#📔 കഥ ഭാഗം പതിനൊന്ന് നീയും ഞാനും പിന്നെ അവരും " മനസിലായിട്ടും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ലെന്ന് നടിക്കുന്നതും മനസിലായെന്ന് പറയുമ്പോഴും പലതും മനസിലാകാതെ പോകുന്നതുമാണ് പ്രണയം.. ഞാൻ നിന്നെ അറിയുന്ന പോലെ നീയും എന്നെ അറിയുന്നുണ്ടെന്നൊരു തോന്നൽ.. ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ ആരും ആരെയും പൂർണ്ണമായറിയുന്നില്ല അച്ചൂ... പറഞ്ഞു തീർക്കാനോ തിരിച്ചറിയാനോ കഴിയാത്ത പലതും പലർക്കുള്ളിലുമുണ്ടാകും... നീയും ഞാനും പോലെ... അല്ലെങ്കിൽ നമ്മളെപ്പോലെ... " ഒന്നും മനസിലാകാതെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു അവളുടെ കൃഷ്ണമണികൾ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും പലവട്ടം ചലിക്കുന്നത് കണ്ടു... അടക്കിപിടിച്ചൊരു തേങ്ങൽ ചുണ്ടിൽ തത്തികളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു " ചെറുപ്പം മുതൽ നിന്നെ ഞാന്‍ കാണുന്നതല്ലേ അച്ചൂ... നിന്റെ മനസെനിക്കറിയുന്നപോലെ മറ്റാർക്കെങ്കിലും അറിയാനാകുമോ.. ഞാനെത്ര തവണ നോട്ടത്തിലൂടെയും ചില സംസാരത്തിലൂടെയും ഞാനെന്റെ ഇഷ്ടം തുറന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. നീയതൊന്നും മനസ്സിലാക്കിയില്ല... അല്ലെങ്കിലറിഞ്ഞിട്ടും നീ പറഞ്ഞില്ല.. ഒരൽപം പോലും നീയെന്റെ മനസ് മനസിലാക്കിയില്ലല്ലോ അച്ചൂ... " അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരലുകൾ വെച്ച് ചേർത്തു പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു " നിന്നോടെങ്ങനെ പറയുമെന്ന് കരുതി.. അഥവാ പറഞ്ഞാൽ നിന്റെ പ്രതികരണമെന്താവുമെന്ന് ഭയന്നു.. ഒരു പെണ്ണിന്റെ നോട്ടത്തിനും പുഞ്ചിരിക്കും ഒരുപാടർത്ഥങ്ങളുണ്ടെന്നറിയാം...നിന്റെ മനസ് കാണാനെനിക്കായില്ല... നോട്ടങ്ങളിൽ നിന്ന് ചില വാക്കുകളിൽ നിന്ന് ഞാനൊളിച്ചോടിയത് പേടി കൊണ്ടായിരുന്നു... നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന പേടി കൊണ്ട്.. പ്രൊഫസറുടെ വിവാഹാലോചന വന്നത് നീയെത്ര ലാഘവത്തോടെയാണന്ന് നീ പറഞ്ഞത്... എന്റെ മനസ് കീറി മുറിഞ്ഞത് നീ അറിഞ്ഞിരുന്നോ.." "നഷ്ടപെടും മുമ്പുള്ള വേദനയെന്താണെന്ന് നീ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ.. ഞാൻ പോകാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ അത് അനുഭവിക്കുകയായിരുന്നു... എന്നെന്നേക്കുമായി നിന്നെ നഷ്ടപെടുകയാണല്ലോ എന്ന വേദന...എത്ര തവണ നിന്നോട് കുത്തി കുത്തി ചോദിച്ചു തരാനുള്ളത് തരാൻ... അപ്പോൾ പോലും നീയൊന്ന് ചേർത്തുപിടിക്കാതെ  എനിക്കൊരാളെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അതാരാണെന്ന് പോലും ചോദിക്കാതെ എല്ലാം നീ ഒഴിഞ്ഞു മാറി... അന്ന് ബസിൽ വെച്ച് നിന്നോട് ചേർന്ന് നിന്നപ്പോൾ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെ രണ്ടുതവണ നിന്റെ കവിളിൽ ഞാൻ ചുണ്ടുരുമ്മിയപ്പോൾ നീയെന്തേ എന്റെ മനസറിയാതെ പോയത് അച്ചൂ.. " " അറിയാഞ്ഞതല്ല പക്ഷേ നീ തുറന്ന് പറയുന്ന അന്നേ ഞാന്‍ പറയുകയുള്ളൂ എന്ന് മനസിൽ കരുതി... " " എന്നിട്ടിപ്പോ... ഞാനഥവാ പോയിരുന്നെങ്കിൽ നീയെന്തു ചെയ്യുമായിരുന്നു... അല്ലെങ്കിൽ ഞാനെന്താകുമായിരുന്നു.. മനസ്സിലുള്ളത് തുറന്നു പറയാതെ ഉരുകിയുരുകി രണ്ട് ജന്മങ്ങൾ എരിഞ്ഞു തീർന്നേനെ...വൈകിയെത്തിയ വിവേകത്തിലൊരുപക്ഷേ കുറേക്കാലം കഴിഞ്ഞ് നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടിയേനെ... പക്ഷേ കാലത്തിന്റെ വിടവ് നികത്താൻ ശരീരത്തിനോ മനസിനോ അന്ന് കഴിയാതെ വരും... പിന്നെ പോയകാലത്തിൽ നഷ്ടപെട്ട നല്ല പകലുകളെയോർത്ത് ജീവിതത്തിന്റെ പുറം വരാന്തയിൽ നെടുവീർപ്പിട്ടിരിക്കും... തിരിച്ചു പിടിക്കാനാവാത്ത സമയത്തിന്റെ ഘടികാര സൂചി പിറകിലേക്ക് തിരിച്ച് ഭൂതകാലത്തിൽ നഷ്ടപെട്ട നല്ല സമയത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ തപ്പിതടയും... അതല്ലേ ഉണ്ടാവുക " അവളെ മാറോടടക്കി നെറുകയിൽ ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു " ഇന്നുമുതൽ ഞാനുണ്ട് കൂടെ എനിക്ക് നീയും...നമ്മളൊന്നായ ഈ  പകലിൽ ഞാൻ നിന്നെയൊന്ന് മനസുതുറന്ന് ചുംബിച്ചോട്ടെ... പണ്ട് പത്തായപുരയുടെ പിറകിൽ വെച്ച് അമ്മയും അച്ഛനും കളിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ കവിളിൽ ചുംബിച്ചപോലെ..." "അതെല്ലാം നിനക്കോർമ്മയുണ്ട്... അന്നത്തെ പകലിൽ നീ ചുംബിച്ച ഈ കവിളെന്തേ നീ മറന്നു പോയത്... ". " മറന്നതല്ല കാലം മാറ്റങ്ങൾ തീർത്ത നമ്മുടെ ശരീരങ്ങളാണെല്ലാം മറന്ന് അകന്ന് മാറിയത് മനസല്ല മീനു" അവളുടെ കവിളിൽ മാറി മാറി ചുംബിച്ചപ്പോൾ അവൾ പാതികൂമ്പിയ  കണ്ണുകളോടെ എന്നെ നോക്കി അവളുടെ കൈകൾ എന്റെ പുറത്ത് ആഴത്തിൽ പുണർന്നു അവളുടെ ചെവിയിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു " ഇതാണ് മീനൂ ഞാൻ നിനക്ക് കരുതിയ സമ്മാനം" " ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചതും ഇതാണ്... നിന്റെ ചുണ്ടുകളെന്നിൽ തീപടർത്തുന്ന ഈ നിമിഷം... നിന്റെ മാറിന്റെ ചൂടേറ്റു കിടക്കുന്ന ഈ നിമിഷം അതുമാത്രമാണ് ഞാനാഗ്രഹിച്ചത്" അവളെ മാറിൽ നിന്ന് അടർത്തിമാറ്റി കവിളിൽ പതിഞ്ഞു കിടന്ന മുടിയിഴകൾ മാടിയൊതുക്കി കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് ചുണ്ടിലൊരു ചുംബനം നല്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു " മീനൂ...പണിക്കാർ വരുന്ന നേരമായി.. അതിനുമുമ്പേ നമുക്ക് പോകണം... വരുന്ന വെള്ളിയാഴ്ച നമ്മൾ ഇവിടെ നിന്ന് പോകും.. രാവിലെ കോളേജിലേക്ക് പോകൂന്ന പോലെ ഇറങ്ങിയാൽ മതി... കുറച്ച് പൈസ ഞാനപ്പോഴേക്കും എവിടെനിന്നെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കാം.. തിങ്കളാഴ്ച ഞാൻ ജോയിൻ ചെയ്താൽ ക്വാർട്ടേഴ്സ് കിട്ടും... പിന്നെ അവിടെയാകും നമ്മുടെ ലോകം... നിനക്കവിടെ പഠിക്കാനുള്ള വഴി നോക്കാം.. അവിടെ തന്നെ ഒരു ജോലിയും നോക്കാം... ഈ നാട് മറക്കാം... " " പൈസയുടെ കാര്യമോർത്ത് ടെൻഷനാവണ്ട... അതുണ്ടാവും... പിന്നെ എന്റെ പഠനം... നിന്നെക്കാൾ വലുതൊന്നുമല്ല എനിക്ക് പഠനം... നീ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ പിന്നെ എനിക്കെന്താണ് വേറെ വേണ്ടത്.. " അതുപറഞ്ഞ് ഒരിക്കൽ കൂടി വാരി പുണർന്നു കൊണ്ട് അവൾ മുടിയും ഡ്രസും നേരെയാക്കി നടന്നു പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു... പതുക്കെ ആരെങ്കിലും കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി പുറത്തിറങ്ങി പാടവരമ്പിലൂടെ നടന്നു മനസീനും ശരീരത്തിനും ഭാരം കുറഞ്ഞ പോലെ തോന്നി... ഒരു പഞ്ഞികെട്ടുപോലെ ആകാശത്തിലൂടെ പറന്നു നടക്കുന്ന പോലെ തോന്നി... വീട്ടിലേക്ക് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കയറി ചെന്നപ്പോൾ അമ്മമ്മ ചോദിച്ചു "നിനക്കെന്താ വട്ടായോ...വെറുതെ ചിരിക്കാൻ... അമ്പലത്തിൽ പോയിട്ട് എന്തേ ഇത്ര താമസിച്ചത്" "അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് ഒന്നുരണ്ട് പരിചയക്കാരെ കണ്ടു അവരോട് സംസാരിച്ച് നേരം പോയി... പിന്നെ അവർ പറഞ്ഞ ഓരോന്നോർത്ത് ചിരിച്ചതാണ് അമ്മമ്മേ.. " പ്രസാദമെടുത്ത് അമ്മമ്മയുടെ നെറ്റിയിൽ തൊടുവിച്ച് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അമ്മമ്മ ചോദിച്ചു " എന്താ നിന്നെയൊരു ചെമ്പക പൂവിന്റെ മണം... " " ആ പേരാലിന്റെ അപ്പുറത്തുള്ള ചെമ്പകമരത്തിൽ ചാരി നിന്നാണ് ഞങ്ങൾ വർത്തമാനം പറഞ്ഞത് അതോണ്ടാവും " " നീ ചാരിയത് ചെമ്പകത്തിൽ തന്നെയല്ലേ.... ചന്ദനമരത്തിലല്ലല്ലോ.. കിടന്നുരുളണ്ട... നിന്റെ ചിരി കണ്ടപ്പോഴേ തോന്നീതാണ് എന്തോ ഒപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് " " എന്ത് ഒപ്പിക്കാൻ... " " ഞാൻ നിന്നെക്കാളൊരുപാട് ഓണമുണ്ടതാണെടാ... " കൃത്രിമ ദേഷ്യം മുഖത്ത് വരുത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു " എന്ത്... ഈ അമ്മമ്മക്കെന്താ.. മനുഷ്യനെ പ്രാന്താക്കാനായിട്ട് " " എടാ... കക്കാൻ പഠിച്ചാൽ പോര.. നിൽക്കാനും പഠിക്കണം.. " അമ്മമ്മയോട് തർക്കിക്കാൻ നിൽക്കാതെ അടുക്കളയിൽ കയറി അടുപ്പ് കത്തിച്ച് ദോശകല്ല് വെച്ച് ദോശമാവെടുത്ത് ഇളക്കി... ചട്ടി ചൂടായപ്പോൾ എണ്ണപുരട്ടി ആദ്യത്തെ ദോശ ചൂടോടെ ചുട്ട് പാത്രത്തിലേക്കിട്ടപ്പോൾ അറിയാതെ ഒരു പാട്ട് മൂളി... തുടരും രമേഷ്കൃഷ്ണൻ