അനൂഖി ഭാഗം 2 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ നാണി മുത്തശ്ശി വന്നു വിളിക്കുമ്പോഴാണ് ചരൺ എഴുന്നേൽക്കുന്നത്... "മോനെ.... എഴുന്നേൽക്കൂ... പോകണ്ടേ??" കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി അവൻ എഴുന്നേറ്റു.. ഉറക്കം വിട്ടുമാറാത്ത കണ്ണുകളോടെയവൻ നാണി മുത്തിയെ നോക്കി.. "എന്താ മുത്തീ....?? എങ്ങോട്ട് പോകാനാ??" "അത് ശരി.. മറന്നോ??? നാലകത്തു തറവാട്ടിലേക്ക് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞില്ലേ തമ്പ്രാക്കന്മാര്...മറന്നോ??" "അയ്യോ... മറന്നല്ലോ...." "വേഗം മാറ്റി ചെന്നോളൂ... ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞിട്ട് പോകാതിരുന്നാൽ അതൊരു മുഷിച്ചിലാകും.... അവർ പറയുന്നതൊന്നും ചെയ്യാതിരുന്നിട്ടില്ല ഈ നാട്ടുകാർ ഇന്ന് വരെ.... മോനായിട്ട് അത് മുടക്കേണ്ട..." "ഇല്ല.. ഞാൻ പോകുവാണ്.. ഇന്നലത്തെ എഡിറ്റിങ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് കിടന്നപ്പോ വൈകി.. അതാ...അല്ല മുത്തി വരുന്നില്ലേ?" "ഞാൻ അങ്ങെത്തികൊള്ളാം....മോൻ പോയി കുളിച്ചോളൂ... കുളിമുറിയിൽ വെള്ളം ഉണ്ടാകും.. " "ശരി.. ഞാൻ പോയി കുളിക്കട്ടെ " മുത്തിയോട് അതും പറഞ്ഞവൻ കിടക്കവിരിയും പുതപ്പും മടക്കി വെച്ച് കുളിക്കാൻ പോയി... അവൻ പോകുന്നതും നോക്കി നാണി മുത്തി അവിടെ ഇരുന്നു. *************************** പ്രൗഢിയോടെ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന നാലകത്ത് തറവാട്... കൊത്തുപണികൾ ചെയ്ത ഗേറ്റ് മലർക്കേ തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു.. ഗേറ്റ് മുതൽ തറവാടിന്റെ മുറ്റം വരെ ചെട്ടിപ്പൂക്കൾ കൊണ്ട് മാല കെട്ടി അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.. കല്യാണ വീട് പോലെ തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു അവന് അവിടം.. ആളുകൾ ഓരോരുത്തരും ഓരോ പണികളിലായിരുന്നു... ചിലർ പൂമാലകളുമായി പോകുന്നു.. മറ്റു ചിലർ വാഴയിലകളും മറ്റുമായി പോകുന്നു.. എല്ലാം ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയുടെ കൗതുകത്തോടെയവൻ നോക്കി നിന്നു... ആ ഗേറ്റ് കടന്ന് അകത്തേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ പിടയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... എന്തിനെന്നറിയാത്ത ഒരു വിങ്ങൽ.... കഴുത്തിലൂടെ ക്യാമറ ബാഗും തൂക്കി ഗേറ്റ് കടന്നു വരുന്ന ചരണിൽ ആയിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ... "ഇവിടെങ്ങും കാണാത്ത മുഖമാണല്ലോ???" ചിലർ മുറുമുറുത്തു... "ഇന്നലെ അമ്പലത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഞാൻ കണ്ടതാ..അനു മോളുടെ ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...." മറ്റു ചിലർ.... "ശരിയാ.. അനു മോളുടെ ചിത്രങ്ങൾ അനുവാദമില്ലാതെ എടുത്തതിനു തമ്പ്രാക്കന്മാർ കണക്കിന് കൊടുത്തോളും... അതിനു വിളിപ്പിച്ചതാകും..." ഇരുവശത്തു നിന്നുമുള്ള നോട്ടങ്ങളോ വാക്കുകളോ ശ്രദ്ധിക്കാതെയവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു... തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്തെത്തും തോറും അലങ്കാരങ്ങൾ കൂടുതൽമനോഹരമായി തോന്നിയവന്... ഉമ്മറത്ത് കല്യാണ മണ്ഡപം പോലൊന്ന് ഒരുക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു...എന്നാൽ അലങ്കാരങ്ങൾ തികച്ചും വ്യത്യസ്തവും.. "ആ ഇയാള് വന്നോ?? തമ്പ്രാൻ പറഞ്ഞിരുന്നു വന്നാൽ വിളിക്കണമെന്ന്... ഞാൻ പോയി അദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചിട്ട് വരാം.." കാഴ്ചകളൊക്കെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടക്കാണ് ആരോ വന്നങ്ങനെ പറഞ്ഞത്.... "മ്മ്... ആയിക്കോട്ടെ.." ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെയവൻ മറുപടി നൽകി... വന്നയാൾ തോളത്തിട്ട തോർത്തു മുണ്ടൊന്ന് കുടഞ്ഞിട്ട ശേഷം അകത്തേക്ക് നടന്നു.. ഈ സമയം അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കാഴ്ചകൾ ക്യാമറ കണ്ണിൽ പതിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു അവൻ... നഗരത്തിൽ ജനിച്ചു ജീവിച്ച ചരണിന് ഇത്തരം ആചാരങ്ങളും മറ്റും തികച്ചും പുതുമ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു... ഓരോന്നും പകർത്തുന്നതിനിടയിലാണ് മണ്ഡപത്തിന് നടുക്കായി സിംഹാസനം പോലെ വലിയൊരു ഇരിപ്പിടം അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്... അതിനു ഇടത് വശത്തായി താലത്തിൽ പൂവും അരിയും തുളസി മാലയും വലതു വശത്തായി വലിയൊരു തളികയും കാണപ്പെട്ടു.. എന്തിനായിരിക്കുക ആ തളികയെന്നവൻ ആലോചിച്ചു... അറിയാവുന്ന ആരോടെങ്കിലും ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കണം എന്നവൻ ചിന്തിച്ചു നിൽക്കുന്നതിനിടക്കാണ് പുറകിൽ നിന്നുമൊരു വിളി വന്നത്... "ചരൺ...." വിളികേട്ടവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.... സ്വർണ്ണക്കര കസവു മുണ്ടും തോളത്തു കൂടെ കസവിന്റെ മറ്റൊരു മുണ്ടും ധരിച്ചു കൊണ്ട് തലയെടുപ്പോടെ നിൽക്കുന്ന തമ്പ്രാൻ... "തമ്പുരാൻ...." അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ മന്ത്രിച്ചു... അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിലെ സ്വർണ്ണത്തിൽ തീർത്ത വള സൂര്യപ്രകാശമേറ്റ് തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു... വല്ലാത്തൊരു തേജസ്‌ ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി... "ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരുമായിരുന്നല്ലോ..." അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തു നോക്കി വിനയത്തോടെയവൻ പറഞ്ഞു. "ആവശ്യക്കാർ ഞങ്ങളല്ലേ.. അപ്പൊ ഞങ്ങൾ തന്റെ അടുത്തേക്കാണ് വരേണ്ടത്..." മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി ഒട്ടും മായാതെ അദ്ദേഹം മറുപടി നൽകി... ഈ വിനയവും ചുറ്റുമുള്ളവർക്ക് നൽകുന്ന മര്യാദയുമാണ് തമ്പുരാക്കന്മാരെ ഇന്നും ജനങ്ങൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരാക്കുന്നതെന്ന് അവന് തോന്നി. "എന്തായി ഫോട്ടോ എടുപ്പ്??" "ഞാൻ ചുമ്മാ എല്ലാ ഒരുക്കങ്ങളും ഒന്ന് നോക്കുകയായിരുന്നു...എന്റെ നാട്ടിൽ ഇങ്ങനെയുള്ള ചടങ്ങുകളൊന്നും ഇല്ല..എനിക്ക് ഇതെല്ലാം ഒരു പുതുമയാണ്.." "ആഹാ... അങ്ങനെയാണോ.. എന്നിട്ട് എങ്ങനെയുണ്ട് ഞങ്ങളുടെ ഒരുക്കങ്ങൾ?? ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ??" "ഒരുപാട്.. എല്ലാത്തിലും ഒരു ഭംഗിയുണ്ട്... ഒരു പൂർണത...." "തനിക്ക് എല്ലാം ഇഷ്ടമായെന്നറിഞ്ഞതിൽ സന്തോഷം.." ചരണിനോട് പറഞ്ഞു തീർത്ത ശേഷം തമ്പുരാൻ കാര്യസ്ഥനെ നോക്കി... അയാളോട് എന്തോ സ്വകാര്യമായി പറയുന്നതും അയാൾ അതിനു മറുപടിയായി തലയാട്ടുന്നതും അവൻ നോക്കി നിന്നു... "ചരൺ...താനിപ്പോ ആ നാണി അമ്മയുടെ വീട്ടിലല്ലേ താമസം??" ചോദ്യരൂപേണ തമ്പുരാൻ അവനെ നോക്കി... "അതെ.." "എങ്കിൽ നാളെ മുതൽ ഇവിടുത്തെ ചാവടിയിൽ സൗകര്യം ഒരുക്കാം.. തനിക്കായി.... ചടങ്ങുകൾ കഴിയുന്ന വരെ താൻ ഞങ്ങളുടെ അതിഥിയാണ്..." "അങ്ങയുടെ തീരുമാനം പോലെ..." അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനത്തോട് പൂർണമായും യോജിക്കും വിധത്തിൽ അവൻ മറുപടി നൽകി... അവിടെ നിൽക്കാൻ ഒരവസരം കിട്ടിയത് എന്തുകൊണ്ടും നന്നായെന്ന് അവന് തോന്നി..അനൂഖിയിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിഗൂഢത എന്തെന്നും ആ തറവാട്ടിലെ ആചാരങ്ങളും അറിഞ്ഞിരിക്കണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു. തമ്പുരാൻ കാര്യസ്ഥനോടായി പറഞ്ഞു.... "ചരണിന്റെ സാധനങ്ങൾ ഇവിടെ എത്തിക്കാൻ ഏർപ്പാട് ഉണ്ടാക്കുക.. ഒരു കുറവും അദ്ദേഹത്തിന് ഇവിടെ ഉണ്ടാകരുത്..നമ്മുടെ അതിഥിയാണിത്.." "തമ്പ്രാൻ പറയുന്ന പോലെ.." തമ്പുരാൻ പോയതും ചരൺ തന്റെ പണിയിലേക്ക് കടന്നു.. ******************** സമയം പകൽ ഏകദേശം 11നോട്‌ അടുത്തു... തറവാട്ടു മുറ്റത്തെ മണ്ഡപത്തിൽ ഉച്ചത്തിൽ മന്ത്രങ്ങളും മറ്റും മുഴങ്ങി കേട്ടു..... അന്തരീക്ഷമാകെ നെയ്യിന്റെ മണം പരന്നു... ആ ചൂടിലും അവിടെ വന്നിരിക്കുന്ന ജനങ്ങളെ കണ്ട് ചരണിന് അത്ഭുതം തോന്നി... പൂജ ചെയ്യുന്ന തന്ത്രികളിൽ ഒരാൾ പറഞ്ഞു : "ഇനി ദേവീ പൂജയാണ്... ദേവിയാകാൻ പോകുന്ന കുട്ടിയെ പുഷ്പവൃഷ്ടിയോടെ അകമ്പടി സേവിച്ച് മണ്ഡപത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുക.." ഈ നിമിഷത്തിനായാണ് താൻ കാത്തിരുന്നതെന്ന് ചരണിന് തോന്നി... തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് അവൻ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കി നിന്നു.... അല്പ സമയം കഴിഞ്ഞതും കൊട്ടും വാദ്യവും ഉയർന്നു..... അനൂഖി വരികയാണെന്ന് അവനു തോന്നി. താള മേളങ്ങളോടെ കയ്യിൽ നിലവിളക്കുമായി ഒരു കല്യാണപ്പെണ്ണിനെ അനുസ്മരിക്കും വിധം അനൂഖി നടന്നു വന്നു. മഞ്ഞ പട്ടുസാരിയിൽ അവൾ സുന്ദരിയായി അവന് തോന്നി... മുടിയിൽ മുല്ലപ്പൂ മാത്രം മിതമായി വെച്ചിരിക്കുന്നു.. കഴുത്തിൽ ഒരു കാശ് മാലയും മാങ്ങാ മാലയും അരയിൽ ദേവീ ചിഹ്നമുള്ള അരഞ്ഞാണവും അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കാതിലെ ജിമുക്കി അവളുടെ വട്ട മുഖത്തിന്‌ നന്നായി ചേരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അധികം വൈകാതെ അവൻ അനൂഖിയുടെ ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കാൻ തുടങ്ങി..... ഒരു നിമിഷം...ഒരേ ഒരു നിമിഷം ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി. അവൾ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത പോലെ നടന്നു പോയെങ്കിലും ചരൺ അപ്പോഴും ആ മാന്ത്രിക നിമിഷത്തിലായിരുന്നു ......അവന്റെ കണ്ണിൽ അപ്പോഴും അവളുടെ കരിമഷി കണ്ണുകളായിരുന്നു... ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞ് ദേവി ഭാവത്തിൽ ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന അനൂഖിയുടെ മുൻപിലായി വലിയൊരു തളിക കൊണ്ട് വെച്ചു... ശേഷം ജനങ്ങൾ ഓരോരുത്തരായി ദേവിക്കുള്ള തങ്ങളുടെ സമ്മാനങ്ങൾ തളികയിൽ വെച്ചു.. ചിലർ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ.... മറ്റു ചിലർ സ്വന്തം കൈ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച വസ്തുക്കൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ.. ചിലർ പൂമാലകൾ. അങ്ങനെയങ്ങനെ സമ്മാനങ്ങൾ നീണ്ടു.. ഇന്നേരമത്രയും ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ എല്ലാവരെയും നോക്കുകയാണ് അനൂഖി... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു സങ്കടമില്ലേ എന്ന് ചരൺ തിരഞ്ഞെങ്കിലും നിരാശയായിരുന്നു ഫലം... യാതൊരു ഭാവഭേതവും അവളിൽ കണ്ടെത്താൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല... ദേവിയാകുന്ന ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞതും വിഭവ സമൃദ്ധമായ സദ്യയും കഴിച്ച ശേഷം എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞു പോയി... ചരൺ അപ്പോഴും മണ്ഡപത്തിന്റെ അടുത്തു തന്നെയായിരുന്നു.... 'ഇതൊരു കല്യാണ മണ്ഡപം ആയിരുന്നെങ്കിൽ... വരൻ ഈ ഞാൻ ചരൺ ദാസ്... വധു തമ്പുരാട്ടിക്കുട്ടി... അനൂഖി.. അനൂഖി ബ്രഹ്മദത്തൻ...' അവന്റെ മനസ്സിൽ അതൊരു കല്യാണ മണ്ഡപമായി...ചുറ്റിലും ആളുകൾ... മണ്ഡപത്തിൽ വധൂ വരന്മാരായി ചരണും അനൂഖിയും.... ചിന്തകൾ മനസ്സിനെ നിശ്ചലമാക്കിക്കൊണ്ട് കാട് കേറി പോകുമ്പോളാണ് അവന്റെ നോട്ടം തറവാടിന്റെ മുകൾ നിലയിലെ കിളി വാതിലിൽ ചെന്നെത്തിയത്.... അതെ കരിമഷി കണ്ണുകൾ.... മുഖത്ത് മറ്റു അലങ്കാരങ്ങളൊന്നുമില്ല... ആ കണ്ണുകൾ വീക്ഷിക്കുന്നത് തന്നെയാണോ?? ചിന്തകളിൽ നിന്നും മുക്തനായി ഒരു തവണ കൂടി നോക്കിയപ്പോഴേക്കും ആ മുഖം അവിടെ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു.... കാണണം... കണ്ടേ മതിയാകൂ... സംസാരിച്ചേ തീരൂ.. ഇങ്ങനെ ഉരുകി തീരാൻ വയ്യ.... ഒറ്റ തവണ കൊണ്ട് എന്റെ മനസ്സ് കീഴടക്കിയവളാ... എങ്ങനെയെങ്കിലും അവളുടെ മുൻപിൽ മനസ് തുറക്കണം... ആ മനസ്സിൽ എന്നോട് എന്തെങ്കിലും വികാരം ഉണ്ടോന്ന് അറിയണം... ഉറച്ച തീരുമാനങ്ങളുമായി തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് നോക്കിയ ചരൺ തന്നെ വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന ആളെ കണ്ട് ഞെട്ടി.... (തുടരും) #💞 നിനക്കായ് #noval #📙 നോവൽ