ଶୀର୍ଷକ _ଗେରସ୍ତ ସୁଖ ଆଇଡିଆ ବକ୍ସ ଥିମ୍ _ ସବୁ ଶୋଇଗଲା ପରେ   ଜୀବନରେ ଦୁଇଟି ଜିନିଷ Counting କରିବା ଛାଡି ଦିଅ ପ୍ରିୟା । ଗୋଟିଏ...ନିଜର ଦୁଃଖ ଆଉ ଅନ୍ୟର ସୁଖ,ତା'ପରେ ଦେଖିବ Life ଟା' କେତେ ସରଳ ସୁନ୍ଦର ହୋଇଯିବ । :ଚୁପ୍ କର ଅତନୁ..! ତୁମେ କଣ ଭାବୁଛ ଲାଇଫ ଟା' ଏତେ ସହଜ ..! ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରସ୍ତାବରେ ରାଜି ନୁହେଁ । :ପ୍ରିୟା ,ତମେ ଥରେ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ଜୀବନରେ କିଛି ସ୍ଥାୟୀତ୍ବ ନୁହେଁ। ଏଭଳିକି ମୁଁ କି ତୁମେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ। : ମୁଁ ଜାଣିଛି ଅତନୁ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ କେବେ ତ' ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭଳି ଚାହିଁ ନାହିଁ "ଗେରସ୍ତ ସୁଖ"। "ଛୁରୀରେ ଦେଇଥିବା ଆଘାତ ମିଳେଇ ଯାଇଥାଏ କିନ୍ତୁ କଥା ଦ୍ଵାରା ହୋଇଥିବା ଆଘାତ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ରହି ଯାଇଥାଏ।"ଏତିକି ମନେରଖ ଅତନୁ ! : ଠିକ୍ ଅଛି ତେବେ ତୁମେ ...? ମୁହଁକୁ ଛିଞ୍ଚାଡି ଶୟନ କକ୍ଷରୁ ବାହାରକୁ ଚାଲିଗଲେ ଅତନୁ ବାବୁ। ପତ୍ନୀ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଝରୁଛି ଅନବର୍ତ୍ତ ଗ୍ଲାନି ର ଅଶ୍ରୁ। ବାପା-ମା' ବିବାହ କରାଇବା ସମୟରେ କହିଥିଲେ ଯେ ମାଆ ରେ ତୁ ଯେମିତି ଝିଅ, ଅତନୁ ସେମିତି ଆମ ପୁଅ। ଆଉ ପୁଅଙ୍କ ଆଖିରେ କେବେ ଲୁହ ଦବୁନି।ମନକୁ କଷ୍ଟ ହେଲାଭଳି କଥା ପଦିଏ କହିବୁ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଆଜି ପ୍ରିୟା ଜୀବନ ଜଞ୍ଜାଳରେ ପଡ଼ି ଛଟପଟ ହେଉଛନ୍ତି। ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ହେଲେ ଅଛି ଦୁଇଟା ରାସ୍ତା। କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ କଣ୍ଟା ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ' ଅନ୍ୟଟି ଅଗ୍ନି ସମ ଖାଇ,ଯେଉଁଠି ଥରେ ପଡିଲେ ସେହି ଦଲ ଦଲ ପଙ୍କିଳ ରାସ୍ତାରୁ ବାହାରି ବାହାରକୁ ଯିବା କଠିନ ହୋଇପଡେ। ତେବେ ସେହି ପରିସ୍ଥିତି ରେ ପ୍ରିୟା କରିବେ ତ' କରିବେ କ'ଣ ? ଯେପରି ବୁଣିବ, ସେହିପରି ଅମଳ କରିବ। ସଂସ୍କୃତ ଭାଷାରେ କୁହା ଯାଏ.. "ଯଥା ୱାପସି ତଥା ଲପ୍ସିଶ୍ୟସି "। କର୍ମଫଳ ତୁମ ମିଳେ ନିରନ୍ତର   ବାଛ ବିଚାର ଯେ ନାହିଁ। ଅପକର୍ମ କରି କିପରି ଲଭିବ    ଲାଭ ଆଶା କର ନାହିଁ । ଅତନୁ ଓ ସିତୁନ ଦୁଇ ସାଙ୍ଗ। ବାଲ୍ୟ କାଳରୁ ନେଇ ଆଜୀବନ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ କେବେ ନିଜଠାରୁ ଅଲଗା କରି ରଖିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ମଇନ୍ଦିପୁର ର ଶ୍ରୀଜିଉ ଠାକୁରଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ତାହା ଏକ ଭୀଷଣ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଯାହାକୁ ସେ ନିଜେ ଭୋଗ କରିବା ସହିତ, ନିଜ ପରିବାରକୁ ମଧ୍ୟ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ ବୋଲି ସେ କେବେ ଅନୁମାନ କରିନଥିଲେ। ସମୟ ଗଡି ଚାଲିଲା। ମଇନ୍ଦିପୁର ହାଇସ୍କୁଲ ପାସ କରିବାପରେ ଅତନୁ ଏବଂ ସିତୁନ ଦୁହେଁ କଟକରେ ଆସି ନିଜର ଅଧ୍ୟୟନ କରିଲେ।ଧିରେ ଧିରେ ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଫିକା ପଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। ପାଠପଢା ସରିବାପରେ ଅତନୁ ମୁମ୍ବାଇ ଚାଲିଗଲା ଚାକିରୀ କରିବାକୁ ଏବଂ ସୀତୁନ ଗାଁରେ ରହି ବ୍ୟବସାୟ କରିଲା। ଦୁହେଁ ଦୁହିଁଙ୍କ ପରିବାର ଓ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଚାଲିଲେ।ଏହା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମେ ଅତନୁର ବିବାହ ପ୍ରସ୍ତାବ ଆସିଲା, ପାଖ ଗାଁ ହରିହରପୂର ରୁ। ଝିଅ ଦେଖା ସରିଲା। ପ୍ରିୟା ସହିତ ଅତନୁ ର ବିବାହ ସମୟ ନିର୍ଘଣ୍ଟ ହେଲା ଏବଂ ଖୁବ୍ ଆଡମ୍ବର ସହକାରେ ବିବାହ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା।   ଏହା ମଧ୍ୟରେ ସିତୁନ ମଧ୍ୟ ବ୍ୟବସାୟ ରେ ଖୁବ୍ ଲାଭ ଅର୍ଜ୍ଜନ କରି ଲାଭବାନ ହେଲା। ମଇନ୍ଦିପୁର ଗାଁରେ ସମସ୍ତେ ଜାଣିଲେ ଯେ ସିତୁନ ଜଣେ ସଫଳ ବ୍ୟବସାୟୀ।ଏଣେ ସମୟର ଘୋର ଅଭାବ । ବନ୍ଧୁ ଅତନୁ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ଠିକ୍ ରେ ସ୍ଥାପନ ହୋଇପାରୁନି।ବ୍ୟବସାୟ ଖୁବ୍ ଜୋର ସୋର ରେ ଚାଲିଲା।ଯାହାଦ୍ଵାରା ସିତୁନକୁ ଅନେକ ସମୟ ବାହାରେ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିଲା। ତାରି ମଧ୍ୟରେ ଅତନୁ ମଧ୍ୟ ଶିତୁନ ଠାରୁ ଢେର ଦୂରତା ବଜାୟ ରଖିଲା କାରଣ ପିଲାବେଳେ ଠାକୁରଙ୍କ ପାଖରେଦେଇଥିବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ପାଇଁ ସେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଲା। ମନର ଥିବା ଅକୁହା କଥା କହିବ କିପରି! କଥାରେ ଅଛି ନାଁ "ଅ-ଜାଗା ଘାଆ ଦେଖି ହୁଏନି କି ଦେଖେଇ ହୁଏନି।" ତେଣୁ ସେ ଅନେକ ସମୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇପଡେ ସେହି ପୁରୁଣା ଅନୁଭୂତିକୁ ନେଇ ଯାହା ସେ ବାଳୁତ ବୟସରେ ଭୁଲ କରିବସିଛି।କିନ୍ତୁ ବାଳୁତ ବୟସର କଥାକୁ ନେଇ ସିତୁନ ବେଳେ ବେଳେ କୁହେ ସାଙ୍ଗ ଆଉ ଅଳ୍ପ ସମୟ ଅଛି। କିନ୍ତୁ ତୁମେ କିଛି ଭୁଲି ଯାଇଛ..। ସିତୁନ କଥା ଶୁଣି କଟା ଘାଆରେ ଚୁନ ଦେବାଭଳି କଥା ହେଲା। ଏମିତି କିଛିଦିନ କଟିଯାଏ ତାପରେ କଟକରେ ସିତୁନ ସହିତ କାମିନୀର ବିବାହହେଲା। କାମିନୀ ଜଣେ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ପରିବାରର ଏକମାତ୍ର ଅଲିଅଳି ଝିଅ। ଲାବଣ୍ୟମୟୀ ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଚେହେରା। ଶଙ୍ଖ-ଗ୍ରୀବା, ମୃଗକ୍ଷୀ, ନୀଳ ନୟନା। ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ମୁଖ୍ୟ ଆଧାର ହେଲା ବୃହତ ଚକ୍ରବାକ ବା ଉଦିତ ବକ୍ଷଜ୍।'ସିଂହ କଟି'।ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କେନ୍ଦ୍ର ଯାହାକୁ 'ନାଭି-ସରୋବର' ବୋଲି ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ ତାହା ମଧ୍ୟ ଖୁବ୍ ଗଭୀର ଥିଲା କାମିନୀଙ୍କର। ଆଖିର ତେଜ କୁହେ ଅନେକ କିଛି କଥା। ଓଠ ସାଧାରଣତଃ 'ବିମ୍ବଫଳ' ବା ଗୋଲାପ ପାଖୁଡ଼ା ସହିତ ତୁଳନା କରାଗଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା କମ୍ ପଡ଼ିଯିବ, ଯାହା କାମିନୀଙ୍କ ଲାଲିମା ଏବଂ କୋମଳତାର ପ୍ରତୀକ। ଠିକ୍ ସେହିଭଳି ଏକ ଲାବଣ୍ୟମୟ ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ନାରୀ କାମିନୀ।ଓଠ କହୁଥାଏ ପ୍ରେମର ଭାଷା। ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁ ଦେଖୁ ସିତୁନ ବିବାହ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହ କରିଲେ। ତେଣୁ ବିବାହ ଯଥା ଶୀଘ୍ର ସମ୍ପନ୍ନ ହେଇଥିଲ। ଏବଂ ଦୁଇ ସାଙ୍ଗ ତାପରେ ଖୁବ୍ ନିବିଡ଼ ହେଇଗଲେ।   ପରିବର୍ତନ ର ନାମ ସମୟ। ଦେଖୁ ଦେଖୁ ସିତୁନ-କାମିନୀଙ୍କ ବିବାହ ଏକବର୍ଷ ହେବାକୁ ବସିଛି। ଏହା ମଧ୍ୟରେ ସିତୁନର ସ୍ଵଭାବରେ ଘୋର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଛି। ବ୍ୟବସାୟ ପାଇଁ ଅନେକ ସମୟରେ ସେ ବାହାରେ ରୁହେ। ଯାହା ଦ୍ଵାରା ରୂପବତୀ ନାରୀ କାମିନୀ " ଗେରସ୍ତ ସୁଖ" ରୁ  ବଞ୍ଚିତ ରୁହେ। ତାପରେ ଯଦି କେବେ ସିତୁନକୁ ସମୟ ମିଳେ ସେ ସେହି ସମୟକୁ ବନ୍ଧୁ ଅତୁନ ଘରେ ବିତାଇବାକୁ ପସନ୍ଦ କରେ। ପ୍ରିୟା ଭାଉଜଙ୍କ ହାତର ଚାହା ପିଇ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ବ୍ୟବହାର ରେ ସିତୁନ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ହେଇ କାମପୀପାସୁ ସିତୁନ ବେଳେ ବେଳେ ପ୍ରିୟା ଭାଉଜଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରେ ଯାହା ପ୍ରୀୟାଙ୍କୁ ପସନ୍ଦ ନୁହେଁ । ତଥାପି ସ୍ଵାମୀଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ହିସାବରେ ପ୍ରିୟା କିଛି କଥାକୁ ନିଜ ବକ୍ଷେ ଅସମାହିତ ପ୍ରଶ୍ନ ଭାବେ ଲୁକାଇତ କରି ରଖନ୍ତି।ଏବଂ " ସମସ୍ତେ ଶୋଇଗଲା ପରେ " ଆଖି ନୀର ରେ ତକିଆ ଭିଯାଇ ଭାଗ୍ୟକୁ ନିନ୍ଦା କରି ଚୁପ୍ ଚାପ ରୁହନ୍ତି।   ଏବେ ସିତୁନ ଆଖିରେ ଗୋଟିଏ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଯେ କିପରି ପ୍ରିୟା ଭାଉଜଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ଲାଭ କରି ତାଙ୍କର ଭରା ଯୌବନ କୁ ଉନ୍ମଦିତ ହୋଇ ଶୋଷଣ କରିବେ।ସିତୁନ ର ଆଖିରେ ଏବେ ଲହ ଲହ ହୁଏ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଚିତ୍ର ,କେବଳ ଅତୁନୁ ଙ୍କ ପତ୍ନୀ ପ୍ରିୟା। ତାଙ୍କ କଥା ଭାବି ଭାବି ଅନେକ ସମୟରେ ସିତୁନ - କାମିନୀଙ୍କୁ କୁହେ .. କାମିନୀ , ତୁମକୁ ମୋର ବନ୍ଧୁ କିପରି ଲାଗନ୍ତି ? ଭାଗ୍ୟରେ ଥିଲେ ତାଙ୍କ ଭଳି ବନ୍ଧୁ ମିଳେ। ମୋ ବନ୍ଧୁ ଅତନୁ, କେତେ ଖିୟାଲ ରଖନ୍ତି ପ୍ରିୟା ଭାଉଜଙ୍କ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ପାଗଳ ତୁମକୁ ସମୟ ଦେଇ ପାରୁନି। ମୁଁ ବୁଝିଛି କାମିନୀ, ଯେ ତୁମ ଦୁଃଖ। କିନ୍ତୁ ବ୍ୟବସାୟ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମର ଦୋଷୀ।   ସିତୁନ ର ମିଠା ମିଠା କଥାରେ କାମିନୀ ନିଜ ଦୁଃଖକୁ ଲୁଚାଇ ରଖେ ସତ କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମନରେ ଭାସି ଆସେ କେବଳ ସିତୁନଙ୍କ କଥା ଯେ ବନ୍ଧୁ ଅତନୁ, କେତେ ଖିୟାଲ ରଖନ୍ତି ପ୍ରିୟା ଭାଉଜଙ୍କ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ପାଗଳ ତୁମକୁ ସମୟ ଦେଇ ପାରୁନି। ଏହି ପଦକ କଥାରେ କାମିନୀ ଏକ ରକମ୍ ଅତନୁ ଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହେଇଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ କଣ ବା କରିବେ? ବନ୍ଧୁଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରୀତି ହାସ୍ୟାସ୍ପଦ। ତାପରେ ଓଡ଼ିଆ ଘରର ବୋହୂ। ସମୟ ଓ ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ହେଲେ କେତେଦିନ ସେ ଏମିତି ନିଜ ଭରା ଯୌବନ କୁ କାମଯନ୍ତ୍ରଣା ର ଜୁଇରେ ଜାଳି ପୋଡ଼ି ପାଉଁଶ କରିବେ? ଏପଟେ ଦିନକୁ ଦିନ ସିତୁନ ମଧ୍ୟ ପ୍ରୀୟାଙ୍କ ଉତ୍ତପ୍ତ ଶରୀର ର ଭରା ଯୌବନକୁ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ କାମାତୁର ନୟନରେ ଯୋଜନା ପରେ ଯୋଜନା କରୁଛନ୍ତି। ସେପଟେ "ଗେରସ୍ତ ସୁଖ" ରୁ ବଞ୍ଚିତ ପ୍ରିୟା ଓ କାମିନୀ ଦୁହେଁ ଜଳୁଛନ୍ତି। ଏପଟେ ସିତୁନ ଙ୍କ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରେମ ନିବେଦନ ଓ କ୍ରୁରତା କାମପୂର୍ଣ୍ଣ ନୟନରେ ଚାହିଁବାକୁ ପ୍ରିୟା ଘୃଣା କରନ୍ତି। ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ ଦିନେ ଅଟନୁକୁ ଘରକୁ ଡାକିଲେ ବନ୍ଧୁ ସିତୁନ। ତାପରେ ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ କିଛି ସମୟ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ ପରେ ସିତୁନ କହିଲେ ସାଙ୍ଗ , ଆଗକୁ ଆମର ବିବାହ ବାର୍ଷିକ ଅଛି। ଆମେ ଦୁହେଁ ଏବେ ବିବାହିତ।କିନ୍ତୁ ଆମେ ଭଗବାନ ଙ୍କ ପାଖରେ କରିଥିବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଏବେ ଫିକା ପଡ଼ି ଯାଉଛି। ମୁଁ ଠାକୁରଙ୍କୁ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖୁଛି। ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ମିଳୁଛି। ତୁମେ ଯଦି ଅନୁମତି ଦିଅ ତେବେ ଆମେ ଦୁହେଁ ମିଶି ଆମ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ରକ୍ଷା କରିବା। ଏହି ବିଷୟରେ କାହାରିକୁ ଜଣା ପଡ଼ିବ ନାହିଁ ତେଣୁ ଆମେ ସଭିଏଁ ମିଶି ଗୋଟେ ଫେମିଲି ଟୁର ରେ ଗୋଆ ଯିବା ତଥା ଆମର ବଚନ ରକ୍ଷା କରିବା।    ସିତୁନ କଥା ଶୁଣି ଅତୁନ୍ କହିଲେ ବନ୍ଧୁ ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ। ପ୍ରତିଶୃତି ରେ କୋପ ଆମେ ନଜାଣି ଏସବୁ ପିଲାଦିନେ ନେଇଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଆମେ ଆମ ଘରଣୀଙ୍କୁ ବୁଝାଇବା କିପରି ? ଏହା ଏକ ଅସଙ୍ଗତ କଥା। ସେମାନେ ଦୁହେଁ ନାରୀ। ସେ କଦାପି ଆମ କଥାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରିବେ ନାହିଁ। : ବନ୍ଧୁ..! ତୁମେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଏନି। ଆମେ ସେଭଳି କିଛି ଭୁଲ କରିବା ନାହିଁ। ଆମର କଥା ଥିଲା କେବଳ ଯେ ବିବାହ ପରେ ଗୋଟେ ଦିନ ପାଇଁ ପତ୍ନୀ ଅଦଳ ବଦଳୀ କରିବା। ତେଣୁ କଥା ଅନୁସାରେ ତୁମେ ଗୋଟେ ରାତ୍ରୀ ମୋ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଦୁଃଖ ସୁଖ ବାଣ୍ଟିବ ଏବଂ ମୁଁ ଭାଉଜଙ୍କ ସହିତ ଗୋଟେ ରାତି ଦୁଃଖ ସୁଖ ବାଣ୍ଟିବି। ଏଥିରେ ଅସୁବିଧା କଣ ଅଛି ? ବନ୍ଧୁ ହେଇ ବନ୍ଧୁ ଦ୍ରୋହୀ କଣ ଆମେ ହେଇପାରିବା କି ? ତେଣୁ ବୃଥା ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ । ଚାଲ ଆମେ ଯିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା। : ଠିକ୍ କହିଛ ବନ୍ଧୁ । କିନ୍ତୁ ମୋ ମନକୁ ପାପ ଛୁଁଉଁ ଥିଲା। ଏବେ ମୁଁ ଠିକ୍ ଅଛି। ଏହି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମ ଭାଉଜଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେବି ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ କଥା ହୁଅ। ଗୋଟେ ରାତି ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ, ସୁଖଦ ଅନୁଭୂତି ବାଣ୍ଟି ଆମେ ରାତ୍ରୀ ଟା ସହଜ କରିଦେବା ଏବଂ ଏଇଭଳି ଭାବେ ଆମ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ପୁରା ହେଇଯିବ। ନିଜର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ପୁରା କରିବା ପାଇଁ ଦୁହେଁ ରାଜି ହେଇ ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ।ଏପଟେ ସିତୁନର ପ୍ଲାନ୍ ସଫଳ ହେଇଗଲା। ଚୋର ଯେଉଁଠି ରାତି ପାହୁଛି ସେଇଠି। ଇପ୍ସିତ ନାରୀ ପ୍ରିୟା ଗୋଟେ ରାତି ପାଇଁ ହେବେ ସିତୁନର। ସେ ମନ୍ ଭରି ତାଙ୍କ ଯୌବନ କୁ ଉପଭୋଗ କରିବେ। "ଗେରସ୍ତ ସୁଖ" ବଦଳ ରେ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ମିଳିବ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ନୂତନ ପୁରୁଷର ଉନ୍ମାଦନା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୈହିକ ସ୍ପର୍ଶ।ଏପଟେ କାମିନୀଙ୍କ ଛାତି ତଳେ ଜଳୁଛି କାମନାର ଅଗ୍ନି। ବିବାହର ଗୋଟେ ବର୍ଷ ପୁରା ହେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ " ଗେରସ୍ତ ସୁଖ"ରୁ କିଞ୍ଚିତେ ମାତ୍ର ପାଇଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଉପାୟ ବା କଣ ..! ସିତୁନ ଓ ଅତୁନ ଦୁହେଁ ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। କଥାବାର୍ତ୍ତା ଅନୁସାରେ ଦୁଇ ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ଦୁହିଁଙ୍କ ପତ୍ନୀ ପ୍ରିୟା ଓ କାମିନୀଙ୍କ ସହିତ ଯାତ୍ରା ହେଲା ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ସହର ମତ୍ସ୍ୟ ନଗର ଗୋଆ। ଯୋଜନା ବିଧି ମୁତାବକ ଚାଲିଥାଏ ହୋଟେଲ ଗ୍ରେଟ ନାଇଟି କୁଇନ ରେ। ବିରାଟ ବଡ଼ ବଡ ପ୍ରକୋଷ୍ଠ। ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଶୈଳୀ ରେ ନିର୍ମିତ ହୋଟେଲ। ଅନେକ ସାଜ ସଜ୍ଜା ରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କୋଠରୀ ଦେଖି ପ୍ରିୟା ଟିକେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ମନରେ ଥିବା ସିତୁନ ଙ୍କ ପ୍ରତି ଖରାପ ଭାବନା ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଦୁରେଇଗଲା। ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ ଅତନୁ କହିଲେ ପ୍ରିୟା...ତୁମକୁ ଗୋଟେ କଥା କହିବି ତୁମେ ଖରାପ ଭାବିବ ନାହିଁ ତ? : ନାଁ..! ଖରାପ କଣ ପାଇଁ ଭାବିବି ଅତନୁ। ମୋତେ ଗର୍ବ ଅନୁଭବ ହେଉଛି ଯେ ଆଜିର ଦୁନିଆରେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ବନ୍ଧୁ ଅଛନ୍ତି ! : ନାଇଁ , ମୁଁ କଣ କହୁଥିଲି କି ! ପିଲା ଦିନେ ଆମ ଦୁହିଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଗୋଟିଏ ଭୁଲ ହେଇଯାଇଛି। ଆମେ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖରେ ଶପଥ କରିଥିଲୁ ଯେ ଆମେ ଦୁହେଁ ବିବାହ ପରେ ନିଜେ ନିଜର ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଗୋଟେ ରାତି ପାଇଁ ଅଦଳା ବଦଳୀ କରିବୁ। ତେଣୁ ତୁମେ ମୋତେ ଏହି କଠିନ ସ୍ଥିତି ରୁ ଉଦ୍ଧାର କର । : ଅତନୁ ..! ତୁମେ କଣ କହୁଚ୍ଛ ଜାଣି ପାରୁଛ ତ। ପ୍ରେମ ଏପରି ଏକ ପ୍ରବୃତ୍ତି, ଯାହା ମଣିଷକୁ, ମଣିଷ ଭିତରେ ଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ଆଣିଦିଏ। ନାରୀ ପ୍ରେମରେ ପୁରୁଷକୁ ଈଶ୍ୱର ସ୍ଥାନରେ ବସାଏ ।ନାରୀର ପ୍ରେମିକା-ମନର ତୁଳନା ନାହିଁ । ନାରୀ ମନରେ ପ୍ରେମ ଏପରି ଏକ ପ୍ରବୃତ୍ତି, ଯାହାକୁ ଅନୁସରଣ କରି ତା’ର କାୟ-ମନୋ-ବାକ୍ୟ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିକାଶ ପଥରେ ଅଗ୍ରସର ହୋଇଥାଏ । କିନ୍ତୁ ତୁମେ ...? ଛି...ଛି ଅତନୁ । ତୁମକୁ ସ୍ବାମୀ କହିବାକୁ ମୋତେ ଘୃଣା ଲାଗୁଛି । : ଥରେ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟାକର ପ୍ରିୟା। ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ମୁଁ ସବୁଦିନ ଜଳି ପୋଡ଼ି ଛଟପଟ ହେଉଛି। ତଥାପି ମଧ୍ୟ ମୋତେ ମୁକ୍ତି ମିଳୁନି। ଠିକ୍ ମୋ ଭଳି ମୋ ବନ୍ଧୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଦଗ୍ଧ । : ମୋତେ , କ୍ଷମା କର ଅତନୁ । ନାରୀ ପ୍ରେମରେ ଉତ୍ତରଣ।ଚନ୍ଦ୍ରକିତ ନିଶିଥରେ ପ୍ରିୟତମାଙ୍କର ଜହ୍ନଧୁଆ ମୁକୁଳା ମୁହଁଟିକୁ ଛାତିରେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରି ପ୍ରୀତିଭରା ଚୁମ୍ୱନ ଆଙ୍କି ଦେଉଥିବେ। ରାତ୍ରି ଗଭୀର ହେଲେ ପ୍ରିୟତମଙ୍କ ଅଭୟବାହୁକୁ ଉପାଧାନ କରି ଅଙ୍କପଲଙ୍କରେ ନିଦ୍ରା।ଦାୟିତ୍ୱ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ କୋଳାହଳଠାରୁ ବହୁଦୂରରେ ଦୁଇଟି ମୁକ୍ତ ନିଷ୍ପାପ କପୋତ-କପୋତୀ ପରି ପ୍ରକୃତି ହିଁ ତାଙ୍କର କେଳିସଦନ ହୋଇଉଠିଥିବ। ଏହି ହେଉଛି ଅସଲୀ " ଗେରସ୍ତ ସୁଖ" ଅତନୁ। କେଉଁ ନାରୀ ବା ଏପରି ସୁଖକୁ ମୂର୍ଚ୍ଛି ପାରିବ ! ଆଉ ତୁମେ କଣ କହୁଚ୍ଛ , ମୁଁ ଜଣେ ଇତର ପୁରୁଷ ର ବାହୁ ବନ୍ଧନରେ ରାତ୍ରୀ ଜାପନ କରିବି ! ତୁମର ସାହାସ କିଛି ମନ୍ଦ ନୁହେଁ। ପ୍ରତିଜ୍ଞା ତୁମର , ମୋର ନୁହେଁ ଅତନୁ। : କ୍ଷମା କର ପ୍ରିୟା। ମୋର ତୁମ ଉପରେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି। ଏକଥା ପ୍ରଘଟ ହେବ ନାହିଁ। ତାପରେ କିଏ କହିଲା ଗୋଟିଏ ପ୍ରକୋଷ୍ଠ ରେ ଜଣେ ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷ ସହିତ ରହିଲେ ଜଣେ ନଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରା ହେଇଯିବ ବୋଲି। ସିତୁନ ମୋର ବନ୍ଧୁ। ସେ ମୋର ଭାଇ। ଅତାନୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ପ୍ରିୟା କ୍ରୋଧିତ ହେଇ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଗଡ଼େଇ କାନ୍ଦୁଛନ୍ତି।ସେ ଉପାୟ ହିନା କଣ କରିବେ ଏହି ପରିସ୍ଥିତି ରେ। ଏପଟେ ସିତୁନ ମଧ୍ୟ ଅତୁନ ଭଳି ସମ ପ୍ରଶ୍ନ କାମିନୀ ଙ୍କ ପାଖରେ ରଖି ତାଙ୍କୁ ମିଛ ଅଭିନୟ କରି ନେହୁରା ହେଇ କହୁଛନ୍ତି ଯେ , କାମିନୀ ମୋତେ କ୍ଷମା କର। ଆମକୁ ଏହି କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତି ଦିଅ। ମୁଁ ଆଉ ଜଳି ଜଳି ବଞ୍ଚି ପାରିବି ନାହିଁ। ତୁମେ ଜାଣିଛ କାମିନୀ ତୁମକୁ " ଗେରସ୍ତ ସୁଖ" ନଦେବାର କାରଣ ମୋର ମାନସିକ ଚାପ। ମୋତେ ବିଶ୍ୱାସ କର । ଅନେକ ହଁ, ଏବଂ ନାହିଁ ମଧ୍ୟରେ କାମିନୀ କହିଲେ ଠିକ ଅଛି ଅତନୁ। ମୁଁ ତୁମ କଥାରେ ରାଜି କିନ୍ତୁ ତୁମେ ପ୍ରିୟା ଭାଉଜଙ୍କୁ ଛୁଇଁବ ନାହିଁ। ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ କେବଳ ଭାଇ ଓ ଭଉଣୀ ର। ତୁମେ ମୋତେ କଥା ଦିଅ। : ମୁଁ କଥା ଦେଉଛି କାମିନୀ। ମୁଁ ଖରାପ ନଜର ରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବି ନାହିଁ। ରାତ୍ରୀ ପ୍ରାୟ ନଅଟା ହେଲାଣି। ଖାଇବା ସହିତ ପିଇବା ମଧ୍ୟ ଅଛି। ସିତୁନ ଓଲ୍ଡମଙ୍କ ର ପେଗ ବନାଇ ଅତନୁଙ୍କୁ ଦେଇଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଅତନୁ ତାକୁ ପିଇବା ବାହାନା କରି ତଳେ ଢାଲୁଛନ୍ତି ଯାହା ସିତୁନଙ୍କୁ ଜଣା ନାହିଁ। ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ ଦୁହେଁ କହିଲେ ନିଜ ନିଜର ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଯେ ଆଜି ରାତିକ ପାଇଁ ସ୍ତ୍ରୀ ଅଦଲା ବାଦଳୀ ହେବ। କିନ୍ତୁ ସାରା ରାତି ସୁଖ ଦୁଃଖ ବାଣ୍ଟି ରାତି କଟେଇବା। ଦୁଇ ବନ୍ଧୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି କାମିନୀ ଓ ପ୍ରିୟା ଦୁହେଁ ନିଜ ନିଜର ରୁମ୍ ମଧ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ପ୍ରିୟା ଚିନ୍ତିତ ଥିବା ବେଳେ କାମିନୀଙ୍କ ମନରେ ଉଲ୍ଲାସତା ଅଛି କାରଣ ସେ ତାଙ୍କର ଇପ୍ସିତ ପୁଋଷ ଙ୍କ ବାହୁ ବନ୍ଧନରେ ରହି ବୈବାହିକ ଜୀବନରେ ପାଇନଥିବା "ଗେରସ୍ତ ସୁଖ" ର ସୁଖଦ ଅନୁଭୂତି କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ। ଏବଂ ନିଜ ପ୍ଲାନ୍ ଅନୁସାରେ ସିତୁନକୁ ବେହୋସ୍ କରି ରଖିବେ ଯାହାଦ୍ଵାରା ସେ କୌଣସି ପ୍ରକାର ଶାରୀରିକ ମିଳନ କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ହେବେ। ଠିକ୍ ଏପଟେ ସିତୁନ ମନରେ ଫୁଟିଛି ଦୁଇ ଦୁଇଟା ଲଡୁ। ଅନିନ୍ଦ୍ୟ ରୂପବତୀ ସୁନ୍ଦରୀ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଶରୀର କୁ ସେ ଆଜି ତିଳ ତିଳ କରି ଉପଭୋଗ କରିବେ। "ଗେରସ୍ତ ସୁଖ"ରୁ ବଞ୍ଚିତ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ପାଇ ସେ ହେବେ ପ୍ରେମ ନଗରୀ ର ବାଦଶାହା। ଛୋଟ ବେଳର ଅବାଞ୍ଛିତ ତୃଷ୍ଣା ଆଜି ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଦେହ କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ପୁରା କରିବେ। ଲାବଣ୍ୟମୟୀ ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଚେହେରା ର ଅଧିକାରିଣୀ। ଶଙ୍ଖ-ଗ୍ରୀବା, ମୃଗକ୍ଷୀ, ନୀଳ ନୟନା। ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ଗନ୍ତା ଘର ପ୍ରିୟା ଭାଉଜଙ୍କ ବୃହତ ଚକ୍ରବାକ , ସ୍ତନ ଓ ନାଭିଗୟାକୁ ଧିମା ଧିମା ଚୁମ୍ବନ ଦେଇ , ପ୍ରେମର ଚରମ ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତି କରାଇ ମିଳନର ବୀଜ ବପନ୍ କରିବେ ସିତୁନ। ଠିକ୍ ଅପର ପକ୍ଷରେ କାମିନୀ ମଧ୍ୟ କାମ ଜ୍ଵାଳା ରେ ଛଟପଟ ହେଇ ଭାବୁଛନ୍ତି ଯେ ଆଜି ସବୁ ବାସ୍ନା କୁ ,ସବୁ ବାଧା ବିଘ୍ନକୁ ପାର କରି ପ୍ରେମର ପ୍ରୀତି ପୁଷ୍ପ ଲୋଟାଇ ଦେବେ ବନ୍ଧୁ ଅତନୁଙ୍କ ବଳିଷ୍ଠ ବାହୁ ବନ୍ଧନରେ। ସମୟ ରାତି ପ୍ରାୟ ୧୧ ଟା ବାଜିଲାଣି। ଅତନୁ ଓ ପ୍ରିୟା ଚିନ୍ତିତ ଥିବା ବେଳେ କାମିନୀ ଓ ସିତୁନ୍ ଭାବନାର ଇନ୍ଦ୍ରଜାଲ ରେ ଭାସୁଛନ୍ତି। ସମୟ ହେଲା ଦୁଇଟି କାଚ ଗ୍ଲାସରେ କ୍ଷୀର ନେଇ ଆସିଲେ କାମିନୀ। ଗୋଟିଏ ଗ୍ଲାସ ରେ ଚରମ ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ କିଛି ଔଷଧି ପକାଇବା ସହ ଦ୍ଵିତୀୟ ଗ୍ଲାସ ରେ ନିଦ୍ରା ପ୍ରଖର ପାଇଁ ଔଷଧ ପକାଇଛନ୍ତି। ଏବଂ ଯେଉଁ ଗ୍ଲାସ ରେ ସେ ନିଦ୍ରା ଔଷଧି ପକାଇଛନ୍ତି ତାକୁ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ହାତକୁ ବଢାଇ ଦେଇ କହିଲେ ସଖୀ ତୁମେ ଏହି ଦୁଗ୍ଧ ଟା ସିତୁନଙ୍କୁ ଦେଇଦେବେ। ପ୍ରିୟା ଦୁଗ୍ଧ ଗ୍ଲାସ ନେଇ ସିତୁନଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏପଟେ କାମିନୀ ଅନ୍ୟ ଗ୍ଲାସ ଦୁଗ୍ଧ ନେଇ ଅତନୁଙ୍କୁ ପିଇବାକୁ ଦେଲେ। : କ୍ଷମା କରିବେ ଭାଉଜ । : ଉଁ..ହୁଁ..! ଭାଉଜ ନୁହେଁ । Only କାମିନୀ। ଆଜି ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମର ସ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ତୁମେ ମୋର ସ୍ବାମୀ : ଭାଉଜ ..! ଏ କଣ କହୁଛନ୍ତି ? ମୁଁ ଆପଣକୁ ସେହି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖେ ନାହିଁ। ଆପଣ ମୋ ପାଇଁ ଦେବୀ ତୁଲ୍ୟ ତାପରେ ମୁଁ ମୋର ପତ୍ନୀ ର ଅଧିକାର କୁ କାହାରିକୁ ବାଣ୍ଟି ପାରିବି ନାହିଁ ! : ଆବଶ୍ୟକ, ଅତନୁ ବାବୁ । କିନ୍ତୁ ବିବାହର ଗୋଟେ ବର୍ଷ ପୂରିବା ସହିତ ମୁଁ " ଗେରସ୍ତ ସୁଖ" କେବେ ଅନୁଭବ କରିନି। ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନନ୍ୟ ପ୍ରେମ କରେ ଅତନୁ। ଆସ .. ଅତନୁ .ଆସ ମୋ ଦେହର ଜ୍ଵାଳା କୁ ତୁମ ଶୀତଳ ସ୍ପର୍ଶରେ ଶାନ୍ତ କରିଦିଅ। ମୋ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ତନୁ କୁ ଶାନ୍ତ କର ସ୍ବାମୀ । ଦାୟିତ୍ୱ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟର ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ କୋଳାହଳଠାରୁ ବହୁଦୂରରେ ଦୁଇଟି ମୁକ୍ତ ନିଷ୍ପାପକପୋତ-କପୋତୀ ପରି ତୁମ ପ୍ରେମରେ ମୋତେ ଭିଜେଇ ଦିଅ। ଚୁମ୍ବନ କର ମୋର ଏହି ବକ୍ଷଜ କୁ ଅତନୁ। : ଚୁପ୍ କର ନିର୍ଲ୍ଲଜି ନାରୀ। : ଉଁ...ହୁଁ। ମୁଁ ନୁହେଁ, Mr. ଅତନୁ ସାମନ୍ତ। ତୁମେ ନିର୍ଲଜ। ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ କୁ ଜଣେ ପର ପୁରୁଷ ର ବାହୁ ବନ୍ଧନରେ ଛନ୍ଦି ନିଜକୁ ଜଣେ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ବୋଲି ଭାବୁଛ ? ତୁମ ସ୍ତ୍ରୀ ର ଇଜ୍ଜତ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ସମ୍ଭୋଗ କର। ମୋର ଉତ୍ତେଜିତ ଶରୀର କୁ ତୁମ ସ୍ପର୍ଶ ଦେଇ ଶାନ୍ତ କର Mr ଅତନୁ। ମୋତେ ଚରମ ସୁଖ ପ୍ରଦାନ କର । ହଁ ... ହଁ ମୁଁ ଚାହେଁ "ଗେରସ୍ତ ସୁଖ" । : ମୋତେ କ୍ଷମା କର କାମିନୀ । ମୁଁ ପାରିବିନି। : କ୍ଷମା ...! ଅବଶ୍ୟ କରିବି Mr ଅତନୁ କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋ ସ୍ତନକୁ ଚୁମ୍ବନ ଦେଇ ମୋ ଦେହର କ୍ଷିଧା ଶାନ୍ତ କର। ବିଶ୍ୱାସ କର ଆଜୀବନ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋର ଭଗବାନ ରୂପରେ ପୂଜା କରିବା ସହିତ ତୁମ ପତ୍ନୀ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଚରିତ୍ରହିନା ହେବାରୁ ବଞ୍ଚାଇ ପାରିବି ! କିନ୍ତୁ.... ମୋର ଆବଶ୍ୟକ କେବଳ ତୁମ ପ୍ରେମ " ଗେରସ୍ତ ସୁଖ" । : କିନ୍ତୁ କିପରି ? : ବିଶ୍ୱାସ ହେଉନି ଯଦି ଯାଆ। ଦେଖି ଆସ ସେଠାର ଖବର କଣ ? କିନ୍ତୁ ସେଠାରୁ ଫେରିବା ପରେ ତୁମେ କେବଳ ମୋର। : ଠିକ୍ ଅଛି । ମୁଁ ତୁମ କଥା କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରି ଯାଉଛି । ତୁମ କଥା ଯଦି ସତ୍ୟ ହୁଏ ତେବେ ମୁଁ ଅବଶ୍ୟ ବନ୍ଧୁ ଦ୍ରୋହୀ ହେବି ପଛେ କିନ୍ତୁ ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ " ଗେରସ୍ତ ସୁଖ" ପ୍ରଦାନ କରିବି । : Thats Like a good Darling। Love you Sweetheart ଅତନୁ। ମୁଁ ତୁମର ଅପେକ୍ଷାରେ ଅଛି । କାମିନୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଅତନୁ ଚାଲିଗଲେ , ସିତୁନଙ୍କ ରୁମ୍ ମଧ୍ୟକୁ। ସେଠାରେ ସିତୁନୁ ତଳେ ନିଦ୍ରିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିବା ସମୟରେ ପ୍ରିୟା ପଲଙ୍କ ଉପରେ ବସି ଆଖିରୁ ଝରାଉଛନ୍ତି ତତଲା ତତଲା ଲୁହ ଏବଂ କାମିନୀ ଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଇ କହିଛନ୍ତି କାମିନୀ ତୁମ ପାଇଁ ଆଜି ମୋ ଇଜ୍ଜତ ବଞ୍ଚିଗଲା। ଏପଟେ ଏସବୁ ଶୁଣି ଅତନୁ ନିଜ ରୁମ ଭିତରକୁ ଆସି , ସବୁ ଶୋଇଗଲା ପରେ କାମିନୀ ଙ୍କୁ ଦେଇଛନ୍ତି ଚରମ "ଗେରସ୍ତ ସୁଖ"...! କାମିନୀ "ଗେରସ୍ତ ସୁଖ"...!ପାଇ ଅତନୁ ଙ୍କ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଉଲଗ୍ନ ପ୍ରସସ୍ଥ ଛାତିରେ ଲୋଟାଇ ଦେଇଛନ୍ତି ନିଜର ଉଲଗ୍ନ ଶରୀର କୁ ....! ।।ସମାପ୍ତ ।। ✍️ପ୍ରଶାନ୍ତ କୁମାର ବିଦ୍ୟାଧର ଉଦୟଗିରି, ଖୋର୍ଦ୍ଧା, ଓଡ଼ିଶା।। #ମୋକାହାଣୀPk #💔ପ୍ରେମ ବିରହ #ଭାବନାମନର #ପ୍ରଶାନ୍ତକୁମାରpk #🎞️ମହିଳା ସ୍ପେଶାଲ ଫିଲ୍ମ ଏବଂ ଗୀତ📽️