കാലഭൈരവൻ: രക്തനക്ഷത്രത്തിന്റെ ശാപം ​ഭാഗം 3: മായക്കാഴ്ചകളുടെ നിലവറ ​മാധവൻ തന്റെ ലോഹച്ചരട് വായുവിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. ആ ചരടിലെ ഓരോ കണ്ണികളും നീലനിറത്തിൽ കത്താൻ തുടങ്ങി. നിലവറയുടെ ഇരുളടഞ്ഞ കോണുകളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്ന ആ അസ്ഥികൂടങ്ങൾ അവന്റെ ചരടിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശമേറ്റ് കരിഞ്ഞുണങ്ങാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷേ, യഥാർത്ഥ ഭീഷണി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആ രൂപമായിരുന്നു. ആ രൂപത്തിന്റെ കൈകൾ രുദ്രവീണയുടെ തന്ത്രികളിൽ അസ്വാഭാവികമായ വേഗതയിൽ ചലിച്ചു. ഓരോ തവണ തന്ത്രികൾ മീട്ടുമ്പോഴും നിലവറയുടെ ചുവരുകളിൽ നിന്ന് കരിങ്കല്ലുകൾ പിളർന്നു മാറുന്നത് പോലെ തോന്നി. ആ സംഗീതം ഒരു പ്രത്യേക താളത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, നിലവറയ്ക്കുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് തണുത്തുറഞ്ഞു. മാധവന്റെ ശ്വാസം വായുവിൽ മഞ്ഞുതുള്ളികളായി മാറി. ​പെട്ടെന്ന്, നിലവറയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു രക്തഗന്ധം പടർന്നു. തറയിലെ വിള്ളലുകളിൽ നിന്ന് ചുവന്ന പുക ഉയർന്നു പൊങ്ങി. ആ പുക മാധവന്റെ കാഴ്ചയെ മറച്ചു. കാഴ്ച മങ്ങിയ നിമിഷത്തിൽ, തന്റെ കാൽക്കൽ എന്തോ തണുത്ത ഒന്നമരുന്നത് മാധവൻ അറിഞ്ഞു. നോക്കുമ്പോൾ, വർഷങ്ങളായി ആ മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന ആത്മാക്കൾ കറുത്ത കൈകളായി ഉയർന്നു വന്ന് അവന്റെ കാലുകളിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു! ആ പിടുത്തത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപെടാൻ മാധവൻ മന്ത്രം ജപിച്ചു തുടങ്ങിയെങ്കിലും, പുകയുടെ കാഠിന്യം അവന്റെ ബോധത്തെ തളർത്താൻ തുടങ്ങി. കണ്ണുകൾ തുറക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം ആ പുക അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. ​പുക പതുക്കെ നീങ്ങിയപ്പോൾ മാധവൻ കണ്ട കാഴ്ച അവനെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് പടർത്തി. അവന്റെ തൊട്ടു മുന്നിൽ അവനെപ്പോലെ തന്നെ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു! അതേ വസ്ത്രം, അതേ ഭസ്മക്കുറി, അതേ ലോഹച്ചരട്. തന്റെ തന്നെ ഒരു പ്രതിബിംബം! പക്ഷേ ആ രൂപത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ മാത്രം മാധവന്റേത് പോലെയായിരുന്നില്ല; അവയിൽ ജീവനില്ലാത്ത ഒരു ശൂന്യതയായിരുന്നു. ​"നീ ആരാണ്?" മാധവൻ കിതപ്പോടെ ചോദിച്ചു. ​"ഞാൻ നീ തന്നെയാണ് മാധവാ..." ആ രൂപം മാധവന്റെ അതേ സ്വരത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു. "നിന്റെ ഉള്ളിലെ പേടിയാണ് ഞാൻ. ഈ മനയിൽ നിന്ന് നിനക്ക് ജീവനോടെ പോകാനാവില്ല." ​ആ രൂപം തന്റെ കയ്യിലുള്ള ലോഹച്ചരട് മാധവന് നേരെ വീശി. ഒരു മിന്നൽ പിണർ പോലെ ആ ചരട് മാധവന്റെ കഴുത്തിന് ചുറ്റും മുറുകി. മാധവൻ പിടഞ്ഞു. തന്റെ തന്നെ ശക്തിക്കെതിരെ പോരാടേണ്ടി വരുന്നതിന്റെ അമ്പരപ്പിൽ അവൻ ഒരു നിമിഷം തളർന്നു. കഴുത്തിലെ പിടുത്തം മുറുകുന്തോറും മാധവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ ഇരുട്ട് പടർന്നു. നിലവറയുടെ തട്ടിൻപുറത്ത് ആ പഴയ കാവൽക്കാരൻ ശങ്കുണ്ണി നായരുടെ ആത്മാവ് തലകീഴായി തൂങ്ങിക്കിടന്ന് ഭ്രാന്തമായി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ ചിരി മനയുടെ ഓരോ കോണിലും തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. ​മാധവൻ തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയും സംഭരിച്ച് കൈത്തണ്ടയിലെ ആ ഭൈരവ മുദ്രയിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. തന്റെ രക്തം ആ മുദ്രയിൽ സ്പർശിച്ചതും അത് ജ്വലിക്കാൻ തുടങ്ങി. മാധവൻ തന്റെ നഖങ്ങൾ കൊണ്ട് കൈപ്പത്തിയിൽ ആഴ്ത്തി. ആ ചെറിയ മുറിവിൽ നിന്ന് ഒഴുകിയ രക്തം ലോഹച്ചരടിൽ സ്പർശിച്ചതും, ആ ചരട് അഗ്നിയായി മാറി. മാധവന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുകിയിരുന്ന നിഴൽരൂപത്തിന്റെ കൈകൾ ആ പൊള്ളലിൽ കരിഞ്ഞുപോയി. വേദനയോടെ ആ രൂപം പുറകോട്ട് നീങ്ങി. ​"നിഴലുകൾക്ക് പ്രകാശത്തെ തൊടാനാവില്ല!" മാധവൻ ഗർജ്ജിച്ചു. ​അവൻ തന്റെ ലോഹച്ചരട് വായുവിൽ ചുഴറ്റി നിലത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു. ഭൂമികുലുക്കം ഉണ്ടായതുപോലെ നിലവറയാകെ വിറച്ചു. ആ പുകമറ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് മാധവൻ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു. ആ രൂപം അപ്രത്യക്ഷമായെങ്കിലും, നിലവറയുടെ നടുവിൽ ഇരുന്ന ആ രുദ്രവീണ ഇപ്പോൾ തനിയെ വായുവിൽ ഉയരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വീണയുടെ തന്ത്രികൾ മീട്ടപ്പെടാതെ തന്നെ ഭയാനകമായ ഒരു ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു. ആ ശബ്ദം കേട്ടതും മനയുടെ മുകളിലെ മേൽക്കൂര ഒന്നടങ്കം തകർന്നു വീഴാൻ തുടങ്ങി. പുറത്ത് ആകാശം രക്തവർണ്ണമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. രക്തനക്ഷത്രം അതിന്റെ പൂർണ്ണ ശക്തിയോടെ തിളങ്ങുകയാണ്. ശാപം അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തിയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്. ​(തുടരും...) #📔 കഥ #📙 നോവൽ #വിരഹം #കഥ