#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 THE NIGHT OF VIYYUR ( Based On True Events,കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… വർഷം 1953. തൃശ്ശൂർ ജില്ലയിലെ വിയ്യൂരിലുള്ള 'പൂമല' തറവാട് അന്ന് തിരക്കുകളുടെ കേന്ദ്രമായിരുന്നു. ഇടതൂർന്ന തെങ്ങിൻ തോപ്പുകളും, ജാതിക്ക മരങ്ങളും, അങ്ങിങ്ങായി വാഴത്തോട്ടങ്ങളും നിറഞ്ഞ വിശാലമായ പറമ്പും പാടശേഖരങ്ങളും ആ കുടുംബത്തിന്റെ സമ്പന്നത വിളിച്ചോതി. അന്ന് ആ തറവാടിന്റെ കാരണവരായിരുന്ന ബിജു ജോൺ തന്റെ തടിയൻ ചാരുകസേരയിൽ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു. അന്നത്തെ കാലത്ത് കൊച്ചിയിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച വലിയൊരു വാൾ ചുമരിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്നു, അതിന്റെ തിളക്കം ബിജുവിന്റെ അധികാരത്തെയും പാരമ്പര്യത്തെയും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. …… സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറ് ചെരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം തുടങ്ങിയ തേങ്ങാപ്പൊളിക്കൽ ഇനിയും തീർന്നിരുന്നില്ല. പണിക്കാർ തെങ്ങിൻ ചുവട്ടിലിരുന്ന് ചിരട്ടകൾ തമ്മിൽ ഉരച്ച് തേങ്ങ പൊളിക്കുന്ന ശബ്ദവും അവരുടെ വർത്തമാനങ്ങളും ആ സായാഹ്നത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക താളം നൽകി. ബിജുവിന്റെ എട്ടു വയസ്സുകാരി മകൾ സാറ, നിലത്ത് ഒരു ചെറിയ കളിപ്പാട്ടവണ്ടിയുമായി അപ്പന്റെ കാൽക്കീഴിൽ കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ചിരിയുടെ നേർത്ത ശബ്ദം പറമ്പിലെ കിളികളുടെ കലപില ശബ്ദത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നു. "മേരി, നേരം ഇരുട്ടുന്നു, വേഗം കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം കോരി വെച്ചോ," ബിജു ജോൺ അടുക്കള ഭാഗത്തുണ്ടായിരുന്ന മേരിയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. മേരി, വർഷങ്ങളായി ഈ വീട്ടിലെ പണിക്കാരിയാണ്. കറുത്ത് മെലിഞ്ഞ ശരീരവും ചുറുചുറുക്കുമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ. എല്ലാ ദിവസവും നേരത്തെ വന്ന് വീട് വൃത്തിയാക്കുകയും പറമ്പ് തൂക്കുകയും കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം കോരുകയുമെല്ലാം മേരിയുടെ പതിവാണ്. പക്ഷേ, അന്നത്തെ ദിവസം തേങ്ങാപ്പൊളിക്കലിന്റെ മേൽനോട്ടം വഹിക്കേണ്ടിയിരുന്നത് മേരിയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം കോരാൻ അവൾക്ക് സാധിച്ചിരുന്നില്ല. "ആയിക്കോട്ടെ മൂപ്പിനെ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ പോകാം," മേരി മറുപടി പറഞ്ഞു. പാത്രങ്ങളുമെടുത്ത് കിണറ്റിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മേരിയുടെ മനസ്സിൽ നേരം ഇരുട്ടുന്നത് ഒരു ചെറിയ പേടിയുണ്ടാക്കി. ആ തറവാടിന്റെ കിണർ പറമ്പിന്റെ ഏറ്റവും അങ്ങേ അറ്റത്തായിരുന്നു. ഏകദേശം നൂറടിയിലേറെ ദൂരമുണ്ട് വീട്ടിൽ നിന്ന് അവിടേക്ക്. സന്ധ്യാസമയങ്ങളിൽ കാവും കുളവുമൊക്കെയുള്ള ആ വഴിയിലൂടെ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകുന്നത് മേരിക്ക് അത്ര ഇഷ്ടമുള്ള കാര്യമായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും, വീട്ടിലെ ജോലികൾക്ക് അതൊരിക്കലും തടസ്സമായിരുന്നില്ല. നേരം ഇരുണ്ടു, ചുവന്ന നിറം മാഞ്ഞ് നീലനിറം ആകാശത്ത് പടർന്നു. വിളക്കുകൾ കത്തിക്കാൻ നേരമായി. സാറ കളിയൊക്കെ മതിയാക്കി അപ്പന്റെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു. ബിജുവും പണിക്കാരും ഓരോ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. സമയം കുറേ കഴിഞ്ഞിട്ടും മേരിയെ കാണാതായപ്പോൾ ബിജുവിന് ചെറിയൊരു ആശങ്ക തോന്നി. "ഇവളെന്താ ഇത്ര വൈകുന്നത്? ഇത്ര നേരമായിട്ടും വെള്ളം കോരി തീർന്നില്ലേ?" അയാൾ സ്വയം ചോദിച്ചു. അയാൾ തന്റെ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ്, പറമ്പിന്റെ ഇരുണ്ട കോണിൽ നിന്ന് ഒരു രൂപം വരുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. അത് മേരിയായിരുന്നു. കൈയിൽ വെള്ളം കോരുന്ന പാത്രമില്ല, . പക്ഷേ, അവളുടെ നടത്തത്തിൽ എന്തോ ഒരു പന്തികേട്. ഒരുവശം ചരിഞ്ഞ്, ഞൊണ്ടുന്നത് പോലെ, പക്ഷേ അതിവേഗത്തിൽ അവൾ അടുത്തേക്ക് വരുന്നു. ബിജുവിന് അത്ഭുതമായി. ‘അസുഖമൊന്നുമില്ലാത്ത മേരിക്ക് എന്തുപറ്റി?’ മേരി അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ ബിജുവിന്റെ മൂക്കിലേക്ക് ഒരു വല്ലാത്ത ഗന്ധം തുളച്ചുകയറി. ചീഞ്ഞ മണ്ണും കരിഞ്ഞ ചപ്പിലകളും കലർന്ന ഒരുതരം ദുർഗന്ധം. അയാൾക്ക് നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "ഇതെന്താ മേരി, നീ ഞൊണ്ടി വരുന്നത്? കയ്യിലെ പാത്രം എവിടെ?" ബിജുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പതിവില്ലാത്തൊരു ഗൗരവം കലർന്നു. അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പകരം, അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വിചിത്രമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു. അത് മേരിയുടെ പതിവ് ചിരിയായിരുന്നില്ല. ഒരുതരം പരിഹാസവും ദുഷ്ടതയും നിറഞ്ഞ ഭാവം. ബിജുവിന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ കാൽപ്പാദങ്ങളിലേക്ക് നീണ്ടു. സാധാരണ നടക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നില്ല. കാൽവിരലുകൾ നിലത്ത് അമർന്ന്, ഒരു തരം പിടിച്ചുകെട്ടിയ നടത്തം. ശരീരമാകെ ഒരു തരം വിറയൽ. "വെള്ളമെവിടെ മേരി?" ബിജു വീണ്ടും ചോദിച്ചു. അയാളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ ഭയം കൂടുകൂട്ടിത്തുടങ്ങി. തറവാട്ടിലെ മറ്റു പണിക്കാരും ഈ കാഴ്ച കണ്ട് പരസ്പരം നോക്കി. അവർ പതിയെ മേരിയിൽ നിന്ന് അകന്നുമാറി. മേരി തലയുയർത്തി ബിജുവിനെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ തീക്ഷ്ണമായ ഒരു തിളക്കം. അവളുടെ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നപ്പോൾ ബിജു ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി. അത് മേരിയുടേതല്ലായിരുന്നു. വരണ്ട മരക്കഷണങ്ങൾ തമ്മിൽ ഉരസുന്നത് പോലെയുള്ള, അല്ലെങ്കിൽ പാറപ്പുറത്ത് ചിരട്ട ഉരയ്ക്കുന്നത് പോലെയുള്ള ഒരു കർക്കശമായ ശബ്ദം! ഒരുതരം ഭീകരമായ ശബ്ദം! "വെള്ളം ഞാൻ പിന്നെ കോരാം... മൂപ്പിനെ..." അവൾ പറഞ്ഞു തീർന്നതും ബിജുവിന്റെ കണ്മുന്നിൽ വെച്ച് ആ രൂപം വികസിക്കാൻ തുടങ്ങി. അത് മേരിയുടെ ശരീരമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവളുടെ ശരീരം പെട്ടെന്ന് വികസിക്കുകയും ഉയരത്തിലേക്ക് കുതിക്കുകയും ചെയ്തു. അഞ്ചടി ഉയരമുള്ള മേരി നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ആറടിയും കടന്ന്, ഏഴടിയോളം ഉയരമുള്ള ഒരു കൂറ്റൻ രൂപമായി മാറി! അവളുടെ കൈകാലുകൾക്ക് നീളം വെച്ചു. ചർമ്മം ഇരുണ്ടു. ബിജു ജോൺ ആ കാഴ്ച കണ്ട് ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. അയാൾ അറിയാതെ തന്റെ പോക്കറ്റിലിരുന്ന കൊന്ത മുറുകെ പിടിച്ചു. ക്രിസ്ത്യൻ വിശ്വാസിയായ അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി, ഇത് വെറുമൊരു സാധാരണ സംഭവമല്ലെന്ന്. സാറ, ഈ കാഴ്ച കണ്ട് പേടിച്ച് അപ്പന്റെ കാലിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചു നിന്നു. "സാറേ, അകത്തോട്ട് ഓടിക്കോ!" ബിജു മകളെ മുറിയിലേക്ക് തള്ളി. " വാതിൽ അടച്ച് കുറ്റിയിട്ടോ! മുറ്റത്ത് പണി എടുത്തിരുന്നവർ ഭയം കൊണ്ട് വിറച്ച് പിന്തിരിഞ്ഞു. ചിലർ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് തറവാടിന്റെ അകത്തേക്ക് ഓടി. ബിജു ജോൺ ആ ഭീകരരൂപത്തിന് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി ഉറക്കെ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തുടങ്ങി. അയാൾ തന്റെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ ഉറച്ചുനിന്നു . "നസ്രായനായ യേശുവിന്റെ നാമത്തിൽ...ഞാൻ പറയുന്നു പിശാചേ, നീ ഈ സ്ഥലം വിട്ടുപോ!" അടുത്ത നിമിഷം കണ്ടത് അവിശ്വസനീയമായ കാഴ്ചയായിരുന്നു. ആ കൂറ്റൻ രൂപം പെട്ടെന്ന് ഒരു തീപ്പന്തമായി മാറി! ഒരു സ്ഫോടനമെന്നോണം ആളിപ്പടർന്ന ആ തീജ്വാല സെക്കന്റുകൾക്കുള്ളിൽ ചാരമോ പുകയോ ബാക്കിവെക്കാതെ വായുവിൽ അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതായി. അപ്രത്യക്ഷമായ ആ രൂപം നിന്ന സ്ഥലത്ത് മാത്രം കരിഞ്ഞ മണ്ണിന്റെയും ചപ്പിലകളുടെയും രൂക്ഷമായ ഗന്ധം തങ്ങിനിന്നു ……. മുറ്റത്ത് ഭയാനകമായ നിശബ്ദത പടർന്നു. ഭയന്ന് വിറച്ച പണിക്കാർ അങ്ങിങ്ങായി നിന്നു. ബിജു ജോൺ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. അയാളുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞു. ഹൃദയം പെരുമ്പറ കൊട്ടുന്നത് പോലെ മിടിച്ചു. കണ്ടത് ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നോ അതോ യാഥാർത്ഥ്യമോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനാകാതെ എല്ലാവരും അന്താളിച്ചു നിന്നു. അപ്പോഴാണ് പറമ്പിന്റെ അറ്റത്തുനിന്ന് വീണ്ടും ഒരു രൂപം വരുന്നത്. ഇത്തവണ പതിഞ്ഞ താളത്തിൽ, കിണറ്റിൻകരയിൽ നിന്ന് വെള്ളപ്പാത്രവുമായി ഒരു സ്ത്രീ നടന്നു വരുന്നു. ഒന്നിനും അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ, കിതച്ചുകൊണ്ട്... അത് യഥാർത്ഥ മേരിയായിരുന്നു. "ക്ഷമിക്കണം മൂപ്പിനെ, കിണറ്റിൻകരയിൽ നിന്നപ്പോൾ ചെറിയൊരു തലചുറ്റൽ... അതാ വൈകിയത്," മേരി കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം വിളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. "നാളെ ഞാൻ ജോലിക്ക് വരില്ല, മൂപ്പിനെ... ഒരു ചെറിയ അസുഖം പോലെ." ബിജു ജോൺ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. അയാൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു, ആദ്യം വന്നത് മേരിയല്ലെന്ന്. വിയ്യൂരിലെ ആ പഴയ മണ്ണിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഏതോ അദൃശ്യശക്തിയാണതെന്ന്. ആ പ്രദേശം കാലങ്ങളായി പല കഥകൾക്കും സാക്ഷ്യം വഹിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അയാൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി ബിജു ജോൺ തന്റെ തടിയൻ ഡയറിയിൽ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചു "മനുഷ്യർ കാണാത്ത ഒരു ലോകം നമുക്ക് ചുറ്റുമുണ്ട്. വെളിച്ചം അണയുമ്പോൾ മാത്രം ഉണരുന്ന, നമുക്ക് വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ശക്തികളുള്ള ഒരു ലോകം." ……. അടുത്ത ദിവസം മേരി ജോലിക്ക് വന്നില്ല. ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷമാണ് അവൾ വീണ്ടും ജോലിക്ക് എത്തുന്നത്. അവൾക്ക് തലചുറ്റൽ വന്ന് ബോധംകെട്ട് കിണറ്റിൻകരയിൽ വീണുപോയിരുന്നു എന്നും, അടുത്ത പറമ്പിലെ ആളാണ് തന്നെ കണ്ടുപിടിച്ച് വീട്ടിലെത്തിച്ചതെന്നും അവൾ പറഞ്ഞു. മേരിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നത് ഇത്രമാത്രം. പക്ഷേ, ആ വീട്ടിലെ ആരും മേരിയോട് നടന്ന സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. എങ്കിലും, ആ രാത്രിയിലെ കാഴ്ച അവരുടെ മനസ്സിൽ ഒരു പേടിസ്വപ്നമായി എന്നും അവശേഷിച്ചു. തൃശ്ശൂരിലെ വിയ്യൂരിലെ ആ തറവാട്ടിലെ രാത്രികളിൽ പിന്നീട് എപ്പോഴും ഒരുതരം ഭയം തളംകെട്ടി നിന്നു. ആരുടെയും ഉറക്കെ ഉള്ള ചിരികൾ കേൾക്കാൻ കഴിയാതെയായി. ബിജു ജോൺ ആ സംഭവത്തിനു ശേഷം എല്ലാ വർഷവും മുടക്കമില്ലാതെ പ്രത്യേക പ്രാർത്ഥനകളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും തറവാട്ടിൽ നടത്തിയിരുന്നു. അയാള്‍ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു, അവർ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ലെന്ന്. ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ എപ്പോഴും ഒരു നിഴൽ അവരെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടെന്ന്. …….. End .