#📙 നോവൽ - ഹൃദയത്തിന്റെ അവകാശി 💜💜 🔻 പാർട്ട് _120 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤‍🔥❤‍🔥 മോൾക്ക് വിളിച്ചിരുന്നോ ദേവൂ നീ.. " വാതിൽ അടച്ച് പൂട്ടി ദേവികക്കരികിൽ വന്നിരുന്നു കൊണ്ട് സ്വാഭാവികമെന്നതുപോലെ ജയഗോപൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ എന്തൊക്കെയോ ആലോചനകളിൽ പെട്ട് ആ ലോകത്തൊന്നുമല്ല എന്നപോലെയിരുന്നിരുന്ന ദേവിക അയാളെ ഒന്ന് പകച്ചു നോക്കി.. "അത് ശരി നീ ഇവിടെയൊന്നും ആയിരുന്നില്ലല്ലേ..എന്തൊക്കെയായിരുന്നു ഓർത്തുകൊണ്ടിരുന്നത്..?" കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന തോർത്തിൽ മുഖമൊന്നുകൂടി തടിച്ചിട്ട് അയാൾ അത് വിരിച്ചിട്ടു കൊണ്ട് ദേവികയുടെ അരികിലേക്കിരുന്നു. ഞാൻ...ഞാൻ വെറുതെ ഓരോന്നൊക്കെ.." വിളറി വെളുത്തു പോയ ആ മുഖത്ത് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു അവർ അതുവരെയും എന്താണ് ഓർത്തോണ്ടിരുന്നത് എന്നുള്ളത്. ജയഗോപിനത് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാവുകയും ചെയ്തു. " വെറുതെ അതൊക്കെ ഓർത്ത് വേദനിക്കാമെന്നല്ലാതെ ഇനി അതുകൊണ്ടൊക്കെ എന്ത് പ്രയോജനമാണ് ദേവൂ.. നീ തന്നെയൊന്ന് ഓർത്തു നോക്കൂ..എന്ത് വിഡ്ഢിത്തമാണ് നീയീ ചെയ്യുന്നതെന്ന്.. " അലിവോടെ അത് പറഞ്ഞിട്ട് അയാൾ അവരെയൊന്ന് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. എനിക്കറിയാം... എനിക്കറിയാംഗോപേട്ടാ.. ഞാൻ ഇതല്ല ഇതിനപ്പുറവും അർഹിക്കുന്നുണ്ട്..പക്ഷേ എന്റെ മക്കളും നിങ്ങളും എന്നെ സ്നേഹിച്ചു തോൽപ്പിക്കുകയാണ്..എന്നോട് പൊറുത്തു കൊണ്ട് എന്റെ മനസ്സിൽ ദൈവത്തോളം വളർന്നിരിക്കുകയാണ്.. " ഞൊടിയിട കൊണ്ടവരുടെ വലിയ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു..തൂവി. "ഇനിയിപ്പോ അതും പറഞ്ഞിട്ട് കരഞ്ഞിട്ട് ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിന്റെ സന്തോഷം ഇല്ലാതാക്കല്ലേ ദേവൂ നീ.. ഞാനിന്ന് എന്തുമാത്രം സന്തോഷത്തിലാണെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ.." ചിരിയോടെ ആ കണ്ണുനീർ കൈ നീട്ടി തുടച്ചു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോൾ അറിയാവുന്നതുപോലെ ദേവിക തലയാട്ടി കാണിച്ചു. മക്കളുടെ കല്യാണം തീരുമാനിച്ചത് മുതൽ ദേവിക കാണുന്നതാണ് അയാളിലെ സന്തോഷവും ഒരുക്കങ്ങളുമെല്ലാം. അപ്പോഴെല്ലാം ദേവികനുഭവിക്കുന്ന കുറ്റബോധത്തിന്റെയും മനപ്രയാസത്തിന്റെയും വ്യാപ്തിയും ആഴവും മറ്റാർക്കും മനസ്സിലാവുകയില്ലായിരുന്നു.. തമ്പിയെന്ന സഹോദരന്റെ ചതിയിൽ വീണു പോയിട്ടില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ എത്രമാത്രം മനോഹരമാകുമായിരുന്നു താനും മക്കളും ആയിട്ടുള്ള ജീവിതം എന്നായിരുന്നു അപ്പോഴൊക്കെയും നഷ്ടബോധത്തോടെ ദേവിക ഓർത്തുകൊണ്ടിരുന്നത്.. തന്റെ തെറ്റ്.. തന്റെ മാത്രം വളരെ വലിയൊരു തെറ്റ്.. ഇനി ഒരിക്കലും തിരുത്താൻ കഴിയാത്ത.. തെറ്റ്. " ബാല മോളും ശ്രീയുമെല്ലാം നന്നായിട്ട് ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട് ദേവൂ മറക്കാനും എല്ലാം പൊറുക്കാനും..അവർക്ക് കുറച്ചുകൂടി സമയം വേണ്ടിവരുമായിരിക്കും...അതുവരെയും നമ്മള് ക്ഷമിച്ചേ പറ്റൂ.." ദേവികക്ക് മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നു ജയഗോപനാ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥങ്ങളൊക്കെയും. എനിക്കറിയാം ഗോപേട്ടാ.ഞാനും കാണുന്നതല്ലേ അവരുടെ മാറ്റം. എനിക്കതിൽ യാതൊരു പരാതിയുമില്ല.. ഇതിലേറെ അർഹിച്ചിട്ടും എന്റെ മക്കളെന്നോട് ഇത്രയല്ലേ ചെയ്യുന്നുള്ളൂ എന്ന് മാത്രമൊരു കുറ്റബോധമേ എനിക്കുള്ളൂ.." അവരാ പറഞ്ഞത് ആത്മാർത്ഥമായിട്ട് തന്നെയായിരുന്നു.. ശ്രീയും ബാലയും അവരോട് ചെയ്തത് വെച്ച് നോക്കുമ്പോൾ തന്നോട് ഒരിക്കലും ഈ ജന്മം മുഴുവനും പൊറുക്കാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമുള്ള തെറ്റുകൾ താൻ ചെയ്തിട്ടും അവരെക്കൊണ്ടാവുമ്പോലെയെല്ലാം തനിക്കുള്ളിലെ മുറിവിൽ മരുന്നാവാൻ അവർ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.. അത് താൻ അവരോട് കാണിക്കാത്ത നീതിയാണ്.. തന്നോടവർ ഒരിക്കലും ചെയ്യരുതാത്ത കാര്യമാണ്.. ശ്രീ ഒന്നു രണ്ടു വാക്കുകളെല്ലാം നേരിട്ട് പറയാം എന്നുള്ള രീതിയിലേക്ക് എത്തിയിരുന്നെങ്കിലും ബാലയ്ക്കാണ് അതിനും അപ്പോഴും ആവാതിരുന്നത്.. ദേവികയ്ക്ക് അതും മനസ്സിലായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സിലെ ആ വേദനയുടെ ആഴം അന്നായിരുന്നു അവർ ആദ്യമായി മനസ്സിലാക്കിയത്. അവൾ ഏറെ കൊതിച്ച... കാത്തിരുന്ന ഒരു കല്യാണത്തിന്റെന്ന് പോലും അവളുടെയുള്ളിൽ കഴിഞ്ഞ കാലത്തിന്റെ വേദനകളും നോവമാണ് നിറഞ്ഞ നിന്നിരുന്നെങ്കിൽ അതിനു കാരണക്കാരി താൻ ഒറ്റയൊരുത്തിയാണെന്ന് ദേവികയ്ക്ക് നന്നായിട്ടറിയാം.. " നാളെ നമുക്ക് മോളുടെ വീട്ടിലേക്കൊന്നു പോകണം.. ഇപ്പോൾ നീ വേണ്ടാത്തതൊന്നും ആലോചിച്ച് വെറുതെ വേദനിക്കാതെ കയറിക്കിടക്കാൻ നോക്ക്.. ദേവൂ നേരം ഒരുപാടായില്ലേ.. " ഇനിയും അസ്തമിക്കാത്ത സ്നേഹത്തോടെ അയാളത് പറയുമ്പോൾ ദേവിക എതിർത്തൊന്നും പറയാനില്ലാതെ കിടക്കയിലേക്ക് കയറി കിടന്നു.. വീണ്ടും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവരെ തലോടി ആശ്വസിപ്പിക്കാനായി ജയ ഗോപന്റെ വാക്കുകൾ വീണ്ടുമാ ഇരുട്ടിൽ ഉയർന്നു കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോഴൊക്കെയും.. 💜💜 ബാല കണ്ണ് തുറന്നു ഉറക്കമുണരുമ്പോൾ ഡെവിയുടെ നെഞ്ചിലാണ്. ഇത്രേം സുഖമായി.. സമാധാനമായി താനിത് വരെയും ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലെന്ന് ആ കിടപ്പിൽ തന്നെ അവളോർത്തു.. പ്രണയത്തിന്റെ ചൂടും പകർന്നു കൊണ്ടവൻ തന്നെ അവനിലേക്ക് അടക്കി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അകന്നു പോകാൻ ശ്രമിച്ചാലും അതിന് കഴിയാത്ത പോലെ.. കൈ കരുത്തിന്റെ ബലമല്ലതിന്.. പകരം അവന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ ബലമാണ്.. കനമാണ്.. താൻ ഒരുപാട് പ്രതിരോധിച്ചിട്ടും എപ്പോഴൊക്കെയോ അവൻ ചേർത്തു പിടിക്കുകയും അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ച് ഉറക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയുമെല്ലാം ചെയ്തത് ഒരു മിന്നലൊളി പോലെ അവളിൽ കൂടി കടന്നുപോയി.. സങ്കടമാണ്.. അവന്റെ സ്നേഹവും ചേർത്ത് പിടിക്കലുമെല്ലാം. പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് സന്തോഷവുമല്ലേ..? അവൾക്ക് തന്നെ വേർതിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത ഒരു മാനസികാവസ്ഥയുടെ പിടിയിലായിരുന്നു ബാല.. കഴിഞ്ഞതെല്ലാം മറക്കണമെന്നും ഇനി ഡെവിയെ ഒരു നോക്ക് കൊണ്ടൊ വാക്ക് കൊണ്ടോ പോലും സങ്കടപ്പെടുത്താതെ അവന്റെ കൂടെ സന്തോഷമായിട്ട് തന്നെ ജീവിക്കണമെന്നുമൊക്കെ അതിയായ ആഗ്രഹം അവൾക്കുള്ളിലുണ്ട്. പക്ഷേ ആഗ്രഹിക്കുന്ന...അല്ലെങ്കിൽ മോഹിക്കുന്നത്രയും പ്രായോഗികമല്ല അതെല്ലാം നടപ്പിൽ വരുത്തുകയെന്നത് വളരെ മുമ്പ് തന്നെ തോന്നിയ കാര്യമായിരുന്നു.. ഡെവി ഒന്ന് ചേർത്തു പിടിക്കുമ്പോൾ അല്ലെങ്കിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ എന്തെങ്കിലും കാര്യം പറയുമ്പോൾ അതുമല്ലെങ്കിൽ അവന്റെ സാമീപ്യത്തിലുമെല്ലാം അവൾക്ക് അർജുനയാണ് ഓർമ്മ വരിക. ഒട്ടും ഇഷ്ടമില്ലാതെ ഭയത്തോടെ.. പ്രണയനഷ്ടത്തിന്റെ വലിയൊരു നോവോടെ നിന്ന തന്നെ അവൻ ആദ്യ ദിവസം ശാരീരികമായി കീഴ്പ്പെടുത്തിയത്.. സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരംശം പോലുമില്ലാതെ...അതും വേദനിച്ചു കരയുമ്പോൾ അതിൽ പോലും ഉന്മാദം കണ്ടെത്തി അന്നത്തെ ദിവസം പുലരുവോളം ആരോടോ ഉള്ള പ്രതികാരം തീർക്കും പോലെ തന്നോട് വീണ്ടും വീണ്ടും... ചേർത്തുപിടിച്ച് വേദനിച്ച് ഞെരിച്ചുടയ്ക്കുന്നത്.. അനാവശ്യ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് തനിക്ക് മേൽ ഒരു ക്രൂരമായി പ്രഹസനം നടത്തുന്നത്.. പ്രവർത്തികൾ കൊണ്ട് ഒരു മനുഷ്യൻ എന്ന പരിഗണന പോലും തരാതെ തന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്നത്.. അതിനെല്ലാം പുറമേ മാനസികമായി തളർത്തുക എന്നൊരോറ്റ ഉദ്ദേശത്തോട് കൂടി ഡെവിയുമായി തന്നേ ചേർത്ത് അനാവശ്യം വിളിച്ചു പറയുന്നത്. അതിനേക്കാൾ ഭീതി പടർത്തിയത്.. അവന്റെ അനാശാസ പ്രവർത്തനങളെല്ലാം ഫോണിൽ റെക്കോർഡ് ചെയ്തു കൊണ്ട് വന്നിട്ട് അതിനെല്ലാം തന്നെ സാക്ഷിയാക്കുന്നത്..പുറമെ മുറിവുകൾ വരുത്തി അവന്റെ സൽപ്പേര് കളയാൻ മാത്രം വിഡ്ഢിയല്ലായിരുന്നു അർജുൻ. പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ എത്രയോ ക്രൂരമായിരുന്നു അവന്റെ അകമേ തീർത്ത പ്രഹരങ്ങൾ.. ആരാലും അറിയപ്പെടാതെ പരിഗണന കിട്ടാതെ അതങ്ങനെ ഉണങ്ങാത്ത വലിയ മുറിവുകളായി മാറുന്നതറിഞ്ഞും കരഞ്ഞും സ്വന്തം ശരീരം പോലും വെറുത്തു കൊണ്ട് ത്താൻ.. അതെല്ലാം...എല്ലാം മികവൊട്ടും കുറയാതെ തന്നെ കൺമുന്നിൽ ഇപ്പോഴും ഉള്ളതുപോലെയാണ്.. താനവനെന്ന ക്രൂരമൃഗത്തിൽ നിന്നും വേർപ്പെട്ട് കഴിഞ്ഞുവെന്നും ഇനിയൊരിക്കലും തനിക്ക് മേൽ അർജുനൊരു ചെറിയ അവകാശം പറഞ്ഞത് പോലും വരാൻ കഴിയില്ലന്നും വന്നാൽ തന്നെയും ഈ ലോകത്തിലെ ഒന്നിനും വേണ്ടി ഡെവി തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു കളയില്ലെന്നുമൊക്കെ ബാലയ്ക്കറിയാം.. എങ്കിലും വീണ്ടും കിട്ടിയ...അവളുടെ പ്രണയത്തെ ചേർത്തു പിടിക്കാനും അതിലേക്കു അലിഞ്ഞിറങ്ങാനും അവൾക്ക് ഭയമാണ്.. എന്തൊക്കെയോ.. ഏതൊക്കെയോ കാരണങ്ങൾ പിറകോട്ട് വലിക്കുന്നു.. അവനിൽ നിന്നും. ഇനിയും എത്ര കാലം ഞാൻ ഈ വേദനകളുടെ തടവിൽ പിടയേണ്ടി വരും ദൈവമേ..." നിശബ്ദമായ ഒരു പരിഭവം കൊണ്ട് അവൾ അകന്നു മാറാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് അത്രയും നേരം തന്നെ നോക്കി ഡെവിയും കണ്ണുതുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു എന്നുള്ളതവൾക്കു മനസ്സിലായത്.. അതോടെ പിടഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിച്ചങ്കിലും ബലമായിട്ടല്ലാതെ എന്നാൽ അവളെ വിട്ടുപോവുകയുമില്ല എന്ന വാശി പോലെ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ഉമ്മ വെച്ചിട്ടാണ് ഡെവി അവളിൽ നിന്ന് വിട്ടു മാറിയത്.. പരവേശത്തോടെ അവനെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ അവനു മുന്നിൽ നിന്നും ഓടിയൊളിക്കാനുള്ള വെപ്രാളളമായിരുന്നു പിന്നെയവൾക്ക്. " ഓടിയിറങ്ങി വീഴല്ലേ ബാല.. ഞാൻ ഒന്നും നിന്നെ ചെയ്യില്ല...എനിക്ക് ഉറക്കം മതിയായിട്ടില്ല.. " അവൾ സാവധാനം അവളുടെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു തീർക്കട്ടെ എന്നുള്ള ഒരൊറ്റ ഉദ്ദേശത്തോടെയാണ് ഉറക്കമില്ലാഞ്ഞിട്ടും ഡെവി വീണ്ടും കണ്ണടച്ചുകൊണ്ട് ഉറക്കം നടിച്ചത്.. 💜💜 കൈക്കുമ്പിളിൽ കോരി കൊണ്ടുവന്ന വെള്ളം ശ്രീയുടെ മുഖത്തേക്ക് നീർതുള്ളികളായി ഇറ്റിച്ചുകൊണ്ട് കാത്തു നിൽക്കുമ്പോഴും അച്ചുവിന് കുസൃതിയാണ്.. അവൻ ഞെട്ടി ഉണരുമെന്നും ചാടി എഴുന്നേൽക്കുമെന്നും കാത്തു നിന്നവൾക്കു മുന്നിലേക്ക് സാവധാനം ചിരിയോടെയാണ് ശ്രീ കണ്ണുതുറന്നത്.. ഉറക്കം നടിച്ചു കിടപ്പായിരുന്നോ.. അപ്പോ" അവന്റെ ആ ഭാവം കണ്ടിട്ട് അച്ചു മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അതെയെന്ന് തലയാട്ടി കാണിക്കുന്നതിനൊപ്പം അവളെ പിടിക്കാൻ വേണ്ടി ശ്രീ കൈനീട്ടിയെങ്കിലും അത് മുന്നിൽ കണ്ടതുപോലെ അച്ചു പിന്നിലേക്ക് ചാടി മാറി.. ഇന്നത്തെ മോണിംഗ് റൊമാൻസും കഴിഞ്ഞു ചേട്ടന്റെ രണ്ടുറക്കവും കഴിഞ്ഞു.. അതുകൊണ്ട് ഇന്നിനി ചേച്ചി താങ്ങില്ല മോനെഴുന്നേറ്റ് വന്നേ... " അവൻ എത്തിപ്പിടിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന് ഉറപ്പുള്ള ദൂരത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് ചിരിയോടെ അച്ചു പറയുമ്പോൾ ശ്രീയും ചിരിച്ചു. അച്ചു കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു മനോഹരമായൊരു കണി പോലെ അവന് മുന്നിലങ്ങനെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്.. അതിന്റെയൊരു പ്രസരിപ്പൊടെ തന്നെയാണ് ശ്രീ എഴുന്നേറ്റതും.. 💜💜 ഗുഡ്മോർണിംഗ്... തനിക് ച്ചായ തന്നിട്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ പോകാൻ തുനിയുന്ന സാന്ദ്രയെ കൈ പിടിച്ചു നിർത്തി സന്ദീപ് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറയുമ്പോൾ അവൾ വിറച്ചു കൊണ്ടവനെ നോക്കി. രണ്ടുദിവസം അവന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു.. ഒരു മുറിയിൽ ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.. അവിടെ ഉള്ളവരോട് പറയും പോലെ അത്രയും ഫ്രീ ആയിട്ടല്ലെങ്കിലും അവനോട് സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്..അതിനപ്പുറം അവനുമായി യാതൊരു ആത്മബന്ധവുമില്ലാത്തതുപോലെയായിരു ന്നു സാന്ദ്രയുടെ സമീപനം.. അവൾക്കെല്ലാം അംഗീകരിക്കാൻ കുറച്ച് സമയം വേണ്ടി വരുമെന്ന് സന്ദീപിനും അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് തന്നെ അവനും ഒരു വാക്കുകൊണ്ടോ നോട്ടം കൊണ്ടോ പോലും അവൾക്കു മുന്നിലേക്ക് ഒരു തടസ്സമായി വരാതെ മാറിയൊതുങ്ങി നിൽക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.. "എല്ലാവരോടും നന്നായി മിണ്ടുന്നുണ്ടല്ലോ.. അപ്പൊ എന്നോട് മാത്രമാണോ ദേഷ്യം.. മ്മ്ഹ്ഹ്.." അവളെ വിടാതെ പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ ഒന്ന് കൂടി സാന്ദ്രയുടെ അരികിലേക്ക് ചേർന്ന് നിന്നു. അതോടെ അവളുടെ പരവേശം കൂടുകയാണ് ചെയ്തത്. അത്രയും അരികെ അവൻ.. ശ്വാസം മുഖത്തു തട്ടും വിധം.. തന്നെ നോക്കി നോക്കി നിറക്കുന്ന ആ കണ്ണുകൾ.. കട്ടിയുള്ള മീശക്ക് താഴെ കടിച്ചു പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ.. കവിളിൽ അങ്ങിങായി മുളച്ചു പൊന്തുന്ന കുറ്റി രോമങ്ങളുടെ ഭംഗി.. അത്രയും വിശദമായി സാന്ദ്ര അന്നായിരുന്നു അവനെ കണ്ടത്.. "തീർന്നോ.." കള്ള ചിരിയോടെ അവനത് ചോദിച്ചപ്പോൾ മാത്രമാണ് താനിത്രയും നേരം അവനെ നോക്കി സ്വയം മറന്നു നിൽപ്പായിരുന്നു എന്നവൾ ഓർത്തതും. സാന്ദ്ര ചമ്മലോടെ മുഖം കുനിച്ചു.. "നിന്റെ സ്വന്തം പ്രോപ്പർട്ടിയാണ് പെണ്ണേ.. എന്തിനിങ്ങനെ ഒളിച്ചു നോക്കി നാണിക്കുന്നു." അവനൊന്നു കൂടി അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "ഞാൻ ചോദിച്ചതിന് ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല കേട്ടോ..." അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. എന്തന്നുള്ള ഭാവത്തിൽ സാന്ദ്ര അവന്റെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി. "എന്നോടിപ്പോഴും ദേഷ്യമുള്ളത് കൊണ്ടാണോ എന്നെ മാത്രം അവഗണിക്കുന്നതെന്ന ചോദ്യം.." സന്ദീപ് വീണ്ടുമാ ചോദ്യം ഒന്ന് കൂടി ആവർത്തിച്ചു. ഞാൻ.. ഞാൻ അവഗണിച്ചില്ലല്ലോ.. " "പരിഗണിച്ചതുമില്ലല്ലോ.." അവനപ്പോഴും കള്ളത്തരമാണ്. "ദേഷ്യമുണ്ടോ എന്നോട്.." വളരെ പതിയെ സന്ദീപ് വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ആ നോട്ടം.. ചിരി.. ഭാവം. സാന്ദ്ര കൂടുതൽ തളർന്നു പോയി. അവൾക്കത് നേരിടാൻ വയ്യായിരുന്നു. ഇത്രമേൽ പ്രണയം നിറച്ചു കൊണ്ടവളെ അന്ന് വരെയും ആരും നോക്കിയിട്ടില്ല. "പറയ്യ്.. ദേഷ്യമുണ്ടോ.." ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നതാണ്.. അവന്റെ സ്വരം പോലും. ഏതോ മായാജാലക്കാരന്റെ ചെയ്തികൾ.. സാന്ദ്ര ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി.. "അപ്പോൾ സ്നേഹമുണ്ടോ എന്നോട്.." സന്ദീപ് കുറച്ചു കൂടി കാതരയായി ചോദിച്ചു. സാന്ദ്ര സ്വയം മറന്നു കൊണ്ടവനിലുടക്കി നിന്നു. "ഉണ്ടോ.. പറയ്യ്.. എനിക്ക് കേൾക്കാൻ കൊതിയാവുന്നു.." ആ കൊതിയവൻറെ കണ്ണിലുമുണ്ട്. അതവൾ അറിയുന്നുണ്ട്.. "പറയെടാ.. പ്ലീസ്.." അവനൊന്നു കൂടി അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. ഹൃദയങ്ങൽ തമ്മിൽ ചേർന്നമരുന്നതൊന്നും അറിയാത്ത പോലെ സാന്ദ്ര അതേ നിലപാണ്.. "എനിക്കിഷ്ടമാണ്.. എത്രയെന്നു ചോദിക്കരുത്.. ഞാൻ ചുറ്റി പോകും.. അത്രേം.. അത്രേം ഇഷ്ടം.." പറയുയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ.. അവളറിയാതെ.. അവളെ അറിയിക്കാതെ ആ വിറക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ കൂടി സന്ദീപ് സ്വന്തമാക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. തുടരും.. ലവൻ കൊള്ളാലെ.. എത്ര സിമ്പിളായിട്ടാ പഹയൻ കിസ്സടിച്ചത്.. ഇതോടെ ഒരു മാറ്റത്തിന്റെ കാറ്റ് വീശിയ മതിയായിരുന്നു..😌 നിങ്ങൾക്കാർക്കും തമ്പിയെയും അർജുനെയും മിസ് ചെയ്യുന്നില്ലേ..?ആരുമെന്താ ആ പാവങ്ങളെ ചോദിക്കാത്തത്..? അതുങ്ങൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ചക്ര ശ്വാസം വലിച്ചു കിടക്കുമ്പോ നിങ്ങളിവിടെ കല്യാണം കൂടി നടന്നോ.. 😬 മനസാക്ഷി ഇല്ലാത്ത പരട്ടകൾ.. റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. ഇല്ലെങ്കിൽ എഴുത്തിപ്പോ പ്രതിസന്ധിയിൽ പെട്ടു പോകും.. വീട്ടിൽ പെയിന്റ് പണിക്കാർ ഉണ്ട്.. അതിനിടയിൽ എഴുതി ഉണ്ടാക്കാനുള്ള എന്റെ കഷ്ടപ്പാടിന് എന്തെങ്കിലും വില നിങ്ങൾ തരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് റിവ്യൂ എഴുതാതെ പോകാൻ കഴിയില്ല.. ഏത്..🫣 ആഹ്.. അത് തന്നെ 😎 എല്ലാവർക്കും ഹാപ്പി ക്രിസ്തുമസ്... സ്നേഹത്തോടെ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം jif #📔 കഥ