#📙 നോവൽ - ഹൃദയത്തിന്റെ അവകാശി 💜💜 🔻 പാർട്ട് _123 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤️ എത്ര പെട്ടന്നാണ് അവൻ തന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെയും ശരീരത്തിന്റെയും പാതി അവകാശം അവനിലേക്ക് ചേർത്ത് വാങ്ങി വെച്ചത്.. കുളി കഴിഞ്ഞു വരുന്ന സന്ദീപിനെ നോക്കിയത് ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ സാന്ത്രയുടെ ഹൃദയത്തിനൊപ്പം ശരീരം കൂടി വിറച്ചു. കൂടുതൽ ഭംഗി വാക്കുകളുടെ അകമ്പടിയോ മേമ്പോടിയും ഒന്നുമില്ലാതെ നേരെയങ്ങ് ഹൃദയത്തിലേക്ക് ഇടിച്ചു കയറുകയാണ്. ഡേവിഡ് തരകൻ അല്ലാതെ മറ്റൊരാളെയും ഹൃദയത്തിലോ ശരീരത്തിലോ അവകാശിയാക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചിരുന്ന താൻ സന്ദീപിനെ സ്നേഹിക്കുകയും ശരീരം കൊണ്ട് ആ സ്നേഹം പകർന്നു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു വെന്ന് അവൾക്കപ്പോഴും അത്ഭുതം തോന്നി. സ്നേഹത്തിനു മാത്രമറിയാവുന്ന മാജിക്ക്. ഹണിമൂൺ ട്രിപ്പെന്ന് പറഞ്ഞു പോരുമ്പോൾ പോലും ഇത്രയും പെട്ടന്നൊരു മാറ്റം തന്നിലുണ്ടാവുമെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചത് കൂടിയില്ല. ഹേയ്.. അവൾക്ക് മുന്നിലൊന്നു വന്നു നിന്നിട്ട് മുടി കുടഞ്ഞു കൊണ്ടാ വെള്ളമവളുടെ മുഖത്തു വീഴ്ത്തി കുസൃതിയോടെ വിളിക്കുന്നവനെ സാന്ദ്ര ചിരിയോടെ നോക്കി. "എന്ത് പറ്റി.. എന്തായീ ഓർത്തിരിക്കുന്നെ.." തോർത്ത്‌ കുടഞ്ഞു..ഒന്ന് കൂടി മുടി തുവർത്തി അവൽക്കരിലേക്കിരുന്നു കൊണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. "സന്ദീപെട്ടനെ കുറിച്ച്.." സാന്ത്രയുടെ മുഖതല്പം നാണം പടർന്നു. "ആഹാ.. അത് കൊള്ളാലോ.. എന്നെ ഓർത്തോണ്ടിരിക്കാൻ മാത്രമൊക്കെ വലുപ്പമായോ എന്നോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്.. ഏഹ്.." നനഞ്ഞ ദേഹത്തേക്ക് അവനൊന്നു ചേർത്ത് പിടിച്ചതോടെ സാന്ദ്ര വീണ്ടും കുളിർന്ന് പോയ്.. "പറയെന്നെ.. കേൾക്കട്ടെ ഞാൻ.." ചോദിക്കുന്നത്തിനൊപ്പം തന്നെ അവനാ കാതിൻ തുമ്പിലൊന്ന് കടിച്ചു. "ഇത് തന്നെ.. ഇങ്ങനെ തൊട്ടും പിടിച്ചും എന്നേ.. എന്നേ കെണിയിൽ പെടുത്തിയത്.. വാക്കുകൾ കൊണ്ട് എന്നെ.. സ്നേഹിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചത്.." കിതപ്പോടെ അവളവനെ നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു. "അതെന്താ.. ഇഷ്ടമല്ലേ ഇതൊക്കെ.. നിന്നോട് കൂടി സമ്മതം ചോദിച്ചിട്ടല്ലേ ഞാൻ നിന്നെ..." ബാക്കി പറയാതെ നിർത്തുന്നവന്റെ കള്ളത്തരം.. സാന്ദ്രക്കവന്റെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. "പറയ്യ്.. നീ സമ്മതിച്ചു തന്നില്ലേ..' അവൻ വിരൽ കൊണ്ടവളുടെ മുഖം ഉയർത്തി ആ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി പതിയെ ചോദിച്ചു. മ്മ്.. പിന്നെന്താ ഇങ്ങനെ പറയുന്നേ.. അതിന് ഞാൻ കുറ്റം പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.." അവൾക്ക് പരിഭവം തോന്നി. "അതില്ല. പക്ഷേ എനിക്കങ്ങനെ തോന്നി.. ഞാനെനിക്ക് നിന്നോടുള്ള എന്റെ സ്നേഹം സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ നിന്നെ ഫോഴ്സ് ചെയ്‌തോ എന്നൊരു.." ഇല്ല.. അങ്ങനല്ല.. അതല്ല ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത്.. " സാന്ദ്ര പെട്ടന്ന് തന്നെ അവനെ തിരുത്തി. "പിന്നെന്താ എന്റെ ഭാര്യ ഉദ്ദേശിച്ചത്.. എന്നാ അത് പറ.. പറഞ്ഞാലല്ലേ എനിക്കറിയൂ.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവനവളെ വലിച്ചു പൊക്കി തന്റെ മടിയിലേക്കിരുത്തി.. "ഡെവിച്ചായനെ അല്ലാതെ വേറെ ആരെയും സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു.." സാന്ദ്ര യുടെ സ്വരം പതിഞ്ഞു. "മ്മ്.. കരുതിയിരുന്നു.. എന്നിട്ട്..എന്നിട്ടിപ്പോ അതിന് കഴിയുന്നുണ്ടോ.."കുറുമ്പോടെ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അവനാ തോളിൽ താടി അമർത്തി വെച്ചു "അന്നങ്ങനെയായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സ്.. ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നത് പോലെ ഡെവിച്ചായനെ വേറെയാരും സ്നേഹിക്കില്ല എന്നൊക്കെ തോന്നി.. അത്രേം വലുതാണ് എന്റെ സ്നേഹമെന്നും ഇങ്ങനൊക്കെ സ്നേഹിക്കാൻ എനിക്കേ കഴിയൂ എന്നും ഇനി ആളില്ലാതെ ആളുടെ കൂടെയല്ലാതെ എനിക്കൊരു ജീവിതം പറ്റില്ല എന്നൊക്കെയും തോന്നിയിരുന്നു.." സാന്ത്ര അത്രയും അടുപ്പത്തിൽ തന്നോട് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന്റെ സന്തോഷമുണ്ട് സന്ദീപിനും.ഇത് വരെയും വിക്കിയും വിറച്ചും ഒന്നോ രണ്ടോ വാക്ക് പറഞ്ഞു തീർക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നവളാണ്. "പക്ഷേ ബാലയെ കുറിച്ചറിയും വരെയുമേ എന്റെയാ തോന്നൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. അന്ന് മാറി ചിന്തിച്ചു പോയെങ്കിലും പിന്നെ വീണ്ടും ആ ജീവിതത്തിലേക്ക് കയറി പറ്റിയപ്പോൾ ആ തോന്നലൊക്കെ വീണ്ടും വന്നു കൂടി.. ബാല ഡെവിച്ചായന്റെ കൂടെ ആ വീട്ടിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ എന്റെ പ്രണയം തകർത്ത് കളയാൻ വന്നവൾ എന്നൊക്കെ തോന്നിയിരുന്നു.. അവരുടെ പരസ്പരം സ്നേഹം പലപ്പോഴും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞപ്പോഴും അതെല്ലാം വെറും പ്രഹസനം എന്നാണ് തോന്നിയത്.പക്ഷേ പക്ഷേ എനിക്കിപ്പോ തോന്നുന്നു..യഥാർത്ഥ സ്നേഹം എന്തെന്ന് ഇപ്പഴാ ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നതെന്ന്.. അറിയുന്നതെന്ന്..അതൊന്നും വെറും പ്രഹസനങ്ങൾ അല്ലായിരുന്നെന്നും.." പറയുന്നതിനൊപ്പം ഒന്ന് മുഖം തിരിച്ചു നോക്കിയ നിമിഷം തന്നെ സന്ദീപവളെ കവിളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു. അവളൊന്നു ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. "എനിക്കിഷ്ടമാണ്.. ആദ്യം കണ്ടത് മുതൽ തന്നെ എന്റെ ഹൃദയത്തോട് ചേർത്ത് വെച്ചതാണ്.. പിന്നെ വന്നതോക്കെയും എന്റെ പ്രണയത്തിനെ വേദനിപിക്കാൻ ഇഷ്ടമല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ വഴി മാറി തന്നതാണ്. പക്ഷേ.. കേട്ടിട്ടില്ലേ നീ ആത്മാർത്ഥ പ്രണയം തോൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ ജയിച്ചു കയറുമെന്ന്.." അവന്റെ ആർദ്രമായ വാക്കുകൾക്കൊപ്പം കൈകളും അരുമയായി അവളിൽ അലഞ്ഞു നടപ്പുണ്ട്. സാന്ദ്ര തടയുന്നില്ല. തടയില്ല എന്നവനും ഉറപ്പുണ്ട്. നന്ദിയോ കടപ്പാടോ ഒന്നുമല്ല.. എനിക്ക് വേണ്ടത് നിന്റെ സ്നേഹമാണെന്ന് ആദ്യം മുതലേ അവൻ അവളോട് പറയുന്നുണ്ട്. ഇങ്ങനൊരു മാറ്റം അവൾക്ക് വരുമെന്നുറപ്പുള്ളത് കൊണ്ടാണ് അവളുമായി ഈയൊരു യാത്ര പോന്നത് തന്നെ. ആദ്യദിവസം അൽപ്പം അകലം പാലിച്ചെങ്കിലും പതിയെ പതിയെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട്... നോട്ടം കൊണ്ട്.. ഹൃദയം കൊണ്ടുള്ള ചേർത്ത് പിടിക്കല് കൊണ്ട് അവനാ അകലം കുറേശെയായി കുറച്ചു കൊണ്ട് വന്നു. സ്നേഹമാണെന്ന് പറയുന്നതിന് പകരം സ്നേഹമാണെന്ന് അവൾക്ക് മുന്നിൽ പ്രകടമാക്കി കൊടുത്തു. താനൊന്ന് ശ്രമിച്ചാൽ.. അവളെതിർപ്പ് കൂടാതെ ഒരു ഭാര്യയുടെ കടമ ചെയ്യാൻ കൂടി സഹകരിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായിട്ടും അതിന് ശ്രമിക്കാതെ സ്വയം മാറി നിൽക്കുന്നവനെ അവളും മനസ്സിലാക്കി.. കഴിഞിരുന്നു.. എന്താണ് സ്നേഹമെന്നും.. എങ്ങനെയാണ് ഒരാളെ സ്നേഹിക്കേണ്ടതെന്നും വളരെ ഭംഗിയായി സന്ദീപവളെ പഠിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു.. ആ കുറച്ചു നേരത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ.. തനിക് സംഭവിക്കുന്ന ആ മാറ്റത്തിൽ സാന്ത്രക്ക് പോലും അത്ഭുതം തോന്നും വിധം.. അവനവളെ സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു..ഓരോ നിമിഷവും. സ്നേഹിക്കാതെയും സ്നേഹിക്കപ്പെടാതെയും അവൾക്ക് മുന്നിൽ മറ്റൊരു മാർഗവുമില്ലെന്ന പോലെ..അവനവളെ ഹൃദയത്തിൽ കെട്ടിയിട്ട് കഴിഞ്ഞു.. 🥰🥰 ഇവിടിരുന്നു മടുത്തിട്ടാ മോനെ.. " താൻ പറയുന്നത് ശ്രീക്ക് ഇഷ്ടമാവില്ലേ എന്നൊരു വല്ലായ്മയുണ്ട് കാർത്യായിനിയുടെ മുഖത്തും. "അതിനിപ്പോ ജോലിക്ക് പോണോ കാർത്തുവമ്മേ. എനിക്കത് സങ്കടമാണ്. ഇത്രയും നാൾ രാവും പകലും നോക്കാതെ ജോലിക്ക് പോയതല്ലേ. ഇനി ഞാൻ നോക്കി ക്കോളുമല്ലോ " അവൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ സന്തോഷം കൊണ്ടായിരുന്നു ആ കണ്ണ് നിറച്ചത്. "എനിക്കറിയാം മക്കളെ നീ നോക്കിക്കോളുമെന്ന്. ദൈവം ഒന്നിനെ ക്രൂരത കാണിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രം എനിക്ക് മകനാക്കി തന്നപ്പോൾ ഞാനൊത്തിരി പരിഭവം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. അതിനെനിക്ക് പകരമായി ഭഗവാൻ കൊണ്ട് തന്ന നിധിയാണ് നീ" അവനവന്റെ കയ്യിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു. "ഓടി പാഞ്ഞു പണി ചെയ്തു നടന്ന ഞാനല്ലേ. അന്നത്തെ എന്റെ സാഹചര്യം അങ്ങനെയായിരുന്നു. എത്ര കിട്ടിയാലും തികയില്ല. ഇന്നിപ്പോ എനിക്കൊന്നും വേണ്ടാത്ത കേടെ ഒള്ളു. പക്ഷേ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കാൻ വയ്യെടാ.. രാവിലെ മുതൽ വെറുതെ.. അല്ലേൽ പിന്നെ നീ ഇവിടുള്ള ജോലികാരെയങ്ങു പറഞ്ഞു വിട്.. ഞാൻ ചെയ്‌തോളാംഎല്ലാം. ഇതിപ്പോ എന്നെ കൊണ്ട് ഒന്നും ചെയ്യിപ്പിക്കരുത് എന്നുള്ള നിന്റെ ഭീക്ഷണി കാരണം ഞാനങ്ങു ചെല്ലുമ്പോഴേ അവർ തിരിച്ചു പറഞ്ഞു വിടും.." കാർത്യായിനിയുടെ പരിഭവങ്ങൾ തീരുന്നില്ല. അവർ പറയുന്നത് സത്യമാണ്. കാര്യമായി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതേയുള്ള ആ ഇരുപ്പ് അവർക്ക് മടുപ്പായി തുടങ്ങി. ശ്രീയുടെ കൂടെ യാത്ര പോണുണ്ട്..സ്വന്തം മകനെ പോലെ തന്നെ അവൻ തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്.. പരിഗണന നൽകുന്നുണ്ട്..അവിടെല്ലാവരും വളരെ കാര്യമായിട്ട് തന്നെ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. അച്ചുവിന്റെ ശെരിക്കുമുള്ള അമ്മ ജീവിച്ചിരുനെങ്കിൽ അവരോട് എങ്ങനെ ആയിരികുമോ അതേ പരിഗണന തന്നെ കാണിക്കുന്നുണ്ട്. താൻ അവളുടെ ആരുമല്ല എന്നറിഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ. എല്ലാം ശരിയാണ്.. പക്ഷേ ഈ ഇരിപ്പ്.. അതിന് വയ്യ. മടിച്ചിരുന്നു ശീലമില്ലാത്ത ശരീരം പോലും പ്രതികരിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെയാണ് അവരീ ആവിശ്യവുമായി ശ്രീയുടെ അരികിൽ എത്തിയത്. "കാർത്തുവമ്മക്കിപ്പോ മടുപ്പാണ് പ്രശ്നം.. ല്ലേ" ശ്രീ അവരുടെ അരികിലേക്ക് ചേർന്നിരുന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അവർ അതെയെന്ന് തലയാട്ടി. "പരിഹാരമുണ്ടാക്കാം.. കാർത്തുവമ്മയൊരു കാര്യം പറഞ്ഞിട്ടിനി അത് കേട്ടില്ല ന്ന് വേണ്ട. പക്ഷേ ജോലിക്ക്‌..കൂലിക്ക് അതൊന്നും പറ്റില്ല..പക്ഷേ മടുപ്പ് മാറ്റി തരുന്ന കാര്യം ഞാനേറ്റു.." അതും പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ എഴുന്നേറ്റു.. "പിന്നെ ഇവിടുള്ള ജോലിക്കാരെ പറഞ്ഞു വിടുന്നത്. അതും നടക്കില്ല.. നേരത്തെ പറഞ്ഞത് തന്നെ ഒള്ളു എനിക്കിപ്പോഴും പറയാൻ.. അച്ചുവിന്റെ അമ്മ എന്റേം കൂടെയാണ്. ആ അമ്മയെ വെറുമൊരു ജോലിക്കാരി ആയിട്ട് കാണാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല.." അവൻ സ്നേഹത്തോടെ അവരെ ഒന്നു നോക്കി. "ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ.. എന്നിട്ട് നമുക്കീ മടുപ്പെടുത്തു ദൂരെ കളയാം കേട്ടോ.." വാക്കും കൊടുത്തു കൊണ്ടവൻ പോകുമ്പോൾ അതവൻ ഏത് വിധേനയും ചെയ്യുമെന്ന് ആ അമ്മയ്ക്കും ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.. തുടരും.. അവനായത് കൊണ്ട് ആ വഴി എന്തെങ്കിലും ഉടായിപ്പ് ആകാൻ സാധ്യത വളരെ കൂടുതലാണ് ഗയ്‌സ്.. എങ്ങാനും ഇനി..🤔 ഏയ്... അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല ല്ലേ.. 🫣 എനിക്ക് വെക്കേഷൻ ലീവ്.. വീട്ടിലാണ് കേട്ടോ.. അതാണ്‌ ഇന്നലെ ഇല്ലാഞ്ഞതും ഇന്ന് കുഞ്ഞു പാർട്ട് ആയി പോയതും.. 😀 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif #📔 കഥ