#📙 നോവൽ ആലങ്ങോട്ടു വീട് ..... സന്ധ്യ ആയിരിക്കുന്നു ഉമ്മറത്ത് നിലവിളക്കു കൊളുത്തിയിട്ടുണ്ട് .. ലൈറ്റ് ഇട്ടിട്ടില്ല അത് കൊണ്ട് മുഖം വ്യക്തമല്ല നാരായണൻ നായർ കസേരയിൽ തളർന്നിരുന്നു ... അരുണിമ തൊട്ടടുത്ത് തല കുനിച്ചു തറയിലിരിക്കുകയായിരുന്നു ... ." ന്റെ ദേവി ... നിനക്ക് ഇത്ര വിവരം ല്ലാണ്ടായാലോ ..നിനക്ക് ഇത്തിരി വകതിരിവ് ഉണ്ടെന്ന ഞാൻ കരുതിയെ ...നിന്റെ ഇളയതുങ്ങളെ നേർ വഴിക്കു നടത്തേണ്ടവളല്ലേ നീയ്‌ ..." അച്ഛന് നല്ല വിഷമമായി എന്നവൾക്കു മനസിലായി ... അവളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു അച്ഛൻ ഒന്നു തല്ലിയിരുന്നേൽ ഇത്ര വിഷമം ഉണ്ടാവില്ലായിരുന്നു ... "എവിടുന്നോ വന്നു കൂടിയവരാ ...ഇവിടെ അമ്പലത്തിൽ ശാന്തിയാ അയാൾടെ അച്ഛൻ ...ഒരു ഗതിയും ഇല്ല്യാ ത്രെ ....അച്ഛനാണേൽ എന്തോ കൂടിയാ അസുഖമാണ് എന്ന് തോന്നുണു .. നാട്ടുകാർ പിരിവു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് .... ന്റെ മോളെ ദുരിതത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടാൻ വയ്യ " അയാൾ പരിതപിച്ചു ...... അവളോർത്തു ... പാവം ദത്തേട്ടൻ എന്തെല്ലാം സഹിക്ക്ണ് ണ്ട് .. ത്തിരി ചട്ടമ്പിത്തരം ണ്ട് ....ആളുകള് പറയണ കേട്ടു ..... വാസുമാമ അത് പറഞ്ഞാണ് കൂടുതൽ എതിർത്തത് കവലേന്നു ഒരു കൂട്ടരുമായി അടി പിടി ഉണ്ടായെത്രെ ......! പഠിക്കുന്ന കാലത്തു കുറച്ചു രാഷ്ട്രീയം ഉണ്ടായിരുന്നു .. അതുമായി ബന്ധപെട്ടു ഇടയ്ക്കു അടിപിടിയുണ്ടാവും .. അത് പറയാറുണ്ട് ദത്തേട്ടൻ ... എന്റെ അച്ഛൻ ഒരു പഞ്ച പാവാ അമ്മയും ..അമ്മ പറയും നീ ഉണ്ണിയെ പോലാണെന്നു ഉണ്ണിയെന്നു പറഞ്ഞാൽ അമ്മയുടെ കുഞ്ഞാങ്ങള ……എന്റെ സോമാമ .. സോമൻ നമ്പൂതിരി ... നാട്ടിലെ സകല അടിപിടി കേസിലും അങ്ങേരു ഉണ്ടാവും .... തളിർ വെറ്റിലകൂട്ടി മുറുക്കി ചുവപ്പിച്ചു അങ്ങേരു ഒന്ന് വിരിഞ്ഞു നിന്നാൽ ആരും ഒന്ന് വിറയ്ക്കും ... പക്ഷെ അധികം ആയുസ്‌ ഉണ്ടായില്ല മുപ്പത്തി ആറിൽ തീർന്നു ഞാൻ അത്ര പ്രശ്നക്കാരനല്ല കേട്ടോ അന്ന് ദത്തേട്ടൻ ചിരിച്ചു ... ആ മനസ് കണ്ടതാണ് ....അറിഞ്ഞതാണ് ഒരു നന്മയുള്ള മനസുണ്ട് .. അതുമാത്രം മതിയായിരുന്നു എനിക്ക് ഇവിടെ ആരേം അത്ര പരിചയം ഇല്ലായിരുന്നു ദത്തേട്ടന് രണ്ടു വർഷമായിട്ടേ ഉള്ളു ഈ നാട്ടിൽ വന്നിട്ട് , അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഒരു മകൻ .... പിന്നെ താഴെ ഒരു അനിയത്തി പ്ലസ് വണ്ണി നു പഠിക്കുന്നു .. ഒരു തവണ കണ്ടിരുന്നു ഒതുങ്ങിയ പ്രകൃതമുള്ള ഒരു പാവം നമ്പൂതിരി കുട്ടി .... ലാവണ്യ ... ദത്തേട്ടൻ പറഞ്ഞു പേര് ഓർക്കുന്നു ആരോടും ഒന്നും മിണ്ടാതെ റൂമിൽ പോയ് കിടന്നു ... മനസിനെന്തോ ഭാരം ... എന്തോ നെഞ്ചിൽ കിടന്നു വിങ്ങുന്നു "ദേവി അത്താഴം കഴിക്കിണില്ലേ " പത്മിനി അമ്മ ചോദിച്ചു "വരാം അമ്മെ " എന്തേലും കഴിച്ചെന്നു വരുത്താം അല്ലെങ്കിൽ ഓരോരുത്തരായി വന്നു ചോദിച്ചോണ്ടിരിക്കും അരുണിമ എഴുന്നേറ്റു അത്താഴം കഴിക്കാൻ ചെന്നു .... കാലത്തു കോളേജിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ...അരുണിമയെ നാരായണൻ നായർ ഓർമിപ്പിച്ചു ... "ഞാൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ മോൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ ....കുടുംബത്തെ കുറിച്ച് നല്ല ഓർമ്മ വേണം .. വേണ്ടാത്തതൊന്നും ചിന്തിക്കേണ്ട നന്നായിട്ടു പഠിക്കാ .. ക്ലാസ്സിൽ ഒന്നും ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല പി ജി ഒന്നാം വർഷമാണ് അവൾ ...... എക്കണോമിക്സ് ടീച്ചർ എന്തെല്ലാമോ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു .... മനസ് മറ്റെവിടെയോ പാറി നടക്കുകയായിരുന്നു....ഒന്നും തലയിൽ കയറിയില്ല .. . "എന്താ കുട്ടി എവിടെയാ നീ " പ്രസന്ന മാം രണ്ടു തവണ ചോദിച്ചു . ഒന്നും പറയാതെ തല കുനിച്ചിരുന്നു വൈകിട്ട് ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങുമ്പോൾ വിശ്വദത്തൻ വഴിയിൽ കാത്തു നില്പുണ്ടായിരുന്നു കറുത്ത പ്ലെയിൻ ഷർട്ടും ,വീതിയിൽ കറുത്ത കരയുള്ള മുണ്ടും ദത്തേട്ടന്റെ സ്ഥിരം വേഷം അതാണ് അയാളെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം വിടർന്നു പുഞ്ചിരിയോടെ അരുണിമ അയാൾക്ക് അരികിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു അയാളുടെ മുഖം മ്ലാനമായിരുന്നു ... "കണ്ടിട്ട് കുറച്ചു ദിവസമായല്ലോ അമ്പലത്തിൽ വരാറില്ലെ ?" അയാൾ ചോദിച്ചു ... "ഇല്ല്യ .... വന്നില്ല്യ ....മനസ്സിനൊരു വല്ലായ്മ .." "ഉം ...." അയാൾ മൂളി .. അച്ഛന് അസുഖം അല്പം കൂടുതലാ ...കുറച്ചു നേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം അയാൾ തുടർന്നു .. പാവം എന്റെ അച്ഛൻ മഹാദേവൻ നമ്പൂതിരി ...ഒരു ശുദ്ധൻ ...ദേവനെ പോലെ ജീവിക്കേണ്ട ആൾ... അമ്മയെ വേളി കഴിച്ചത് കൊണ്ട് അച്ഛൻ ഇല്ലത്തുന്നു പുറത്തായി .....ഇല്ലങ്ങൾ തമ്മിൽ നീരസത്തിലാ യതിനാൽ അമ്മയുടേയും അവസ്ഥ അത് തന്നെ ഞങ്ങള് നാട്ടിലേക്കു പോയാലോന്നു ആലോചിക്കുവാ അവിടെ അച്ഛൻ പെങ്ങള് വേളി കഴിക്കാതെ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കിണുണ്ട് ... അവർക്കു മാത്ര അച്ഛനോട് സ്നേഹം ഉള്ളു ചികിത്സക്ക് ഇനിയും പണം വേണം അതിനു ഈ വീടും പറമ്പും വിൽക്കണം ...എന്നിട്ടു എന്തേലും ശരിയാവണ വരെ അവിടെ താമസിക്കണം ." അതൊന്നു നിന്നോട് പറയണം അതിനു വേണ്ടിയാ ഇവിടെ കാത്തു നിന്നത് ..." ദത്തൻ കൂടെ വരാൻ നിർബന്ധിക്കുമെന്നാണ് അവൾ കരുതിയത് ... എന്നാൽ വരില്ലെന്ന് തീർത്തു പറയാനിരിക്കയായിരുന്നു .... എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അയാൾ ഒന്നു വിളിച്ചിരുന്നിങ്കലെന്നു കൊതിച്ചു .. ദത്തൻ തുടർന്നു ... "ഞാൻ വിളിച്ചാലും നീ വരില്ലെന്നറിയാം ... കാത്തിരിക്കണമെന്നും ഞാൻ പറയില്ല .. നിനക്ക് നല്ലൊരു ഭാവിയുണ്ട് ..അംശം അധികാരി നാരായണൻ നായരുടെ മകൾക്ക് ഏതു തറവാട്ടീന്നാ ചെറുക്കനെ കിട്ടാത്തെ .. അതിനിടയിൽ ഞാൻ വെറുതെ ...." ദത്തന്റെ സ്വരം പതിഞ്ഞിരുന്നു "ദത്തെട്ടാ .... ഞാൻ " അരുണിമക്ക് വാക്കുകൾ പുറത്തോട്ടു വന്നില്ല അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തൂവി "വിഷമിക്കരുത് കുറച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ എല്ലാം മറക്കും ...ഇനി നമ്മൾ കാണുമോ എന്ന് പോലും എനിക്കറിയില്ല .... അല്പസമയത്തെ മൗനത്തിനൊടുവിൽ അയാൾ അവളുടെ വലതു കൈ എടുത്തു തന്റെ രണ്ടു കൈയിലും കൂട്ടി പിടിച്ചു കൊണ്ട് തുടർന്നു "സോറി.... മോളെ ....സ്‌നേഹിച്ചതിന് ...പറഞ്ഞപോലെ ചിറകിലൊതുക്കി നിർത്താൻ കഴിയാതെ പോയതിനു ... ഈ കണ്ണീരിനു ഞാനൊരു കാരണമായതിനു ...ഇനി ഞാൻ നിന്റെ ഒർമ്മകളിലുണ്ടവരുത് ..." അയാളുടെ ശബ്ദത്തിനു ഇടർച്ച ഉണ്ടായിരുന്നു പിന്നീട് ദത്തൻ അവിടെ നിന്നില്ല വെട്ടി തിരിഞ്ഞു നടന്നു... ദത്തേട്ടാ... എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ അരുണിമ തരിച്ചു നിന്ന് പോയ് ......! തുടരും 🌹🌹ആന്റണി 🌹🌹