#📔 കഥ ഭാഗം പന്ത്രണ്ട് വസന്തം വിടപറയുമ്പോൾ വന്ന് കയറിയപാടേ കെട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു "അന്റെ കൈക്ക് എങ്ങനുണ്ട്.." "ആ.. ഭേദമായി വരണൂ..." "ഇപ്പോഴും മരുന്നുണ്ടോ..." "ഉം.. മരുന്നും ഗുളികയും മാത്രേ ഉള്ളു.. ഈ പ്രായത്തിലിനി വേറെന്തുണ്ടാവാൻ..." "ഞാൻ കടയിലെത്തീതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു അവിടത്തെ കാര്യം നമ്മടെ മൊയ്തീന്റെ മകനെ തല്ക്കാലം ഏൽപിച്ച് പോന്നതാണ്.. ഇജ്ജ് വന്നൂന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഇക്ക് അവടെ നിൽക്കാൻ തോന്നീല.. അന്ന് ആസ്പത്രീൽ വെച്ച് കണ്ടതല്ലേ.. " " എന്തായാലും നിന്നെയൊന്ന് കാണാനായല്ലോ... അതുതന്നെ ധാരാളം.. ഇനി കാണുമോ എന്ന് ആർക്കറിയാം.. " " ഇജ്ജ് ഒന്ന് മുണ്ടാതിരുന്നാ.. പിന്നെ കാണാതെ ജ്ജ് എവടെ പോവാനാണ്.. അതുപോട്ടെ അന്റെ ബീടര് എവടെ.. " അപ്പോഴേക്കും റംല ജലജയെ അടുക്കളയിലേക്ക് കൊണ്ടു പോയിരുന്നു.. " റംലയോടൊപ്പമുണ്ട്... " അവന്റെ ശരീരത്തിൽ പൂശിയ അത്തറിന്റെ മണം വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന ഷർട്ടിലേക്ക് പടർന്ന പോലെ തോന്നി.. ഉച്ചക്ക് ചോറു കഴിച്ച് കുറേ നേരം സംസാരിച്ചിരുന്നു... അതിനിടയിൽ മകളുടെയും മരുമക്കളുടെയും ഫോട്ടോയുള്ള ആൽബമെടുത്തു കൊണ്ടുവന്ന് കാണിച്ചു എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു " അടുത്തമാസം പതിനെട്ടാം തീയ്യതിക്കാണ് കല്ല്യാണം ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.. ഞാൻ വര്ന്ന്ണ്ട് കുടീൽക്ക് കല്ല്യാണം വിളിക്കാൻ...തലേന്നന്നെ ഇങ്ങട്ട് പോരണം രണ്ടാളും.. ഈമാസം അവസാനം മൂന്നാളം ഗൾഫീന്ന് വരും" ശരിയെന്ന അർത്ഥത്തിൽ തലയാട്ടുമ്പോൾ ജലജ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കി ആ നോട്ടത്തിൽ അവളുടെ ഉള്ളിലുയരുന്ന ചോദ്യമെന്താണെന്ന് ഊഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു " ഇനിപ്പോ ഈ നട്ടപൊരി വെയിലത്ത് നടക്കണ്ട  ഞാൻ കടയിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അന്നെ വീട്ടിലിറക്കി തരാം.. " " അതൊന്നും വേണ്ട സുലൈമാനേ.. എത്രവെയിലും മഴയും കൊണ്ടതാണ്... ഞങ്ങൾ നടന്ന് പൊയ്ക്കോളാം.. നിനക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ടാവും.." "ഇക്ക് എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്... എന്തായാലും ഇങ്ങള് രണ്ടാളും നടന്നു പോവുന്നത് കാണാൻ ഇക്ക് വയ്യ.. ഞാനവിടെ ഇറക്കി തരാം.. " റംലയോടും മോളോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് കാറിൽ കയറി ഇരുന്നു.. കാർ പടികടന്ന് പഞ്ചായത്ത് റോഡിലേക്ക് കയറി.. വഴിയോരകാഴ്ചകളിലേക്ക് കണ്ണുനട്ട് ജലജ എന്തോ ആലോചിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു വീട്ടുമുറ്റത്ത് കാർ നിർത്തി ഇറങ്ങുമ്പോൾ മര്യാദക്ക് ചോദിച്ചു " സുലൈമാനേ ഇറങ്ങ് ഒരു ചായ കുടിച്ചിട്ട് പോവാം.." "വേണ്ട ഞാൻ പിന്നെ വരാം കടയിലെത്തീട്ട് കാര്യംണ്ട്.." ഉമ്മറത്ത് കയറി മുറിതിണ്ണയിൽ ഇരുന്നു സുലൈമാന്റെ വണ്ടി പൊടിപറത്തികൊണ്ട് പോകുന്നത് നോക്കിയിരുന്നു അത്ര നേരം സുലൈമാൻ കൂടെ ഉണ്ടായിട്ടും കണ്ണനെ കുറിച്ച് ഒരക്ഷരം അവൻ ചോദിച്ചില്ലല്ലോ എന്നാർത്തു എത്ര വേഗമാണ് ഒരാളുടെ മനസിൽ നിന്ന് ഒരാളുടെ മുഖം മറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നതെന്നോർത്തു... ഒരുപക്ഷേ കണ്ണന് ആർക്കും നല്ല ഓർമ്മകൾ സമ്മാനിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ടാവാം അവനെ എല്ലാവരും മറന്നു തുടങ്ങുന്നത്.. വാതിൽ തുറന്ന് അകത്ത് കയറുന്നതിനിടയിൽ ജലജ ചോദിച്ചു " സുലൈമാന്റെ ചെറിയ കുട്ടിക്കും കണ്ണനും ഒരേ പ്രായമാണല്ലേ.. " "ഉം.. അതെ" ഒരു ദീർഘ ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് ജലജ അകത്തേക്ക് പോയി.. എന്തോ പാത്രം നിലത്ത് വീണ് പൊട്ടുന്ന ശബ്ദം അകത്തുനിന്നും കേട്ടു... വൈകുന്നേരം നല്ല മഴക്കുള്ള കോളുണ്ടായിരുന്നു.. ജലജ ചോരുന്നിടത്തെല്ലാം പാത്രം കൊണ്ടു വന്ന് നിരത്തി വെച്ചു.. കാലിളകുന്ന കട്ടിൽ ചുമരിനോട് ചേർത്തിട്ട് ചോരുന്ന ഭാഗത്ത് ഒരു ബക്കറ്റ് കൊണ്ടുവന്ന് വെച്ചു.. പുറത്തെ അഴയിൽ അലക്കിമിട്ടിരുന്ന പഴക്കം ചെന്ന തുണികൾ വാരിക്കൂട്ടി അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ പറഞ്ഞു "അകത്തേക്ക് വരിൻ ഇനി അവിടിരുന്ന്  ചീത്താലടിച്ച് നനഞ്ഞ് പനിപിടിക്കണ്ട" അവളോടൊപ്പം അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഒരു മിന്നലിനൊപ്പം ഇടിപൊട്ടി.. കറന്റ് പോയി.. മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരുട്ടത്ത് തപ്പി തടഞ്ഞ് കട്ടിലിന്റെ കാലിൽ കാൽ മുട്ട് തട്ടി ചോര പൊടിഞ്ഞു.. കട്ടിലിലിരുന്ന് ജനാല തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു... അമ്മ ഉറങ്ങുന്ന മൺകൂനക്കരികിലൂടെ മഴവെള്ളം ഒലിച്ചു പോകുന്നത് കണ്ടു മണ്ണിനടിയിൽ ദ്രവിച്ചു തീർന്ന അമ്മയുടെ അസ്ഥികഷ്ണങ്ങളിൽ നനവുപടർത്താനായി... കഞ്ഞികുടിച്ച് രാത്രിയിൽ പുറത്തിറങ്ങി നോക്കി മഴനനഞ്ഞ്  മുറ്റത്ത്  ചെളിയിൽ പുതഞ്ഞ് ഓർക്കാപുളി ഇലകളും തെങ്ങിൻ പട്ടയും വീണുകിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...മുറ്റത്തിനതിരിലെ ചുവന്ന തെച്ചിയിൽ നിന്നും വെള്ളതുള്ളികൾ അപ്പോളും ഇറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ദൂരെനിന്നും ഏതോ വാഹനത്തിന്റെ ലൈറ്റ് ഉമ്മറത്തെ ചുമരിലടിച്ചു ഈ രാത്രി നേരത്ത് എന്തിനാണ് സുലൈമാൻ വരുന്നതെന്നോർത്തു.. ആകെ  കാറുമായി വരാനുള്ളത് സുലൈമാനാണല്ലോ.. അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു "ജലജേ.. സുലൈമാന്റെ വണ്ടിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ട്..." "ഈ നേരത്തോ... ഹേയ് അത് വേറെ ആരുടേതെങ്കിലുമാവും.." അടുക്കളയിൽ പാത്രം കഴുകുന്നിടത്തുനിന്നും കൈ സാരിതലപ്പിൽ തുടച്ച് കൊണ്ട് ജലജ മുറ്റത്തിറങ്ങി നോക്കി തുടരും രമേഷ്കൃഷ്ണൻ