#🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 Stranger In Black - Chapter 3 ( Stranger In Black Series, കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… പുറത്ത് പ്രകൃതി ഒരു സംഹാരതാണ്ഡവത്തിലായിരുന്നു. പശ്ചിമഘട്ടത്തിന്റെ താഴ്വരയിലുള്ള ആ വിജനമായ കുന്നിൻ മുകളിൽ, ഇടിമിന്നലുകൾ ആകാശത്തെ കീറിമുറിക്കുമ്പോൾ ആ ആഡംബര വില്ല ഒരു വെളുത്ത ശവപ്പെട്ടി പോലെ നിശ്ചലമായി തോന്നി. കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്ത്രീപക്ഷ പോരാളിയും, പ്രശസ്ത ക്രിമിനൽ ലോയറുമായ അഡ്വ. നിതാ നായരുടെ സാമ്രാജ്യമാണത്. അല്പം മുൻപ് നടന്ന ഒരു ഫേസ്ബുക്ക് ലൈവ് വീഡിയോയിൽ അവൾ വികാരാധീനയായി സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ. "നീതി നിഷേധിക്കപെടുന്ന എന്റെ ഓരോ പെൺകുട്ടിയുടെ ഉള്ളിലും ഒരു പോരാളിയുണ്ട്. അവർക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ എനിക്ക് മരണം വരെ ഭയമില്ല," അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകൾ ഷെയർ ചെയ്തു. വെള്ള കോട്ടും കഴുത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന മുത്തുമാലയും ധരിച്ച അവൾ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് തന്റെ ആ വിനയം നിറഞ്ഞ ചിരി ഒന്നുകൂടി പരിശീലിച്ചു. വിപ്ലവകാരിയുടെ കരുത്തും അമ്മയുടെ വാത്സല്യവും കലർന്ന ആ ചിരിയായിരുന്നു അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആയുധം. അവളുടെ വിശ്വസ്തനായ മാനേജർ രോഹിത് ശിശുപാലൻ അരികിൽ വന്ന് നിന്നു. "മാഡം, നാളെ പുലർച്ചെ ആ മൂന്ന് കുട്ടികളെയും എയർപോർട്ടിലേക്ക് മാറ്റാനുള്ള എല്ലാ തയ്യാറെടുപ്പുകളും കഴിഞ്ഞു. അവരുടെ സ്കോളർഷിപ്പ് പേപ്പറുകളും വിസയും റെഡിയാണ്." നിത ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തെ പ്രളയസമാനമായ മഴയെ നോക്കി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, "രോഹിത്, ആ പെൺകുട്ടികൾക്ക് നല്ലൊരു ഭാവി കൊടുക്കുക എന്നത് എന്റെ സ്വപ്നമാണ്. അവരുടെ കുടുംബം അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചതാകാം, പക്ഷേ ഞാൻ അവരെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല. ലഗേജുകൾ എല്ലാം കൃത്യമായി പാക്ക് ചെയ്തില്ലേ?" രോഹിത് വിനയത്തോടെ തലയാട്ടി. ആ ലിവിംഗ് റൂമിലെ ചുവരുകളിൽ അവൾക്ക് ലഭിച്ച അന്താരാഷ്ട്ര പുരസ്കാരങ്ങൾ നിരനിരയായി തൂങ്ങിക്കിടന്നു. സ്ത്രീത്വത്തിന്റെ കാവൽപുര എന്ന പേരിൽ അവൾ നടത്തുന്ന ഷെൽട്ടർ ഹോമിലെ പെൺകുട്ടികളുടെ ഭാവി നിശ്ചയിക്കുന്നത് ആ മുറിയിലായിരുന്നു. ലോകം അവളെ ഒരു വിശുദ്ധയായി വാഴ്ത്തി. രാത്രിയുടെ ഈ യാമത്തിലും അവൾ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ അടുത്ത വിപ്ലവത്തിനുള്ള കുറിപ്പുകൾ തയ്യാറാക്കുകയായിരുന്നു. ……. പെട്ടെന്നാണ് വില്ലയുടെ ഭീമാകാരമായ മരവാതിലിൽ ആരോ മുട്ടിയത്. ‘ഈ അർദ്ധരാത്രിയിൽ, കിലോമീറ്ററുകളോളം ദൂരത്തിൽ മനുഷ്യവാസമില്ലാത്ത ഈ മലമുകളിൽ ആരാണ് വരിക? ‘രോഹിത് ഞെട്ടിപ്പോയി. അയാൾ ഭയത്തോടെ സിസിടിവി സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. "മാഡം... പുറത്ത് ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു. കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു യുവാവ്. ഈ മഴയത്ത് അയാൾ എങ്ങനെ ഇവിടെ എത്തി?" നിത ശാന്തമായി തന്റെ ഐഫോൺ എടുത്തു. അവളുടെ ബുദ്ധിയിൽ അപ്പോഴും ഒരു പിആർ സ്റ്റണ്ട് ഉദിക്കുകയായിരുന്നു. "ഭയപ്പെടാനൊന്നുമില്ല രോഹിത്. ഈ പ്രളയരാത്രിയിൽ വഴിതെറ്റിയ ഒരു യാത്രികന് അഭയം നൽകുന്നത് നമ്മുടെ കടമയല്ലേ? ആ ദൃശ്യങ്ങൾ കൂടി സിസിടിവിയിൽ നിന്ന് എടുത്ത് നാളെ നമുക്ക് പോസ്റ്റ് ചെയ്യാം. ദൈവത്തിന്റെ പോരാളിഎന്ന എന്റെ ഇമേജ് ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പിക്കാം. വാതിൽ തുറക്കൂ." വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അകത്തേക്ക് അടിച്ചുകയറിയ തണുത്ത കാറ്റിന് ഒരു വിചിത്രമായ ഗന്ധമായിരുന്നു സെമിത്തേരിയിലെ ഈർപ്പമുള്ള മണ്ണിന്റെ തണുപ്പും ഒപ്പം ഉണങ്ങിയ തുളസിയുടെയും കർപ്പൂരത്തിന്റെ യും ഗന്ധവും. അകത്തേക്ക് കയറി വന്ന യുവാവ് നനഞ്ഞു കുതിർന്നിരുന്നു. അയാളുടെ നീളൻ കറുത്ത കോട്ടിൽ നിന്ന് വെള്ളം തറയിൽ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. ഐശ്വര്യമുള്ള മുഖം. "ക്ഷമിക്കണം മാഡം, കുന്നിൻ താഴെ എന്റെ വണ്ടി ചെളിയിൽ താഴ്ന്നുപോയി. ഫോണിന് റേഞ്ചുമില്ല. ഒന്ന് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ അനുവാദം തരുമോ?" അയാൾ അതീവ വിനയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "സാരമില്ല , ഇത്രയും മഴയത്ത് നിന്നെ പുറത്തു നിർത്തുന്നത് അധർമ്മമാണ്. അവിടെ നിൽക്കണ്ട അകത്തേക്ക് വരൂ," അവൾ ഒരു മാലാഖയെപ്പോലെ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവൾ അയാൾക്ക് ചൂട് കാപ്പിയും ഉണങ്ങിയ തോർത്തും നൽകി. അയാൾ സോഫയിലിരുന്നു. അവൾ അയാൾക്ക് എതിരെയുള്ള കസേരയിൽ ഇരുന്നു കുശലം ചോദിച്ചു. "എന്താ പേര്? എങ്ങോട്ടാ ഈ പാതിരാത്രിയിൽ യാത്ര?" "എന്റെ പേര്... അത് പ്രസക്തമല്ല മാഡം. ഞാൻ ഇങ്ങനെ യാത്രകൾ ചെയ്യുന്ന ഒരാളാണ്. മാഡത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഒരുപാട് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അനാഥരായ പെൺകുട്ടികളുടെ വലിയൊരു സംരക്ഷകയാണല്ലോ നിങ്ങൾ. ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിങ്ങളുടെ വാക്കുകൾക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു," അയാൾ കാപ്പിയിൽ തൊടാതെ പറഞ്ഞു. അയാളുടെ കൈവിരലുകൾ നീണ്ടതായിരുന്നു, നഖങ്ങൾക്കടിയിൽ കറുത്ത നിറം പടർന്നിരിക്കുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. "അതൊക്കെ ഈശ്വരന്റെ കൃപയാണ് . പാവപ്പെട്ട കുട്ടികളെ സഹായിക്കുന്നത് എനിക്ക് പുണ്യമാണ്," അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ച് വിനയം അഭിനയിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ആഗതൻ തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ, തോൽ പൊതിഞ്ഞ ഡയറി പുറത്തെടുത്തത്. പുണ്യം... അല്ലേ? മാഡം, ഈ ഡയറിയിൽ ചില പേരുകളുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ മാസം നിങ്ങളുടെ ഷെൽട്ടറിൽ നിന്ന് 'വിദേശ പഠനത്തിനായി' നിങ്ങൾ യാത്രയാക്കിയ ആ പത്താം ക്ലാസ്സുകാരി സുമ... അവൾ ഇപ്പോൾ എവിടെയുണ്ട്?" അയാളുടെ സ്വരം പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് മാറി. അത് ഒരു മഞ്ഞുപാളി ഉരുകുന്ന തണുപ്പോടെ മുറിയിൽ പടർന്നു. നിതയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. എങ്കിലും അവൾ പുഞ്ചിരി വിടാതെ പറഞ്ഞു, "അവൾ ലണ്ടനിലെ ഒരു പ്രശസ്തമായ സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്നു. എന്തിനാണ് അത് ചോദിച്ചത്?" "പഠിക്കുകയാണോ? അതോ അവളുടെ ആന്തരികാവയവങ്ങൾ വിറ്റ പണം കൊണ്ട് നിങ്ങൾ വാങ്ങിയ ആ പുതിയ സ്വർണ്ണ മാലകൾ ഇപ്പോൾ മാഡത്തിന്റെ കഴുത്തിൽ തിളങ്ങുകയാണോ?" അയാൾ ശാന്തനായി ചോദിച്ചു. മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് ഘനീഭവിച്ചു. നിതയുടെ മുഖത്തെ ആ പുണ്യവതിയുടെ മുഖമൂടി അഴിഞ്ഞു വീണു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ക്രൂരമായ ഒരു ജ്വാല പടർന്നു. "നീ... നീ ആരാണ്? നിനക്ക് ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ അറിയാം?" അവൾ അലറി. രോഹിത് തോക്കുമായി പാഞ്ഞെത്തി. "മാഡം, ഇവനെ ഇപ്പോൾ തന്നെ തീർക്കാം! ഇവൻ നമ്മുടെ ബിസിനസ്സ് നശിപ്പിക്കാൻ വന്ന ഏതോ ചാരനാണ്!" ആഗതൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ മരണത്തിന്റെ ഭീകരതയുണ്ടായിരുന്നു. "രോഹിത്, നിന്റെ ഈ ലോഹ കഷണത്തിന് എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ നിന്റെ ഉള്ളിലെ തിന്മയുടെ കറുത്ത പുക നിന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കും." പെട്ടെന്ന് രോഹിത് തന്റെ കഴുത്തിൽ പിടിച്ച് നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് രക്തം പുറത്തേക്ക് ചീറ്റി. വായ തുറന്നപ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് കറുത്ത പുഴുക്കൾ പുറത്തേക്ക് വീഴുന്നത് നിത ഭീതിയോടെ കണ്ടു. നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ രോഹിത് ഒരു കരിക്കട്ട പോലെ കരിഞ്ഞു തറയിൽ വീണു. അവന്റെ ആത്മാവ് മരണത്തിന്റെ പാശത്താൽ ബന്ധിക്കപ്പെടുന്നത് അവൾ നേരിൽ കണ്ടു. "നീ... നീ മനുഷ്യനല്ല!" നിത പേടിച്ച് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ പ്രാർത്ഥനാ മുറിയിലേക്ക് ഓടി. അവിടെയുള്ള ഓരോ അവാർഡുകളും ഓരോ പെൺകുട്ടികളുടെ തലയോടുകളായി മാറുന്നത് അവൾ കണ്ടു. ചുവരുകളിൽ തൂക്കിയ ചിത്രങ്ങളിലെ വിശുദ്ധന്മാർ എല്ലാം രക്തം കണ്ണീരായി ഒഴുക്കാൻ തുടങ്ങി. "നിയമത്തെയും സ്ത്രീത്വത്തെയും നീ നിന്റെ സ്വാർത്ഥതയ്ക്കായി വിറ്റു. നിന്റെ ഓരോ വാക്കിലും വഞ്ചനയായിരുന്നു," ആഗതൻ പ്രാർത്ഥനാ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അയാളുടെ നിഴൽ ഭിത്തിയിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ, അത് ഒരു മനുഷ്യരൂപമായിരുന്നില്ല. പുകപടലങ്ങൾ പോലെ ഒരു കൂറ്റൻ പോത്തിന്റെ രൂപവും കയ്യിൽ ഭയങ്കരമായ ഒരു പാശവുമുള്ള കാലന്റെ രൂപം അവൾ കണ്ടു. "നിന്നെപ്പോലെയുള്ളവർക്ക് നിയമം ശിക്ഷ നൽകില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ പ്രകൃതിക്ക് ഒരു കണക്കുപുസ്തകമുണ്ട്. ആ പുസ്തകത്തിലെ നിന്റെ കണക്ക് ഇന്ന് തീരുകയാണ്." അയാൾ കൈകൾ ഉയർത്തിയപ്പോൾ, മുറിയിലെ ഓരോ ഫയലുകളും ഓരോ കുറ്റസമ്മത മൊഴികളായി മാറി വായുവിൽ പറന്നു. അത് പുറത്തെ മഴയിലേക്ക് ഒഴുകിപ്പോയി. അവളുടെ ആഡംബര വില്ലയ്ക്ക് തീ പിടിച്ചു. പക്ഷേ അത് സാധാരണ തീയല്ലായിരുന്നു, നീല നിറത്തിലുള്ള ജ്വാലകൾ അവളെ പൊതിഞ്ഞു. അവൾ ഓരോ നിമിഷവും ഉരുകിത്തീരാൻ തുടങ്ങി, പക്ഷേ മരണം അവളെ ഉടൻ കൊണ്ടുപോയില്ല. താൻ കൊലക്ക് കൊടുത്ത ഓരോ കുട്ടിയും അനുഭവിച്ച വേദന അവൾ ആ ഓരോ നിമിഷവും അനുഭവിച്ചു. അവൾ തടവിലാക്കിയ പെൺകുട്ടികൾ, വില്ലയുടെ രഹസ്യ അറകളിൽ നിന്ന് അത്ഭുതകരമായി രക്ഷപ്പെട്ട് പുറത്തേക്ക് ഓടി. ആഗതൻ മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. അയാളുടെ ആ പഴയ ഡയറിയിൽ ആ സ്ത്രീയുടെ പേരിന് മേൽ ഒരു ചുവന്ന വര വീണു. ആ പുസ്തകത്തിന്റെ ചട്ടയിൽ സ്വർണ്ണ ലിപികളിൽ ഒരു മുദ്രയുണ്ടായിരുന്നു.ഒരു എരുമയുടെ തലയും കയ്യിൽ പാശവുമുള്ള യമധർമ്മരാജന്റെ മുദ്ര. പുറത്ത് മഴ ശക്തിയായി പെയ്തെങ്കിലും ആ നീലത്തീ അണഞ്ഞില്ല. ആ കുന്നിൻ മുകളിലെ പാപത്തിന്റെ സാമ്രാജ്യം ചാരമാകുന്നത് വരെ അത് ജ്വലിച്ചു നിന്നു. അടുത്ത പ്രഭാതത്തിൽ ലോകം ഉണർന്നപ്പോൾ, വിശുദ്ധ എന്ന പദവിയിൽ നിന്ന് അവൾ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വഞ്ചകിയായി മാറി ……. End