#📔 കഥ ഭാഗം അഞ്ച് വസന്തം വിടപറയുമ്പോൾ നാല് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ഡിസ്ചാർജ് ആയപ്പോൾ ബില്ല് വന്നു... ബില്ലിലേക്ക് നോക്കി ജലജയെ ഒന്ന് നോക്കി.. എന്റെ മുഖം മാറിയാലതറിയുന്ന ജലജ അമ്മമാരോട് പറഞ്ഞു "അമ്മാ.. ഇന്നലെ കഴുകിയിട്ട തുണികൾ ഉണങ്ങാനിട്ടത് മുകളിൽ നിന്ന്  എടുത്തുകൊണ്ട് വരണ്ടേ.. ബില്ല് വന്നു ഡിസ്ചാർജാണ്...പോകുമ്പോഴത് മറക്കും... നിങ്ങളത് എടുത്ത് കൊണ്ടുവരുന്നത് വരെ ഇവിടെ ഏട്ടനുണ്ടല്ലോ.." "ആ.. അത് ശരിയാണല്ലോ" അതുപറഞ്ഞ് രണ്ടുപേരും പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ വാതിലടച്ച് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കണ്ണന്റെ ചെറുവിരലുകളിലൊന്ന് തലോടിക്കൊണ്ട് ജലജയുടെ കട്ടിലിനടുത്തായിരുന്നു.. അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാനെന്തോ മടി തോന്നി.. അവൾ കൈതണ്ടയിൽ പിടിച്ചു മെല്ലെ ചോദിച്ചു " ബില്ലെത്രയാണ്... അടക്കാൻ പൈസ തികയില്ലല്ലേ.." "ഉം... ശരിയാക്കാം.." "എവിടുന്ന്... അമ്മമാരോട് ചോദിച്ച് ഏട്ടൻ നാണം കെടണ്ട..." തലയിണയുടെ അടിയിൽ നിന്ന് ഊരിവെച്ച വളയെടുത്ത് നീട്ടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ഇത് കൊണ്ടുപോയി പണയം വെച്ച് ബില്ലടക്ക്... അമ്മമാർ വരുമ്പോഴേക്കും പൈസ അടക്കണം. അവരറിഞ്ഞാൽ നാണക്കേടാണ്... മോന്റെ നൂല്കെട്ടാവുമ്പോഴേക്കും എടുത്തുതന്നാൽ മതി... അതുവരെ ഞാനെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് അവരുടെ മുമ്പിൽ പിടിച്ചു നിന്നോളാം.." "അത് വേണോ ജലജേ..." "അല്ലാതെന്തു ചെയ്യും ഇതേ ഇപ്പോൾ എന്നെക്കൊണ്ട് കഴിയൂ.. " അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് വള വാങ്ങുമ്പോൾ നെഞ്ച് പിടച്ചു ഇത്രകാലമായിട്ടും അവളുടെ ഒരുതരി സ്വർണ്ണം പോലും പണയപെടുത്തിയിട്ടില്ല.. വാതിലടച്ച് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ കണ്ണൻ ഉറങ്ങുന്നത് ഒന്നു നോക്കി... സ്വയം മനസിൽ പറഞ്ഞു... കണ്ണനു വേണ്ടിയല്ലേ... സാരമില്ല... ടൗണിൽ പോയി വള പണയം വെച്ച് അതിന്റെ പൈസയും കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പൈസയും കൂട്ടി ബില്ലടച്ച് മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ അമ്മമാർ ഒരേ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു "നീ ഈ പെണ്ണിനെയും കുട്ടിയെയും ഒറ്റക്കാക്കി എവിടെ പോയതാണ്...നീ ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതിയാണ് ഞങ്ങൾ തുണികളെടുക്കാൻ പോയത് വന്നപ്പോൾ ഇവറ്റകള് രണ്ടും അനാഥരെ പോലെ ഇവിടെ കിടക്കുന്നു... എന്തായിരുന്നു ഇത്ര അർജന്റായി വാങ്ങേണ്ട മരുന്ന്... അത് പോകുമ്പോൾ വാങ്ങിയാൽ പോരായിരുന്നോ.. " അതുകേട്ട് ജലജ പറഞ്ഞു " ഏട്ടനെ ചീത്തപറയണ്ട അമ്മേ... ഞാൻ പറഞ്ഞ് വിട്ടതാണ് ഏട്ടനെ.. പോകുമ്പോൾ സാധനങ്ങളും കുട്ടിയും നമ്മളെല്ലാവരുമുണ്ടാകില്ലേ.. എനിക്കാണെങ്കിൽ തനിച്ച് നടക്കാനും വയ്യ.. ഏട്ടനെന്നെ പിടിക്കേണ്ട വരും പിന്നെ നമ്മളെ വണ്ടിയിലിരുത്തി ഏട്ടൻ മരുന്ന് വാങ്ങാനായി വീണ്ടും വരേണ്ടി വരും അതുവേണ്ടെന്ന് കരുതി ഞാൻ തന്നെയാണ് ഏട്ടനോട് മരുന്ന് വാങ്ങി വരാൻ പറഞ്ഞയച്ചത്... " അതു കേട്ടപ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു " ചക്കിക്കൊത്ത ചങ്കരൻ തന്നെ.. " ആശ്വാസത്തോടെ ജലജയുടെ മുഖത്തേക്കൊന്ന് നോക്കി... അവളോടുള്ള സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാനാവാതെ ചുമരിൽ നഖംകൊണ്ട് വരച്ചു നിന്നു... അതുകണ്ട് ജലജയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.. സുലൈമാനെ വിളിച്ച് വണ്ടി കൊണ്ടുവരാൻ പറഞ്ഞു.. അവൻ വണ്ടിയുമായി എത്തിയപ്പോഴേക്കും സാധനങ്ങളെല്ലാം എടുത്ത് വെച്ച് അമ്മ കണ്ണനെ എടുത്ത് മുമ്പിൽ നടന്നു.. ജലജയെ താങ്ങി വീൽചെയറിലിരുത്തി.. തള്ളികൊണ്ട് അവളുടെ അമ്മ പിറകിൽ നടന്നു അവസാനം സാധനങ്ങളെല്ലാമെടുത്ത് ഞാനും സുലൈമാനും വാതിൽ പൂട്ടി പുറത്തിറങ്ങി.. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും ശ്രീജ കട്ടിലെല്ലാം റെഡിയാക്കി വെച്ചിരുന്നു ജലജയെ മുറിയിലേക്ക് കയറ്റി കിടത്തി സാധനങ്ങളെല്ലാം അടുക്കി വെച്ച് സുലൈമാനിറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ജലജയുടെ അമ്മ പറഞ്ഞു "ടൗണിലേക്കാണെങ്കിൽ ഞാനുമുണ്ട്  എത്ര ദിവസമായി അവിടെനിന്നും പോന്നിട്ട്.." അതു കേട്ടപ്പോൾ അമ്മയും ശ്രീജയും പറഞ്ഞു "ഇന്നിവിടെ നിന്ന് നാളെ പോയാൽ പോരെ.." "ഞാൻ വേറൊരു ദിവസം വരാം ഇനിയിപ്പോൾ നൂല് കെട്ടിന് എന്തായാലും വരണ്ടേ അതിനുമുമ്പ് സമയം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ വരാം.. പഴയപോലെ അല്ലല്ലോ... ഇപ്പോഴൊരു കണ്ണനുണ്ടല്ലോ ഇവിടെ.. " എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് സുലൈമാനോടൊപ്പം ഇറങ്ങിയ അമ്മയുടെ പിറകേ ചെന്നു സുലൈമാനോട് ചോദിച്ചു "അമ്മയെ കൊണ്ടുപോയി വീട്ടിലിറക്കണം.. ടൗണിലിറക്കിയാൽ പിന്നെ അവിടെ നിന്നും രണ്ട് ബസ് മാറി കയറണം അത് വേണ്ട.. നിനക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാകുമോ... " " ഉവ്വ്.. ഇക്ക് ചൊവ്വേൽക്ക് ഒരു ട്രിപ്പുണ്ട്.. എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ടാണെടാ.. ഞാൻ കൊണ്ടുപോയി വിട്ടോളാം.. നീ ചെക്കന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെല്ല്... " " അതല്ല സുലൈമാനേ നിനക്ക് വണ്ടി വാടക വേണ്ടേ... നീ എത്ര ഓട്ടം ഓടി... പെട്രോളടിക്കണ്ടേ...കുട്യോൾക്ക് പച്ചരി വാങ്ങണ്ടേ മൊത്തം എത്ര രൂപ തരണം...അത് പറഞ്ഞ് പോയാൽ മതി  " അവൻ കണക്ക് കൂട്ടി പരമാവധി താഴ്ത്തി ഒരു റേറ്റ് പറഞ്ഞു അത്ര രൂപയല്ല വരികയുള്ളൂ എന്നറിയുന്നത് കൊണ്ട് ഒരു അഞ്ഞൂറ് രൂപ കൂട്ടി വെച്ച് അത് അവന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ടു കൊടുത്തു കാർ പടികടന്ന് പോകുമ്പോൾ ജലജയുടെ അമ്മ പുറത്തേക്ക് കയ്യിട്ട് വീശി കാണിച്ചു... കാർ കണ്ണിൽ നിന്ന് മറയുന്നത് വരെ അത് നോക്കി നിന്നു.. മാസം തികഞ്ഞാൽ വാടക പൈസക്കായി കൈനീട്ടാനാരും വരാത്ത സ്വന്തം വീടിന്റെ അകത്തളത്തിലെ തണുപ്പിലേക്ക് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം കാലെടുത്തു വെച്ചപ്പോൾ കാവിയിട്ട നിലത്തിന്റെ തണുപ്പ് ശരീരത്തിലേക്ക് അരിച്ചു കയറുന്നതായി തോന്നി... തുടരും രമേഷ്കൃഷ്ണൻ