"सोलापूर-अक्कलकोट हायवे आणि रात्रीचे १२ लुटारू"
ही घटना आहे प्रकाश आणि त्याच्या कुटुंबाची. प्रकाश मुंबईहून अक्कलकोटला स्वामींच्या दर्शनासाठी निघाला होता. सोबत त्याची पत्नी मेघा आणि ७ वर्षांचा मुलगा आर्यन होता.
प्रवासात उशीर झाल्यामुळे सोलापूर ओलांडायला त्यांना रात्रीचे १:३० वाजले. अक्कलकोट अजून ४० किलोमीटर दूर होते. रस्ता एकदम सामसूम आणि काळोखात बुडालेला होता. आजूबाजूला फक्त काटेरी झुडपे आणि ओसाड रान होतं.
गाडी वेगात होती. अचानक एका वळणावर, प्रकाशला रस्त्याच्या मधोमध मोठे दगड मांडून ठेवलेले दिसले.
त्याने जोरात ब्रेक दाबला.
कर्रर्रर्र......! गाडी दगडांच्या अगदी जवळ जाऊन थांबली.
प्रकाशला संशय आला. ही नक्कीच लुटारूंची पद्धत होती. त्याने रिव्हर्स घेण्याचा प्रयत्न केला, पण...
गाडीच्या मागच्या काचेवर जोरात फटका बसला!
धडाम!
प्रकाशने आरशात पाहिलं. गाडीला चारही बाजूंनी ८-१० भयानक माणसांनी घेरलं होतं. त्यांच्या हातात कोयते, सळ्या आणि लाकडी दांडके होते.
त्यांचे चेहरे रुमालाने बांधलेले होते, फक्त क्रूर डोळे दिसत होते.
एकाने ड्रायव्हर सीटची काच फोडली. काचांचे तुकडे प्रकाशच्या अंगावर पडले.
"दरवाजा उघड! नाहीतर सगळ्यांना कापून टाकेन!" तो लुटारू ओरडला.
मेघा आणि आर्यन भीतीने रडू लागले. प्रकाशने हात जोडले, "भाऊ, पैसे घ्या, दागिने घ्या, पण आम्हाला मारू नका."
पण ते ऐकण्याच्या मनस्थितीत नव्हते. एकाने प्रकाशला कॉलर पकडून बाहेर खेचलं आणि जमिनीवर पाडलं. दुसऱ्याने मेघाच्या गळ्यातील मंगळसूत्र ओढायला सुरुवात केली.
प्रकाश हतबल झाला होता. डोळ्यासमोर मृत्यू दिसत होता.
त्याच्याकडे प्रतिकार करायला काहीच नव्हतं.
त्याने जमिनीवर पडल्या पडल्या, रक्ताळलेल्या हातांनी माती पकडली आणि डोळे मिटून आर्त हाक मारली:
"स्वामी... तुमच्या दर्शनाला आलो होतो, आता तुम्हीच बघा काय ते! अनन्यभावे शरण तुला..."
त्या लुटारूंनी प्रकाशवर वार करण्यासाठी कोयता उगारलाच होता.
तेवढ्यात...
त्या काळोखात, गाडीच्या हेडलाईटच्या प्रकाशात एक विचित्र गोष्ट घडली.
जो लुटारू प्रकाशवर वार करणार होता, त्याचा हात हवेतच थिजला.
त्याचे डोळे फाटले. तो प्रकाशच्या मागे बघत होता.
त्याच्या तोंडून शब्द फुटत नव्हते. तो फक्त "बा... बा... बाप रे!" एवढंच ओरडला.
बाकीच्या लुटारूंनीही प्रकाशच्या मागे पाहिलं आणि त्यांच्याही हातातले कोयते गळून पडले.
जे क्रूर लुटारू मगाशी जीवाची पर्वा करत नव्हते, ते आता लहान मुलासारखे किंचाळत सैरावैरा पळू लागले!
काहीजण काटेरी झुडपात पडले, काहीजण गाडीला धडकले, पण कोणालाच मागे वळून बघायची हिंमत नव्हती.
अवघ्या १० सेकंदात सगळे लुटारू गायब झाले!
प्रकाशला काहीच कळलं नाही. त्याने मागे वळून पाहिलं.
तिथे कोणीच नव्हतं. फक्त ओसाड रस्ता आणि वारा वाहत होता.
प्रकाशने घाईघाईने गाडीत बसून गाडी सुसाट पळवली आणि थेट अक्कलकोट पोलीस स्टेशन गाठलं.
पोलिसांनी प्रकाशची तक्रार नोंदवून घेतली आणि लगेच त्या स्पॉटवर टीम पाठवली.
दुसऱ्या दिवशी सकाळी पोलिसांचा प्रकाशला फोन आला.
"साहेब, तुम्ही नशीबवान आहात! आम्ही त्या टोळीतल्या दोघांना पकडलं आहे. ते अट्टल गुन्हेगार आहेत, त्यांनी अनेक खून केले आहेत."
प्रकाशने विचारलं, "पण साहेब, ते पळून का गेले? माझ्याकडे तर काहीच हत्यार नव्हतं."
पोलिसांनी जे उत्तर दिलं, ते ऐकून प्रकाशच्या पायाखालची जमीन सरकली.
इन्स्पेक्टर म्हणाले:
"आम्ही त्यांना हेच विचारलं. तर ते थरथर कापत म्हणाले की, जेव्हा ते तुमच्यावर वार करणार होते, तेव्हा तुमच्या गाडीच्या छतावर त्यांना एक १० फुटांचा, धिप्पाड, जटाधारी माणूस उभा असलेला दिसला! त्याचे डोळे आगीसारखे लाल होते आणि हातात एक प्रचंड त्रिशूळ होतं. त्याने फक्त एकदा हुंकार भरली, तर त्या लुटारूंचे कान बधीर झाले. त्यांना वाटलं तो 'राक्षस' त्यांना खाऊन टाकेल, म्हणून ते जीव वाचवून पळाले."
प्रकाशला आठवलं, त्या क्षणी तिथे कोणीच नव्हतं... पण तरीही तिथे 'कोणीतरी' होतं.
ज्या मातीवर प्रकाशने डोकं टेकलं होतं, ती साधी माती नव्हती, तर ती भक्ताच्या रक्षणासाठी आलेली स्वामींची साक्ष होती.
तुम्ही एकटे आहात, असं तुम्हाला वाटतं तेव्हा तुमची सर्वात मोठी चूक असते. कारण स्वामींची 'सावली' नेहमीच तुमच्या डोक्यावर असते, फक्त ती संकटाच्या वेळीच 'दृष्टी'स पडते.
|| अशक्य ही शक्य करतील स्वामी || #श्री स्वामी समर्थ 🙏
