#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 മായാ വിലാസം( based on True events) ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… വർഷം 2012. കോഴിക്കോട് നഗരത്തിന്റെ പുകമറകളിൽ നിന്നും മാറി വെള്ളിമാടുകുന്ന് ഭാഗത്തെ ഒരു കുന്നിൻചരിവിലായിരുന്നു മായാവിലാസം എന്ന ആ പഴയ വീട്. എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിദ്യാർത്ഥികളായ നിസാർ, കൃഷ്ണകുമാർ, ഷമീർ, സാമുവൽ, അലി എന്നിവർ അവിടെ താമസം തുടങ്ങുന്നത് ആ വീടിന്റെ വലിപ്പവും കുറഞ്ഞ വാടകയും കണ്ടിട്ടാണ്. ഏകദേശം 40 സെന്റ് വരുന്ന പറമ്പിന് നടുവിൽ, പായൽ പിടിച്ച ചുമരുകളും കരിങ്കൽ തൂണുകളുമുള്ള ആ വീട് കണ്ടാൽ ആരും ഒന്ന് ഭയപ്പെടും. വീടിന്റെ മുൻവശത്ത് വലിയൊരു സിറ്റൗട്ടും അതിന് മുകളിൽ മരത്തിൽ തീർത്ത മനോഹരമായ ഒരു പൂമുഖവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അകത്തേക്ക് കയറിയാൽ ഇരുളടഞ്ഞ ഇടനാഴികൾ. മുകളിൽ മച്ചും, താഴെ വലിയ അറകളും പത്തായങ്ങളുമുള്ള ആ തറവാട് ഒരു കാലത്ത് വലിയൊരു പ്രതാപത്തിന്റെ കഥ പറയുന്നതായിരുന്നു. അവിടെ ഏതാണ്ട് 30 കുട്ടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു ഹോസ്റ്റൽ വാർഡൻ പിള്ളേച്ചൻ ഒരു വിചിത്ര മനുഷ്യനായിരുന്നു. "രാത്രി ഒമ്പത് മണി കഴിഞ്ഞാൽ ആരും പുറത്തെ ബാത്ത്റൂമിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് പോകരുത്, പിന്നെ ആ തട്ടിൻപുറത്തെ ഏണിയിൽ ആരും തൊടരുത്" എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ ആദ്യത്തെ താക്കീത്. …… താമസം തുടങ്ങി ആദ്യത്തെ ഒരാഴ്ച സമാധാനപരമായിരുന്നു. എന്നാൽ പതുക്കെ ഓരോന്നായി തുടങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഒരു രാത്രി പകുതിയിൽ ഉറക്കം ഉണർന്ന ഷമീർ കേട്ടത് മുകളിലെ തട്ടിൻപുറത്ത് ആരോ ഭാരമുള്ള പെട്ടികൾ വലിച്ചിഴയ്ക്കുന്ന ശബ്ദമാണ്. "എടാ നിസാർ, മുകളിൽ പിള്ളേച്ചൻ ആണോ?" ഷമീർ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു. "ഒന്ന് പോടാ, പിള്ളേച്ചൻ താഴെ റൂമിൽ സുഖമായി ഉറങ്ങുന്നുണ്ടാകും. വല്ല എലിയോ മറ്റോ ആയിരിക്കും," നിസാർ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി പറഞ്ഞു. പക്ഷേ അത് എലിയല്ലെന്ന് അവർക്ക് വൈകാതെ മനസ്സിലായി. അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ രാത്രിയിൽ ആരെങ്കിലും നടക്കുമ്പോൾ മരത്തിന്റെ പലകകൾ കരയുന്നത് പോലുള്ള ക്രീ... ക്രീ...ശബ്ദങ്ങൾ അവർ സ്ഥിരമായി കേട്ടുതുടങ്ങി. ഒരിക്കൽ പകൽ സമയത്ത് ആരും ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ആ തട്ടിൻപുറത്തേക്ക് ഒളിഞ്ഞുനോക്കിയ കൃഷ്ണകുമാർ കണ്ടത്, വായുവിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്ന മാറാലകൾക്കിടയിൽ തിളങ്ങുന്ന രണ്ടു കണ്ണുകൾ പോലെ എന്തോ ഒന്ന് തന്നെ നോക്കുന്നതാണ്. അവൻ പേടിച്ച് താഴെ വീണു. ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം ഹോസ്റ്റലിലെ ഭൂരിഭാഗം കുട്ടികളും വീട്ടിൽ പോയിരുന്നു. നിസാർ, കൃഷ്ണകുമാർ, ഷമീർ, സാമുവൽ, അലി എന്നിവർ മാത്രം അവിടെ ശേഷിച്ചു. പതിവുപോലെ അന്നേദിവസം രാത്രി 8 മണിയോടെ കറണ്ട് പോയി. ജനലുകൾക്ക് പുറത്ത് കാറ്റും മഴയും ശക്തി പ്രാപിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. മുറിയുടെ നടുവിൽ ഒരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചുവെച്ച് അവർ വട്ടത്തിലിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിലെ ഭയം മാറ്റാൻ നിസാർ പതിവുപോലെ തന്റെ ആവനാഴിയിലെ പ്രേതകഥകൾ ഓരോന്നായി പുറത്തെടുത്തു. "നിങ്ങൾക്കറിയാമോ, ഈ വീടിന്റെ ഓണറുടെ മകൾ ഒരു വയലിനിസ്റ്റ് ആയിരുന്നു. ഒരു മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ അവൾ ഈ തട്ടിൻപുറത്ത് വെച്ച് മരണപ്പെട്ടു. അവളുടെ വയലിൻ ഇന്നും അവിടെ എവിടെയോ ഉണ്ടെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. മഴയുള്ള രാത്രികളിൽ അവൾ ആ വയലിൻ വായിക്കുമെന്ന് നാട്ടുകാർ പറയാറുണ്ട്..." നിസാർ കഥ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും, എവിടെ നിന്നോ കാറ്റിൽ ഒഴുകിവരുന്നതുപോലെ ദീനമായ ഒരു സംഗീതം കേട്ടു. വയലിൻ മീട്ടുന്ന ശബ്ദം! അഞ്ച് പേരും പരസ്പരം നോക്കി ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു. ആ ശബ്ദം പുറത്തെ പറമ്പിൽ നിന്നോ തട്ടിൻപുറത്ത് നിന്നോ വരുന്നത് എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. പെട്ടെന്ന് മുറിക്കുള്ളിലെ താപനില കുറഞ്ഞതുപോലെ എല്ലാവർക്കും തോന്നി. സാമുവൽ ജനലിന് മുകളിൽ വായുസഞ്ചാരത്തിനായി നിർമ്മിച്ച വെന്റിലേഷനിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ, ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു നീല വെളിച്ചം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതൊരു ടോർച്ച് വെളിച്ചമായിരുന്നില്ല. ഒരു പന്തിന്റെ വലിപ്പമുള്ള, ദ്രാവകം പോലെ തിളങ്ങുന്ന ഒരു നീല ഗോളം. അത് വായുവിൽ ഒഴുകി വെന്റിലേഷൻ ഗ്ലാസിന് തൊട്ടടുത്തെത്തി. ഗ്ലാസിന് മറുവശത്ത് അത് വട്ടത്തിൽ കറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഉള്ളിൽ നിന്നും ആരോ വെളിച്ചം കൊണ്ട് ഗ്ലാസിൽ വരയ്ക്കുന്നത് പോലെ! "ഡാ അലീ... അത് നോക്ക്!" സാമുവലിന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു. അലി എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് തന്റെ ടോർച്ച് ആ വെളിച്ചത്തിന് നേരെ തെളിച്ചു. എന്നാൽ വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, അലിയുടെ ടോർച്ച് വെളിച്ചം ആ നീലഗോളത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി ഭിത്തിയിൽ പതിച്ചു. ആ നീല വെളിച്ചത്തിന് ഒരു ഭൗതിക രൂപമില്ലായിരുന്നു! പെട്ടെന്ന് ആ നീലഗോളം വെന്റിലേഷനിൽ നിന്നും അകന്നുമാറി, മുകളിലേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി. അതേ നിമിഷം തന്നെ വീടിന്റെ പുറകിലെ പറമ്പിൽ നിന്നും ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചങ്ക് തകർന്നുള്ള അലർച്ച കേട്ടു. അത് കേവലം ഒരു നിലവിളിയായിരുന്നില്ല, സഹായത്തിനായുള്ള അവസാനത്തെ നിലവിളി പോലെ തോന്നി. …… അഞ്ച് പേരും ബാറ്റും സ്റ്റമ്പുമായി പുറത്തേക്ക് ഓടി. മഴ നനഞ്ഞ് അവർ പുറകിലെ മതിലിനടുത്തെത്തി. അയൽപക്കത്തെ വീട്ടിലെ പെൺകുട്ടി ഗീത, മതിലിന് താഴെ ബോധമില്ലാതെ വീണു കിടക്കുന്നു. അവളുടെ വീട്ടുകാർ ബഹളം കേട്ട് അങ്ങോട്ട് ഓടിവന്നു. "എന്റെ മകൾക്ക് എന്തോ കണ്ടു പേടിച്ചതാണ്!" അവളുടെ അച്ഛൻ നിലവിളിച്ചു. ഗീതയെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ അവൾ ബോധക്ഷയത്തിനിടയിലും വിരൽ ചൂണ്ടിയിരുന്നത് ഹോസ്റ്റലിന്റെ മുകളിലെ വലിയ കറുത്ത വാട്ടർ ടാങ്കിന് നേരെയായിരുന്നു. അവിടെ ഇരുട്ടിൽ ഒന്നും കാണാനില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും അവിടെ ആരോ ഒളിച്ചിരുന്നു അവരെ പരിഹസിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. …… അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ പിള്ളേച്ചൻ സ്ഥലത്തില്ലാത്ത സമയം നോക്കി നിസാറും കൃഷ്ണകുമാറും ആ നിരോധിക്കപ്പെട്ട തട്ടിൻപുറത്ത് കയറാൻ തീരുമാനിച്ചു. വിളക്കുമായി അവർ മുകളിലെത്തി. പൊടിയും മാറാലയും നിറഞ്ഞ ആ സ്ഥലത്ത് പഴയ കസേരകളും പത്തായങ്ങളും ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. അവിടെ, വെന്റിലേഷന് കൃത്യം മുകളിലുള്ള ഒരു മൂലയിൽ അവർ അത് കണ്ടു. ഒരു പഴയ വയലിൻ പെട്ടി. അത് തുറന്നപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ട് ദ്രവിച്ച ഒരു വയലിൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് അതല്ല. ആ വയലിന്റെ തടിക്കു മുകളിൽ ഒരു പുതിയ അടയാളം ഉണ്ടായിരുന്നു. കൃത്യം ഒരു 25 പൈസ നാണയത്തിന്റെ വലിപ്പത്തിൽ കരിഞ്ഞ ഒരു അടയാളം! രാത്രിയിൽ അവർ കണ്ട ആ നീല വെളിച്ചം അവിടെ വിശ്രമിച്ചിരുന്നു എന്നതിന്റെ ഏക തെളിവ് അതായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു കാറ്റ് ആ തട്ടിൻപുറത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി. മരത്തിന്റെ പാളികൾക്കിടയിലൂടെ വന്ന ആ കാറ്റിൽ ആരെങ്കിലും തന്റെ ചെവിയിൽ മൂളുന്നത് പോലെ കൃഷ്ണകുമാറിന് തോന്നി. …… ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം അവിടെ താമസിക്കാൻ അവർക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായില്ല. ഒരാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ അവർ താമസം മാറി. എന്നാൽ ഇറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ ഗീതയെ അവർ പോയി കണ്ടു. അവൾ പതുക്കെ സുഖം പ്രാപിച്ചു വരികയായിരുന്നു. അവൾ പറഞ്ഞ കാര്യം അവരെ ഞെട്ടിച്ചു "ഞാൻ കണ്ടത് ആ വെളിച്ചമല്ല. ആ വെളിച്ചത്തിന്റെ നടുവിൽ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖമുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ആ ഹോസ്റ്റലിന്റെ വാട്ടർ ടാങ്കിന് മുകളിൽ ഇരുന്ന് ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് അവിടെ തന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട എന്തോ ഒന്ന് തിരിച്ചു കിട്ടിയ സന്തോഷമായിരുന്നു." …….. ഇന്നും ആ നീലവെളിച്ചം ഒരു വലിയ ചോദ്യചിഹ്നമായി നിലനിൽക്കുന്നു. ഒരുപക്ഷേ ആ പഴയ വയലിൻന്റെ ഉടമ ഇന്നും ആ തറവാടിന്റെ ഇരുട്ടിൽ തന്റെ സംഗീതം തിരയുന്നുണ്ടാകാം. End