#❤️जीवन की सीख

आयुष्य… एक चकवा! प्रेरणादायी कथा ✍️ #❤️जीवन की सीख घरं म्हातारी होतात की माणसं, हा प्रश्न मला नेहमी पडतो. भिंती तशाच असतात. देवघरातला दिवा तसाच तेवत असतो. अंगणातलं तुळशीवृंदावन तसंच उभं असतं. बदलतो तो फक्त आवाजांचा पोत. एकेकाळी खेळण्यांचा खडखडाट, अभ्यासाचे आवाज, रुसवे-फुगवे, पाहुण्यांची वर्दळ यांनी भरून गेलेलं घर... एका टप्प्यावर इतकं शांत होतं की घड्याळाची टिकटिकही बोलकी वाटू लागते. जीवन कदाचित असंच असावं. भरती-ओहोटीच्या समुद्रासारखं. कधीकाळी दोन जीवांनी संसाराची एक छोटी होडी पाण्यात सोडली होती. त्यांना किनारा कुठे आहे, याची कल्पना नव्हती; पण एकमेकांचा हात होता. एवढीच त्यांची श्रीमंती. नंतर त्या होडीत लेकरं चढली. त्यांच्या हसण्याने होडी भरली. त्यांच्यासाठी आई-बापांनी स्वतःची स्वप्नं किनाऱ्यावर ठेवली. अनेक वर्षे त्यांनी वल्ही मारल्या; स्वतःच्या थकव्याची दखल न घेता. लेकरं मोठी झाली. एके दिवशी ती आपापल्या किनाऱ्यावर उतरली. हे निसर्गाचं तत्त्व आहे. पक्षी पंख फुटल्यावर घरट्यात राहत नाहीत. नदीचं पाणीही एकाच वळणावर थांबत नाही. मात्र, घरटं तिथेच राहतं. आजच एक फेसबुक वर पोस्ट वाचली.. सुवर्णमहोत्सवी विवाहदिन. दोन वृद्ध मनांनी फार मोठी अपेक्षा केली नव्हती. घरात सगळे जमतील, दोन शुभेच्छा मिळतील, एवढंच. पण आयुष्याला नाट्यमय वळणं फार सहज देता येतात. फोनवर मुलाचा आवाज आला— "आई, आज आमचा बाहेरचा कार्यक्रम आहे... तुम्ही जेवून घ्या... औषधं वेळेवर घ्या..." किती साधं वाक्य! आणि किती खोल! त्या वाक्यात काळजी होती; पण वेळ नव्हता. प्रेम होतं; पण उपस्थिती नव्हती. फोन संपला. क्षणभर शांतता पसरली. त्या शांततेत दोष नव्हता. कारण प्रेम करणारी माणसं दोष मोजत नाहीत; ती फक्त रिकाम्या जागा जपून ठेवतात. तो तिच्याकडे पाहत राहिला. ती त्याच्याकडे. मग ती म्हणाली, "आजचा दिवस दुसऱ्यांनी आपल्याला द्यायचा नसतो... तो आपण स्वतः जगायचा असतो." हे वाक्य ऐकल्यावर मला जाणवलं—वार्धक्य म्हणजे वय नव्हे; तर अपेक्षांना हळुवारपणे निरोप देण्याची कला. त्या रात्री ते दोघे गाडी काढून हॉटेलमध्ये गेले. एकमेकांसमोर बसले. कदाचित पन्नास वर्षांनंतर प्रथमच. आज ते आई-बाबा नव्हते. आजोबा-आजी नव्हते. कोणाचे आधारस्तंभही नव्हते. ते फक्त नवरा आणि बायको होते. आणि कदाचित पन्नास वर्षांपूर्वीचा तो पहिला दिवस त्यांच्या डोळ्यांत पुन्हा उजाडला असावा. रात्री उशिरा मुलाला सत्य समजलं. "50th Wedding Anniversary." काही शब्द डोळ्यांना दिसत नाहीत ; ते मनाला टोचतात. मुलाने फोन केला. उत्तर आलं— "आम्ही लोणावळ्याला निघालोय... तुम्ही शांत झोपा." मला त्या वाक्यात राग ऐकू आला नाही. फक्त एक परिपक्व विराम ऐकू आला. आयुष्याचा. बहुधा प्रत्येक संसार शेवटी इथेच येऊन पोहोचत असावा. प्रवासाच्या सुरुवातीला दोन माणसं असतात. मधे अनेक नाती जन्म घेतात. आणि शेवटी पुन्हा तीच दोघेच उरतात. बाकी सगळे प्रवासी असतात. आपण मात्र अनेकदा प्रवाशांना इतकं जपतो की, मूळ सहप्रवाशाचाच हात सुटत चालला आहे, हे लक्षात येत नाही. आयुष्याचा चकवा हाच असावा. आपल्याला वाटत राहतं की आपण सतत पुढे चाललो आहोत. प्रत्यक्षात मात्र आपण एका वर्तुळात फिरत असतो. सुरुवातीला ज्या हातात हात दिला होता, शेवटी पुन्हा त्याच हाताचा आधार लागतो. बाकी सगळं—घर, पैसा, प्रतिष्ठा, मुलं, यश, अपयश—हे प्रवासातील सुंदर मुक्काम असतात. घर नसतं. घर तर शेवटपर्यंत एकमेकांच्या हातात विसावलेली ती दोन थरथरणारी तळहातं असतात. आणि कदाचित... यालाच संसार म्हणतात. यालाच प्रेम म्हणतात. आणि यालाच... आयुष्याचा सुंदर चकवा!

#❤️जीवन की सीख.....

#😇 जीवन की प्रेरणादायी सीख

#❤️जीवन की सीख Har har Mahadev 🙏🌺🚩

#❤️जीवन की सीख #🌸 सत्य वचन #👌 अच्छी सोच👍 #☝आज का ज्ञान

#👫 हमारी ज़िन्दगी #📃लाइफ कोट्स ✒️ #❤️जीवन की सीख

#❤️जीवन की सीख.....

#मेरे विचार #❤️जीवन की सीख #🌸 सत्य वचन #☝अनमोल ज्ञान #👉 लोगों के लिए सीख👈