#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _52 (അവസാനഭാഗം ) ✍️ രചന - Aniprasad. "ഇതെല്ലാം നീ അനുഭവിച്ചു തീർത്തതാണോടാ മോനേ.. എങ്ങിനെ താങ്ങിയെടാ നിന്റെ മനസ്സ് ഈ ക്രൂരതകളെല്ലാം.." കുഞ്ഞച്ചൻ താൻ കുടിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന ചായ ഗ്ലാസ് മറു കയ്യിലേക്ക് മാറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ട്, താൻ മഴ നനയാതിരിയ്ക്കാൻ തലയിൽ കെട്ടിക്കൊണ്ട് വന്ന തോർത്തിന്റെ തുമ്പ് കൊണ്ട് കൺകോണിൽ ഊറി കൂടിയ നനവ് ഒപ്പി. മറ്റുള്ളവരുടെയും അവസ്ഥ വിഭിന്നമായിരുന്നില്ല. അവരിൽ നിന്നൊക്കെ നെരിപ്പോടിൽ നിന്നെന്ന വണ്ണം തീച്ചൂടുള്ള ഓരോ നെടുവീർപ്പുകൾ ഉതിർന്നു. "എന്തായാലും പോലീസിന്റെ പിടിയിലാവുമെന്ന് ഉറപ്പല്ലായിരുന്നോ. എന്നാൽ പിന്നെ അവനെ അവിടിട്ട് തന്നെ തീർത്തേക്കാൻ മേലാരുന്നോടാ നിനക്ക്. അതിന്റെ പേരിൽ നിനക്കൊരു പാപവും ഉണ്ടാകാൻ പോകില്ലാരുന്നു." നാരായണേട്ടൻ പല്ലുകൾ ഞെരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അവനെ കൊല്ലാൻ പോയിട്ട് എന്റെ കാലുകൾ ചലിപ്പിയ്ക്കാൻ പോലും ഞാൻ അശക്തനായിരുന്നു നാരായണേട്ടാ. ആ ഒരു സാഹചര്യം നിങ്ങളാരും അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ.. ഞാനത് ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിട്ടവനാ.. വീട് പുറത്ത് നിന്ന് പൂട്ടിയതോടെ നാല് ചുവരുകളും അടിച്ചു തകർത്തിട്ടായാലും വേണ്ടില്ല എനിയ്ക്ക് പുറത്തേയ്ക്ക് ഓടി പോകണമെന്നുണ്ട്... പക്‌ഷേ ചലിയ്ക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. അതല്ലെങ്കിൽ വീട്ടിനുള്ളിൽ തന്നെ ഏതെങ്കിലും ഒരു മൂലയ്ക്ക് ആരും കാണാതെ ഒളിച്ചിരിയ്ക്കണമെന്നുണ്ട്.. അതിനും കഴിയുന്നില്ല. ഭൂമിയിൽ നിന്ന് എന്നെയൊന്ന് അദൃശ്യനാക്കി തരാൻ സർവ്വ ദൈവങ്ങളോടും പ്രാർത്ഥിച്ചെങ്കിലും നാവ്‌ ചലിപ്പിയ്ക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല... കുറച്ച് നേരം ഞാൻ ആ ഇരുപ്പിൽ കണ്ണടച്ചു ഇരുട്ടുണ്ടാക്കി നോക്കി.. പക്‌ഷേ അതൊന്നും ഒരു നൊടി നേരത്തേക്ക് പോലും നിലനിന്നു പോയില്ല. പുറത്തെ ആരവങ്ങളും, പോലീസിന്റെ ബൂട്ടിന്റെ ഒച്ചയും.. വെറും നിലത്ത്‌ തളർന്നിരിയ്ക്കുന്ന എനിയ്ക്കും ചുറ്റിനും നിരന്ന കാക്കി പ്പട. ബാക്കി ഒന്നും എന്റെ ഓർമയിലേ ഇല്ല.. രാത്രിയെന്നോ, പകലെന്നോ ഇല്ലാതെ പോലീസുകാരുടെ ചോദ്യം ചെയ്യൽ.. എനിയ്ക്ക് മറുപടി ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ അവർ അവർക്കിഷ്ടമുള്ള ഉത്തരം എഴുതി ചേർത്തിട്ടുണ്ടാകും... അപേക്ഷകളില്ല.. പ്രതിഷേധങ്ങളില്ല.. അവർ പറയുന്നു.. ഞാൻ അനുസരിയ്ക്കുന്നു.. അവർ കാട്ടി തരുന്ന വീഥികളിലൂടെ മുൻപോട്ട് നടന്ന് ഞാനെന്റെ വിധിയ്ക്ക് കീഴടങ്ങി. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ഒരു വനിതാ പോലീസ് ഉഗ്യോഗസ്ഥയോട് ഞാനെന്റെ മകളെ കുറിച്ച് തിരക്കി.. മക്കളേ ജനിപ്പിച്ച ഒരച്ഛന്റെ മകളെ കുറിച്ചുള്ള താൽപ്പര്യം കണ്ടില്ലേ എന്ന് പറഞ്ഞുള്ള അവരുടെ പരിഹാസം... അവസാനം സഹതാപം കൊണ്ടോ എന്തോ അവർ എന്നോട് ആ വിവരം പറഞ്ഞു. കരുണൻ നിന്ന ഇടത്ത്‌ നിന്ന് തിരിഞ്ഞു ഗൗരിയേ നോക്കി. "ഒരു പക്ഷേ ഞാൻ അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ളതിൽ കൂടുതൽ മാനസിക പീഡനം അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ളവളാകണം ഇവൾ.." ഗൗരിയ്ക്ക് നേരെ അവൻ വിരൽ ചൂണ്ടി. "നീ പിന്നെ ഇസഹാക്കിനെ കണ്ടിട്ടേ ഇല്ലേ കരുണാ..." കുഞ്ഞച്ചൻ ചോദിച്ചു. കരുണൻ ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിൽ ശിരസ്സ് ചലിപ്പിച്ചു. "ഇവിടെ വരുമ്പോൾ ഞാൻ ലോപ്പസേട്ടനിൽ നിന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് എസ്തപ്പാനെ കുറിച്ച്. അത് പക്‌ഷേ ഞാൻ തേടി പോകുന്ന ഇസഹാക്ക് ആണെന്ന് എനിയ്ക്കറിയില്ലായിരുന്നു. അമ്പിളിയെ അവന്റെ പിടിയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തുമ്പോഴാണ് ഞാനവനെ പിന്നെ കാണുന്നത്. അന്ന് അവനെന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു പോയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ..." കരുണൻ പറഞ്ഞു വന്നത് പൂർത്തിയാക്കാതെ അവിടെ വച്ചു നിർത്തിക്കളഞ്ഞു. അന്നത്തെ ഓരോ സംഭവങ്ങളും വീണ്ടും അവന്റെ മനസ്സിൽ ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു എന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. നാരായണേട്ടൻ അവന്റെഅടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന് ചുമലിൽ കൈ വച്ചു. "ഒരാശ്വാസ വാക്കിനും നിന്റെ മനസിന്റെ തപം ശമിപ്പിച്ചു കളയാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല മോനേ... നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ നിന്റെ ഏഴു വർഷങ്ങളും, ജീവിതവുമെല്ലാം തിരികെ തരാൻ വിധി നിനക്കിവിടെ കാത്തു വച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് കരുതുക... പുതിയൊരു ജീവിതം നീ ഇവിടെ പടുത്തുയർത്തുക ഒരു പക്‌ഷേ ആരോരും തുണയില്ലാത്ത ഒരു തുരുത്തിൽ പോയി നീയൊരു ഒറ്റ പ്പെട്ട ജീവിതം ജയിച്ചത്‌ കൊണ്ടാകും ഇങ്ങനെയൊക്കെ നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ വന്നു ഭവിച്ചു പോയത്. ഇവിടെ നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ലല്ലോടാ.. ധൈര്യമായിരിയ്ക്ക്.. നിന്റെ കൂടെ എന്തിനും ഇനി ഞങ്ങളുണ്ടെടാ.. നിന്റെ തോളോട് തോൾ ചേർന്ന് റോബിച്ചനും അവന്റെ കൂട്ടുകാരുമൊക്കെയില്ലേ.. നീ ഇവിടെ ആരെയും പേടിയ്ക്കേണ്ടെടാ കരുണാ.. അവൻ വരട്ടെ.. ഈ കൊടുവത്തൂരിന്റെ മണ്ണിലേക്ക് അവൻ തിരിച്ചു മലയിറങ്ങി വരട്ടെ.. അവന്റെ വിധി നമ്മൾക്ക് ഇവിടെ തീരുമാനിയ്ക്കാം..." അയാൾ അഭിമാനത്തോടെ അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. "ഞാൻ പറയുന്നത് അവൻ ചെമ്പൻ മലയിലെങ്ങും കാണില്ലെന്നാ. ഒരാഴ്ചയാകുന്നില്ലേ അവനെ ഇവിടെ കണ്ടിട്ട്. അവൻ അടുത്ത ഇടം പിടിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ഇനി അവന്റെ കളി ഇവിടെ വിലപ്പോകില്ലെന്ന് അവനറിയാം.. കരുണനും, അവന്റെ കൂടെ എന്തിനും തയ്യാറായി നാലഞ്ച് കരുത്തൻ മാരും നിൽക്കുമ്പോ അവരുടെ മുമ്പിൽ തോറ്റു പോകുന്നതിനേക്കാൾ ഭേദം അടുത്ത കര പിടിയ്ക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് അവന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും.." കുട്ടൻ പിള്ള പറഞ്ഞു. "ആ. അതും നേരാ.. അവനെ ആരും ക്ഷണിച്ചിട്ടല്ലല്ലോ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്. അതേ പോലെ അവന് തോന്നിയപ്പോൾ അവൻ തിരികെ പോയി. പോട്ടെ നാശം.. പോയാൽ പോരാ ഇത് പോലെ മറ്റേതെങ്കിലും നാട്ടിൽ ചെന്ന് അവരുടെ മനഃസമാധാനം കളയാതിരിയ്ക്കാൻ നാശം ചത്ത്‌ പോയാൽ മതിയാരുന്നു." അവരെല്ലാം അവിടെ സംസാരിച്ചിരിയ്ക്കെ മഴ നനഞ്ഞും കൊണ്ട് റോബിച്ചനും രവികുമാറും, മുരളിയും അവിടേയ്ക്ക് വന്നു. "മഴയല്ലേ.. നല്ല കിണ്ണൻ മഴ. ഇതേ പോലെ സാവധാനം വേണം മഴ പെയ്യാൻ.. കൃഷിയ്ക്ക് പറ്റിയ മഴയാ. വെള്ളം ഒഴുകി പോകാതെ മണ്ണിൽ പതം പിടിച്ചു കിടക്കാൻ പറ്റിയ ചെറിയ മഴ." ഗൗരി അവർക്കെല്ലാം ചായ ഒഴിച്ച് കൊടുത്തപ്പോൾ നാരായണേട്ടനും, കുഞ്ഞച്ഛനും, കുട്ടൻ പിള്ളയും യാത്ര പറഞ്ഞു. ചെറു മഴ ആയതിനാൽ അവരെല്ലാം തലയിൽ ഓരോ തുണിയിട്ടും കൊണ്ടായിരുന്നു വന്നത്. അവർ പോകാൻ ഇറങ്ങവേ തീരെ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത രണ്ട് അതിഥികൾ കൂടി അവിടേയ്ക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയും ഭാര്യ മേരിയും ആയിരുന്നു അത്. അവർ അത്ര രാവിലേ വന്നത് കണ്ട് യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങിയവരെല്ലാം തിരിഞ്ഞു നിന്നു. കുട മടക്കി പുറത്ത് വച്ച ശേഷം പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയും ഭാര്യയും കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി ചെന്നു. ഗോപിയാശാൻ അവർക്കിരിയ്ക്കാൻ രണ്ട് കസേരകൾ നീക്കിയിട്ടു കൊടുത്തെങ്കിലും അവർ ഇരുന്നില്ല.. പീലിപ്പോസ് മുതലാളി കരുണനോട് വിശേഷങ്ങൾ തിരക്കി. പിന്നെ ഗൗരിയോട് സംസാരിച്ചു. അവളോട് ഒട്ടിച്ചേർന്നു നിന്ന മായമ്മയുടെ ശിരസ്സിൽ തലോടി. അനന്തരം അയാൾ എല്ലാവരെയും ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം ഭാര്യയ്ക്ക് നേരെ കൈനീട്ടി. അവർ തോളിൽ നിന്നെടുത്തു കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്ന ബാഗ് തുറന്ന് ഒരു ഇൻവിറ്റേഷൻ കാർഡ് എടുത്ത്‌ ഗോപിയാശാന് നേർക്ക് നീട്ടി. "ഒരിയ്ക്കൽ മുടങ്ങിപ്പോയ, മുടങ്ങിപ്പോയതല്ല, മുടക്കി കളഞ്ഞത് എന്ന് വേണം പറയാൻ... എന്റെ മകൾ ഷെറിന്റെ കല്യാണമാണ്. അടുത്തതിന്റെ അടുത്ത ഞായർ.. കുളമുടി പള്ളിയിൽ വച്ച്.. വരൻ, അന്നിവിടെ നിന്നും പിണങ്ങി ഇറങ്ങിപ്പോയ അതേ മാത്യു തരകൻ... എന്നും, എപ്പോഴും കാലം ഒരുപോലെ നിൽക്കില്ലല്ലോ... കള്ളത്തരങ്ങളൊന്നും അധിക കാലം മൂടി വച്ചേക്കാനും കഴിയില്ല.. അവിടുത്തെ പള്ളിയിലെ അച്ഛൻ മുഖേന അവർ തന്നെ തിരികെ വന്നതാണ്... കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് അതിഷ്ടമാണെങ്കിൽ മാത്രം ഞങ്ങൾ സമ്മതിക്കാം എന്നൊരു വ്യവസ്ഥയിൽ അവരോട് തിരക്കുമ്പോൾ അവർക്ക് പൂർണ്ണ സമ്മതം.. രണ്ട് ഭാഗത്തും തെറ്റ് പറയാൻ പറ്റില്ല.. വേണെങ്കിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ഒഴിഞ്ഞു മാറാം.. ഏതോ ഒരുത്തന്റെ വാക്കല്ലായിരുന്നോ നിങ്ങൾക്ക് അന്ന് പ്രാധാന്യം എന്നും പറഞ്ഞ്... ഞങ്ങളുടെ വാക്കിന് വില തരാത്ത ബന്ധത്തിന് ഞങ്ങൾക്ക് താൽപ്പര്യമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞും ഒഴിഞ്ഞു കളയാം. അവര് ക്ഷമ ചോദിയ്ക്കാനും, പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാനുമൊക്കെ തയ്യാറാകുമ്പോ.. അതിലുപരി മറ്റൊരു കല്യാണത്തിന് താൽപ്പര്യം കാണിയ്ക്കാതിരുന്ന ഷെറിൻ തരകന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ വിമുഖത കാട്ടുന്നും ഇല്ല. അപ്പോൾ അവരുടെ സന്തോഷമല്ലേ നമ്മുടെ വാശിയേക്കാൾ,നമ്മിൽ സന്തോഷം നിറയ്ക്കുന്നത്. എന്നാൽ പിന്നെ അത് തന്നെ നടക്കട്ടെ എന്ന് ഞങ്ങളും തീരുമാനിച്ചു. ഇടയ്ക്കുണ്ടായതൊക്കെ കർത്താവിന്റെ ഓരോ പരീക്ഷണങ്ങളായിരുന്നു എന്നങ്ങു കരുതുക. " അയാൾ പറഞ്ഞ് നിർത്തി. "അപ്പോൾ ഈ മാസം കല്യാണം രണ്ട്." റോബിച്ചൻ പറഞ്ഞു. "രണ്ട് കല്യാണമോ. അതാരുടേതാടാ ഒന്ന്." പീലിപ്പോസ് മുതലാളി ചോദിച്ചു. "ഞങ്ങളുടെ കരുണേട്ടന്റേത്.. ഗൗരി ചേച്ചിയുമായി.." "ഓഹോ.. അതുറപ്പിച്ചോ നിങ്ങൾ.. എന്നിട്ട് എന്നെ നൈസ് ആയിട്ടങ്ങു ഒഴിവാക്കി ആശാൻ. അല്ലേ.." പീലിപ്പോസ് മുതലാളി ഗോപിയാശാനേ നോക്കി. "അങ്ങനൊന്ന് ഉറപ്പിച്ചതേയുള്ളൂ മുതലാളീ. മുതലാളിയെ ഒഴിവാക്കിയതൊന്നുമല്ല.. ഞാനങ്ങോട്ട് നേരിട്ട് വരുമായിരുന്നു അറിയിയ്ക്കാൻ.." "നന്നായി. അവരും ജീവിയ്ക്കട്ടെ..." "ചെറിയൊരു ചടങ്ങ് ഇവിടുത്തെ കോവിലിൽ വച്ച് നടത്താമെന്ന് കരുതി... പത്തു പേരെ വിളിച്ചു ഒരു കാപ്പി സൽക്കാരവും നടത്താം." "അത് തന്നെ ധാരാളമാ ആശാനേ. ഇത് പറയാൻ വേണ്ടി ആശാൻ ഇനി അങ്ങോട്ട് വരുവൊന്നും വേണ്ട. കേട്ടോ. എന്നെ വിളിച്ചു ഡേറ്റ് അറിയിച്ചാൽ മതി ൻ. ഞാൻ വന്നോളാം. ഇവളുടെ കല്യാണം കൂടിയില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ആരുടെ കല്യാണമാ എനിയ്ക്ക് കാണേണ്ടത്." പിന്നെ അയാൾ ഗൗരിയേ നോക്കി. "നിനക്കുള്ള സമ്മാനം ഞാൻ അന്ന് കൊണ്ട് വന്ന് തന്നോളാം. കേട്ടോ." ഗൗരി കൊടുത്ത ചായ കുടിച്ച ശേഷം അവർ കുറച്ച് വീട്ടിലൊക്കെ ഒന്ന് അറിയിച്ചിട്ട് വരാം എന്ന് പറഞ്ഞ് പോകാനിറങ്ങി. പുറത്തേക്കിറങ്ങിയിട്ട് പീലിപ്പോസ് മുതലാളി വീണ്ടും അകത്തേയ്ക്ക് കയറി വന്നു പറഞ്ഞു. "മറ്റൊരു വിശേഷം കൂടി നിങ്ങളെ അറിയിയ്ക്കാനുണ്ട് എനിയ്ക്ക്.. നമുക്കെല്ലാം സന്തോഷം തരുന്ന ഒരു വാർത്തയാ അത്... പുല്ലാമലയിൽ നിന്നും കൊടുവത്തൂരേയ്ക്കുള്ള പാലം പണി കല്ലാറ്റിൽ രണ്ട് തൂണുകൾ മാത്രമായി നിന്ന് പോയത് സർക്കാർ പുനരാരംഭിയ്ക്കാൻ പോകയാണ്.. ഉടൻ തന്നെ പുല്ലാമലയിൽ നിന്നും പണി തുടങ്ങും." "ദൈവമേ.. നേരാണോ ഇത്." ഏവരും ഒരേ സ്വരത്തിൽ തിരക്കി. "അതേ.. മഴക്കാലം തുടങ്ങുകയാണെങ്കിൽ മഴയ്ക്ക് ശേഷം പണി തുടങ്ങും. അല്ല മഴ മാറി ആകാശം തെളിഞ്ഞാൽ ഉടൻ പണി ആരംഭിയ്ക്കും" സർവർക്കും സന്തോഷം തരുന്ന ഒരു വാർത്തയായിരുന്നു അത്. ലോകത്തു ഏറ്റവും കൂടുതൽ യാത്രാ ദാരിദ്ര്യം അനുഭവിയ്ക്കുന്ന മനുഷ്യർ തങ്ങളാണെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. അതിനാണ് ഒരു അറുതി വരാൻ പോകുന്നത്.. ഒരു പാലം വന്നാൽ ആരെയും ആശ്രയിയ്ക്കാതെ ഏത് നേരവും അക്കരയിക്കരെ പോയി വരാൻ പറ്റുമെന്നോർക്കേ അവരുടെ ആഹ്ലാദം ഇരട്ടിച്ചു. പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയും ഭാര്യയും യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോൾ അവർക്ക് പിന്നാലേ നാരായണേട്ടനും കൂട്ടുകാരും പോയി. റോബിച്ചൻ കൂട്ടുകാരെയും വിളിച്ചു വെളിയിൽ നിന്ന് തങ്ങൾക്കും കൃഷി സ്ഥലത്തേക്ക് ഒന്ന് പോയാലോ എന്ന് തിരക്കി. കരുണൻ അപ്പോൾ തന്നെ അവരുടെ കൂടെ പോകാൻ തയ്യാറായി. "കരുണേട്ടാ കുട കൊണ്ട് പോ.." ഗൗരി പറഞ്ഞു. "അവിടെ ചെന്നാൽ കുട മടക്കി വച്ചിട്ട്മഴ നനയാനുള്ളതല്ലേടീ.." കുട നിവർത്തി മുമ്പോട്ട്നടന്നു പോകുന്ന റോബിച്ചനെയും കൂട്ടുകാരെയും നോക്കികൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. "എന്ന് കരുതി ഇവിടം മുതൽ അവിടം വരെ നീ മഴ നനയണോടാ കരുണാ.. മോളേ.. നീ ഒരു കുടയെടുത്ത്‌ കൊടുക്ക്‌." ഗോപിയാശാൻ ഗൗരിയോട് പറഞ്ഞിട്ട് അകത്തേയ്ക്ക് കയറിപ്പോയി. ഗൗരി ഒരു കുട കൊണ്ട് വന്ന് കരുണന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. അത് നിവർത്തി അവൻ പുറത്തേയ്ക്ക്കാൽ വച്ചതും അവൾ പിന്നിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു. "എന്താടീ." കരുണൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. "കരുണേട്ടാ.. ആറു ദിവസം കഴിഞ്ഞു.." അച്ഛൻ പുറത്തേയ്ക്ക് വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് പാളി നോക്കികൊണ്ട് അവൾ കരുണനോട് പറഞ്ഞു.. "എന്താ നീ ഉദ്ദേശിയ്ക്കുന്നത്." കരുണന് അവൾ പറഞ്ഞു വരുന്നത് എന്തെന്ന് പിടികിട്ടിയില്ല. "ഇസഹാക്കിന്റെ ബോഡി എവിടെയും കണ്ടു കിട്ടിയതായിട്ട് ആരും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടില്ല... അവൻ.. അവൻ..." "അവൻ.." കരുണന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. "മരണപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകുവോ കരുണേട്ടാ.. ഉറപ്പാണോ.. അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇത്ര ദിവസത്തിനകം എവിടെങ്കിലും വച്ച് അവന്റെ ചീഞ്ഞ ബോഡി കണ്ടെടുക്കപ്പെടില്ലേ.." "ഹേയ്.. അങ്ങനൊന്നും ഇല്ല.. ഇനി അവൻ ജീവനോടെ വരണമെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും ദൈവം അവന് പുനർജ്ജന്മം കൊടുക്കണം.. അതിരിയ്ക്കട്ടെ. നിനക്കെന്താ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ തോന്നാൻ..." "ഇപ്പോഴല്ല.. രണ്ട് ദിവസമായി എന്റെ ചിന്ത മുഴുവൻ ഇതാ.." "വേണ്ടാത്തതൊന്നും ചിന്തിയ്ക്കേണ്ട. നീ അതെല്ലാം വിട്ട് കളഞ്ഞേക്ക്." അവൻ അവളുടെ തോളിൽ രണ്ട് തവണ കൈകൊണ്ട് തട്ടി. "താഴേയ്ക്ക് മുഴുവൻ ആറ്റിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മുളങ്കൂട്ടങ്ങളാ.. അതിൽ എവിടെയെങ്കിലും കൊരുത്തു പോയിട്ടുണ്ടാകും അവന്റെ ബോഡി. ഇനി മാംസം അഴുകി അസ്ഥികൂടം മാത്രമായി അത് പുഴയുടെ അടിത്തട്ടിലേക്ക് താണു പോകും... അവനെ ഇനി കാണണമെങ്കിൽ നരകത്തിൽ പോകേണ്ടി വരും.. നീ അതൊക്കെ മനസ്സിൽ നിന്ന് കളഞ്ഞിട്ട് കേറിപ്പോയ്ക്കോ." കരുണൻ കുട നിവർത്തി പിടിച്ചു കൊണ്ട് മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു. രണ്ട് ദിവസമായി തന്റെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ മൂളി പറന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ചില സംശയങ്ങൾ ഇപ്പോൾമൂടോടെ പുറത്തേയ്ക്ക് തെറിച്ചു പോയത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. കരുണൻ മഴയിലൂടെ നടന്ന് കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം ചെന്ന് ചേരുന്നത് അവൾ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ അവരെല്ലാം കൂടി എന്തോ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു അകലെയ്ക്ക് നടന്നു മറയുന്നു. ഇതുവരെ ചാഞ്ഞും ചെരിഞ്ഞും പെയ്തു നിന്ന ചെറുമഴ ഇരച്ചു പാഞ്ഞു ഒരു പെരുമഴയായി ചെമ്പൻ മലയിറങ്ങി വരുന്നകാഴ്ച അവൾ കണ്ടു. തൊട്ടു പിന്നാലേ ഒരു വലിയ കാറ്റൂതിവന്ന് മഴയ്ക്ക് മുൻപ് കയറി. ശീതാനം അടിച്ചുള്ളിലേക്ക് കയറാതിരിയ്ക്കാനായി അവൾ വാതിൽ ചേർത്തടച്ചു. (അവസാനിയ്ക്കുന്നു.) കരുണനെ പോലെ നമുക്കും വിശ്വസിക്കാം അവൻ മരണപ്പെട്ടു പോയിട്ടുണ്ടെന്ന്. ഇനി ഇല്ലെങ്കിൽ, അവൻ ജീവനോടെ ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞാൽ നിങ്ങളേം അറിയിയ്ക്കാം. ട്ടോ 🙏 അഭിപ്രായങ്ങൾ അറിയിക്കുക 🌹 #📔 കഥ