#📙 നോവൽ - ഹൃദയത്തിന്റെ അവകാശി 💜💜 🔻 പാർട്ട് _121 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤‍🔥 "ഞാൻ വരണോ ടാ മോനെ.." കാർത്യായിനിക്കൊരു വിമ്മിഷ്ടം. അവരുടെ അച്ഛനും അമ്മയും മക്കൾക്കുമൊപ്പം താനൊരു അധികപറ്റാണോ എന്നായിരുന്നു അവരുടെ മനസ്സിൽ. "അതെന്തായിപ്പോ അങ്ങനൊരു തോന്നൽ.." ശ്രീ അവർക്ക് മുന്നിൽ കൈ കെട്ടി നിന്നിട്ട് മുഖം ചുളിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "അല്ല.. അതിപ്പോ." ഉള്ളിലെ ഉത്തരം അവനോട് പറയാൻ തോന്നിയില്ല. അതവന് ചിലപ്പോൾ വേദനിക്കും. അത് വേണ്ട.. "കാർത്തുവമ്മക്ക് ഇപ്പോഴും ഞങ്ങളൊക്കെ അന്യരാണെന്നുള്ളൊരു ചിന്തയുണ്ടാല്ലേ.. അതിന്റെ പ്രശ്നങ്ങളാണ്.." ശ്രീ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അല്ല. അതങ്ങനെ അല്ലേടാ മോനെ.." അവന്റെയാ തുറന്നു പറച്ചിലിൽ അവർക്ക് വല്ലാത്തൊരു വേദന തോന്നി.. അവർക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ കുറെയേറെ വർഷങ്ങളുണ്ട്.. അവരായിട്ട് അത് തിരിച്ചു പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ താനും കുട്ടാപ്പിയും അതിനിടക്കൊരു തടസ്സമാവരുത് എന്ന് മാത്രമാണ് കരുതിയാണ്. പരിചയപ്പെട്ടിന്നോളം വേദനിക്കാൻ പാകത്തിന് ഒരു വാക്ക് പോലും തനിക് നേരെ പറയാത്തവനാന്. അവന്റെ കുടുംബവുമതെ.. അച്ചുവിനെ സംരക്ഷണം കൊടുത്തു എന്നോരൊറ്റ കാരണം കൊണ്ട് നന്ദി അതിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തോളം മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കുന്നവനാണ്. "നീ പോരെടാ കുട്ടാപ്പി.. നിനക്കെന്തായാലും അങ്ങനെയൊന്നും തോന്നി ക്കാണില്ല.." കാർത്യായിനി എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചത് പോലെ ശ്രീ പറയുമ്പോൾ അവനവന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് സങ്കടത്തോടെ നോക്കി. "പത്തു മിനിറ്റ് തരും.. ഞാനിന്നലെ വാങ്ങിച്ചു തന്ന സാരി ഉടുത്തു നല്ല സുന്ദരി പെണ്ണായി ഒരുങ്ങിയിരിക്ക്.. അച്ചുവിന്റെ അമ്മ എന്റേം അമ്മയാണ്.. ഇവിടെല്ലാവർക്കും അത് അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.. വേറൊന്നും.. ഒന്നും തോന്നേണ്ട കേട്ടോ.." ആദ്യമൽപ്പം ദേഷ്യത്തോടെയൊക്കെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയെങ്കിലും അവസാനം ശ്രീ ചിരിയോടെ അവരെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. നനഞ്ഞു പോയ കണ്ണോടെ ആ സ്നേഹതണലിൽ പതുങ്ങി നിന്നിട്ട് കാർത്യായിനിയത് മൂളി സമ്മതിക്കുമ്പോൾ കുട്ടാപ്പി കൈ വിരൽ ഉയർത്തി ശ്രീക്ക് നേരെ കാണിച്ചു.. "ഞാനെ നിങ്ങടെ മോൾ ഒരുങ്ങിയോ എന്ന് നോക്കട്ടെ..വേഗം പോയി ഒരുങ്ങിക്കോ.. പത്തിന് മുന്നേ നമ്മുക്കിറങ്ങണം.." അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ശ്രീ അവരെ വിട്ടു അവന്റെ മുറിയുടെ നേരെ നടന്നു.. വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും വാരി പിടിച്ച സാരിയുമായി അച്ചു അവനെ ദയനീയ മായി നോക്കി. "ഇതിനിയും തീർന്നില്ലേന്റെ അച്ചുവേ.." അവന്റെ മുഖത്തെ ചിരിയിലേക്ക് നോക്കി അച്ചു കണ്ണുരുട്ടി. "തീരും. ഇങ്ങോട്ട് വന്നിട്ട് ഇതൊന്നു ശെരിയാക്കി താ.. ശ്രീയേട്ടനല്ലേ ഞാൻ സാരിയുടുത്തു കാണാൻ അത്രേം കൊതി.. അതും ഇത് പോലൊരു ഇങ്ങോട്ട് വലിച്ചു പിടിച്ചാൽ അങ്ങോട്ട് പോകുന്നൊരു കുരുത്തം കെട്ട സാരി..നിങ്ങളെ പോലെ തന്നെ.. അച്ചു അത്‌ പിടിച്ചോതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു വശം കെട്ടു പോയിരുന്നു.. "സാരിയിൽ എന്റെ പെണ്ണ് അത്രമാത്രം സുന്ദരിയായത് കൊണ്ടല്ലേ എന്റെ അച്ചുവേ.. അതിന് നീയിങ്ങനെ കലി തുള്ളിയാലോ.. ശ്രീയേട്ടന്റെ ആശമല്ലേ ഡീ.." അതും പറഞ്ഞു വാതിലടച്ചു പൂട്ടി വരുന്നവനെ കാണുമ്പോൾ..അവന്റെ ചിരിയുടെ അർഥം അറിയുമ്പോൾ ..അന്നത്തെ പോക്ക് ഒരുപാട് വൈകുമെന്ന് അച്ചുവിനുറപ്പായി.. "ശ്രീയേട്ടനിപ്പോ ഒരുപാട് വെടക്ക് ആശകളുണ്ട് കേട്ടോ.." ചിരിയൊതുക്കി കൊണ്ടവൾ പറയുമ്പോൾ നീഉടുത്തത് ഒട്ടും നന്നായിട്ടില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ശ്രീ അവളുടെ സാരിയിൽ പിടുത്തമിട്ട് കഴിഞ്ഞു... ❣️❣️ "ഇതെന്തുവാ.. ഇങ്ങനെ വലിച്ചു വാരി ചുറ്റി.." അലസമായി.. ആർക്കോ വേണ്ടി എന്തോ ചെയ്തു കാത്തിരിക്കുന്ന ദേവികയെ നോക്കി ജയഗോപൻ മുഖം ചുളിച്ചു. "മോളെ കാണാൻ പോകുമ്പോഴേങ്കിലും നിനക്കൊന്ന് വൃത്തിയായി ഒരുങ്ങി കൂടെ എന്റെ ദേവൂ.." അവരെന്തെങ്കിലും പറയും മുന്നേ അയാളവരെ കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.. തോളിൽ നിന്നും സാരി മാറ്റി വൃത്തിയായി അത് പിൻ ചെയ്തു കൊടുത്തു.. താഴെയിരുന്നു കൊണ്ട് അതിന്റെ ഞൊറിവുകൾ വൃത്തിയാക്കി..പിടിച്ചു. അഴിച്ചു വിടർത്തിയിട്ട മുടിയിഴകൾ ചീകി മൊടഞ്ഞിട്ട് കൊടുത്തു.. നിറഞ്ഞ കണ്ണോടെ അതിനെല്ലാം യാതൊരു എതിർപ്പും പറയാതെ നിന്ന് കൊടുക്കുമ്പോൾ ദേവിക മനസ്സിലോർക്കുകയായിരുന്നു അയാളൊന്നും മറന്നിട്ടില്ലെന്ന്. മുൻപും ജയഗോപൻ അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. തന്റെ കാര്യത്തിൽ തന്നേക്കാൾ ശ്രദ്ധ.. ദേവിക ഒരുങ്ങി ഭംഗിയായി നടക്കണമെന്ന് അവളെക്കാൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനസ്സ്.. ഇന്നും അയാൾക്കതു കൈ മോശം വന്നിട്ടില്ല.. നെറ്റിയിലൊരു വട്ടപൊട്ട് കുത്തി.. സിന്ദൂരചുവപ്പ് കൂടി അണിയിച്ച കഴിഞ്ഞു അയാളവരെനിർവൃതിയോടെ നോക്കി. "സുന്ദരിയായി.." ഒരുക്കങ്ങളെല്ലാം തീർന്ന അവരെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടാ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ട് ചേർത്ത് കൊണ്ട് ജയഗോപൻ പറയുമ്പോൾ കൊതി തീരാത്ത പോലെ ദേവികയാ നെഞ്ചിൽ ചേർന്ന് നിന്നു.. 🥰🥰 നാളെ മുതൽ എനിക്ക് ജോലിക്ക് ജോയിൻ ചെയ്യണം.. പെട്ടന്നുണ്ടായ കല്യാണമായത് കൊണ്ട് ലീവിനൊന്നും അപ്ലൈ ചെയ്യാൻ പറ്റിയില്ലല്ലോ.. " സന്ദീപ് പറയുമ്പോൾ സാന്ദ്ര അവനെന്താണ് പറഞ്ഞു വരുന്നതെന്നറിയാതെ നെറ്റി ചുളിച്ചു. "അല്ല.. നമ്മൾ തമ്മിലിപ്പോ ഒരു ചുംബനബന്ധമൊക്കെ ഉണ്ടല്ലോ.. ഇനിയത് കുറച്ചു കൂടി എക്സ്പ്ലോർ ചെയ്യാൻ നിനക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് ഇല്ലെങ്കിൽ.. ഞാൻ ഒരാഴ്ച ലീവിന് അപ്ലൈ ചെയ്യാമായിരുന്നു.." അവന്റെ മുഖത്തുള്ള ഭാവം.. ചിരി..സാന്ദ്ര പിടച്ചിലോടെ നോട്ടം മാറ്റി. ചുണ്ടുകളിൽ ഇപ്പോഴുമാ ചുംബനത്തിന്റെ ലഹരി ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് പോലും അവൾക്ക് തോന്നി.. "പറയ്യ്.. ഞാനെന്ത് വേണം.. ഒരാഴ്ച കൂടി ലീസ്ടുത്തു കൊണ്ട് നമ്മുക്കൊരു ഹണിമൂൺ ട്രിപ്പൊക്കെ പോയി അടിച്ചു പൊളിക്കണോ.. അതൊ ഇനിയും ഈ ഹൃദയത്തിലേക്കുള്ള എൻട്രി പതിച്ചു കിട്ടാൻ വേണ്ടി നാളെ മുതൽ കാത്തിരിപ്പിന് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചു കൊണ്ട് മര്യാദ രാമനായി ജോലിക്ക് ജോയിൻ ചെയ്യണോ.. നീ തന്നെ പറയ്യ്.. അത് പോലെ ചെയ്യാം ഞാൻ.." ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നും അൽപ്പം കൂടി നീങ്ങി നിരങ്ങി അവൻ സാന്ദ്രയുടെ തൊട്ടടുത്തെത്തി. അവൾ തടയില്ലെന്നുറപ്പുള്ളത് പോലെ അവനാ തോളിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ടവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് വെച്ചു. അപ്പോഴെല്ലാം തടയാൻ കഴിയാത്ത..ഒരു പിടപ്പിലായിരുന്നു സാന്ദ്ര. പ്രണയത്തിനു ഇങ്ങനെ കുറച്ചു അത്ഭുതങ്ങൾ കൂടി ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് അവനവൾക്ക് പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കുകയാണ്.. അന്നോളമറിയാത്ത പുതു ഭാവങ്ങളിൽ തള്ളാനും കൊള്ളാനും കഴിയാത്ത പോലെ അവളും.. "ലീവ് പറയാം ല്ലെ..." ആർദ്രമായി നെറുകയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു കൊണ്ടവന്റെ ചോദ്യം. അതേയെന്ന് തലയാട്ടി കാണിക്കുമ്പോൾ അവനെ സ്നേഹിക്കാൻ.. അവന്റെ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാൻ അവളും മനസ്സ് കൊണ്ടൊരുങ്ങി തുടങ്ങിയിരുന്നു.. ആ നിമിഷം മുതൽ. 💜💜 വലിയ രീതിയിൽ പ്രകടനങ്ങളൊന്നും കാണിച്ചില്ലങ്കിലും സ്വന്തം വീട്ടുകാരുടെ കൂടെ നിൽക്കുമ്പോൾ തന്റെ മനസ്സും ശാന്തമാവുന്നത് ബാല അറിയുന്നുണ്ട്. ജയഗോപനും ശ്രീയും അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.. അച്ചുവും കുട്ടാപ്പിയും ഇറുകെ കെട്ടിപിടിച്ചു.. കാർത്യായിനി കവിളിൽ തലോടി വാത്സല്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴും അതിനൊന്നും വയ്യാതെ.. എന്നാൽ അതെല്ലാം കണ്ടു നിൽക്കുമ്പോഴുള്ള സന്തോഷവും സങ്കടവും ഒരുപോലെ അനുഭവിച്ചു നിൽക്കുന്ന ദേവിക. ഇന്ദിരാമ്മ അവരെയാണ് കണ്ടത്..ആ നിസ്സഹായമായ നിൽപ്പാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്.. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാണ് ദേവികയുടെ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ടവർ അടുക്കളയിലേക്ക് കൂട്ടിയതും. സുധേവും കുടുംബവും തിരിച്ചു പോയിട്ടില്ല.. ബാലയുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും അവരെല്ലാം വരുന്നുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അത് കൂടി കഴിഞ്ഞു പോയാൽ മതിയെന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഡെവി അവരെ വിടാതെ പിടിച്ചു വെച്ചതാണ്. വരുന്നവർക്കുള്ള ഊണൊരുക്കാൻ ഡെവിക്കൊപ്പം തന്നെ ഓടി പാഞ്ഞു സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിക്കുവാൻ പോകുന്ന സന്ദീപ്.. അവനൊരു നല്ല മകൻ കൂടിയാ നെന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിയിക്കുന്നുണ്ട്. അവൻ നല്ലൊരു സൗഹൃദമാണെന്നായിരുന്നു ശ്രീയുടെയും ഡെവിയുടെ പക്ഷം. എന്തായാലും സുധേവിന് അവനൊരു ആശ്വാസമാകുന്നുണ്ട്.. നീയെന്നാ ഡെവി അങ്ങോട്ട് വരുന്നത്.. " ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു വിശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് ജയഗോപനത് ചോദിച്ചത്. "വരാം അങ്കിൾ.." അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അവനൊന്നു ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. നാളെയോ മറ്റന്നാളോ ആയിട്ട് അവര് രണ്ടാളും വന്നോളും ഗോപാ.. " ഡെവിയുടെ മനസ്സിൽ എന്താവുമെന്നറിഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാണ് ഇന്ദിരാ മ്മ അത് പറഞ്ഞത്. "കുട്ടികൾ മാത്രമല്ല.. നീകൂടി വന്നേക്കണം കേട്ടോ ഇന്ദിരെ.. ഒറ്റക്കിവിടെ നിൽക്കണ്ടല്ലോ.." ജയഗോപൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. "തീർച്ചയായും ഞാൻ പിന്നോരൂസം വരും ഗോപാ.. ഇന്നിപ്പോ ഏട്ടൻ പോകുമ്പോ ഞാനും ആ കൂടെ പോകും.." ചിരിയോടെ ഇന്ദിരാമ്മ പറഞ്ഞു കേട്ടതും ഞെട്ടി കൊണ്ട് ഡെവി അവരെ നോക്കി. ബാലയും. കാരണം അത്രയും നേരം ഒരുമിച്ചുണ്ടായിട്ടും അവരത് അത് വരെയും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു അവർ രണ്ട് പേരും. പക്ഷേ സുധേവിനും ബാക്കി ഉള്ളവർക്കൊന്നും ഭാവമാറ്റങ്ങളൊന്നും തന്നെയില്ല. അപ്പോൾ അവർക്കെല്ലാം ഈ പോക്കിന്റെ കാര്യം മുന്നേ തന്നെ അറിയാം എന്നാണോ..? അതെന്തായിപ്പോ പെട്ടന്നൊരു പോക്ക്.. എന്താ അമ്മേ.. " ഡെവി എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ട് ഇന്ദിരാമ്മയുടെ അരികിൽ പോയി നിന്നു. "പെട്ടന്നൊന്നും അല്ലേടാ.. കുറെ മുന്നേ തന്നെ ഏട്ടനും നാത്തൂനും പറയുന്നുണ്ട്.. ഗുരുവായൂർ.. മൂകാംബിക.. എന്നിവിടങ്ങളിൽ ഒന്ന് പോണമെന്നുള്ളത്. കുറച്ചു ദിവസം മാറി നിക്കേണ്ടി വന്നാൽ നീ ഒറ്റക്കായി പോകുമല്ലോ..നിനക്കത് ബുദ്ധിമുട്ട് ആവുമല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോ ഏട്ടൻ വിളിക്കുമ്പോഴൊക്കെയും ഞാനോരോ മുടക് പറയും..ഇനിയിപ്പോ അത് വേണ്ടല്ലോ.. നിന്റെ കൂടെ നിന്റെ പെണ്ണുണ്ടല്ലോ.. എനിക്ക് സമാധാനമായി ഏല്പിച്ചു പോകാമല്ലോ" ഇന്ദിരാമ്മ അവന്റെ തലയിൽ വാത്സല്യത്തോടെ തഴുകി..കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഞാൻ കൊണ്ട് പോകാം അമ്മാ.. നമ്മുക്ക് ഒരുമിച്ച് പോകാലോ.. അമ്മ പറയുന്നിടത്തെല്ലാം കൊണ്ട് പോകാം.." ഡെവി അവരുടെ കയ്യിൽ അമർത്തി പിടിച്ചു..കൊണ്ട് വല്ലായ്മയോടെ പറഞ്ഞു. "എനിക്കറിയാം മോനെ.. നീ കൊണ്ട് പോകുമെന്ന്.. ഏട്ടൻ കുറെ നാളായിട്ട് വിളിക്കുന്നതല്ലേ.. എന്നും മുടക്ക് പറയുമ്പോ ഏട്ടനും സങ്കടമാവും. അത്‌ കൊണ്ട് അതൊന്ന് തീർക്കാൻ അമ്മയിപ്പോ അമ്മാവന്റെ കൂടെ പോട്ടെ.. ബാല മോളേം കൊണ്ട് നമ്മുക്ക് ഒരൂസം പോകണം. അന്ന് നീ തന്നെ ഞങ്ങളെ കൊണ്ട് പോകണം..കേട്ടോ.." അവരവന്റെ നെറ്റിയിലൊരുമ്മ കൊടുത്തു. എന്നിട്ടും തെളിയാത്ത ആ മുഖം. തനിക്കും ബാലക്കും അടുക്കാൻ വേണ്ടി അമ്മയിത് മനഃപൂർവം ചെയുകയാണെന്ന് അവനുറപ്പുണ്ട്.. ബാലക്കും അത് മനസ്സിലായി. അതോടെ അവളുടെ പരവേശം കൂടുകയാണ് ചെയ്തത്.. ഉച്ച തിരിഞ്ഞതോടെ ശ്രീയൊക്കെ യാത്ര പറഞ്ഞു പോയി.. ബാലക്ക് നേർത്തൊരു സങ്കടം തോന്നിയിരുന്നു അവരെല്ലാം പോകുമ്പോൾ. പക്ഷേ ഇന്ദിരാമ്മ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ടാ സങ്കടത്തിനു മറയായി. "അമ്മേടെ കൂടെ ഞാനും കൂടി വന്നാലോ.." അവരെ യാത്രയാക്കി കഴിഞ്ഞു വന്ന ശേഷം സുധേവിനോപ്പം പോകാനൊരുങ്ങി തുടങ്ങിയ ഇന്ദിരാമ്മയോട് ആരും കേൾക്കാതെ കാണാതെ ചെന്നിട്ട് ബാല ചോദിച്ചു. "ഡെവി ഒറ്റക്കാവില്ലേ മോളെ.. ഇത് വരെയും അവനെ കരുതിയല്ലേ അമ്മ പോകാഞ്ഞത്.. ഇപ്പൊ അവന്റെ കൂടെ മോളുണ്ടെന്ന സമാധാനത്തിലല്ലേ അമ്മ പോകുന്നത്.. നമ്മുക്ക്.. എല്ലാർക്കും കൂടി പിന്നൊരൂസം പോകാട്ടോ.. അമ്മ പോയിട്ട് പെട്ടന്നിങ്ങോട്ട് വരും.. ബാലയെ ആശ്വാസിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഇന്ദിരാമ്മ പോകാനൊരുങ്ങി.. വൈകുന്നേരത്തോടെ അവരും യാത്ര പറഞ്ഞു.. തെളിയാത്ത മുഖത്തോടെ.. ഡെവിയും ബാലയും അവരെയും യാത്ര യാക്കി... തുടരും.. ഈ പറഞ്ഞവരുടെ സങ്കടങ്ങളെ മാത്രമേ ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളു.. അത് കൊണ്ട് അവരുടെ സന്തോഷങ്ങളെ കൂടി ഒപ്പി എടുത്തു നിങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കണമെന്നുള്ളതെന്ന് എന്റെ വാശിയാണെന്ന് കൂട്ടിക്കോ..🥰 സങ്കടവും സന്തോഷവും പരസ്പരം പൂരകങ്ങളല്ലേ.. ഒന്നില്ലെങ്കിൽ മറ്റൊന്നിനു പ്രാധാന്യമില്ലെന്നത് പോലെ.. വില അറിയില്ലെന്ന പോലെ.. എന്നും പറഞ്ഞു നീട്ടി വലിക്കുന്നില്ല കേട്ടോ..വല്ലാണ്ട് നീണ്ടു പോകുന്നുണ്ടോ..നിങ്ങൾക്ക് അങ്ങനെ തോന്നിയോ.. ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയാൽ പിന്നെ പ്രശ്നമാണ്. ഒരക്ഷരം എഴുതാൻ പോലും പിന്നെ എനിക്ക് കഴിയില്ല.. എന്തെഴുതിയാലും പിന്നെ അത്‌ ഓവറാണോ എന്നായിരിക്കും എന്റെ പരട്ട മനസ്സിൽ.. 😬😬 എന്തായാലും റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. പിന്നെ... വെക്കേഷനാണ്.. അറിയാലോ. നമ്മൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് പോലൊന്നും നടക്കുന്നില്ല.. ഇടക്കൊക്കെ വിട്ട് പോകുന്നത് അത് കൊണ്ടാണ്.. കേട്ടോ. ഇന്നിനി ഒരു പാർട്ട് ഉണ്ടാവില്ല എന്നറിയിച്ചു കൊള്ളുന്നു..😎 സ്നേഹത്തോടെ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം jif #📔 കഥ