#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ..... 🔻 ഭാഗം _34 ✍️ രചന -Aysha akbar ഗായത്രിയുടെ വിരലുകളുടെ വേദന കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും മീനുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട സന്തോഷം ഇഷാനിയുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു....... അവൾ മുറിയിലെത്തി കതകടച്ചു..... കണ്ണുകളിൽ നിന്നൊരു തുള്ളിയൂർന്നു വീഴുമ്പോഴും മനസ്സിൽ ആ വീടും വീട്ടുകാരും തന്നെയായിരുന്നു..... മീനുവിന്റെ ശബ്ദം ഇത്ര മേൽ തന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ എല്ലാവരുടെയും ശബ്ദം കേട്ടാൽ തന്റെ ഭാരം പകുതി ഒഴിയുമായിരുന്നെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിപ്പോയി...... അവൻ ട്രിപ്പിലാണെന്ന മീനുവിന്റെ വാക്കപ്പോഴും അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു നീറ്റൽ നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... വേദന തനിക്ക് മാത്രമാണ്..... അവിടെ പോയതിൽ പിന്നേ മാറ്റവും തനിക്ക് മാത്രമാണ്....... അവനൊന്നും മാറിയിട്ടില്ല..... അല്ലാ.... അവനെയും കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല..... അവനാദ്യമേ തന്നെ വിലക്കിയതാണ്..... താനാണ് വീണ്ടും വീണ്ടും അതിൽ തന്നെ പറ്റി പ്പിടിച്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്.... ഓർക്കുമ്പോൾ ഒരു തരം നിസ്സംഗത തോന്നിയെങ്കിലും അവനെ മറക്കാൻ മാത്രം അവൾക്ക് കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.... അവൻ തന്നെ ഓർക്കുന്നത് പോലുമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ കൂടി അവനെ മറക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ അതിനിയീ ജന്മത്തിൽ ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് അവൾക്കുറപ്പായിരുന്നു .... അവൾക്കാകെ ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നിയത് കൊണ്ട് തന്നെ അവൾ ജനലൊന്ന് തുറന്നു....... ആകെ ക്കൂടി തിരക്ക് പിടിച്ച ആ റോഡിലേക്ക് കണ്ണുകൾ നട്ടിരിക്കുമ്പോഴും മനസ്സ് ഏറേ ശാന്തമായ ആ ഗ്രാമത്തിലായിരുന്നു........ 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 മഞ്ഞും തണുപ്പും നിറഞ്ഞ ആ യാത്ര സച്ചു വിനോട്ടും ആസ്വദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല..... എന്നും ശൂന്യമായ മനസ്സോടെ തുടങ്ങുന്ന യാത്രയിൽ കാണുന്നതെല്ലാം ഹൃദയത്തിൽ പകർത്താറാണ് പതിവ്.... എന്നാൽ ഇന്ന് ഹൃദയത്തിൽ ഒരു അഗ്നി പർവതം പുകയുകയാണ്.... കാണുന്ന കാഴ്ചകളെയെല്ലാം അത്‌ ഇരുട്ടിലാക്കുന്നു....... മൈനസ് ഡിഗ്രി തണുപ്പിലും ഉള്ളാകെ ചുട്ടു പൊള്ളുന്നുണ്ട്........ ഉള്ളിൽ അവൾ മാത്രമാണ്...... വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ നിഷ്കളങ്കത നിറച്ചവൾ തന്നെ നോക്കും പോലെ..... ആ കണ്ണുകളാൽ അവൾ തന്റെ ഹൃദയത്തെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയിരിക്കുകയാണ്.... ഒന്ന് മനസ്സറിഞ്ഞു ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും കഴിയാതെയെന്ന വണ്ണം..... ആ......... ചുറ്റും പരന്നു കിടക്കുന്ന പർവതങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി അവനലറി..... എന്നാൽ കൂടുതൽ കൂടുതൽ അവളുടെ മുഖം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു.... ഒരിക്കലും സ്വന്തമാകാത്ത അവളെയോർത് അവന്റെ നെഞ്ച് വല്ലാതെ വിങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 കയ്യിലുള്ള പുസ്തകം തുറന്ന് ഇഷാനി പഠിക്കാനിരുന്നു.... അപ്പോഴും ഉള്ളിൽ തെളിയുന്നത് അവന്റെ മുഖമാണ്..... അവന് വേണ്ടിയാണ് താൻ പഠിക്കുന്നതും....... അൽപ നേരം പഠിച്ചെന്ന് തോന്നിയതും മനസ്സേറെ അസ്വസ്ഥമായത് പോലെ.... അവന്റെ ഓർമ്മകൾ കൂടുതൽ തിങ്ങി നിറഞ്ഞെന്ന് തോന്നിയതും അവൾ പുസ്തകം മടക്കി വെച്ചു..... ഷെൽഫ് തുറന്നതിൽ നിന്നാ കുപ്പി വളകളെടുക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലൊരു പ്രത്യേക അനുഭൂതി നിറഞ്ഞു നിന്നത് അവളറിഞ്ഞു.... ആ ആൽ തറയും കുളിർ കാറ്റും കരിമ്പ് ജ്യൂസിന്റെ മധുരവുമെല്ലാം അവളുടെ ഉള്ളിലങ്ങനെ പറ്റി പ്പിടിച്ചു നിന്നു....... ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞൊരിളം ചിരിയാലെ അവളാ വളകൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു........ അപ്പോഴാണ് വാതിൽ തുറന്ന് കൊണ്ട് ഋതിൻ മുറിയിലേക് കയറി വരുന്നത്...... നിന്റെ പെൻഡ്രൈവൊന്ന് എടുത്തേ....... അല്പം ഗൗരവത്തിൽ തന്നെ അവനത് പറഞ്ഞതും പെട്ടെന്ന് ഇഷാനി കയ്യിലെ വളകൾ ടേബിളിൽ വെച്ചു കൊണ്ട് ഷെൽഫിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു..... അവനിങ്ങനെ തന്നെയാണ്..... ഈ വീട്ടിൽ എല്ലാം അവന്റെയാണ്..... തനിക്ക് സ്വന്തമെന്ന് വെച്ചു ഒന്നും സൂക്ഷിക്കാൻ സമ്മതിക്കില്ല....... അവനാണ് എല്ലാം എന്നുള്ള ഭാവമാണ്....... അവൾ ആ പെൻഡ്രൈവിനായി ഷെൽഫ് മുഴുവൻ തിരഞ്ഞു...... അപ്പോഴാണ് ഋതിന്റെ കണ്ണുകൾ അവൾ വെച്ച ആ കുപ്പി വളകളിൽ ഒന്ന് പതിഞ്ഞത്....... അവനൊരു കൗതുകത്തോടെ തന്നെ അതെടുത്തു....... ചുവപ്പും പച്ചയും ഇട കലർന്ന ആ വളകൾ അവൻ കയ്യിലെടുത്തു ഒന്ന് കിലുക്കിയതും അതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടെന്ന വണ്ണം അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു...... അത്‌.... അതവിടെ വെക്ക്....... വളരേ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തോടെയാണ്‌ അവളത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും ആ ശബ്ദത്തിന് പതിവില്ലാത്തൊരു കനമുണ്ടായിരുന്നു...... ഇല്ലെങ്കിൽ.... ഒരു പുച്ഛത്തോടെ അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവനത് നശിപ്പിക്കുമോയെന്നൊരു ഭയം അവളിലുണ്ടായിരുന്നു.... തന്നെ വേദനിപ്പിക്കാൻ കിട്ടുന്ന ഒരവസരവും അവൻ പാഴാക്കാറില്ല..... എത്ര വേദനിപ്പിച്ചാലും ആരും ചോദിക്കില്ലെന്ന അവന്റെ ധൈര്യം തന്നെയാണ് അതിന് കാരണം....... ദേ...... അതവിടെ വെച്ചേ.....അത്‌ കൊണ്ട് കളിക്കരുത്....... അത് പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഇഷാനി കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തിയിരുന്നു... അവന് രസം കൂടി..... അവൻ ഒരു ചിരിയോടെ ആ വളകൾ താഴേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞതും ഒരു നിമിഷം അവൾ നിശ്ചലയായി പ്പോയിരുന്നു.... അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി....... കുപ്പി വള നിലത്തു വീഴുന്ന ശബ്ദം അവളുടെ ഹൃദയത്തെ കീറി മുറിക്കും പോലെ... അതിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് മുഴുവൻ അവന്റെ ഓർമകളാണ്..... അവളുടെ ചുണ്ടുകളേറെ വിതുമ്പി..... നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ണുകൾ കാഴ്ച യെ മറച്ചു പിടിക്കുമ്പോഴും അതൊന്നും വക വെക്കാതെയെന്ന വണ്ണം അവൾ ചിതറി കിടക്കുന്ന വളകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു..... അവളുടെ മനസ്സ് അവയിലായി ചിതറി തെറിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു..... വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ അവളാ വളകളോരൊന്നും പെറുക്കിയെടുക്കുമ്പോൾ ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പോലുള്ള അവളുടെ ഭാവവും അണ പൊട്ടിയോഴുകുന്ന കണ്ണ് നീരും ഋതിനെ തെല്ലോന്നുമല്ല രസിപ്പിച്ചത്..... അവൻ അവളെ തന്നെ നോക്കി ചിരിയോടെ അങ്ങനെ നിന്നു...... അവളുടെ ഹൃദയം അപ്പോഴും ആ വളകളിലായിരുന്നു.... വിടർന്ന കണ്ണുകൾ ഓരോ വള കളിലൂടെയും ധൃതിയിൽ തെന്നി നീങ്ങി.... ഏറെ തിടുക്കപ്പെട്ട് ഓരോന്നായി പെറുക്കി എടുത്തു ... എന്നാൽ അതിൽ രണ്ട് വള പൊട്ടി പോയിരുന്നു...... ആ വള പൊട്ടുകൾ കയ്യിലെക്കെടുത്തതും അവളുടെ നെഞ്ചോന്ന് പിടച്ചു..... ആൽ തറയിലെ കുളിർ കാറ്റും ഗൗരവം അടക്കി പ്പിടിച്ച കണ്ണുകളും അവളുടെ ഉള്ളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു....... തൊണ്ട ക്കുഴിയിൽ വല്ലാത്തൊരു വിങ്ങൽ തടഞ്ഞു നിന്നു........ നിറ കണ്ണുകളുയർത്തി അവൾ ഋതിനെയൊന്നു നോക്കി....... അവന്നപ്പോഴും അതേ ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്.... ദേഷ്യമോ സങ്കടമോ അവളെ ഭരിച്ചതെന്നറിയില്ല...... പൊട്ടിയ വളകൾ കയ്യിലെടുത്തു കൊണ്ടവൾ എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കുമ്പോൾ സങ്കടം മനസ്സിലിങ്ങനെ ഇളകി മറിയുന്നുണ്ട്....... ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി പോകാൻ വിധത്തിൽ കണ്ണ് നീർ ചാലിട്ടോഴുകുന്നുണ്ട്..... അതിനേക്കാൾ ആ നിമിഷം ഋതിനെ കയ്യിലിട്ട് ഞെരിക്കാൻ അവൾക്ക് തോന്നിപ്പോയി... കാരണം.....അവൻ ഇപ്പൊ കളിച്ചത് തന്റെ ഹൃദയം കൊണ്ടാണ്..... മനസ്സിലെ പ്രണയത്തിനു പകരമായി അവനോളം മൂല്യത്തിൽ താൻ ഹൃദയത്തിൽ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന താണവ..... അതൊരിക്കലും തനിക്ക് ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയില്ല....... ദേഷ്യം കൊണ്ട് അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആളി കത്തി..... കവിളുകൾ ചുവന്നു.... നനഞ്ഞ കൺ പീലികൾ ഉയർത്തി നിറഞ്ഞ അവളവനെയൊന്നു നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കത്തി യാളുന്ന അഗ്നി കണ്ടൊരു നിമിഷം അവനൊന്നു പകച്ചു...... കാരണം അവളിൽ നിന്നങ്ങനെയൊരു ഭാവം ഇതാദ്യമാണ്...... തന്നെ ദഹിപ്പിക്കാൻ പ്രാപ്തിയുണ്ടെന്ന വണ്ണമുള്ള ആ മിഴികളിലേക്ക് അവനോന്ന് കൂടി നോക്കി..... പക്ഷെ അപ്പോഴും അവൾ അത്രയേറെ ബലഹീനയാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവനിൽ അതേ പുച്ഛം വീണ്ടെടുത്തു.... ഡാ....... അവളുടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ കണ്ട് തൃപ്തിയായി യായെന്ന വണ്ണം തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ ഋതിൻ പിറകിലേക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞത് അവളുടെ അലർച്ച കേട്ട് തന്നെയായിരുന്നു...... എന്താടി...... അവൻ പുച്ഛത്തോടെ അത്‌ ചോദിച്ചതും അവളവന്റെ നേർക്കോടി വന്നു കയ്യിലുള്ള വള പൊട്ടുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ മുഖം മാന്തി പൊളിച്ചത് കണ്ണിമ ചിമ്മി തുറക്കുന്ന വേഗത്തിലായിരുന്നു....... അ...ആഹ്...... അവൻ വേദന കൊണ്ടലറി..... എന്നാലപ്പോഴും ഇഷാനിയുടെ ദേഷ്യം കെട്ടടങ്ങിയിട്ടില്ലായിരുന്നു.... ആ ഒരു നിമിഷം മറ്റൊന്നും അവളാലോചിച്ചില്ല..... പപ്പയെയോ മമ്മയെയോ ഒന്നും.. മനസ്സിൽ അവൻ മാത്രമായിരുന്നു....... അവനോടുള്ള നിറഞ്ഞ പ്രണയമായിരുന്നു.... അവൾ വീണ്ടും അവന്റെ മുഖത്ത് വള പൊട്ടുകൾ ഉരസിയതും അവൻ കാലു കൊണ്ട് ശക്തിയായി അവളെ തൊഴിച്ചു.... അവൾ പിറകിലേക്ക് വീണെങ്കിലും വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ് വന്നു നീളമുള്ള അവളുടെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ മുഖം മാന്തി പ്പൊളിക്കുമ്പോൾ നീറ്റല് കൊണ്ട് അവന് കണ്ണ് പോലും കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല... മമ്മാ.......പപ്പാ...... അവൻ അലറി വിളിച്ചു കരഞ്ഞു..... ആ ശബ്ദം വലിയ വീടിനുള്ളിലൊന്നാകെ മുഴങ്ങി കേട്ടു...... അപ്പോഴും അവളുടെ ദേഷ്യം കെട്ടടങ്ങിയിട്ടില്ലായിരുന്നു......... ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ ഇഷാനി അവന് നേർക്കടുക്കുമ്പോൾ അവൻ അവനെ കൊണ്ടാവും വിധം തടയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... ഋതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് ഗായത്രി ഓടിയെത്തിയതും ഋതിന്റെ മുഖത്ത് നുള്ളി പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഇഷാനിയെയും കണ്ണ് പോലും തുറക്കാതെ അലറി വിളിക്കുന്ന ഋതിനെയുമാണ് കാണുന്നത്...... ഇതെന്താ യിത്...... ഇഷാനി..... വിട്..... പിടി വിടാനാ പറഞ്ഞത്....... എന്തിനാണെന്നോ ഏതിനാണെന്നോ അറിയില്ലെങ്കിൽ കൂടി ഗായത്രി ഇഷാനിയെയും ഋതിനെയും വേർപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു..... ഒരു വീധത്തിലാണ് ഇഷാനിയുടെ കൈ അവനിൽ നിന്നും വേർപ്പെടുത്തിയത്..... അയ്യോ.... എന്തായിത് കാണിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്...... ഗായത്രി ഋതിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി ആശങ്കയോടെ ചോദിക്കുമ്പോഴും ഇഷാനിയിൽ യാതൊരു ഭാവ മാറ്റവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല..... അസത്തെ..... എന്താ നീയെന്റെ കുഞ്ഞിനെ ചെയ്തത്....... പറയെടി.... ഗായത്രി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇഷാനിയെ തലങ്ങും വിലങ്ങും തല്ലി.... പക്ഷെ അവൾക്ക് വേദനിച്ചില്ല..... ചെയ്തത് തെറ്റല്ലെന്ന വണ്ണം അവൾ തലയുയർത്തി പ്പിടിച്ചു തന്നെ നിന്നു..... തല്ലി ക്ഷീണിച്ചിട്ടും അവളിൽ യാതൊരു ഭാവ മാറ്റവുമില്ലെന്ന് കണ്ട ഗായത്രി പോലും ഒന്ന് പകച്ചു പോയി...... ഇങ്ങനെയൊരു ഭാവം അവളിൽ നിന്നാധ്യമാണ്...... എന്തെന്നോ ഏതെന്നോ അറിയാത്തോരു ധൈര്യം ആ കണ്ണുകളിൽ തനിക്ക് കാണാം....... പപ്പാ വരട്ടെ..... നിനക്കുള്ള ബാക്കി അപ്പൊ കിട്ടിക്കോളും..... ഗായത്രി അത്‌ പറഞ് മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകുമ്പോഴും പപ്പയെ കുറിചോർത്തെന്തോ അന്നാദ്യമായി അവൾക്ക് പേടി തോന്നിയില്ല..... എന്തും നേരിടാനുള്ള ഒരു ശക്തി അവളുടെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കും പോലെ....... ഒരു നിമിഷം പൊട്ടി കിടക്കുന്ന വളകളിലേക്ക് അവളുടെ മിഴികൾ നീണ്ടു...... എല്ലാ വേദനയെക്കാളും ആ വേദന മുന്തി നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ടാവാം മറ്റൊന്നും മനസ്സിലേക്ക് വരുന്നില്ല....... അവളാ വള പൊട്ടുകളിലൂടെ കൈ വിരലുകൾ നീക്കുമ്പോൾ കണ്ണ് നീർ തുള്ളികൾ ഇറ്റി വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... കണ്ണ് നീർ കാഴ്ച കൾക്ക് മേൽ പാട തീർത്തപ്പോഴും അവൾ കണ്ണുകളുയർത്തി ഋതിനെയൊന്ന് നോക്കി.... ചോര തങ്ങി നിൽക്കുന്ന അവന്റെ മുഖത്തെ മുറിപ്പാടുകളിൽ പിടിച്ച് അവനവളെയൊന്ന് നോക്കി.... അപ്പോഴും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അതേ അഗ്നി ആളി കത്തുന്നത് അവന് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു ..... ഋതിന് ശെരിക്കും അവളെ മനസ്സിലായില്ല..... ഇതിലേറെ അവളെ താൻ പല തവണ ഉപദ്രവിച്ചിട്ടുണ്ട്.... അന്നൊന്നും പ്രതികരിക്കാത്തവൾ കേവലം നാല് വളകൾക്ക് വേണ്ടി ഇത്ര മേൽ മാറിയതെങ്ങനെ യെന്ന് അവന് ആലോചിച്ചിട്ട് പിടി കിട്ടുന്നില്ലായിരുന്നു.......... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ