जे लोक म्हणतात की मंत्रोच्चाराने समुद्र आटतो, ग्रहांची दिशा बदलते, पृथ्वी २१ वेळा निष्क्रिय करता येते — तेच लोक आज UGC सारख्या कायद्याला घाबरत आहेत, हा विरोधाभास नाही का? जर शब्दांमध्ये इतकी शक्ती असेल की निसर्गाचे नियम बदलतील, तर एका शैक्षणिक कायद्यामुळे एवढी भीती का? इथे प्रश्न श्रद्धेचा नाही, प्रश्न तर्काचा आहे. UGC कायदा म्हणजे शिक्षणात एकसमान निकष, गुणवत्ता, पारदर्शकता आणि जबाबदारी आणण्याचा प्रयत्न. शिक्षणसंस्था नियमांनुसार चालाव्यात, विद्यार्थ्यांचे हक्क सुरक्षित राहावेत, अभ्यासक्रम वैज्ञानिक आणि आधुनिक असावेत — यासाठी कायदे बनतात. मग त्यात भीती कसली? खरं म्हणजे जेव्हा व्यवस्था पारदर्शक होते, तेव्हा अनियंत्रित सत्ता कमी होते. जेव्हा गुणवत्ता मोजली जाते, तेव्हा दिखावा उघड होतो. जेव्हा प्रश्न विचारले जातात, तेव्हा अंधश्रद्धेला धक्का बसतो. इतिहास सांगतो — समाज पुढे गेला तो प्रश्न विचारण्यामुळे, तर्क लावण्यामुळे, विज्ञान स्वीकारण्यामुळे. समुद्र मंत्राने नाही, तर विज्ञानाने समजला. ग्रहांची दिशा प्रार्थनेने नाही, तर खगोलशास्त्राने #🏛️राजकारण #🔺भाजपा {[{-1}]} उलगडली. पृथ्वी निष्क्रिय नाही झाली, पण अज्ञान जरूर कमी होत गेलं. मग शिक्षण क्षेत्रात सुधारणा आणणाऱ्या कायद्याला विरोध का? कारण कायदा आला की हिशोब द्यावा लागतो. नियम आले की विशेषाधिकार कमी होतात. तर्क आला की भीती निर्माण होते — ज्यांचं अस्तित्वच अंधश्रद्धेवर उभं आहे त्यांना. आपण ठरवायचं आहे — आपण विज्ञानाच्या बाजूला उभं राहणार का, की अंधविश्वासाच्या? आपण शिक्षण मजबूत करणार का, की भावनांच्या नावाखाली त्याला कमकुवत ठेवणार? भावना महत्त्वाच्या आहेत, पण शिक्षण तर्कावर उभं असतं. संविधान आपल्याला विचार करण्याचा अधिकार देतं, प्रश्न विचारण्याचं स्वातंत्र्य देतं. म्हणून भीती नको — चर्चा हवी. आंधळा विरोध नको — तथ्यांवर संवाद हवा. जय भीम। जय विज्ञान। जय मानवता। ✊📚