*खेळात प्रत्येक क्षणी जी उत्कटता असते,तीच जीवनातही असते.सगळ्याच गोष्टी मनाप्रमाणे घडत नाहीत.तरीही तो खेळ खेळत राहायचं असतं !* *ज्याचा त्याचा परीघ....!* प्रत्येक माणसाचे व्यक्तिमत्व स्वतंत्र आहे,असं आपण म्हणतो; पण माणूस स्वतंत्र आणि एकटा कधीच नसतो. अनेक नात्यांमध्ये तो गुंतलेला असतो.काही नाती रक्ताची असतात, तर काही त्याने स्वत: निर्माण केलेली असतात. आयुष्य उलगडत जाते तसे या नात्यांचे रंगही उलगडतात.काही नाती आयुष्याला समृद्ध करतात,तर काही नात्यांमुळे काळजाला जखमा होतात. नात्यांचाही चक्रव्यूह असतो. त्यातून सहज बाहेर पडता येत नाही.नातेसंबंध जपतांना प्रत्येक जण सावधगिरीने खेळत असतो.या खेळात प्रत्येकालाच विजयी व्हायचे असते.आपल्याला हवे ते साध्य करायचे असते. जगण्यातले पेच या खेळात आव्हाने निर्माण करीत असतात. मैदानातल्या खेळांचे एक बरे असते; त्याला शेवट असतो. कोणी तरी विजयी होते.पराभूत झालेलेही परिस्थितीचा स्वीकार करून पराभव मान्य करतात. नात्यातल्या खेळांचे तसे नसते. विजयी झालेल्याच्या आतही सल असतोच आणि तो पराभूत झालेलाही कुढत असतोच.या खेळाला शेवट नाही.माणूस गेला तरी त्याच्या बरोबरच्या नाते संबंधांमुळे वाट्याला आलेल्या दु:ख-भोगाच्या कहाण्या दुसर्यांना त्यांच्या अंतापर्यंत छळत राहतातच. आपल्या जवळची माणसं आपल्याला हयातभर न उमगणं,ही तर मानवी जीवनाची शोकांतिका.सारेच बोलता येत नाही, व्यक्तही करता येत नाही.माणसं वरवर शांत दिसत असली , तरी आत घुमसट सुरूच असते.लांबी , रूंदी आणि खोली हे शब्द केवळ क्षेत्रफळाशी निगडीत असतात असे नाही.त्याचा मानवी जीवनाशी खूप जवळचा संबंध असतो.लांबी म्हणजे माणसाला मिळालेले आयुष्य, रूंदी म्हणजे त्याचे जगणे आणि खोली म्हणजे त्याला सापडलेला जीवनाचा अर्थ. माणसाचे जीवन असे त्रिमिती असते.जीवनाच्या तळापर्यंत जाण्या साठीची चिंतनशीलता, नात्यांचा चक्रव्यूह भेदणे यातच माणसांची मोठी शक्ती खर्च होते.एका वृद्ध माणसाने वर मागीतला....म्हणाला,माझा नातू राजा झालेला पाहू दे !*एका ओळीत सगळं मागितलं त्याने !* *सत्ता,संपत्ती, संतती,आरोग्य, आयुष्य....सगळं काही !* #💭माझे विचार #🙂Motivation #🙂सत्य वचन #👍लाईफ कोट्स #meri jindagi