#📙 നോവൽ - ഹൃദയത്തിന്റെ അവകാശി 💜💜 🔻 പാർട്ട് _126 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤‍🔥❤‍🔥 ഒരുമിച്ചുള്ള പാചകം.. അതിനേക്കാൾ ആഴത്തിൽ അവന്റെ വാചകം.ഒന്നും പറയാതെബാല ചെയ്യുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവളെ ഓരോ ജോലി ചെയ്യാനും ഡെവി സഹായിക്കുന്നുണ്ട്. അവനത് മുൻപും ചെയ്യാറുണ്ടന്ന് അവൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ പാകത്തിന്.. വൃത്തി.. കൃതത. ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കുന്നത് പോലും നല്ല രുചിയിലാണ്. ചുരുക്കത്തിൽ ബാലക്കവിടെ കാര്യമായിട്ടുള്ള ജോലികളില്ലെന്ന് സാരം. ഡെവിയോടോത്തുള്ള നിമിഷങ്ങളിൽ ബാലക്ക്‌ സന്തോഷം തോന്നി തുടങ്ങി. അവനന്ന് പറഞ്ഞത് ശെരിയാണ്. ഓർക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലൊരു ചൊറിയാൻ പുഴു നുരകുന്നത് പോലൊരു അസ്വസ്ഥതാ മാത്രമാണിപ്പോ അർജുൻ. അതും ഓർക്കുമ്പോൾ മാത്രം.. അല്ലാതെ അനുവാദമില്ലാതെ അവൻ ഓർമകളിലേക്കിടിച്ചു കയറി വരുന്നില്ല.. മുൻപത്തെ പോലെ ഡെവിയുടെ സാമീപ്യത്തിൽ അവനെ ഓർക്കുന്നില്ല.. അവന്റെ ചെയ്തികൾ ഓർത്തിട്ട് മനം പുരട്ടുന്നില്ല. പകരം സ്നേഹമെന്നോർക്കുമ്പോൾ. ഡെവിയെ ഓർക്കുന്നു.. അവനന്ന് രാത്രി സമ്മാനിച്ച അനൂഭൂതികളുടെ നിർവൃതി വീണ്ടും വീണ്ടും അനുവാദമില്ലാതെ ഹൃദയത്തിലും ശരീരത്തിലും കുളിര് പകർന്നു നൽകി കൊണ്ട് തന്നെയൊന്നാകെ പൊതിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. ഇത് പോലൊരു ശ്രീബാലയെ ഇനിയീ ജീവിതത്തിൽ കാണുമോ എന്ന് പോലും സംശയമുണ്ടായിരുന്നു അവൾക്ക് തന്നെ.. അതെല്ലാം വെറും തോന്നലുകൾ മാത്രമായിരിക്കുന്നു.. "ഷൂയ്..." ചൂളം വിളിച്ചു കൊണ്ടവൻ വന്നു പുണരുമ്പോൾ അവളൊന്ന് ഞെട്ടി പോയി.. എന്തോർക്കുവാ.. " സ്വകാര്യം പോലൊരു ചോദ്യം. ഒന്നുമില്ല.." അത് ചുമ്മാ.." ബാലയൊന്നും മിണ്ടാതെ അവനോട് ചേർന്നു നിന്നു. "ഇവിടിപ്പോ അവനെ ഓർക്കുമ്പോൾ വെപ്രാളമുണ്ടോ..? അവളെ പതിയെ പിടിച്ചു തിരിച്ചു കൊണ്ടാ നെഞ്ചിൽ തൊട്ട് കൊണ്ടവൻ ചോദിച്ചു. ബാല അവന്റെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കിയിട്ട് ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി കാണിച്ചു. "അവൻ നിന്നോട് കാണിച്ച ആക്രമണം ഓർമ വരുന്നുണ്ടോ.. ഇല്ല.. എന്റെ കൂടെ നിൽകുമ്പോൾ അവന്റെ ഓർമ നിന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നുണ്ടോ.." ആത്രമേൽ ആർദ്രമായുള്ള ചോദ്യം.. നോട്ടം ചിരി.. അവൾക്കുള്ളിലും സ്നേഹം വിങ്ങി.. ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി കൊണ്ടവൾ മുഖം കുനിച്ചു. "എന്നെ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ.. ചിന്തകളിൽ നീ അറിയാതെ തന്നെ ഞാനോടി വരുന്നുണ്ടോ.. " അവനാ മുഖം വിരൽ കൊണ്ടുയർത്തി.. ഉണ്ടോ.." ഉത്തരം കേൾക്കാനുള്ള കൊതി.. ഡെവിയുടെ കണ്ണിൽ തിളങ്ങുന്നു. അവനെ നോക്കി കൊണ്ടവൾ അതേ എന്ന് മൂളി.. "നമ്മളൊരുമിച്ചു പങ്ക് വെച്ച പ്രണയനിമിഷങ്ങളെ കുറിച്ചോർക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടോ.." ഡെവി അവളെ ഒന്ന് കൂടി ചേർത്ത് പിടിച്ചു. അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. പറയ്യ്.. എനിക്കറിയാവുന്ന ആ മാജിക് ഏറ്റോ ന്ന് എനിക്കറിയണ്ടേ.. " ഡെവി വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ബാല അവനിൽ നിന്നും മുഖം മറക്കാനാണ് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തന്നെ മുഖമൊളിപ്പിച്ചു പിടിച്ചത്. ഡെവി ചിരിയോടെ അവളെ ഇറുകെ പുണർന്നു... "നമ്മുക്കൊന്ന് പുറത്ത് പോയാലോ.." കുറച്ചു നേരം അവളെ പൊതിഞ്ഞു കൊണ്ടങ്ങനെ തന്നെ നിന്നിട്ട് അവൻ ചോദിച്ചു. "എനിക്ക്.. എനിക്കൊന്ന് അമ്പലത്തിൽ പോണന്നുണ്ടായിരുന്നു.." മടിയൊന്നും കൂടാതെ ബാല ആവിശ്യപ്പെടുമ്പോൾ ഡെവി അവളെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി. "കൊണ്ടൊവോ.." അവനൊന്നും മിണ്ടുന്നില്ലെന്ന് കണ്ടതും ബാല വീണ്ടും ചോദിച്ചു. "കൊണ്ടോവാം.." അവനവളുടെ നെറ്റിയിലുമ്മ വെച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. വീട്ടിലും പോണം.. " പോകാം.. "ഞാൻ റെഡിയാവട്ടെ.. മ്മ്.. എന്നാ വിട്.. ഞാനും വരാം.. പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ ഡെവി അവളെ എടുത്തുയർത്തി കൊണ്ടാണ് മുറിയിലേക് നടന്നത്.. ബാലക്കവന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ ചമ്മൽ തോന്നി. പിന്നെ താനും അവനും മാത്രമോള്ളല്ലോ എന്നും.. വേണ്ടന്ന് പറഞ്ഞാലും അവനത് അനുസരിക്കില്ലെന്ന് നല്ല ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ടും അവൾ എതിർപ്പൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. "ഒരു സെറ്റും മുണ്ടും ഉണ്ട് അതിനകത്ത്.. അതുടുക്കണേ.." അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവളെ താഴെയിറക്കി കൊണ്ട് ഡെവിയാ മുറി വിട്ട് പോയി.. അവൻ പോയ വഴിയേ നോക്കി നിൽകുമ്പോൾ കണ്ണും മനസ്സും നിറഞ്ഞത് സന്തോഷം കൊണ്ടാണ്.. അവനോടുള്ള പ്രണയം കൊണ്ടാണ്. അവൻ പറഞ്ഞിട്ട് പോയത് പോലെ ഡ്രസ്സ്‌ ധരിക്കുമ്പോഴും ദൈവങ്ങളോട് പോലും താൻ പിണക്കത്തിലായിരുന്നു എന്നുള്ളതാണ് അവളോർത്തത്. അമ്പലത്തിൽ പിന്നെ പോയിട്ടേ ഇല്ലെന്ന് തോന്നി. അവിടാരും അത് പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല. എത്ര സങ്കടം വന്നാലും ഒട്ടും സഹിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന് തോന്നിയാലും ദൈവത്തെ വിളിക്കില്ലെന്ന് വാശിയുണ്ടായിരുന്നു.. ഒരിക്കൽ.. ഒരൊറ്റ കാര്യം പറഞ്ഞിട്ട് ഹൃദയം പൊട്ടി വിളിച്ചു കരഞ്ഞത് കേട്ടില്ലെന്നുള്ള പരിഭവം.. ഇന്നിപ്പോ അന്നത്തെയാ പ്രാർത്ഥനക്കുള്ള ഉത്തരം തന്റെ സ്വന്തമാണ്.. ഇനിയുമാ പരിഭവം കൊണ്ട് നടക്കേണ്ടതില്ലെന്നു തോന്നി. കുറച്ചു കാലം തമ്മിൽ അകറ്റി മാറ്റി നിർത്തിയാലും അവനെയും തന്നെയും തമ്മിൽ ചേർത്ത് വെച്ചതിനു ഒരു നന്ദി പറയണമെന്നുള്ള തോന്നൽ അവളിൽ ശക്തമാവുന്നുണ്ട്. ഡെവി തിരികെ വന്നപ്പോഴേക്കും ബാലയുടെ ഒരുക്കങ്ങൾ ഏറെക്കുറെ തീർന്നിരുന്നു. കണ്ണിമ വെട്ടാതെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നവന്റെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ..ഇങ്ങനെയൊക്കെ അവനെത്ര മാത്രം കൊതിച്ചിരുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്.. ബാലക്കവനെ ഒന്നാഞ്ഞു കെട്ടിപിടിച്ചു പിടിച്ചുമ്മ കൊടുക്കാനാണ് തോന്നിയത്. ഇങ്ങനൊന്നും സ്നേഹം കാണിച്ചിട്ടേന്നെ വേദനിപ്പിക്കല്ലേ എന്ന് പറയാനാണ് തോന്നിയത്. സമയം വൈകും.. അവന്റെയതെ വിങ്ങലോടെ അവളോർമിപ്പിച്ചപ്പോൾ ഡെവി ചിരിയോടെ ഡ്രസ്സ്‌ മാറി തുടങ്ങി. "വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു പറയട്ടെ വരുന്നുണ്ടെന്ന്.." ബാല മുറിയിൽ നിനിറങ്ങും മുൻപ് ചോദിച്ചു. "ഞാൻ വിളിച്ചു ശ്രീക്ക്.." അപ്പോഴാണ് അവനതിനാണ് നേരത്തെ പോയതെന്ന് പോലും ബാലയറിഞ്ഞത്. വെയിലാറി വരുന്നേ ഒള്ളു..പോക്കു വെയിലിന്റെ അതേ തിളക്കത്തോടെ ഡെവിയും ബാലയും.. ഡെവി ഒരുങ്ങി വന്നപ്പോഴേക്കും.. ബാല വാതിലെല്ലാം അടച്ചു പൂട്ടി. പോവ്വല്ലേ.. കരി നീല കളർ ഷർട്ടും അതിനൊപ്പിച്ച മുണ്ടുമാണ് ഡെവിയുടെ വേഷം. അവൾക്കത് നന്നായി ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. പക്ഷേ അവനൊടൊന്നും അതിനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞില്ല. ഇതിലാണോ..? അവൻ ബൈക്കെടുക്കുന്നത് കണ്ടതും ബാല മുഖം ചുളിച്ചു. "കാറെടുക്കണോ..? ഡെവി തിരിച്ചു ചോദിച്ചു. പക്ഷേ അവനിഷ്ടം ബൈക്കിൽ പോകാനാണെന്ന് ആ മുഖം കണ്ടപ്പഴേ അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. ഇത് മതി.. ബാല ചിരിയോടെ പറഞ്ഞിട്ട് പോയി ഗേറ്റ് തുറന്നിട്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി നിന്നു. സന്തോഷത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തോളമാണ് ഡെവിയുടെ അവസ്ഥ. മുൻപ് കൊതിച്ചതെല്ലാം.. അൽപ്പം വൈകിയാണെങ്കിൽ കൂടിയും നടത്തി എടുക്കാൻ പറ്റുന്നതിന്റെ നിർവൃതി അവനിൽ കുറച്ചൊന്നുമല്ല.. തോളിൽ വെച്ച ബാലയുടെ കൈകൾ ഡെവി പിടിച്ചെടുത്തു തന്റെ വയറിൽ ചേർത്ത് മുറുക്കി വെച്ചിട്ടാ വിജനമായ റോഡിൽ കൂടി വളരെ പതിയെയാണ് അവന്റെ ബൈക്ക് പോകുന്നത്. അമ്പലത്തിലും വലിയ തിരക്കൊന്നുമില്ല.. ഡെവിയുടെ നിഴലായി.. ഇനിയെന്നും അങ്ങനെ തന്നെ മതിയെന്ന് പ്രാർത്ഥന നടത്തി നിൽകുമ്പോൾ ബാലയുടെ കണ്ണ് നിറയുന്നുണ്ട്. ആ മനസ്സ്.. അതവൾ പറയാതെ തന്നെ അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് ഡെവി അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.. ഇനിയെന്നും ഇങ്ങനെ ചേർന്നു നിൽക്കാൻ കഴിയണേ ദൈവമേ എന്നായിരുന്നു വളരെ കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവനും ആ തിരുനടയിൽ നിന്നും പ്രാർത്ഥന നടത്തിയത്.. ധൃതിയൊന്നുമില്ലാതെ.. ശാന്തത നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെയാണ് രണ്ടു പേരും തിരിച്ചിറങ്ങിയത്. തുടു വിരലാൽ ചന്ദനം പരസ്പരം തൊട്ട് കൊടുത്തു... അവിടെ തന്നെയുള്ളൊരു പൂ കടയിൽ നിന്നും ഡെവി കുറച്ചു മുല്ല പൂ മാല വാങ്ങി.. അവൻ തന്നെയത് ബാലയുടെ മുടിയിൽ ചൂടിച്ചു. ഒന്നിനും ഒരു എതിർപ്പും പറയാതെ അവളെല്ലാം സ്വീകരിച്ചു. കാലങ്ങൾക്ക് മുന്നെയെപ്പഴോ നടക്കേണ്ടിയിരുന്ന സുന്ദരനിമിഷങ്ങൾ അവർക്കായി വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുകയാണ്. അവരത് ആസ്വദിക്കുകയാണ്. അറിയാവുന്ന ആരെയും അവിടെ കാണരുതേ എന്നപ്പോഴൊക്കെയും ഡെവി മൂകമായി പ്രാർത്ഥന നടത്തിയിരുന്നു. കാരണം അവനപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന സന്തോഷവും സമാധാനവും ഇല്ലാതാക്കാൻ ഏതെങ്കിലും ഒരാളുടെ ചെറിയൊരു വാക്ക് മതിയാവും. അവനോട് ചേർന്നു നടകുന്നവൾ.. അവന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കൊക്കെയും യാതൊരു എതിർപ്പും പറയാതെ നിന്ന് കൊടുക്കുന്നവൾ. അവളെ ഇല്ലാതാക്കാൻ.. ഇപ്പോഴവൾ തന്നോട് കാണിക്കുന്ന ഈ അടുപ്പം ഇല്ലാതാക്കാനും അങ്ങനൊരു വാക്ക് മതിയാവും. അവളിപ്പോൾ സന്തോഷവതിയാണ്.. അതവൾക്ക് വേണ്ടിയല്ല.. തനിക്ക് വേണ്ടിയാണ്... തന്റെ നന്മക്ക്‌ വേണ്ടി എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടവൾ മാറി നിൽകുമ്പോൾ സങ്കടപ്പെടുമ്പോൾ.. അത് തന്നെയാണ് തനിനേറ്റവും വേദന എന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ് തന്നെയാണ് അതിന് പിന്നിൽ.. ചായ വേണോ.. കൈ കോർത്തു പിടിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ ഡെവി ചോദിച്ചു. വേണ്ടന്നവൾ തലയാട്ടി.. പിന്നെന്ത് വേണം.." ഒന്നും വേണ്ടയിനി.. ഒന്നും.. " അവളൊന്ന് കൂടി അവനോട് ചേർന്നു നടന്നു.. "എന്നാലേ.. എനിക്കിപ്പഴാ എന്തൊക്കെയോ വേണമെന്ന് തോന്നി തുടങ്ങിയത് തന്നെ മാത്രം. അവനവളെ തന്നിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി ചേർത്ത് പിടിച്ചു. വന്നത് പോലെ തന്നെ.. വളരെ സാവധാനത്തിലാണ് ബാലയുടെ വീട്ടിലേക്കും പോയത്. ചെല്ലുമെന്ന് വിളിച്ചറിയിച്ചത് കൊണ്ട് അവരെല്ലാം കാത്തിരിപ്പുണ്ട്. ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ കയറി വരുന്ന മകളും മരുമകനും.. ജയഗോപൻ ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുമ്പോൾ ദേവിക ഇനിയെന്നും മക്കളുടെ മുഖത്തുള്ള ഈ സന്തോഷം നില നിർത്തി തരണേ എന്നുള്ള ഹൃദയമുരുകിയുള്ള പ്രാർത്ഥനയിലാണ്.. ബാലയെ കുറിച്ചും അവളിലെ സങ്കടത്തെ കുറിച്ചും ഡെവിയെ കുറിച്ചും ഏറെ വേവലാതിയോടെ സംസാരിച്ചിരുന്ന അച്ചുവിന് നേരെ ശ്രീ "ഇപ്പോഴെങ്ങനെയുണ്ട്" എന്നൊരു ഭാവത്തിലാണ് നോക്കുന്നത്. അവൾക്കത് മനസിലാവുകയും ചെയ്തു. നീ വെറും പെങ്കോന്തൻ ആയി പോയെടാ അളിയാ.. " ബാലയെയും വിളിച്ചു കൊണ്ട് അവരെല്ലാം അകത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഗൂഡമായൊരു ചിരിയോടെ ശ്രീ ഡെവിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു. "പെൺകോന്തൻ നിന്റച്ഛൻ.." പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ അവൻ അകത്തേക്ക് കണ്ണ് കാണിച്ചു. അകത്തേക്ക് പോകുമ്പോഴും ദേവികയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച ജയഗോപന് നേരെയാണ് അവന്റെ കണ്ണുകളെന്ന് കണ്ടതും ശ്രീ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു പോയി.. എന്തായാലും അവൻ ഹാപ്പി ആണെന്ന് ശ്രീക്ക് മനസ്സിലായി. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അവനതിൽ യാതൊരു ആശങ്കയുമില്ലായിരുന്നല്ലോ.. കൂട്ടുകാരനെ കുറിച്ച്.. അവന്റെ പ്രണയത്തെ കുറിച്ച്.. ആ പ്രണയം നേടിയെടുക്കാൻ അവൻ ചെയ്യാവുന്ന വഴികളെ കുറിച്ച്.. എല്ലാം നന്നായി അറിയാവുന്നവനല്ലേ ശ്രീ.. ആർക്കും വിശേഷം പറഞ്ഞിട്ട് തീരുന്നില്ല. കുട്ടാപ്പി ബാലയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും വിടുന്നെ ഇല്ലായിരുന്നു.. അപ്പോഴും മാറി നിൽക്കുന്നത് ദേവികയാണ്. അവർക്കെല്ലാം അതിലൊരു വല്ലായ്മയുണ്ടെങ്കിൽ കൂടിയും ബാലയോട് ഒന്നും പറയാനും തോന്നുന്നില്ല. ഇന്നിനി പോണോ മക്കളെ.. ഇന്ദിരാ തിരിച്ചു വന്നിട്ടില്ലല്ലോ.. ഇന്നിവിടെ നിന്നൂടെ.. " നിർബന്ധം പറയാൻ വയ്യാത്ത പോലെ ജയഗോപൻ തന്റെ ആഗ്രഹം പറയുമ്പോൾ ഡെവി ബാലയെ ആണ് നോക്കിയത്. അവൾക്കും അതിന് മോഹമുണ്ടെന്ന് തോന്നി. അതോടെ അവനും പിന്നെ എതിർപ്പില്ല.. ആക്കി ചിരിക്കുന്ന ശ്രീക്ക് നേരെ അവൻ കണ്ണുരുട്ടി.. "നിനക്ക് ഞാൻ ഫ്രീ ആയിട്ട് ഒരു ഉപദേശം തരട്ടെ ഡാ അളിയാ.." രാത്രിയിൽ ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിഞ്ഞു കിടക്കാൻ പോകും മുന്നേ ഡെവിയെ കയ്യോടെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പോയി ശ്രീ അൽപ്പം ഗൗരവമൊക്കെയിട്ട് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഇനിയിപ്പോ പൈസക്കണേലും നീ പറഞ്ഞോഡാ അളിയാ... ഞാൻ കേട്ടോളാം.. എന്റെ ഒരേയൊരു അളിയനായി പോയില്ലേ.." ഡെവി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "നീയാ പെണ്ണിനെ ഇങ്ങനെ തലയിൽ കയറ്റി വെക്കേണ്ട കേട്ടോ.. പെണ്ണുങ്ങളെ പറ്റി നിനക്ക് അറിയാഞ്ഞിട്ട.. വലിഞ്ഞു കയറുന്ന അത്രയും ഈസിയായി അതുങ്ങൾ താഴെ ഇറങ്ങില്ല.." ശ്രീ.. പറഞ്ഞു. "അത് കൊണ്ട്.." "അല്ല.. ഒരു പൊടിക്ക് നീ ഒന്ന് അടങ്ങുന്നതല്ലേ അളിയാ നല്ലത്.." "എടാ.. ചെറ്റ അളിയാ.കുടുംബം കലക്കി.." ഡെവി ഈണത്തിൽ വിളിച്ചു. ശ്രീ ചിരി കടിച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് തലയാട്ടി.. "അത് ഞാനങ്ങു സഹിക്കും.. നിന്നെ പോലെ ലോകത്തിലെ എല്ലാ പെണ്ണുങ്ങളുടെയും കാര്യം എനിക്കറിയില്ല.. പക്ഷേ എന്റെ പെണ്ണ് ആ ടൈപ്പ് അല്ലെന്ന് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം.. അത് കൊണ്ട് എടുത്തോണ്ട് പോടാ നിന്റെ തൊലിഞ്ഞ ഉപദേശം..പരട്ടെ.." മുണ്ട് മടക്കി കുത്തി തിരിഞ്ഞു നിന്നിട്ടത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തിരികെ അകത്തേക്ക് കയറി പോകുന്ന ഡെവിയെ നോക്കി ശ്രീ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ❤‍🔥❤‍🔥 നമ്മുക്ക്.. നമ്മുക്ക് ഒരുമിച്ചങ്‌ മരിച്ചാലോ..? " വൈഗ ചോദിക്കുമ്പോൾ അർജുനും തങ്കമണിയും അവളെ തുറിച്ചു നോക്കി. എന്നാൽ അവളത് വെറുതെ പറഞ്ഞതല്ലെന്ന് ആ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവർക്ക് മനസിലാവുകയും ചെയ്തു. പ്രാണ ഭയം കൊണ്ടവർ രണ്ടാളും പരസ്പരം നോക്കി. "എന്നേ കൊണ്ട് പറ്റുന്നില്ല.. ഇന്ന് കഞ്ഞി കുടിക്കാണെങ്കിലും പറ്റി.. നാളെ അതുമില്ല.. കയ്യിൽ ഒറ്റ പൈസ പോലുമില്ല..അജൂന്റെ മരുന്ന് തീർന്നിട്ട് മൂന്ന് ദിവസം കഴിയുന്നു.. ഒരു ജോലിക്ക് വേണ്ടി ഞാനെത്ര തെണ്ടി നടന്നു.. ഒന്നും.. നടന്നില്ല. നടക്കില്ല.. ഇനി നടക്കുമെന്ന് എനിക്കൊരു പ്രതീക്ഷയുമില്ല.. ഞാൻ നോക്കിയിട്ട് ഈ വഴി മാത്രമേ ഒള്ളു.. കുറച്ചു നാളുകൾ കൂടി കഴിയുമ്പോൾ ഈ വീട് കൂടെ കടക്കാർ കൊണ്ട് പോകും. അതോടെ കയറി കിടക്കാൻ ഒരിടം പോലും ഉണ്ടാവില്ല. എണീറ്റ് നടക്കാൻ കഴിയാത്ത നിങ്ങളെ രണ്ടു പേരെയും കൊണ്ട് ഞാൻ.. ഞാനെന്ത് ചെയ്യും.." പിറു പിറുക്കും പോലെ അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് വൈഗ അവരെ നോക്കി. അവളുടെ വാക്കുകളിലും നോട്ടത്തിലും പോലും മരണത്തിന്റെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന തണുപ്പ് പടർന്നു കയറി പിടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് തങ്കമണിക്കും അർജുനും തോന്നി. "നമ്മുക്ക് മരിക്കാം. അതല്ലാതെ ഇനിയൊരു രക്ഷയുമില്ല.. നമ്മളെ രക്ഷിക്കാൻ ആരുമില്ല.. നമ്മളായിട്ട് വരുത്തിവെച്ച കെണിയാണ്.. മനഃപൂർവം ചെന്ന് ചാടി കൊടുത്തു.. പരാതി പറയാൻ ഒരു അവകാശവുമില്ല.. ഈ അവസ്ഥയിലും ശ്രീ ദേവ് നമ്മളെ വെറുതെ വിടാനൊന്നും പോകുന്നില്ല.. അതിനേക്കാൾ നല്ലതല്ലേ നമ്മളായിട്ട് തന്നെ.. അച്ഛനെ ഇനി നോക്കണ്ട.. പുറം ലോകം കാണാൻ പോലും അവൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കില്ല. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.. അത് കൊണ്ട് അവനെ കൂടുതൽ ജയിക്കാൻ വിടാതെ നമ്മുക്കങ് പോയേക്കാം.. ഇനിയിപ്പോ നിങ്ങൾ സമ്മതിച്ചു തന്നില്ലെങ്കിലും ഞാനത് ചെയ്യും.. എനിക്കിനി വയ്യ.. ഒറ്റയ്ക്ക്.. ആരും തുണയിലാതെ ഈ ലോകത്തൊരു പെണ്ണിന് ജീവിക്കാൻ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ട് തന്നെയാണ്.. ജോലി തേടി നടന്ന രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ട് എനിക്കത് മനസ്സിലായി.. അത് കൊണ്ട് എനിക്കിനി വയ്യ.. നമ്മുക്ക് മരിക്കാം.. മരിക്കാം.." ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചത് പോലെ.. വൈഗ വീണ്ടും വീണ്ടും അത് തന്നെ പറയുമ്പോൾ അർജുനും തങ്കമണിയും വിറച്ചു തുടങ്ങി. എണീറ്റ് ഓടാൻ കൂടി വയ്യാത്ത അവസ്ഥയിൽ എന്ത് ചെയ്തിട്ടവളെ തടയും എന്നവർക്കും അറിയില്ല. അങ്ങോട്ട് പറയുന്നതൊന്നും അവൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് കൂടിയില്ല. മരിക്കും മരിക്കും എന്ന് തന്നെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.. അതിനിടയിലേക്കാണ് അവളുടെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചത്... തുടരും.. കാലൻ വല്ലോം ആണോ പിള്ളേരെ ഇനി 😎 മൂപ്പരോക്കെ ഇപ്പൊ അപ്ഡേറ്റ് ആയെന്ന് ആരാണ്ടൊക്കെ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. വെക്കേഷൻ ആണ്.. ഒന്നിട വിട്ട് മുങ്ങുന്നത് എന്തെന്നുള്ള ചോദ്യം ഉണ്ടാവരുത് എന്ന് കരുതിയുള്ള മുൻ‌കൂർ ജാമ്യം ആണെന്ന് ആർക്കേലും തോന്നിയോ 😀 പറ്റും പോലൊക്കെ ഇടാൻ ശ്രമിക്കാം കേട്ടോ.. റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. പിന്നെ ലിപിയിലെ എന്റെ സ്റ്റോറി ലിങ്ക് കൂടി ഫസ്റ്റ് കമന്റ് ആയിട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.. ആർക്കേലും അങ്ങോട്ട് വരണം ന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടെ പോര് ട്ടോ.. കുറെ പേരെ അവിടെ കണ്ടു. നിങ്ങളുടെ റിവ്യൂ കണ്ടു.. സന്തോഷം.. ഞാനൊരു കാര്യം പറഞ്ഞിട്ട് തട്ടി കളഞ്ഞില്ലല്ലോ... ❣️❣️ സ്നേഹത്തോടെ.. Jif #📔 കഥ