மௌனச் சிகரம்... பகுதி-1 * ஆதித்யா (ஆதி): அனுபவமிக்க மலையேற்ற வீரர். தர்க்கவாதி. இயற்கையின் சவால்களைச் சந்திக்க ஆசைப்படுபவன். * பிரியா: ஆதிக்கு நேர்மாறாக, கலகலப்பானவள். காட்டின் அழகை ரசிக்கச் செல்பவள். காதலை விளையாட்டாக அணுகுபவள். கதைக் களம்: மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் ஒரு கன்னி வனப் பாதை, முரண்பாடுகளின் ஆரம்பம் (The Beginning of Contrasts) (புதிய இலக்கு) "இந்த வார இறுதிக்கு, மலையேற்றம் போகலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்," என்றான் ஆதித்யா, சமையலறையில் காபி கலந்து கொண்டே. அவன் கண்களில் தீவிரம் இருந்தது. பிரியா, சோபாவில் அமர்ந்து, தலையைத் திருப்பாமலேயே, "ஓக்கே, ஆதி. ஆனா, சும்மா ஏதாவது 'ஹோம்ஸ்டே' வச்சிருக்கிற மலைக்குப் போகலாம். காலையில எழுந்து, பனியில ஒரு காபி... அப்புறம் மதியம் திரும்பலாம்," என்றாள் அலட்சியமாக. ஆதி திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். "பிரியா! நான் சொல்றது சும்மா மலை மேல போறது இல்லை. இது 'மௌனச் சிகரம்' ட்ரெக். மூணு நாள். செல்போன் சிக்னல் இருக்காது. வழி தெளிவா இருக்காது. முழுக்க முழுக்கக் காட்டுக்குள்ளே இருக்கணும்." பிரியா எழுந்து நின்றாள். "என்னது? மூணு நாளா? நீ ஏன்டா என்னைக் கஷ்டப்படுத்தணும்னு நினைக்கிற? நம்ம உறவு, சும்மா டூர் போறதுக்குத்தான் சரியா வரும்னு நான் நினைச்சேன்." "அதனால்தான் இந்த ட்ரெக். நம்ம உறவு வெறும் 'டூர்' இல்லைன்னு நிரூபிக்கத்தான் இது. சுலபமான பாதையில் போனால், சந்தோஷம் மட்டும்தான் கிடைக்கும். கஷ்டமான பாதையில் போனால், பரஸ்பர நம்பிக்கை கிடைக்கும். அதுதான் இப்ப நமக்குத் தேவை," என்றான் ஆதி, உறுதியுடன். ( முதற் சவால்: சாமான் சுமத்தல்) மௌனச் சிகரத்தின் அடிவாரத்தை அடைந்தனர். அடர்ந்த மரங்கள், சூரிய ஒளியைக் கீழிறங்கவிடாமல் தடுத்தன. ஆதி, அவளது பையைச் சரிபார்த்தான். "பிரியா, நான் என்ன சொன்னேன்? அதிகப்படியான ஆடைகள் வேண்டாம், அழகு சாதனப் பொருட்கள் வேண்டாம்னு! இது என்னது? ஷாம்பூ பாட்டில்! மூணு ஜீன்ஸ் பேண்டா?" பிரியா முகம் சுளித்தாள். "மூணு நாள் ஒரே டிரெஸ்ஸா? இதுக்கு நான் ஊருக்குள்ளேயே இருந்திருக்கலாம்." "இங்கே, ஒரு கிராம் எடைக்கு ஒரு லிட்டர் வியர்வை சிந்துவோம். இப்ப இதை நீதான் தூக்கிக்கிட்டு வரப்போற!" என்ற ஆதி, பிரியாவின் பையிலிருந்து சில பொருட்களைப் பிரித்து, தன் பையில் வைத்துக் கொண்டான். முதல் மகிழ்ச்சி: "சரி, இந்த ஒரு முறைக்கு நீ என் பாரத்தைக் குறைச்சுட்ட. தேங்க்ஸ், ஆதி," என்று பிரியா அவன் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள். முதல் கஷ்டம்: முதல் ஒரு மணி நேரத்திலேயே, பிரியாவுக்கு மூச்சு வாங்கத் தொடங்கியது. பாதங்கள் கனத்தன. "ஆதி, கொஞ்சம் நில்லுங்க! என் செருப்பைக் கழட்டி வீசிடலாம்னு பார்க்கிறேன். இது, தண்டனை!" (காட்டுக்குள் காதல்) அவர்கள் ஒரு சின்ன நீரோடையைக் கடக்கும்போது, பிரியா கால் வழுக்கி, சேற்றில் விழுந்தாள். விழுந்த வேகத்தில் அவளுக்கு அழுகை வந்தது. "இப்ப சந்தோஷமா? நீதான் கஷ்டப்படுறதில ஒரு மகிழ்ச்சி கண்டுபிடிப்பியே!" என்று கோபமாக ஆதியை நோக்கிக் கத்தினாள். ஆதி சிரித்தான். சத்தம் போட்டுச் சிரித்தான். "உன் முகத்தைப் பார்த்தியா? சேறும் அழுகையும், ஒரு வினோதமான ஓவியம்!" பிரியா அழுகையை நிறுத்தி, அவனை முறைத்தாள். ஆதி அவள் அருகே வந்து, அவள் சேற்றில் இருந்து எழுந்திருக்க உதவினான். அவன் முகத்தில் சேற்றைப் பூசிக் கொண்டே, பிரியா சிரித்தாள். "இப்போ ரெண்டு பேரும் ஒரே மாதிரி! இந்தக் காட்டுக்குள்ளே நாம் ரெண்டு பேரும் சமம். உனக்கு நான் எந்தச் சலுகையும் கொடுக்க வேண்டியதில்லை; எனக்கு நீ எந்தக் கட்டுப்பாடும் விதிக்க வேண்டியதில்லை." அவர்கள் கைகோர்த்துக் கொண்டார்கள். இருளின் அடர்த்தி அதிகரிக்கத் தொடங்கியது. அடுத்தச் சவால், இரவுக்காகக் கூடாரம் அமைப்பது. * ஆதித்யா மற்றும் பிரியா இரவில் கூடாரத்தில் சந்திக்கும் எதிர்பாராத சவால் என்னவாக இருக்கும்? * பிரியாவின் பயத்தை ஆதி எப்படிச் சமாளிப்பான்? தொடரும் அடுத்த பகுதியில்... #🤞வாழ்த்துக்களுடன் நம்பிக்கை செய்தி🙏 #👌இந்த நாள் நல்ல நாள்🤝 #💖காதல் ஸ்டேட்டஸ்🥰 #😍மனதை தொடும் ஸ்டேட்டஸ் #MOTIVATIONAL QUOTES