#❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #😍 ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം സ്റ്റോറീസ് അവസാനത്തെ വോയ്സ് മെസേജ് — ഭാഗം 4 മീര ജനലിനരികിൽ തന്നെ നിന്നു. പുറത്ത് മഴ ഇപ്പോഴും ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു. കാറ്റിൽ മരച്ചില്ലകൾ ജനൽച്ചില്ലിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം മാത്രം ആ നിശ്ശബ്ദതയെ ഇടയ്ക്കിടെ മുറിച്ചു. കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ജനലിൽ കേട്ട ആ മുട്ടൽ… അത് കാറ്റിന്റെ ശബ്ദമല്ലെന്ന് അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും ഉറപ്പായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ ജനൽ തുറന്നു. പുറത്ത് ആരുമില്ല. പക്ഷേ ജനലിന് താഴെ എന്തോ കിടക്കുന്നത് അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു. മീര കുനിഞ്ഞ് അത് എടുത്തു. ഒരു ചെറിയ കറുത്ത ഫോൺ. അവൾക്കത് പരിചയമില്ലായിരുന്നു. ഫോണിന്റെ സ്ക്രീൻ ഓണായിരുന്നു. 1 New Voice Message മീരയുടെ ഹൃദയം പെട്ടെന്ന് വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ടതോടെ അവളുടെ വിരലുകൾ മരവിച്ചു. ARJUN “അർജുൻ…?” അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് അറിയാതെ ആ പേര് പുറത്തുവന്നു. മൂന്ന് ദിവസം മുമ്പാണ് അർജുൻ മരിച്ചത്. ഒരു കാർ അപകടത്തിൽ. അവന്റെ മരണവാർത്ത കേട്ടതുമുതൽ മീരയ്ക്ക് ശരിയായി ഉറങ്ങാൻ പോലും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും… അവന്റെ പേരിൽ നിന്ന് ഒരു വോയ്സ് മെസേജ്. അവൾ കുറച്ച് നിമിഷം ഫോണിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ വിറയുന്ന വിരലുകളോടെ പ്ലേ ബട്ടൺ അമർത്തി. ആദ്യം കേട്ടത് മഴയുടെ ശബ്ദം. അതിന് ശേഷം… അർജുന്റെ ശബ്ദം. “മീര…” അവൾ ഞെട്ടി ഫോൺ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. “നീ ഈ മെസേജ് കേൾക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ… ഞാൻ പറഞ്ഞത് പോലെ എല്ലാം സംഭവിച്ചു എന്നാണ് അർത്ഥം.” മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. “ആദ്യം നീ എന്നെ വിശ്വസിക്കില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ മെസേജ് ഞാൻ മുൻകൂട്ടി റെക്കോർഡ് ചെയ്തത്.” കുറച്ച് നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത. പിന്നെ അവന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു. “പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഓർക്കണം, മീര… എന്റെ മരണം ഒരു അപകടമായിരുന്നില്ല.” മീരയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. “എന്ത്…?” അവൾ അറിയാതെ പറഞ്ഞു. റെക്കോർഡിംഗ് തുടർന്നു. “എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ… നീ വീട്ടിലെ പഴയ അലമാര തുറക്കണം. മൂന്നാമത്തെ ഡ്രോയറിന്റെ പിന്നിൽ…” അവിടെവച്ച് ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് മുറിഞ്ഞു. മീര വീണ്ടും പ്ലേ ചെയ്തു. അതേ സ്ഥലത്ത് റെക്കോർഡിംഗ് അവസാനിച്ചു. “ഇല്ല…” അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്ലേ ചെയ്തു. ഒന്നും മാറിയില്ല. മീര ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി. അപ്പോൾ അവൾ മറ്റൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു. വോയ്സ് മെസേജിന്റെ സമയം. 11:47 PM അവൾ തന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് സമയം നോക്കി. 11:53 PM അത് അയച്ചിട്ട് വെറും ആറ് മിനിറ്റ്. മീരയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് പടർന്നു. “ഇത് ആരാണ് അയച്ചത്?” അവൾ പതുക്കെ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. വീടിനുള്ളിൽ മറ്റാരുമില്ല. അച്ഛനും അമ്മയും പുറത്തായിരുന്നു. അവൾ വാതിലുകൾ പരിശോധിച്ചു. എല്ലാം അടച്ചിരുന്നു. ജനലുകളും അടച്ചിരുന്നു. പിന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഹാളിന്റെ മൂലയിലുള്ള പഴയ അലമാരയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അർജുൻ പറഞ്ഞത്… മൂന്നാമത്തെ ഡ്രോയർ. മീര പതുക്കെ അലമാരയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഒന്നാമത്തെ ഡ്രോയർ തുറന്നു. പഴയ രേഖകൾ. രണ്ടാമത്തേത്. ചില പഴയ ഫോട്ടോകൾ. മൂന്നാമത്തെ ഡ്രോയർ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അത് കുടുങ്ങി. മീര കുറച്ച് ശക്തിയായി വലിച്ചു. ക്ലിക്ക്. ഡ്രോയർ തുറന്നു. അകത്ത് ഒന്നുമില്ല. അവൾ നിരാശയായി പിന്നോട്ട് മാറാൻ പോകുമ്പോഴാണ് ഡ്രോയറിന്റെ പിന്നിലെ മരപ്പാളിയിൽ ചെറിയൊരു വിടവ് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. അവൾ കൈ അകത്തേക്ക് നീട്ടി. ഒരു ചെറിയ കവർ വിരലിൽ തട്ടി. മീര അത് പുറത്തെടുത്തു. കവറിന് മുകളിൽ ഒരു വാക്ക് മാത്രം എഴുതിയിരുന്നു. “മീരയ്ക്ക്.” അവളുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. കവർ തുറന്നു. അകത്ത് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ. മീര ഫോട്ടോ കൈയിലെടുത്തു. അത് കണ്ട നിമിഷം അവൾക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലെ തോന്നി. ഫോട്ടോയിൽ… അർജുൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ അടുത്ത് മീരയും. പക്ഷേ അത് അവരുടെ ഫോട്ടോ ആയിരുന്നില്ല. അവർ രണ്ടുപേരും ഒരിക്കലും പോയിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സ്ഥലത്തായിരുന്നു ആ ചിത്രം എടുത്തിരുന്നത്. അതിലും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന മറ്റൊരു കാര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ ഒരു തീയതി എഴുതിയിരുന്നു. “17 ജൂലൈ 2019” മീര ആ തീയതിയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. “ഇത് എങ്ങനെ…?” അവളുടെ ഓർമ്മയിൽ ആ ദിവസം പതുക്കെ തെളിഞ്ഞു. 2019 ജൂലൈ 17. അന്ന്… അവൾ അർജുനെ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസമായിരുന്നു. പക്ഷേ അന്ന് താൻ അർജുനെ കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അവരുടെ ആദ്യ കൂടിക്കാഴ്ച നടന്നത് അതിന് ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഈ ഫോട്ടോയിൽ അവർ എങ്ങനെ ഒരുമിച്ച്? അവൾ ഫോട്ടോ വീണ്ടും മറിച്ചു നോക്കി. പിന്നിൽ മറ്റൊരു വരി. “നമ്മുടെ കഥ ആരംഭിച്ചത് നീ കരുതുന്നതിലും മുമ്പാണ്.” മീരയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. അപ്പോഴാണ് അവളുടെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തത്. അപരിചിതമായ നമ്പർ. അവൾ കുറച്ച് നിമിഷം നോക്കി നിന്ന ശേഷം കോൾ എടുത്തു. “ഹലോ…?” മറുവശത്ത് നിശ്ശബ്ദത. “ആരാണ്?” വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത. പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ ഒരു ശബ്ദം. “മീര…” അവൾ ഞെട്ടി. അത്… അർജുന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു. “അർജുൻ?” മറുവശത്ത് നിന്ന് ഒരു ചെറിയ ചിരി. “നിനക്ക് ഇപ്പോഴും എന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്.” മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “നീ ആരാണ്? എന്തിനാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ പേടിപ്പിക്കുന്നത്?” “ഞാൻ പേടിപ്പിക്കുന്നതല്ല, മീര…” ശബ്ദം ഗൗരവമായി. “നിന്നെ രക്ഷിക്കാനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്.” “എന്തിൽ നിന്ന്?” കുറച്ച് നിമിഷം മൗനം. പിന്നെ ആ ശബ്ദം പറഞ്ഞു— “നിന്റെ വീട്ടിൽ ഇപ്പോൾ നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.” മീരയുടെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി. അവൾ പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഹാളിൽ ആരുമില്ല. “എവിടെയാണ് അവൻ?” മറുവശത്തെ ശബ്ദം ചോദിച്ചു. “ആര്?” “നിന്റെ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ആൾ…” മീരയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോൺ താഴേക്ക് വീഴാൻ തുടങ്ങി. അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവിടെ… ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ… അവളുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ ഇപ്പോൾ പതുക്കെ അടയുകയായിരുന്നു. ക്രീക്ക്… മീര ഒരു പടി പിന്നോട്ട് നീങ്ങി. അവളുടെ ഫോൺ നിലത്ത് കിടന്ന് ഇപ്പോഴും കോൾ കണക്റ്റ് ചെയ്ത നിലയിലായിരുന്നു. മറുവശത്ത് നിന്ന് അർജുന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും കേട്ടു. “മീര… ഓടരുത്.” അവൾ നിശ്ചലമായി. “കാരണം നീ ഓടുന്നത്…” ഒരു ചെറിയ ഇടവേള. “അവൻ കാത്തിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്കാണ്.” അതേ നിമിഷം— മീരയുടെ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു വോയ്സ് മെസേജിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. “New Voice Message.” അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു. മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന കറുത്ത ഫോൺ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. സ്ക്രീനിൽ പുതിയൊരു മെസേജ്. അയച്ചയാൾ— MEERA മീരയുടെ മുഖം വിളറി. “ഞാൻ… എങ്ങനെ?” അവൾ ഫോൺ എടുത്തു. വോയ്സ് മെസേജിന് താഴെ ഒരു സമയം തെളിഞ്ഞിരുന്നു. 12:00 AM മീര പ്ലേ ബട്ടണിൽ വിരൽ വെച്ചു. അവളുടെ സ്വന്തം ശബ്ദം കേൾക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ ശബ്ദം… ഇനിയും അവൾ പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കാര്യം പറയാനായിരുന്നു. തുടരും...