പരിണയം ❣️1 " ദേവാ.... " "എന്താണ് മാഷേ തന്റെ സംസാരത്തിൽ ഒരു ഇടർച്ച പോലെ. എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടോടോ.?" "ഏയ്‌ ഇല്ലാ ദേവാ. ഞാൻ വെറുതെ ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചു ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. " "കഴിഞ്ഞു പോയ നഷ്ടപ്രണയത്തെ കുറിച്ചാണോടോ. അത് വിടെടോ മാഷേ " "പിന്നെ.എനിക്ക് അതിനല്ലേ നേരം." "പിന്നെ? പിന്നെ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചത്.?" "ഒന്നുല്ലെടോ. തന്റെ വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചെന്നറിഞ്ഞു. എന്നാണ് നാട്ടിലേക്ക്. നമുക്ക് ഒന്ന് കാണണ്ടേ "? "പിന്നെ കാണാതെ. വിവാഹം ഒന്നും ആയിട്ടില്ലെടോ. അങ്ങനെ ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ അവിടെ വിശിഷ്ട അതിഥി താൻ ആയിരിക്കും.അത് അതിന്റെ വഴിക്ക് നടക്കും.അമ്മ അതിന്റെ പിന്നാലെ ആണ്. താനോ.? തനിക്ക് വീട്ടിൽ നിന്നും പ്രഷർ ഒന്നുല്ലേ.? ഇവിടെ ഞാൻ 25 കടന്നതും വീട്ടിൽ തുടങ്ങി കല്യാണം ആലോചന.30 തികയും മുൻപ് നടത്തുമെന്നാണ് തീരുമാനം. എനിക്ക് താല്പര്യം ഇല്ലെടോ. അവരെയും കുറ്റം പറയാൻ പറ്റില്ല. എനിക്ക് ഒന്നും പെണ്ണിനെ കിട്ടില്ലെടോ " "മ്മ്. ഞാൻ പിന്നെ അയക്കാം. കുറച്ചു തിരക്കുകൾ ഉണ്ട്. വർക്ക്‌ കഴിഞ്ഞു വന്നതല്ലേ. ദേവ് റസ്റ്റ്‌ എടുത്തോളൂ." ..................................... "അനൂവേച്ചി.അവർ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. നീ ഇത് വരെ റെഡി ആയില്ലേ.?" പിന്നിൽ നിന്നും അനിയത്തിയായ അഭി വിളിച്ചതും ഓർമകളിൽ നിന്നും അനു സ്വബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നിരുന്നു. എല്ലാം തന്റെ ഓർമ്മകൾ ആണെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ ഒരു സങ്കടം അവളുടെ മുഖത്ത് നിഴലിച്ചു. "നിന്നെ ഞാൻ ഒരുക്കി നിർത്തിയിട്ടല്ലേ ചേച്ചി പോയെ.? പിന്നെ ഇപ്പൊ മുഖം എന്തേയ് വിളറി ഇരിക്കണേ. ആ ഐശ്വര്യമുള്ള മുഖം ഇപ്പൊ തന്നെ കുളമാക്കും.ചേച്ചിവന്നേ അവരെത്തി." ശ്രീലകത്തിൽ ശ്രീധരന്റെയും ദേവകിയുടെയും മക്കൾ ആണ് അനുഗ്രഹ എന്ന അനുവും അനുജത്തി അഭിനയ എന്ന അഭിയും. അഭിയുടെ ചെറുപ്പത്തിലേ മരണപെട്ടതാണ് ശ്രീധരൻ. പിന്നീട് അവരെ വളർത്തിയത് ദേവകി അമ്മ തനിച്ചാണ്. ............................................ മുറ്റത്തു കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും അഭി അനുവിന്റെ വീൽ ചെയറിൽ കൈകൾ മുറുക്കി കിച്ചണും ഹാളിനും ഇടയിലെ ഇടനാഴിയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയി. അവരെ സ്വീകരിച്ചു ഇരുത്തിയത് ദേവകിയുടെ സഹോദരൻ അശോകൻ ആണ്. "എന്റെ അനുവേച്ചി. ചെക്കൻ കൊള്ളാട്ടോ. എന്റെ ചേച്ചിപെണ്ണിന് നന്നായി ഇണങ്ങും." കാതോരം അഭിയുടെ പതുങ്ങിയ ശബ്ദം കേട്ടതും ആ വാക്കുകൾ ഒന്നും അനുവിനു സന്തോഷം നൽകുന്നതല്ലായിരുന്നു. "ദേവകി മോളെ വിളിക്ക്." ഏവരെയും സൽക്കരിച്ചു അശോകൻ ദേവകിയോടായി പറഞ്ഞതും അവർ അഭിയെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.അഭി അനുവിനെ അവർക്കരികിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നതും ബന്ധുക്കളിൽ പലരുടെയും മുഖം വാടുന്നത് അനു ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ പയ്യന്റെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി കണ്ടതും അവൾക്ക് അതൊരു ആശ്വാസം ആയി തോന്നി. "ഇതാണ് പെൺകുട്ടി. അനുഗ്രഹ.പിജി കഴിഞ്ഞു ചെന്നൈയിൽ ഒരു കമ്പനിയിൽ വർക്ക്‌ ചെയ്യുകയാണ്. രണ്ടു കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുൻപ് തിരിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ ഒരു ആക്‌സിഡന്റ്. ജീവൻ പോലും തിരിച്ചു കിട്ടുമെന്ന് വിചാരിച്ചതല്ല. എല്ലാം ശേഖരൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമല്ലോ " അടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന ബ്രോക്കർ ശേഖരനെ ചൂണ്ടി അശോകൻ പറഞ്ഞതും ശേഖരൻ അതേയെന്ന് തലയാട്ടി. ദേവകി തന്നെ ആണ് അവർക്കുള്ള ചായയും പലഹാരങ്ങളും ടേബിളിൽ കൊണ്ട് വെച്ചത്. അല്പനേരത്തെ സംസാരത്തിനൊടുവിൽ അനുവിനും പയ്യനും സംസാരിക്കാൻ ആയി അവർ അവസരം കൊടുത്തിരുന്നു. വീൽ ചെയർ സ്വയം നീക്കി തന്റെ റൂമിലേക്ക് പോയവളുടെ പിന്നാലെ അയാളും നടന്നു. ജനാലക്കരികിൽ പുറത്തേക്ക് കണ്ണുകൾ പായിച്ചു ചിന്തയിൽ ഇരിക്കുന്നവൾക്കരികിൽ അയാൾ പോയിരുന്നു. "അനു...." പിന്നിൽ വിളി കേട്ടതും അവൾ പതിയെ പിന്നിലേക്ക് തല ചരിച്ചു. ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു അവൾ അവനോട് അടുത്തുള്ള ചെയറിൽ ഇരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടതും അവൻ അത് നിരസിക്കാതെ അവിടെ ഇരുന്നു. "എന്നെ അറിയാലോ. ഞാൻ അരവിന്ദ്." "മ്മ് അമ്മ പറഞ്ഞിരുന്നു." "താൻ വായിക്കും അല്ലെ.."? "ഏഹ്. എന്താ?" "ടോ താൻ വായിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ ആണോന്നു. ഷെൽഫിൽ നിറയെ പുസ്തകങ്ങൾ ആണല്ലോ." "മ്മ് ഇടക്ക് വായനശീലം ഉണ്ട്. വെറുതെ ഇരുന്നു ബോറടിക്കുമ്പോൾ " "അത് നല്ലതാ. അല്ല തനിക്ക് ട്രീറ്റ്മെന്റ് ചെയ്തിട്ടും നടക്കാൻ ആവില്ലേ.?" അവളുടെ കാലുകളിൽ നോക്കി ചോദിക്കുന്നവനെ മറുപടി നൽകാൻ കഴിയാതെ അവൾ തന്റെ കാലുകളിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി പോയി. "ട്രീറ്റ്മെന്റ് നടത്തിയാൽ എല്ലായ്‌പോഴും വിജയിക്കുമോ അരവിന്ദ്.? കാലുകൾ തളർന്നു പോയവൾക്ക് ഇനി ഇതിൽ കൂടുതൽ എന്ത് ട്രീറ്റ്മെന്റ് നൽകാൻ ആണെടോ." ശരീരത്തിനു ഒപ്പം മനസ്സ് കൂടി തനിക്ക് ഒപ്പം നിന്നാൽ മാത്രേ എന്തും നടക്കുകയുള്ളു. അത് ഡോക്ടർ പല തവണ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതുമാണ്. എന്നാൽ താൻ അതിന് ശ്രമിക്കുമ്പോഴെല്ലാം പരാജയം സംഭവിച്ചു പോകുന്നു. "ഓഹ് സോറി ടോ. തന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ ചോദിച്ചതല്ല. പിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്കിഷ്ടായിട്ടോ.തന്റെ അഭിപ്രായം എന്താണെങ്കിലും ആലോചിച്ചു വിളിച്ചു അറിയിച്ചാൽ മതി. ഞാൻ എന്നാ ഇറങ്ങട്ടെ." അവളോടായി യാത്ര പറഞ്ഞു അവൻ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയതും മനസ്സിൽ ഒരു ഭാരം തങ്ങി നിൽക്കുന്നതായി അനുഭവപ്പെട്ടു അനുവിന്. ഫോൺ എടുത്തു പഴയ ചാറ്റുകളിൽ കൂടി കണ്ണുകളോടിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ അവനെവിടെ എന്നൊരു ചോദ്യം അവശേഷിച്ചു. ................................................ " അവർ കണ്ടിട്ട് മടങ്ങിയിട്ട് രണ്ടു ദിവസം ആയല്ലേ ഏട്ടാ. അവർ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ. നമുക്ക് താല്പര്യകുറവ് ഒന്നുല്ലെന്നു അറിയിച്ചതല്ലേ. " ആശങ്ക നിറഞ്ഞ അവരുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും അശോകൻ അനുവിന്റെ റൂമിലേക്ക് ഒന്ന് പാളി നോക്കി. "അനു എവിടെ ദേവകി.?" "അഭി അവളെയും കൂട്ടി പുറത്തു നിൽപ്പുണ്ട്. എപ്പോഴും റൂമിൽ തന്നെ ഇരുന്നാൽ അവൾക്കും മടുപ്പാകില്ലേ.?" "ഹ്മ്മ്.പിന്നെ അവർ വിളിച്ചിരുന്നു." "എന്നിട്ട്?" അശോകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും പ്രതീക്ഷയോടെ അയാളുടെ മറുപടി കേൾക്കാനായി ദേവകി കാതോർത്തു. "അവർ പറയുന്നതിലും തെറ്റില്ല ദേവി. അവളുടെ കുറവുകൾ നമുക്കും അറിയാവുന്നതല്ലേ. അവർക്ക് വേണ്ടത് പണമല്ലെന്ന്. നടക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു മരുമകളെ നോക്കാൻ അല്ല മകനെ പെണ്ണ് കെട്ടിക്കുന്നതെന്ന്. മകന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കുവാനും വീട്ടുകാര്യങ്ങൾ നോക്കുവാനും കഴിവില്ലാത്ത പെണ്ണിന് ഇനി സർക്കാർ ജോലി ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോലും അവർക്ക് അതിന് താല്പര്യം ഇല്ലെന്ന്. അനുവിന് നല്ല സാലറി കിട്ടുന്ന ജോലി ആണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞ മറുപടി ആണിത്.പയ്യന് പക്ഷെ അഭിപ്രായവ്യത്യാസം ഒന്നുല്ല. ആ പെങ്ങൾകുട്ടിക്കും അമ്മയ്ക്കും ആണ് പ്രശ്നം " പ്രതീക്ഷയോടെ നിന്നിരുന്ന ദേവകിയുടെ മുഖത്ത് നിരാശ പടർന്നതും അശോകൻ ഒന്നും പറയാൻ കഴിയാതെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. എന്നാൽ എല്ലാം കേട്ടു പിന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അനുവിന് യാതൊരു സങ്കടവും തോന്നിയില്ല. "അവരുടെ വീട്ടുകാര്യങ്ങൾ നോക്കുവാൻ ആണ് മരുമകൾ എങ്കിൽ എനിക്കും ഈ വിവാഹത്തിന് താല്പര്യം ഇല്ല അമ്മാവാ. എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ അവരെ ഇവിടേക്ക് ക്ഷണിച്ചത്.കാലുകൾ മാത്രേ അനുവിന്റെ തളർന്നിട്ടുള്ളു. മനസ്സ് ഇപ്പോഴും സ്ട്രോങ്ങ്‌ ആണ്. ഒരു വിവാഹം ഇല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ജീവിക്കാൻ ഉള്ളത് വീട്ടിൽ ഇരുന്നു വർക്ക്‌ ചെയ്തിട്ടായാലും ഞാൻ സമ്പാദിക്കുന്നുണ്ട്. അല്ലെങ്കിലും എനിക്ക് ഇത് ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കാൻ അവകാശമില്ലമ്മേ." "പിന്നെ... പിന്നെ നീ എന്ത് ഭാവിച്ചാണ് അനു. നിന്റെ വിവാഹം നടത്താതെ അഭിയുടെ വിവാഹം നടത്താൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. നിനക്ക് നിന്റെ ഇഷ്ടം മാത്രം നോക്കിയാൽ മതിയല്ലോ. അഭിയുടെ കാര്യം നീ മറന്നു പോകുന്നു." ദേവകിയുടെ സംസാരം കേട്ടു ഇത്തവണ അനുവിന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞിരുന്നു. അല്ലെങ്കിലും വിവാഹം ആഗ്രഹിക്കാത്ത തനിക്ക് ഇത് ഒന്നും വിഷമം ഉളവാക്കുന്ന കാര്യമല്ല എന്നാൽ അഭി. അവളുടെ വിവാഹം അത് അവളും ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടാകില്ലേ. അഭിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കിയതും അനുവിന് തന്റെ അവസ്ഥ ഓർത്തു വേദന തോന്നിയിരുന്നു. "എനിക്കും ആഗ്രഹം ഉണ്ട് അനുവേച്ചിയുടെ വിവാഹം നടത്താൻ. കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല. ഈ അവസ്ഥയിൽ അനുവേച്ചിയോട് ഉള്ള പ്രണയം പോലും മറന്നു ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ആ ഹരിയേക്കാൾ നല്ലൊരു ബന്ധം എന്റെ ചേച്ചിക്ക് കിട്ടണം അത്ര തന്നെ." താൻ മറവിയിലേക്ക് ഒതുക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന വ്യക്തിയുടെ പേര് കേട്ടതും അനു പതറി പോയിരുന്നു. ഒരു നാൾ തനിക്ക് എല്ലാമെല്ലാം ആയിരുന്നവൻ. "ഹരി..." തുടരണോ ബാക്കി കണ്ണൂർകാരൻ 🥰🥰🥰🥰🥰 #📚 ട്വിസ്റ്റ് കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #✍ തുടർക്കഥ