‼️ विठ्ठल आणि त्याच्या एका निष्पाप भक्ताची ही एक छोटीशी, भावूक आणि बोधप्रद गोष्ट‼️ 🌹भेट... की मागणं?:-- पंढरपूरच्या विठ्ठल मंदिरामध्ये रोजप्रमाणेच गर्दी होती. टाळ - मृदंगाचा गजर आणि "पुंडलिक वरदे हरी विठ्ठल" चा जयघोष चालू होता. याच गर्दीत पंढरीनाथ नावाचा एक मध्यमवयीन वारकरी दर महिन्याला न चुकता विठ्ठलाच्या दर्शनाला येत असे. पंढरीनाथ विठ्ठलाचा मोठा भक्त होता, पण त्याची एक सवय होती. तो जेव्हा जेव्हा विठ्ठलाच्या मूर्तीसमोर उभा राहायचा, तेव्हा डोळे मिटून आपल्या सुख-दुःखाची आणि मागण्यांची मोठी यादीच देवापुढे वाचायचा. "देवा, यावेळेस शेतात चांगलं पीक येऊ दे रे...", "विठूराया, मुलाला चांगली नोकरी मिळू दे...", "घरातलं आजारपण दूर कर बाबा..." त्याची प्रत्येक भेट ही काही ना काही मागण्यांनीच सुरू व्हायची आणि संपायची. विठ्ठलही युगे अठ्ठावीस विटेवर उभा राहून त्याचं गाऱ्हाणं शांतपणे ऐकून घ्यायचा आणि मंद हसायचा. 🌷तो विशेष दिवस... एक दिवस पंढरीनाथ खूप अडचणीत होता. व्यवसायात नुकसान झालं होतं आणि घरातही काही वाद झाले होते. तो नेहमीपेक्षा जास्त व्याकुळ होऊन मंदिरात पोहोचला. गाभाऱ्यात विठ्ठलाच्या मूर्तीसमोर येताच त्याने हात जोडले, डोळे घट्ट मिटले आणि नेहमीप्रमाणे आपली दुःखाची पोतडी देवापुढे उघडून बसला. "देवा, आता तूच धावून ये... माझं हे काम कर, ते काम कर..." तो एकामागोमाग एक मागण्या करतच होता. तेवढ्यात त्याला एक अनामिक शांतता जाणवली. मंदिरातील गजबजाट जणू नाहीसा झाला होता. पंढरीनाथाने हळूच डोळे उघडले. समोर विठ्ठलाची मूर्ती तशीच विटेवर उभी होती, पण त्या सावळ्या सुबक चेहऱ्यावर आज एक वेगळाच, मिश्कील आणि लाघवी भाव होता. अचानक पंढरीनाथाला आपल्या अंतरात्म्यातून एक अतिशय गोड, पण थेट काळजाला भिडणारा आवाज ऐकू आला. विठ्ठलाच्या मूर्तीचे ओठ हलले नसले, तरी देवाचा तो सुंदर टोमणा पंढरीनाथाच्या मनाच्या गाभाऱ्यात स्पष्ट गुंजला:-- "काय रे पंढरी... नेहमी काहीतरी मागायलाच येतोस, कधीतरी फक्त मला 'भेटायला' पण येत जा रे...!" 🙏मनाचे डोळे उघडले... तो शब्द न् शब्द पंढरीनाथाच्या काळजाचा ठाव घेऊन गेला. त्याच्या हातातील पूजेचे ताट थरथरले. त्याला स्वतःचीच खूप लाज वाटली. त्याने विचार केला, 'मी रोज देवाकडे येतो, पण देवासाठी कधी येतो? मी तर फक्त माझ्या गरजांसाठी, माझ्या स्वार्थासाठी येतो. मी देवाला कधी "तू कसा आहेस विठ्ठला?" असं विचारलंच नाही. दोन मिनिटं शांत बसून त्याच्या त्या सुंदर रूपाचा आनंद घेतलाच नाही.' पंढरीनाथाच्या डोळ्यांतून पश्चात्तापाचे अश्रू वाहू लागले. त्याने देवाच्या चरणांवर डोके ठेवले. आज त्याने देवाकडे काहीच मागितले नाही. त्याने फक्त विठ्ठलाच्या डोळ्यांत पाहिले आणि म्हणाला, "माफ कर विठूराया... खरंच चुकलो रे मी. आजपासून मी तुझ्याकडे काही मागणार नाही, फक्त तुला पाहायला आणि तुझ्याशी सुख-दुःख बोलायला येईन." विठ्ठलाच्या चेहऱ्यावरचे ते लाघवी हसू आणखीनच खुलले. देवाला भक्ताचे रिकामे हात नाही, तर त्याचे 'प्रेमळ आणि निस्वार्थी मन' हवे असते, हे पंढरीनाथाला समजले होते. 🙏गोष्टीचा सुंदर उपदेश (Moral):-- आपण अनेकदा देवाला 'इच्छा पूर्ण करणारी बँक' समजतो. जेव्हा संकट येते तेव्हाच देवाची आठवण होते. पण खरी भक्ती ती आहे, जिथे देवाला आपण 'मागणी' म्हणून नाही, तर 'आपलं माणूस' म्हणून भेटायला जातो. देवाला तुमच्या मागण्यांपेक्षा तुमचं निस्वार्थी प्रेम जास्त आवडतं. •┈┈••✦✿✦• •✦✿✦••┈┈• 𝐅𝐎𝐋𝐋𝐎𝐖, 𝐋𝐈𝐊𝐄, 𝐂𝐎𝐌𝐌𝐄𝐍𝐓, 𝐒𝐇𝐀𝐑𝐄 करायला विसरू नका ✌🏻 •┈┈••✦✿✦••✦✿✦••┈┈• 🙏🚩🙏🚩🙏🚩🙏🚩🙏🚩🙏🚩🙏 #🙏🏵️शुभ सकाळ🏵️🙏 #🚩🙏🌺श्री विठ्ठल रुक्मिणी मंदिर🌺🙏🚩 #✍️माझे विचार🤔 #💝हृदयस्पर्शी फोटो💗🤔 #✨बुधवार स्पेशल✨