. അവർ തന്നോട് എന്തു കാണിച്ചാലും അത് അവരുടെ അവകാശമാണ്.. ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാൻ തനിക്ക് അർഹതയില്ലാത്ത അവകാശം.. ശ്രീയുടെയും ബാലയുടെയും ഡെവിയുടെയും അച്ചുവിന്റെയുമെല്ലാം അവസ്ഥ ദേവിക ഊഹിച്ചതുതന്നെയാണ്.. മുന്നിൽനിന്ന് തലകുനിച്ചു നിൽക്കുന്നവരോട് അങ്ങേയറ്റം ദേഷ്യം തന്നെയാണ് അപ്പോഴും മനസ്സിലുള്ളത്.. പക്ഷേ ജയഗോപൻ എന്ന ആ സ്നേഹമതിലിന്റെ കീഴിൽ... അതവരോട് എങ്ങനെ പ്രകടിപ്പിക്കണമെന്നറിയാത്ത ഒരു അസഹ്യതയാണ് അവർക്ക് നാല് പേർക്കും.. "രോഹിതിനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞേക്ക് ശ്രീ ഇവിടെ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലാതെ ഞങ്ങൾ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങുകയാണെന്ന്.." ജയ ഗോപൻ പറയുമ്പോൾ ഒന്ന് തലയാട്ടിക്കൊണ്ട് ശ്രീ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.. അവനൊപ്പം ഡെവിയും. പോവല്ലേ.." ജയഗോപൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ ബാലയും അച്ചുവും തലയാട്ടി കാണിച്ചു. അപ്പോഴും ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്ന ദേവികയുടെ കയ്യും പിടിച്ചു കൊണ്ടാണ് ജയഗോപൻ അവർക്ക് മുന്നിൽ നടന്നത്.. രോഹിത്തുമായി ഫോണിൽ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടെ തന്നെ ശ്രീ ജയഗോപൻ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വരുന്നത് കണ്ടതും അവന്റെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കാറിന്റെ കീ അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടി കൊടുത്തു.. അതും വാങ്ങി..അയാൾ നേരെ കാറിനരികിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അവർക്കൊപ്പം തന്നെ മറ്റുള്ളവരും നടന്നു.. പിന്നിലേക്ക് കയറാൻ വേണ്ടി അറച്ചു നിന്ന ദേവികക്ക് മുന്നിലേക്ക് ഡെവി കോ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറാൻ ഡോർ തുറന്നു കൊടുത്തത്. ദേവിക നോക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും ഡെവി അവരെ നോക്കുകയോ എന്തെങ്കിലും പറയുകയോ ചെയ്തില്ല. കയറിക്കോ ദേവൂ എന്ന് ജയഗോപൻ പറയുമ്പോൾ അവർ പതിയെ അങ്ങോട്ട് കയറിയിരുന്നു. നമ്മൾ വേറെ വണ്ടി വിളിക്കേണ്ടി വരുമോ ഡാ.. " ശ്രീ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു കൊണ്ട് വന്നിട്ട് ഡെവിയോട് ചോദിച്ചു. എന്തിന്.. നമ്മുക്കങ് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കാമെടാ.. ഒരുപാട് ദൂരമൊന്നുമില്ലല്ലോ.." ഡെവി കണ്ണ് ചിമ്മി കൊണ്ട് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ കള്ളത്തരം മനസ്സിലായത് പോലെ ശ്രീ തലയാട്ടി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.. "മ്മ്മ്...കയറിക്കോ...കയറിക്കോ.. അതേ ചിരിയോടെ തന്നെ അവൻ ബാലയോടും അച്ചുവിനോടും പറഞ്ഞു. ആദ്യം അവർ രണ്ടു പേരുമാണ് കയറിയത്.. അച്ചുവിനരികിലേക്ക് ശ്രീ കയറിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടതോടെ ബാലയുടെ ഉള്ളിലൊരു വിറയൽ പാഞ്ഞു കയറി.. ഇങ്ങനൊരു അപകടം അവളുടെ ചിന്തയിൽ പോലുമില്ലായിരുന്നു.. ഒതുങ്ങി ഇരിക്ക് ബാല.. ഞാനൂടെ... " നിഗൂഡമായൊരു ചിരിയോടെ ഡെവി അവളിരിക്കുന്ന ഭാഗത്തെ ഡോർ തുറന്നു. അതോടെ ബാല അച്ചുവിന്റെ അരികിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി പതുങ്ങി.. അവർക്ക് സുഖമായി ഇരിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്.. പോവാ അങ്കിൾ.." ഡോർ അടച്ചു കൊണ്ട് ഡെവി പറയുമ്പോൾ അവനെ തട്ടാതിരിക്കാൻ അങ്ങേയറ്റം ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടാണ് ബാലയിരിക്കുന്നത്. ശ്വാസം വിടെടി.. എന്റെ കൂടി ജീവൻ പോകും.. സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും കാർ റോഡിലേക്കിറങ്ങിയതേ ഡെവി ബാലക്ക് മാത്രം കേൾക്കാൻ കഴിയുന്ന ശബ്ദതിൽ പറഞ്ഞു. അവന്റെ നിശ്വാസമേറ്റ കുളിരും തണുപ്പും.. അവളൊന്നു കൂടി വിറയലോടെ അച്ചുവിനെ പറ്റിയിരുന്നു. ഇതിനോടകം ജയഗോപൻ ദേവികയോട് എന്തൊക്കെയോ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അവരുടെ ലോകത്താണ്. വിറച്ചും മൂളിയുമെല്ലാം അവരുടെ ഉത്തരവും കേൾക്കുന്നുണ്ട്. അത്രയും അരികെ.. തന്റെ നെഞ്ചോടു ചാരി ബാലയുള്ളതിന്റെ നിർവൃതി.. അവളിൽ നിന്നുമുള്ള അവനെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നു ഗന്ധം... എത്രയൊക്കെ ഒതുങ്ങിയിരുന്നിട്ടും കാറിന്റെ ഉലച്ചിലിനൊപ്പം തന്നിലെക്ക് വന്നു ചേരുന്നവളുടെ ദേഹത്തിന്റെ വിറയൽ.. ഡെവിക്കത് സ്വപ്നനിമിഷങ്ങളാണ്. ഒരിക്കലും തന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കാൻ സാധ്യതയില്ലായെന്ന് അവനുറപ്പിച്ച കുറെ മനോഹരമായനിമിഷങ്ങൾ. അതിനിടയിൽ ജയഗോപൻ ഓൺ ചെയ്ത സ്റ്റിരിയോയിൽ കൂടി ഒഴുകി വരുന്ന മനോഹരമായ പ്രണയഗാനം. ഒക്കെ കൂടി ഡെവിയൊരു നിറവിലാണ്.. തനിക്കും ബാലകും വേണ്ടിയെന്നോണം കണ്ണടച്ച് ഉറക്കം നടിച്ചിരിക്കുന്ന ശ്രീയും അച്ചുവും.. അച്ചുവിന്റെ തോളിലേക്ക് ചാരിയാണ് ശ്രീ ഇരിക്കുന്നത്.. അങ്ങനെയിരിക്കാൻ ഡെവിക്കുമൊരു കൊതി തോന്നി..ഒരു ചീത്ത കൊതി.. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അങ്ങനെയൊരു സാഹസത്തിന് താൻ മുതിരുന്നത് അത്ര നല്ലതല്ലാന്ന് കരുതി അവനാ ചിന്തകളെ അപ്പോൾ തന്നെ കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞു. അവിടെ നിന്നും ഒരു മുക്കാൽ മണിക്കൂർ നേരത്തെ യാത്രയുണ്ട് അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക്.. ജയഗോപൻ വളരെ പതിയെയാണ് കാറോടിക്കുന്നതും.. അയാൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ കുറെയേറെ നിമിഷങ്ങളെ... ഇങ്ങനെയൊക്കെ തിരിച്ചുപിടിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളാണ് അതൊക്കെയും എന്നറിയാവുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ അവരാരും ഒന്നും പറഞ്ഞതുമില്ല... പകരം നഷ്ടപ്പെടലിന്റെ വേദന അവരും അറിഞ്ഞതുകൊണ്ട് തന്നെ ആ നിമിഷങ്ങളെ അവർക്കും ആസ്വദിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്.. തന്നെ സ്പർശിക്കാതിരിക്കാതിരിക്കാൻ നീങ്ങി നീങ്ങി സീറ്റിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീഴാൻ പാകത്തിനിരിക്കുന്ന ബാലയെ ഡെവിയൊന്ന് വലിച്ചുപൊക്കി നേരെ ഇരുത്തി.. ഞാൻ പിടിച്ച് തിന്നാനൊന്നും പോകുന്നില്ല.. അവൾ തുറിച്ചുനോക്കുന്നത്കണ്ടപ്പോൾഅവനൊരുചിരിയോടെപറഞ്ഞു.. നീ താഴെ വീണു പോകും ബാല..അതുകൊണ്ടല്ലേ.. അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടും ആ നോട്ടത്തിന്റെ തീവ്രതയോ കാഠിന്യമോ കുറയുന്നില്ല എന്ന് കണ്ടതും ഡെവിയല്പം കൊഞ്ചിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.. അതുകണ്ടതും ബാലയുടെ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തു.. ഹോ... ഇവളെന്നെചീത്തയാക്കും.. " അത് കണ്ടതും ശബ്ദമില്ലാതെ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഡെവി പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.. പക്ഷേ കുറച്ചു ദൂരം ചെന്നതും എത്രയൊക്കെ നോക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അവന് ബാലയെ നോക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഉറക്കം തൂങ്ങി മുന്നോട്ടാഞ്ഞു വീഴുന്ന ബാലയെ അവൻ പതിയെ പിടിച്ച് ചേർത്തിരുത്തി.. അവൾ തട്ടിമാറ്റുമെന്ന് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവൻ അങ്ങനെ ഒരു പ്രവർത്തി ചെയ്തതും.. ഗാഢമായ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണുപോകാൻ തുടങ്ങിയിരുന്ന ബാല അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.. ഉറക്കത്തിന്റെ സുഖം പിടിച്ചു പോയവൾ ചേർന്നിരിക്കാനൊരു ഇടം കിട്ടിയത് പോലെ ഡെവിയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒന്നുകൂടെ ചാഞ്ഞു.. ശ്വാസമെടുക്കാൻ കൂടി മറന്നത് പോലെ അവനവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിക്കുമ്പോൾ ഡെവിയുടെ കണ്ണ്നിറഞ്ഞു.. മനസ്സു നിറഞ്ഞ ആ ഇരുത്തത്തിനിടയിൽ എപ്പോഴോ അവനും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണിരുന്നു.. ഒടുവിൽ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി തിരിയും മുമ്പേ ശ്രീയാണ് അവനെ തട്ടി വിളിച്ചത്.. അവൻ കള്ളത്തരം നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരിയോടെ നോക്കുമ്പോൾ താൻ ഇപ്പോഴും ബാലയിലേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു കൊണ്ട് തന്നെയാണെന്ന് ഡെവി മനസ്സിലാക്കി.. അവന് പക്ഷേ ഭാവഭേദമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. സാവധാനം ബാലയെ തട്ടിവിളിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു.. പിടഞ്ഞുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റ ബാലാ ഇത്രയും നേരം താനവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാരിയിരുന്നു കൊണ്ടാണ് ഉറങ്ങിയതെന്നുള്ള ആ തിരിച്ചറിവിനു മുന്നിൽ നന്നായി പകച്ചു പോയിരുന്നു.. "ഇനിയിപ്പോ ഇതിന്റെ പേരിൽ ഒരു കുറ്റബോധവും കൊണ്ട് കണ്ണ് നിറച്ചു നടക്കേണ്ട ബാല..നിനക്ക് ഉറങ്ങണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ തന്നെ നീ ഇനിയുമുറങ്ങും..എന്നും. ഞാനതിനുള്ള കാത്തിരിപ്പിലാ ഡീ.. പെട്ടന്ന് വാ.." അവളുടെ ആ മുഖവും മുഖത്തെ ഭാവങ്ങളും കണ്ടിട്ട് തന്നെയാണ് ഡെവി അതവൾക്ക് കേൾക്കാൻ പാകത്തിന് പറഞ്ഞതും. അതോടെ ബാലയുടെ മുഖം ഒന്നു കൂടി വിളറി വെളുക്കുകയാണ്..ചെയ്തത്. പക്ഷേ വീണ്ടുമൊന്നും പറയാൻ നിൽക്കാതെ വീട്ടു മുറ്റത്തേക്ക് കാറെത്തിയതിനാൽ അവരിറങ്ങാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലായി.. കുറേയേറെ വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ് ദിവാകരൻ തബിയുടെ കൂടെ ഇവിടെ നിന്നും പോയതിനെ കുറിച്ചാണ് അവിടേക്ക് വന്നിറങ്ങിയ നിമിഷം തന്നെ ദേവികയുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയത്.. അന്നത്തെ തന്നെയും തന്റെ മാനസികാവസ്ഥയും ഓർത്തുകൊണ്ട് അവൾക്ക് അവരോട് തന്നെ വല്ലാത്തൊരു അവജ്ഞത തോന്നിയിരുന്നു.. തമ്പിയോട് വല്ലാത്ത വെറുപ്പും.. "കഴിഞ്ഞുപോയ കാലത്തിന്റെ ചീഞ്ഞുനാറുന്ന ഓർമ്മകൾ ഒന്നും കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വേണ്ട നീയീ പടികടക്കാൻ...ഇനി ഇവിടുന്നങ്ങോട്ട് നമ്മൾ തീർത്തും പുതിയതാണ്... ഞാനും നീയും നമ്മുടെ മക്കളുമായിട്ടുള്ള ഒരു പുതിയ ലോകം.. അവിടെ കുശുമ്പുകൾക്കും കുന്നായിമകൾക്കും അസൂയക്കും ഒന്നും യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല..സ്നേഹത്തിന്... സ്നേഹത്തിനു മാത്രമേ ഇനിയും കടന്നു വരാൻ പാകത്തിന് ഈ വാതിൽ തുറക്കുകയുള്ളൂ.. ഇത് എന്റെ ഉറപ്പോ നിന്റെ ഉറപ്പോ അല്ല...നമ്മളുടെ എല്ലാം ഒരുമിച്ചുള്ള ഉറപ്പാണ്. ഇനി ഇങ്ങോട്ട് വിളിക്കാതെ...പ്രതീക്ഷിക്കാതെ വരുന്ന വിഷമങ്ങളെയും പ്രതിസന്ധികളെയും നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് നേരിടുകയും ചെയ്യും...ആ ഉറപ്പുതന്നെ മനസ്സിൽ വിചാരിക്കണം.. " കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയിട്ടും ഒരടി നടക്കാതെ അവിടെത്തന്നെ നിന്ന് ചുറ്റും നോക്കുന്ന ദേവികയുടെ മനസ്സറിഞ്ഞതുപോലെ ജഗോപൻ അവരുടെ തോളിലൊന്ന് ചേർത്തുപിടിച്ചു.. അയാളത് പറയുമ്പോഴും വിങ്ങിക്കരയുകയല്ലാതെ ദേവിക ഒരക്ഷരം മിണ്ടുകയ അവരെ ആരെങ്കിലും നോക്കുകയോ ചെയ്തില്ല.. അവരുടെ ആ ഭാവത്തിൽ ശ്രീക്കും ബാലയ്ക്കുമെല്ലാം ചെറിയൊരു നോവ് തോന്നിയെങ്കിലും അവരാരും ഒന്നും പറയാനും ശ്രമിച്ചില്ല.. ദേവിക വരുന്നുണ്ടെന്നും അവരെ കൊണ്ടുവരാനാണ് പോകുന്നതെന്നും കാർത്യായനിയോട് പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് തന്നെ അത്യാവശ്യം വിപുലമായ ഒരു സ്വീകരണം തന്നെയായിരുന്നു അവരവിടെ ഒരുക്കിയിരുന്നത്.. പായസമടക്കമുള്ള ഒരടിപൊളി സദ്യ.. അവരെല്ലാം ഒരുമിച്ചാണ് അന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചത്.. ഏറെ നാളുകൾക്കുശേഷമാണ് അത്രയും നിറവോടെ അവരുടെ വയറു മനസ്സും നിറഞ്ഞതും.. എത്രയൊക്കെ ഇല്ലെന്ന് ഭാവിച്ചാലും ചില കുറവുകൾ.. അത് കുറവുകൾ തന്നെയാണ്... മറ്റാർക്കും നികത്താൻ കഴിയാത്ത വളരെ വലിയ കുറവുകൾ.. താങ്കളോട് ദ്രോഹം ചെയ്തവരായിരുന്നിട്ട് കൂടി ദേവിക അവർക്കൊരു കുറവ് തന്നെയായിരുന്നു.. ഇന്നത്തോടെ അതും ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു.. ഇനിയങ്ങോട്ട്.. നഷ്ടങ്ങളെ തിരിച്ചുപിടിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്.. അവർ ഓരോരുത്തരും.. "എന്റെ അത്ര ലാഘവത്തിൽ നിങ്ങൾക്കവളോട് പെരുമാറാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അച്ഛനറിയാം മക്കളെ.. പക്ഷേ.. ഇനിയൊരിക്കലും തിരികെ പഴയ ദേവികയിലേക്ക് ഒരു മടങ്ങി പോക്ക് അസാധ്യം എന്ന വിധം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് നിങ്ങളും കാണുന്നില്ലേ..അത് പോരെ നമ്മുക്ക്. അത്രയല്ലേ നമ്മളും ആഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളൂ.. പെട്ടെന്നെല്ലാം ക്ഷമിച്ചു കൊടുക്കാൻ നിങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ എനിക്കും പറ്റിയിട്ടൊന്നുമല്ല.. കാലം കുറെ കഴിയുമ്പോൾ നമുക്കുമെല്ലാം മറക്കാൻ കഴിയും.. കുറേയേറെ നഷ്ടങ്ങളെ അതിജീവിച്ചവരാണ് ഞാനും നിങ്ങളുമൊക്കെ.. അവളാറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ദേവൂന്നും നഷ്ടങ്ങളുണ്ട്.. നമ്മളില്ലായ്മ എന്ന വളരെ വലിയ നഷ്ടം.. ഇനിയും ദേഷ്യവും വാശിയും എല്ലാം മുറുകെ പിടിച്ചിട്ട് നമുക്കുമുന്നിലുള്ള കുറച്ചു നല്ല നിമിഷങ്ങളെ കൂടി നഷ്ടപ്പെടുത്തണോ.. നിങ്ങൾ എന്ത് തീരുമാനിച്ചാലും അച്ഛനതിന് യാതൊരു സങ്കടവും ഇല്ല.. എന്റെ ശരികളെയും തീരുമാനങ്ങളെയും നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ കെട്ടിവെക്കാൻ ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുമില്ല.. " ദേവികയെ മുറിയിലേക്ക് പറഞ്ഞു വിട്ടിട്ട് നേർത്തെരു ചിരിയോടെ ജയഗോപിൻ പറയുമ്പോൾ അയാൾ എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന് അവർക്ക് നാലുപേർക്കും വളരെ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. നിങ്ങൾ ഇരുന്ന് ആലോചിക്ക്..സാവധാനം ഒരു തീരുമാനമെടുക്ക്. അത് എന്ത് തന്നെയായിരുന്നാലും അച്ഛൻ നിങ്ങളുടെ കൂടെയുണ്ടാവും.. അവളുടെ കൂടെയും.. എനിക്കിങ്ങനെ ചെയ്യാനേ കഴിയൂ.. കാരണം.. എന്റെ നഷ്ടം.. അതെനിക്ക് അത്ര മാത്രം പ്രിയപ്പെട്ടതിനെയായിരുന്നു. അത് തിരികെ പിടിക്കാൻ കിട്ടുന്ന ഒരവസരവും ഞാൻ വെറുതെ കളയില്ല.. " അതും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാൾ അകത്തേക്ക് നടക്കുകയും ചെയ്തു.. " അച്ഛൻ പറഞ്ഞതാണ് മക്കളെ ശരി.നിങ്ങൾക്ക് അമ്മയോട് ദേഷ്യമുണ്ടാകും... വാശിയും ഉണ്ടാകും അതെല്ലാം സർവ്വസാധാരണയുമാണ് ഈ ഞാനായാലും അതൊക്കെ അങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കും.. പക്ഷേ അച്ഛൻ പറഞ്ഞതുപോലെ അത് നമ്മളെ സന്തോഷത്തിന് കൂടി ബാധിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ആ ദേഷ്യവും വാശിയും അല്പം മാറ്റിവെക്കുന്നതല്ലേ നല്ലത്.. ഒരുപാട് നഷ്ടങ്ങളെ അതിജീവിച്ചു വന്ന നിങ്ങൾക്ക് അതിന് കഴിയും.. നാലുപേരും അമ്മയോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കണം.. അമ്മ ഇപ്പോൾ അത് ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്.. എനിക്കറിയാം നിങ്ങൾക്കൊരിക്കലും പൊറുക്കാൻ പറ്റാത്ത തെറ്റ് തന്നെയാണ് നിങ്ങളുടെ അമ്മ നിങ്ങളോട് ചെയ്തിട്ടുള്ളത്.. പക്ഷേ ചെയ്തുപോയ തെറ്റിനുള്ള പ്രായശ്ചിത്തം നിങ്ങളുടെ അമ്മയുടെ മുഖത്തുണ്ട് കുറ്റബോധമായി കൊണ്ട്.. ആ തിരിച്ചറിവ് തന്നെയല്ലേ നമുക്കും വേണ്ടത്.. ഇത് നിങ്ങളോട് പറയാൻ ഞാൻ ആരുമല്ലായിരിക്കാം. നിങ്ങളുടെ കുടുംബ കാര്യത്തിൽ ഇടപെടുകയാണെന്ന് വിചാരിച്ച് എന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നരുത്..ഞാൻ ഒരു അമ്മയായതുകൊണ്ടുതന്നെ എനിക്കവരുടെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാകും.. കാർത്യായനി പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോൾ ആദ്യം ശ്രീയാണ് എഴുന്നേറ്റു ചെന്നിട്ട് അവരുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു പിടിച്ചത്.. "ആരു പറഞ്ഞു കാർത്തുവമ്മയ്ക്ക് ഇതൊന്നും പറയാനുള്ള അധികാരമില്ലെന്ന്...ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ഞങ്ങളുടെ അമ്മയായിട്ട് തന്നെയല്ലേ കണ്ടിട്ടുള്ളത്.. അല്ലേ" "അങ്ങനെയല്ല മോനെ.." എങ്ങനെയായാലും കൂടുതൽ സെന്റ് അടിച്ചിട്ട് ഇനി ഒന്നും പറയാൻ നിക്കണ്ട മോളെ...ഇനിയിപ്പോൾ കാർത്തുവമ്മ കഷ്ടപ്പെട്ടു കൊണ്ട് നിയമം പറഞ്ഞത് ഞങ്ങൾ അനുസരിച്ചില്ലെന്നും വേണ്ട അല്ലേടാ ശ്രീ..നമ്മുക്കൊന്ന് ഇച്ചിരി നന്നായാലോ.. " ഡെവി കൂടി അവർക്കരികിലേക്ക് വന്നിട്ട് കാർത്യായനിയെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ചോദിച്ചതോടെ സംഘർഷഭരിതമായ ആ നിമിഷങ്ങൾക്ക് അല്പമൊരു അയവു വന്നതുപോലെയായിരുന്നു... ❤‍🔥❤‍🔥 ജയഗോപൻ മുറിയിലേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ കട്ടിലിൽ മുഖം കുനിച്ചിരുന്നു കൊണ്ട് ദേവിക വിങ്ങി കരയുകയാണ്. നെഞ്ച് വിങ്ങി കൊണ്ടയാൾ ആ കാഴ്ച നോക്കി. ഒരിക്കലുമാ കണ്ണുകൾ നിറയിക്കരുത് കരുതിയാണ് ഹൃദയമപ്പാടെ പകുത്തു കൊടുത്തു കൊണ്ടാ കഴുത്തിലൊരു പ്രണയഹാരം ചാർത്തി കൈ പിടിച്ചു കൂടെ കൂട്ടിയത്. ആദ്യമെല്ലാം അവൾ നല്ലൊരു ഭാര്യയായിരുന്നു.. താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിലും അധികം തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന തന്റെ പാതി.. ശ്രീക്കും ബാലക്കുമവൾ നല്ലൊരു അമ്മയായിരുന്നു... പിന്നെയെപ്പഴോ തമ്പി കുത്തി വെച്ച വിഷം അവളെ തന്നിൽ നിന്നകത്തി മാറ്റി. താൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരുപാട് മാറ്റങ്ങൾ അവളിൽ വന്നു ചേർന്നു. ഒടുവിൽ തന്നെ അവൾക്കിഷ്ടമല്ലെന്ന് പറഞ്ഞു.. വെറുപ്പാണെന്ന് പറഞ്ഞു.. അവളുടെ ജീവിതം തകർത്തെന്നു പറഞ്ഞു. ആ ഒരു ഷോക്ക്.. അതേല്പിച്ച ആഘാതം ചില്ലറയൊന്നുമായിരുന്നില്ല. അങ്ങനെയാണ് കുറച്ചു ദിവസം മാറി നിൽക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. അതായിരുന്നു ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മോശമായ തീരുമാനവും.. ദേവൂ.. ഒരു നിശ്വസത്തോടെ അയാൾ അകത്തേക്ക് ചെന്നിട്ട് വിളിക്കുമ്പോൾ ധൃതിയിൽ കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടവർ എഴുന്നേറ്റു..അയാളെ നോക്കി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നവരെ ജയഗോപൻ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി.. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് അവൾ അനുഭവിച്ച മാനസിക സംഘർഷങ്ങൾ ആ കണ്ണിനു താഴെ കറുപ്പ് വലയങ്ങൾ പടർത്തിയിരിക്കുന്നു.. നിറം മങ്ങി.. വിളറി വെളുത്തു... ചിരി മറന്ന്... കണ്ണീർകയങ്ങളായ രണ്ടു കണ്ണുകൾ.. ജയഗോപനെ ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ടവർ അയാളുടെ കാൽ കീഴിലേക്കിരുന്നു.. ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ അവരപ്പോഴും കരയുന്നുണ്ട്. കൂടെ അയാളും.. അവരോട് സംസാരിക്കാൻ അങ്ങോട്ട് ചെന്ന് അത് കണ്ടു കൊണ്ടാ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്ന ശ്രീയും ബാലയും... തുടരും.. ഒക്കെയല്ലേ..ഇന്നത്തെ പാർട്ട്. ഒട്ടും മനസ്സ് ശെരിയല്ലാത്ത ദിവസം ലീവ് എടുക്കുന്നതാവും അല്ലേ നല്ലത്.. ഞാൻ ഒട്ടും ഓക്കെയല്ലാത്ത ഒരു ദിവസം എഴുതിയ. പാർട്ട്.. അതെന്റെ ആത്മ വിശ്വസത്തെ അപ്പാടെ തകർത്തു കളഞ്ഞേന്ന് പറഞ്ഞ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുമോ 😔 ഇപ്പൊ ഒക്കെയാണ് ട്ടൊ.. ചേർത്ത് പിടിക്കാൻ അറിയാവുന്ന കുറച്ചു പേരുടെ കയ്യിൽ ഞാൻ സുരക്ഷിതമാണ്.. എന്നും എപ്പോഴും.. റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ. ഇനിയിപ്പോ കൂടുതലായി ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല കേട്ടോ.. നമ്മൾ തീരം തൊടാറായി.. ഏറെക്കുറെ. സ്നേഹത്തോടെ jif #📔 കഥ