ഭാഗം 10 ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മനസ്സിലെ ആകുലതകൾക്ക് ഒരു അറുതി വന്നതുപോലെ തോന്നി. വിനയൻ സാർ തന്ന ഉറപ്പും മകളുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയും ആ അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ തിളക്കം നൽകി. എന്നാൽ ഈ സന്തോഷം കണിമംഗലം കോവിലകത്തെ ആ വലിയ മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ തട്ടി തകരുമോ എന്നൊരു ഭയം ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.... പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ ലക്ഷ്മിയമ്മ ഉണർന്നത് വലിയൊരു നിശ്ചയദാർഢ്യത്തോടെയാണ്. മകളുടെ കല്യാണം ഒരു മാന്യമായ കുടുംബത്തിൽ നടക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന വാർത്ത സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയോട് പറയണമെന്ന് അവർ ഉറപ്പിച്ചു..... കോവിലകത്തെ അടുക്കളയിൽ പണികൾക്കിടയിൽ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി തനിച്ച് വന്ന നേരം നോക്കി ലക്ഷ്മിയമ്മ അവരുടെ അരികിലെത്തി... "തമ്പുരാട്ടീ... ഒരു സന്തോഷവാർത്ത പറയാനുണ്ട്" ലക്ഷ്മിയമ്മ കൈകൾ കൂപ്പി വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു... "എന്റെ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ഒരു ആലോചന വന്നിട്ടുണ്ട്. അവളുടെ കോളേജിലെ വിനയൻ സാറാണ്. ഇന്നലെ അദ്ദേഹം വീട്ടിൽ വന്ന് സംസാരിച്ചു. ഞങ്ങൾക്ക് സമ്മതമാണ്." സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "അതെയോ ലക്ഷ്മീ? എത്ര നല്ല കാര്യമാണ് വിനയൻ നല്ലൊരു പയ്യനാണെന്ന് ഞാനും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്റെ ഉണ്ണിമോൾ ഒരു അധ്യാപികയുടെ അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കട്ടെ. നീ ഒന്നിനും പേടിക്കണ്ട ഇതിന് വേണ്ട സഹായങ്ങളെല്ലാം ഈ കോവിലകത്ത് നിന്ന് ഉണ്ടാകും." തമ്പുരാട്ടിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ഭാരം പകുതി ഒഴിഞ്ഞുപോയി...... എന്നാൽ പടിവാതിൽക്കൽ മറഞ്ഞുനിന്ന് ഇതെല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ അഗ്നിപർവ്വതം പുകയാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.... അവന്റെ കൈവിരലുകൾ വാതിൽക്കൽ മുറുകി. വിനയൻ തന്റെ താക്കീത് വകവെക്കാതെ ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിൽ പോയെന്നത് അവനെ വല്ലാതെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു..... പക്ഷേ അമ്മയുടെയും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെയും മുന്നിൽ അവൻ ആ ദേഷ്യം പുറത്തുകാട്ടിയില്ല. ശാന്തനായി ഒരു തരം ഭയപ്പെടുത്തുന്ന നിശബ്ദതയോടെ അവൻ അവിടെ നിന്നും നടന്നു നീങ്ങി.... അല്പസമയത്തിന് ശേഷം മുകളിലെ മുറികൾ വൃത്തിയാക്കാൻ പോയതായിരുന്നു ഉണ്ണിമായ. ഹൃദയം പടപടാ മിടിക്കുന്നുണ്ട്. അമ്മ തമ്പുരാട്ടിയോട് കാര്യം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.... ലൈബ്രറി ഹാളിന്റെ മൂലയിൽ പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കി വെക്കുമ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ നിഴൽ മുറിയിലേക്ക് വീണു.... അവൻ മുറിയിലേക്ക് കടന്ന് വാതിൽ പതുക്കെ അടച്ചു. ആ ശബ്ദം കേട്ടതും ഉണ്ണിമായയുടെ ശരീരം വിറച്ചു. അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. വിഷ്ണു ഒരു കസേരയിൽ ചാരിയിരുന്ന് അവളെത്തന്നെ നോക്കുകയാണ്.... അവന്റെ മുഖത്ത് ദേഷ്യമില്ല പകരം വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവമായിരുന്നു... "ലക്ഷ്മിയമ്മ അമ്മയോട് ഒരു കാര്യം പറയുന്നത് കേട്ടു. നിന്റെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചെന്നോ?" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം മഞ്ഞുകട്ട പോലെ തണുത്തതായിരുന്നു... "അത്... അമ്മയ്ക്ക് സമ്മതമാണ് തമ്പ്രാൻ. വിനയൻ സാർ നല്ലൊരാളാണെന്ന് അമ്മ പറയുന്നു" അവൾ തല താഴ്ത്തി വിറച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... വിഷ്ണു പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഓരോ ചുവടും തറയിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൻ അവളുടെ തൊട്ടുമുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ അവൾക്ക് ധൈര്യം വന്നില്ല..... "നിനക്കോ? നിനക്ക് സമ്മതമാണോ?" അവൻ അവളുടെ മുഖം പതുക്കെ ഉയർത്തി ചോദിച്ചു... "എനിക്ക്... എനിക്കറിയില്ല തമ്പ്രാൻ. അമ്മയുടെ സന്തോഷമാണ് എന്റെയും സന്തോഷം." പെട്ടെന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ ഭാവം മാറി. അവൻ അവളുടെ തോളുകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. വിരലുകൾ അവളുടെ മാംസത്തിൽ ആഴ്ന്നു... "സന്തോഷമോ? ആരോടൊപ്പമുള്ള സന്തോഷമാണ് നീ പറയുന്നത്? ആ വിനയനോടൊപ്പമോ? ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത് നീ മറന്നുപോയോ ഉണ്ണിമായേ? നീ എന്റേതാണ്. ഈ കണിമംഗലം കോവിലകത്തെ മരുമകളാകേണ്ടവളാണ് നീ." "തമ്പ്രാൻ... എന്നെ വിടൂ... എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു." അവൾ വേദന കൊണ്ട് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി... "പേടിപ്പിക്കാനല്ല ഞാൻ വന്നത്" വിഷ്ണുവിന്റെ സ്വരത്തിൽ ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറി... അവൻ ചുമരിൽ ഒരു അടിയടിച്ചു. "പക്ഷേ എന്റെ വാക്കിന് വില കൽപ്പിക്കാത്തവരോട് എനിക്ക് ക്ഷമിക്കാനാവില്ല. നിന്റെ അമ്മയെ ആ വിനയൻ സോപ്പിട്ടു കാണും. പക്ഷേ ഒന്ന് ഓർത്തോ ആ പടിപ്പുര കടന്ന് നീ വേറൊരാളുടെ കൂടെ പോകില്ല... പോയാൽ... അത് വിഷ്ണുദേവിന്റെ ശവത്തിന് മുകളിലൂടെ ആയിരിക്കും." അവൻ അവളുടെ കൈ വിടുവിച്ച് ദേഷ്യത്തോടെ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് പോയി. വാതിൽ അടഞ്ഞ ശബ്ദം ഒരു ബോംബ് പൊട്ടിയതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.... ഉണ്ണിമായ ആ തറയിൽ തകർന്നിരുന്നു പോയി. അവളുടെ കണ്ണുനീർ തറയിലെ വിള്ളലുകളിലേക്ക് പടർന്നു... വിഷ്ണുവിന്റെ ആ ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകളും അടിച്ച ചുമരിലെ ആ പാടും അവളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭീതി നിറച്ചു. തന്റെ അമ്മ കാണുന്ന സ്വപ്നം നടക്കില്ലെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായി... വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രണയം ഒരു തടവറയാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇതിനിടയിൽ വിനയൻ സാർ വീണ്ടും വീട്ടിലേക്ക് വരുമോ? വിഷ്ണുവിന്റെ അടുത്ത നീക്കം എന്തായിരിക്കും? പാവം അമ്മ ഇതൊന്നും അറിയാതെ കല്യാണാലോചനകളുമായി മുന്നോട്ട് പോവുകയാണ്.....കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന് മുകളിൽ ഇപ്പോൾ ശരിക്കുമൊരു കാർമേഘം മൂടിക്കഴിഞ്ഞു... ഉണ്ണിമായയുടെ മനസ് വല്ലാതെ ആയിപോയി ഇവരുടെ ഇടയിൽ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് അറിയാതെ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു  കരഞ്ഞു പോയി....               *********** കോവിലകത്തെ അന്തരീക്ഷം പുറമെ ശാന്തമാണെങ്കിലും ഉള്ളിൽ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിനയൻ സാറുമായുള്ള ഉണ്ണിമായയുടെ വിവാഹാലോചന സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി സമ്മതിച്ചു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ രേവതിയുടെ ഉള്ളിൽ ആദ്യം ഉണ്ടായത് ഒരു വല്ലാത്ത ആശ്വാസമായിരുന്നു.... ഉണ്ണിമായ ഈ പടിയിറങ്ങിയാൽ വിഷ്ണു ഏട്ടൻ തന്റേതാകുമെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. എന്നാൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു..... അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഈ വിവാഹം എത്രയും വേഗം നടത്തി ഉണ്ണിമായയെ കോവിലകത്ത് നിന്നും പുകച്ചു പുറത്തു ചാടിക്കാൻ രേവതി തീരുമാനിച്ചു.... അടുക്കളയിൽ ലക്ഷ്മിയമ്മ പണികൾ ചെയ്യുമ്പോൾ രേവതി അങ്ങോട്ട് ചെന്നു. പതിവില്ലാത്ത ഒരു സ്നേഹം അവളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... വിനയൻ സാറുമായുള്ള കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചെന്ന് കേട്ടു. വളരെ സന്തോഷം. ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ചേരുന്ന ആൾ തന്നെയാണ് അദ്ദേഹം. ഈ കല്യാണത്തിന് വേണ്ട പട്ടുസാരിയും സ്വർണ്ണവുമെല്ലാം ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. അമ്മയോട് ഞാൻ സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്" രേവതി ഒരു കപട പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു... ലക്ഷ്മിയമ്മ വിശ്വസിക്കാനാവാതെ നിന്നുപോയി. തന്നെയും മകളെയും എപ്പോഴും പുച്ഛിച്ചിരുന്ന രേവതി കൊച്ചിന് ഇത്രയും മാറ്റമോ? "രേവതി കൊച്ചേ... ശരിക്കും പറയുകയാണോ? വലിയ ഉപകാരം..." ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നന്ദി കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു... അല്പസമയം കഴിഞ്ഞ് ഉണ്ണിമായ കോളേജിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ മാനസിയെ കണ്ടുമുട്ടി. അവളുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തിരുന്നു. മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ വെച്ച് വിഷ്ണു നൽകിയ ആ താക്കീത് ഇപ്പോഴും അവളുടെ കാതുകളിൽ ഇടിമുഴക്കം പോലെ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്... "മാനസീ... എനിക്ക് വയ്യടി. എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പൊട്ടിപ്പോകും" മാനസിയുടെ തോളിൽ ചായ്ഞ്ഞു ഉണ്ണിമായ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.... "എന്താടി... എന്തുണ്ടായി? വിനയൻ സാർ വീട്ടിൽ വന്ന കാര്യം തമ്പ്രാൻ അറിഞ്ഞോ?" മാനസി പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു. "അറിഞ്ഞെന്ന് മാത്രമല്ല എന്നെ കൊന്നു കളയുമെന്നാണ് അദ്ദേഹം പറയുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണ് കണ്ടാൽ എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു മാനസീ. ഒരു വശത്ത് വിനയൻ സാറിന്റെ ആലോചന വന്നതിൽ അമ്മ എത്ര സന്തോഷത്തിലാണെന്ന് നിനക്കറിയാമല്ലോ? അമ്മയുടെ ആ സന്തോഷം കളയാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. പക്ഷേ വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ... അദ്ദേഹം ഇത് സമ്മതിക്കില്ല. ഞാൻ ആരുടെ കൂടെ പോയാലും അദ്ദേഹം ഞങ്ങളെ വെറുതെ വിടില്ല." "എടീ... രേവതി തമ്പുരാട്ടി ഈ കല്യാണം നടത്താൻ മുൻകൈ എടുക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. അത് നിനക്ക് ഒരു ആശ്വാസമല്ലേ?" മാനസി ചോദിച്ചു... "അതാണ് എനിക്ക് പേടി കൂട്ടുന്നത് മാനസീ. രേവതി തമ്പുരാട്ടി എന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടല്ല ഇതൊന്നും ചെയ്യുന്നത്. എന്നെ ഇവിടുന്ന് ഒഴിവാക്കി തമ്പ്രാനെ സ്വന്തമാക്കാനാണ് അവളുടെ നീക്കം. പക്ഷേ തമ്പ്രാന്റെ സ്വഭാവം എനിക്കറിയാം. അദ്ദേഹം തോറ്റു കൊടുക്കുന്ന കൂട്ടത്തിലല്ല. വിനയൻ സാറിനെ അദ്ദേഹം എന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ... എന്റെ അമ്മ അത് താങ്ങില്ല." ഉണ്ണിമായയുടെ വാക്കുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു നിസ്സഹായതയുണ്ടായിരുന്നു. വിനയൻ സാറിന്റെ നന്മയും വിഷ്ണുവിന്റെ അധികാരവും തമ്മിലുള്ള ഈ യുദ്ധത്തിൽ അവൾ വെറുമൊരു കരുവായി മാറുകയായിരുന്നു.... പടിപ്പുര കടന്നു വരുമ്പോൾ കണ്ട ആ കറുത്ത അംബാസഡർ കാർ വിഷ്ണുവിന്റെ സാന്നിധ്യം അറിയിക്കുന്നുണ്ട്.... അന്ന് വൈകുന്നേരം ലൈബ്രറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ വിനയൻ സാർ വീണ്ടും അവളുടെ അടുത്തു വന്നു... "ഉണ്ണിമായേ... നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എല്ലാം സമ്മതമാണ്. നീ എന്തിനാ ഇപ്പോഴും ഇങ്ങനെ പേടിച്ചിരിക്കുന്നത്? നമ്മൾ ഒന്നിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ആരെയും പേടിക്കേണ്ടതില്ല." അവൾ സാറിന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. ആ മുഖത്തെ നിഷ്കളങ്കത കാണുമ്പോൾ അവൾക്ക് സങ്കടം തോന്നി. "സാർ... ദയവുചെയ്ത് സൂക്ഷിക്കണം. എനിക്ക് വേണ്ടി സാർ ഒരു ആപത്തിലും ചെന്ന് ചാടരുത്." സാർ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നാൽ ആ പുഞ്ചിരിക്ക് പിന്നിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അപകടം ഉണ്ണിമായയുടെ മനസ്സ് വിളിച്ചു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ തന്റെ മുറിയിൽ ഇരുന്ന് എന്തോ വലിയൊരു പ്ലാൻ തയ്യാറാക്കുകയാണെന്ന് രേവതി പോലും അറിഞ്ഞില്ല. തന്റെ വിവാഹം ഒരു ആഘോഷമാകുമോ അതോ ഒരു ദുരന്തമാകുമോ എന്ന് നിശ്ചയമില്ലാതെ ഉണ്ണിമായ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു....കറുത്ത കാർമേഘങ്ങൾ കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന് മുകളിൽ വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... തുടരും..... ✍️പ്രണയ_തൂലിക...... ❣️ പ്രതിലിപിയില്‍ എന്നെ ഫോളോ ചെയ്യൂ, https://pratilipi.app.link/nqpFlJw9U1ബി ഒട്ടേറെ രചനകള്‍ വായിക്കുകയും എഴുതുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യൂ, സൗജന്യമായി! #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💌 പ്രണയം #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ