#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ #💥💤🌟 നരകവാതിൽ ( കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) …………………………………………… 1920-കളിലെ ആ കറുത്ത കർക്കിടക രാത്രിയിൽ ബംഗാൾ ഉൾക്കടൽ ഒരു ഉന്മാദിയെപ്പോലെ അലറുകയായിരുന്നു. ആകാശത്തെ കരിമേഘങ്ങൾ ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അഹങ്കാരം പോലെ കട്ടപിടിച്ചു കിടന്നു. ആന്ധ്രാ തീരത്തുനിന്നും കാതങ്ങൾ അകലെ, കടൽ ഭൂപടങ്ങളിൽ നിന്ന് ബോധപൂർവ്വം മായ്ച്ചു കളഞ്ഞ ആ ദ്വീപിനെ മുക്കുവർ ഭീതിയോടെ നരകവാതിൽ എന്ന് വിളിച്ചു. അവിടെയാണ് സ്റ്റീഫൻ വിൻസ്റ്റൺ എന്ന ആംഗ്ലോ-ഇന്ത്യൻ പ്രഭു തന്റെ മരണ സാമ്രാജ്യം പടുത്തുയർത്തിയത്. വിദേശി ഭരണകൂടം ജീവിക്കാൻ കരം ഈടാക്കുമ്പോൾ, സ്റ്റീഫൻ വിൻസ്റ്റൺ മരിക്കാൻ സൗകര്യമൊരുക്കി പണം സമ്പാദിച്ചു. അയാളുടെ മാളികയിലെ ജനാലയിലൂടെ നോക്കിയാൽ കാണുന്നത് വെളുത്ത തിരമാലകളല്ല, മറിച്ച് തീരത്ത് അടിയുന്ന ശവങ്ങളും അവയെ കാത്തിരിക്കുന്ന കഴുകന്മാരെയുമായിരുന്നു. സായിപ്പിന് അതൊരു വിനോദമായിരുന്നു. തന്റെ വിദേശ വീര്യം ഗ്ലാസ്സിൽ പതയുമ്പോൾ അയാൾ താഴെ തീരത്ത് നടക്കുന്ന മരണങ്ങളുടെ കണക്കെടുക്കും. ഓരോ ആത്മഹത്യയും അയാൾക്ക് ഓരോ നാണയത്തുട്ടുകളായിരുന്നു. ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളം വെടിവെച്ചു കൊല്ലുന്നതിനേക്കാൾ ലാഭം, അവർ സ്വയം മരിക്കാൻ പണം നൽകുന്നതാണെന്ന് അയാൾ ലണ്ടനിലെ തന്റെ യജമാനന്മാർക്ക് കത്തെഴുതി …… ദ്വീപിന്റെ കാവൽക്കാരി കാളിയമ്മ തന്റെ നരച്ച മുടിയിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ അസ്ഥി കൊണ്ടുള്ള മുട്ടുസൂചി കുത്തിവെച്ച് മണലിൽ കുത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുന്നിൽ ഒരു വലിയ കണക്കുപുസ്തകമുണ്ട്. പഴയ കടലാസുകളിൽ അവൾ ഓരോ ദിവസത്തെയും ലാഭവിഹിതം രേഖപ്പെടുത്തി. തിങ്കളാഴ്ച തൂങ്ങിമരിക്കാൻ വന്ന ഖിലാഫത്ത് സമരക്കാരൻ.അയാൾക്ക് അവസാനമായി ഒരു മന്ത്രം ചൊല്ലാൻ അനുവാദം നൽകിയതിന് അധികമായി രണ്ട് അണ ഈടാക്കി. ചൊവ്വാഴ്ച വിഷം കഴിച്ച് മരിക്കാൻ പണമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് പാമ്പിനെക്കൊണ്ട് കടിപ്പിച്ചു കൊന്ന സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ.അയാൾ ബ്രിട്ടീഷ് ഓഫീസിലെ കണക്കുകൾ തെറ്റിച്ചതിന് ശിക്ഷ ഭയന്നാണ് വന്നത്. പാമ്പിന്റെ വാടക പോലും സ്റ്റീഫൻ വിൻസ്റ്റൺ കൃത്യമായി ഈടാക്കിയിരുന്നു. കാളിയമ്മ തന്റെ വിരലുകൾക്കിടയിൽ പുകയുന്ന ചുരുട്ടിന്റെ ചാരം തട്ടിക്കളയുമ്പോഴാണ് തീരത്തെ തുരുമ്പിച്ച മണി മുഴങ്ങിയത്. ആ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ കാളിയമ്മയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു. മരണത്തിന്റെ വാതിൽക്കൽ ഭാവന എന്ന പത്തൊൻപതുകാരി നിന്നു. അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ ചളിയും കണ്ണുകളിൽ പട്ടിണിയുടെയും വിപ്ലവത്തിന്റെയും കനലുമുണ്ടായിരുന്നു. മരിക്കാൻ വന്നവളെ കാളിയമ്മ പരിഹാസത്തോടെ നോക്കി. "എന്താ കൊച്ചേ, ജീവിതം മടുത്തോ അതോ പട്ടിണി വയറ്റിൽ തീയിട്ടോ?" കാളിയമ്മ ചോദിച്ചു. ഭാവന മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ അച്ഛൻ ഒരു വിപ്ലവകാരിയായിരുന്നു, അയാൾ ജയിലിൽ മരിച്ചു. അവളുടെ അമ്മ പട്ടിണി കിടന്ന് മരിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവളും. ഭാവന തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഏക സമ്പാദ്യമായ ആ സ്വർണ്ണ വള ഊരി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു. അത് കയ്യിലെടുത്ത കാളിയമ്മ തന്റെ ചുരുട്ടുപുക അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഊതിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു, “ ഈ തങ്കത്തിന് പകരമായി നിനക്ക് എങ്ങനെയുള്ള മരണമാണ് വേണ്ടത് “ പടിഞ്ഞാറ് വശത്തുള്ള വലിയ കുഴിയിലേക്ക് ചാടിയാൽ ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് പാറക്കല്ലുകളിൽ തലയിടിച്ച് നിനക്ക് മോചനം നേടാം. രക്തം ചിതറുന്നത് കാണാൻ നല്ല ചന്തമായിരിക്കും," കാളിയമ്മ വിവരിച്ചു. "വേദന എടുക്കുമോ?" ഭാവന വിറയലോടെ ചോദിച്ചു. കാളിയമ്മ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. "വിദേശ പട്ടാളം മുളവടി കൊണ്ട് നട്ടെല്ല് തല്ലിയോടിക്കുമ്പോഴോ പട്ടിണി കിടന്ന് വയർ കരിയുമ്പോഴോ ഇല്ലാത്ത എന്ത് വേദനയാണ് പെണ്ണേ ഇവിടെയുണ്ടാവുക?" മരണത്തെ ഇത്ര ക്രൂരമായി വിപണനം ചെയ്യുന്ന കാളിയമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഭാവന ഉള്ളിൽ വിറച്ചു. ഒടുവിൽ തൂങ്ങിമരിക്കാനാണ് ആഗ്രഹമെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ കാളിയമ്മ അവളെ മരക്കൂട്ടങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചു. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച ഭീകരമായിരുന്നു. പലതരം മൃതദേഹങ്ങൾ പല കോലത്തിൽ ആടിക്കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാറ്റിൽ അവ പരസ്പരം തട്ടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദം ഒരു ശവഘോഷയാത്രയുടെ പശ്ചാത്തല സംഗീതം പോലെ തോന്നി. അഴുകിത്തുടങ്ങിയ ഒരു ശവം കാണിച്ച് കാളിയമ്മ പറഞ്ഞു, അതൊരു കവിയുടേതാണെന്ന്. "വരികൾക്കിടയിൽ ജീവിക്കാൻ നോക്കി പരാജയപ്പെട്ടവൻ ചാവുമ്പോഴെങ്കിലും സത്യം വിളിച്ചുപറയാൻ നാവു പുറത്തേക്ക് തള്ളി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടോ?. ഇന്നലെ രാത്രി വിശന്നപ്പോൾ അവന്റെ തുടയിൽ നിന്ന് ഒരു കഷ്ണം ഞാൻ ചെത്തിയെടുത്തു എന്റെ പൂച്ചയ്ക്ക് കുറച്ചു കൊടുത്തു, അത് തിന്ന ശേഷം പൂച്ച ഇപ്പോൾ കവിത ചൊല്ലാൻ നോക്കുന്നു!" കാളിയമ്മയുടെ അട്ടഹാസം കാറ്റിൽ മുഴങ്ങി. "ഈ അടിമത്ത ഭരണത്തിൽ നല്ല മാംസം മണ്ണിൽ അഴുകിപ്പോകുന്നത് പാപമാണ്. നിന്റെ നെഞ്ചിലെ മാംസം ഞാൻ ഉപ്പിലിട്ടു വെക്കും," കാളിയമ്മ ഭാവനയുടെ കഴുത്തിൽ കയർ മുറുക്കാൻ തുടങ്ങവേ പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകൾ ഭാവനയുടെ ഉള്ളിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു ഞെട്ടലുണ്ടാക്കി. മരണത്തിന് ഇത്രയും വൃത്തികെട്ട മുഖമുണ്ടെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നില്ല. തന്റെ ശരീരം ഒരു കാളിയമ്മയ്ക്ക് ഭക്ഷണമാകാനോ സായിപ്പിന് വിനോദമാകാനോ ഉള്ളതല്ല എന്ന ചിന്ത അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആളിക്കത്തി. ഭാവന നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് കാളിയമ്മയെ തള്ളിമാറ്റി കടൽതീരത്തേക്ക് ഓടി. അവിടെ കാലൻ എന്ന വിരൂപനായ വള്ളക്കാരൻ തന്റെ തുഴയുമായി അവളെ തടഞ്ഞു. "സായിപ്പിന്റെ മണ്ണിൽ വന്നാൽ ശവമായിട്ടേ പുറത്തുപോകൂ," അയാൾ ഗർജ്ജിച്ചു. അയാൾ തന്റെ കയ്യിലുള്ള തുഴ ഭാവനയ്ക്ക് നേരെ ഓങ്ങി. എന്നാൽ പിന്നാലെ ഓടിയെത്തിയ കാളിയമ്മ അപ്രതീക്ഷിതമായി വള്ളക്കാരനെ തടഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കനൽ ജ്വലിച്ചു. അവൾ ഭാവനയുടെ കയ്യിൽ ആ സ്വർണ്ണ വള തിരികെ നൽകി. അവളുടെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ പരുക്കനായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ശാന്തത അതിലുണ്ടായിരുന്നു. "മരണത്തിന് ഇത്രയും ഭീകരമായ ഗന്ധമാണെന്ന് നീ അറിഞ്ഞില്ലേ?" കാളിയമ്മ ചോദിച്ചു. "അർത്ഥമില്ലാത്ത ഈ മരണം വെറും പാഴാണ്. നീ മരിച്ചാൽ സായിപ്പിന് ഒരു നാണയം കൂടി കിട്ടും, എനിക്ക് ഒരു നേരത്തെ ഇറച്ചിയും. പക്ഷേ നിന്റെ ഈ ദേഷ്യവും വീര്യവും നിന്റെ രാജ്യത്തിന് വേണ്ടതാണ്." കാളിയമ്മ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. "ഒരു കാളിയമ്മയുടെ അത്താഴമാകാനല്ല, മറിച്ച് നിന്നെപ്പോലെയുള്ള ആയിരങ്ങളെ കൊന്നൊടുക്കുന്ന വിദേശികളെ വിറപ്പിക്കാനാണ് നീ ജീവിക്കേണ്ടത്. പോ... പോയി നിന്റെ പക വീട്ടൂ!" കാളിയമ്മ കാലനോട് വള്ളം ഇറക്കാൻ ആജ്ഞാപിച്ചു. വള്ളം നീങ്ങുമ്പോൾ തീരത്ത് പുകയിൽ മറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന കാളിയമ്മയുടെ രൂപം ഒരു ഭീകര ദൈവത്തെപ്പോലെ ഭാവനയ്ക്ക് തോന്നി. സ്റ്റീഫൻ വിൻസ്റ്റന്റെ മാളികയിലെ വിളക്കുകൾ ആ രാത്രിയിൽ അണഞ്ഞുപോയി. ഭാവന അക്കരേക്ക് തുഴയുമ്പോൾ, അവൾ ഒരു പുതിയ വ്യക്തിയായി മാറിയിരുന്നു. അവളുടെ കൈകൾക്ക് ഇപ്പോൾ തോക്കിനേക്കാൾ കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു. …….. End .