🫣 Part 35 കണ്ണൻ മുറിയിലേക്ക് കയറി അവിടെ ഇട്ടിരുന്ന കസേരയിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് കയ്യിൽ ഇരുന്ന ബുക്കിലേക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു. അതൊന്ന് നോക്കി അവൾ തുണി എല്ലാം പെറുക്കി എടുത്ത് മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. " ഗൗരി നന്ദ " മുറി കടക്കുന്നതിന് മുന്നേ തന്നെ അവന്റെ വിളി അവളെ തേടി എത്തി. അത് പ്രദീക്ഷിച്ചത് പോലെ അവൾ കണ്ണൊന്ന് ഇറുക്കി അടച്ചു അവൻ നേരെ തിരിഞ്ഞു. അവിടെ പക്ഷെ ഇപ്പോഴും കയ്യിൽ ഇരിക്കുന്ന ബുക്കിൽ തന്നെയാണ് ശ്രദ്ധ. " ഹ്മ്മ്...? എവിടെ പോകുവാ...? " : ബുക്കിൽ നിന്ന് നോട്ടം മാറ്റാതെ തന്നെ അവൻ സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു. " അത് ഞാൻ അപ്പുറത്തെ മുറിയിലേക്ക് പോവാൻ " : കണ്ണന്റെ സൗമ്യമായ ചോദ്യം കേട്ടതും അവൾ മെല്ലെ പറഞ്ഞു. അവളുടെ മറുപടി കേട്ടതും അവന്റെ നോട്ടം അവളുടെ കയ്യിലിരുന്ന തുണികളിലേക്ക് പോയി. അത് കണ്ടതും അവളുടെയും നോട്ടം അറിയാതെ തന്നെ അതിലേക്ക് പോയി. " തുണി അലമാരയിൽ വെക്കാൻ വന്നതല്ലേ ഗൗരി നന്ദ....? " : കണ്ണൻ പിരികം പൊക്കി അവളിലേക്ക് നോട്ടം തെറ്റിച്ച് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും ഒഎസ് നിമിഷം പോലും കളയാതെ അവൾ ആണെന്ന് തല അനക്കി. അത് കണ്ടതും അവൻ അവളെ ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. അവന്റെ നോട്ടം കണ്ടതും അവൾ പെട്ടന്ന് തന്നെ വീണ്ടും തല താഴ്ത്തി കളഞ്ഞു. " എന്നിട്ട് അതൊന്നും എടുത്ത് വെക്കാതെ അതും ആയിട്ട് എന്തിനാ തിരിച്ച് പോകുന്നെ...? " : അവൻ കാസറയിലേക്ക് ചാഞ്ഞ് ഇരുന്ന് കൊണ്ട് അവളിൽ നിന്ന് നോട്ടം തെറ്റിക്കാതെ ചോദിച്ചു. " അ.. അത് ഞ... ഞൻ പിന്നെ വെച്ചോളാം " അവന്റെ നോട്ടം കണ്ടതും അവൾ ചെറുതായിട്ട് പതറി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. " ഇതൊക്കെ ഇപ്പൊ വെക്കാൻ ആയിട്ട് കൊണ്ട് വന്നതല്ലേ എന്നിട്ടെന്താ പിന്നത്തേക്ക് മാറ്റുന്നെ....? " കണ്ണൻ കണ്ണ് കുറുക്കി കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. താൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് അവൾ ഇപ്പോൾ പോകാൻ വെപ്രാളം കാണിക്കുന്നത് എന്നൊക്കെ അവന് അറിയാമെങ്കിലും അവളെ കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ എങ്കിലും രണ്ട് വാക്ക് സംസാരിപ്പിക്കണം എന്ന ഉദ്ദേശത്തിലാണ് അവൻ ഓരോന്ന് ചോദിച്ച് കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും എന്ത് പറയണം എന്ന് അറിയാതെ ഗൗരി ആകെ കുരുങ്ങി പോയി. ഏത് നേരത്താണോ കള്ളം പറയാൻ തോണിയെ എന്ന് അവൾ ചിന്തിക്കാതെ ഇരുന്നില്ല. " അ... അത് ഞാൻ ശ...ശല്യം ഞാൻ പിന്നെ വെച്ചോളാം തുണി. " : ഇനിയും അവിടെ നിക്കാൻ വയ്യെന്ന പോലെ അതും പറഞ്ഞ് അവൾ തിരിഞ്ഞ് നടക്കാൻ ഒരുങ്ങി. " അപ്പൊ ഞാൻ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത് ഗൗരി നന്ദക്ക് ശല്യം ആണെന്ന് അല്ലെ...? " : കണ്ണൻ കപട ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു. അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും കേൾക്കാൻ പാടില്ലാത്തത് എന്തോ കേട്ടത് പോലെ അവൾ അവിടെ നിന്നു അവളുടെ കണ്ണൊക്കെ മിഴിഞ്ഞ് വന്നു. താൻ പറഞ്ഞത് അയാൾ ഇങ്ങനെ ആണോ കേട്ടത്. അതെ ഭാവത്തോടെ അവൾ അവനിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. " അ... അല്ലല്ല ഞ... ഞാൻ ഞാൻ അങ്ങനെ അല്ല പറഞ്ഞെ. ഞാൻ ഇവിടെ ഇരുന്ന് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് ആ... ആകേണ്ട എന്ന് പ.... പറഞ്ഞേയ. അതാ ഞാൻ പി.. പിന്നെ വെക്കാന്ന് പറഞ്ഞെ. " : അവൻ തന്നെ തെറ്റിധരിച്ചോ എന്ന ധാരണയിൽ അവൾ അവനെ തന്നെ നോക്കി കൊണ്ട് ഒരു വെപ്രാളത്തോടെ പറഞ്ഞു. പെണ്ണിന്റെ നിൽപ്പും ഭാവവും പറച്ചിലും ഒക്കെ അവനിൽ ചെറു മന്ദാഹാസം വിടർത്തി. എന്നാൽ താടി നിറഞ്ഞ ആ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ ഭാവം അവൾ കണ്ടില്ല. " ആർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് എന്ന ഗൗരി നന്ദ....? " :  കണ്ണൻ അവളുടെ മുഖ ഭാവങ്ങൾ ഒപ്പിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും അവളുടെ കണ്ണ് വീണ്ടും മിഴിഞ്ഞ് വന്നു. ഇതിപ്പോ ഇയാൾക്ക് ഞാൻ പറയുന്നത് മനസ്സിലാകാത്തത് ആണോ ദൈവമേ അതോ എന്നെ ഇട്ട് നട്ടം ചുറ്റിക്കുവാണോ. ഇതിപ്പോ എന്ത് പറയും...? ആരാ എന്ന് പറയും...? അവൾ ആകെ പെട്ട അവസ്ഥയിൽ ആയി. " പറ ഗൗരി നന്ദ, ഇവിടെ ഇപ്പോൾ നമ്മൾ രണ്ട് പേരും അല്ലെ ഉള്ളു. ഞാൻ എന്തായാലും ഗൗരി നന്ദ ബുദ്ധിമുട്ട് ആണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. പിന്നെ ആരാ ഗൗരി നന്ദ ബുദ്ധിമുട്ട് ആണെന്ന് പറഞ്ഞെ...? " : കണ്ണൻ ഒരു കാലിന് മുകളിൽ മറ്റേ കാല് എടുത്ത് വെച്ച് കൊണ്ട് അവളെ വീക്ഷിച്ച് കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അവൾക്ക് എന്ത് പറയണം എന്ന് അറിയാതെ ആയി. തുണികളും ആയിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ തോന്നിയ നിമിഷത്തെ അവൾ ഉള്ളാലെ പഴിച്ച് പോയി. അവൾക്ക് ഇനി ഒന്നും പറയാൻ ഇല്ലാത്ത പോലെ തലയും താഴ്ത്തി നിന്നു. " ഗൗരി നന്ദയോട് ഞാൻ ഇങ്ങനെ തലയും താഴ്ത്തി നിൽക്കരുത് എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ...? " : അതുവരെ ഉണ്ടായിരുന്ന അവന്റെ സൗമ്യ ഭാവം ഒക്കെ മാറി തീർത്തും കടുപ്പത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവന്റെ ആ ഒറ്റ ചോദ്യത്തിൽ താഴ്ത്തിയതിലും വേഗത്തിൽ അവൾ തല ഉയർത്തി. " പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ...? " : അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. " പ.... പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് " : അവൾ പതറി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. കൂടാതെ പേടിയും അവളിൽ നിറഞ്ഞു. " എന്നെ പേടിയാണോ ഗൗരി നന്ദക്ക്....? " : കണ്ണൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് ഗൗരവം ഒക്കെ വിട്ട് സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു. ആ നിമിഷം അതുവരെ അവളിൽ നിന്ന് വിട്ട് നിന്ന ഭയം പൂർവാധികം ശക്തിയോടെ തിരിച്ച് വന്നു. അവൾക്ക് ഉള്ളിൽ യാതൊരു ദയയും കൂടാതെ മറ്റുള്ളവരെ തല്ലുന്ന കണ്ണന്റെ മുഖം ആണ് ഓർമ വന്നത്. ഇപ്പൊ താനും ഇയാളും ഇവിടെ ഒറ്റക്കാണെന്നും താൻ ഒന്ന് നിലവിളിച്ചാൽ പോലും ആരും കേൾക്കില്ല, കേട്ടാലും ആരും തിരിഞ്ഞ് നോക്കാനും പോകുന്നില്ല എന്ന അവൾക്ക് അറിയാം. കണ്ണൻ അടുത്തേക്ക് വരുന്നതനുസരിച്ച് അവൾക്ക് തന്റെ ശരീരം വിറക്കാൻ തുടങ്ങി  ഒപ്പം കണ്ണ് നിറഞ്ഞ് വരാഞ്ഞും. ഓടി രക്ഷപ്പെടണം എന്ന് ഉണ്ട് പക്ഷെ എവിടേക്ക് പോകും അവൾക്ക് ഉള്ളം വല്ലാതെ നീറി തുടങ്ങി. " പറ ഗൗരി നന്ദയ്ക്ക് എന്നെ പേടിയാണോ....? " : അവളുടെ തൊട്ട് അടുത്ത് വന്നു നിന്ന് കൊണ്ട് ഇപ്പോഴും അതെ സൗമ്യതയോടെ അവൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. ഇനിയും അവിടെ നിക്കാൻ വയ്യെന്ന പോലെ തിരിഞ്ഞ് നടക്കാൻ ആഞ്ഞവളുടെ കയ്യിൽ അവന്റെ പിടി വീണു. മുന്നോട്ട് ഒരടി പോലും വെക്കാൻ ആകാതെ അവൾ ആകെ തരിച്ച് നിന്ന് നിന്ന് പോയി. കയ്യിൽ ഇരുന്ന തുണി ഒക്കെ അവളിൽ നിന്ന് നിലത്തേക്ക് വീണു. അവൻ അവളെയും കൊണ്ട് കട്ടിലിൻ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അപ്പോഴേക്കും ഭയം കൊണ്ട് അവളുടെ ശരീരം നന്നായി വിറച്ച് തുടങ്ങി, കാഴ്ചയെ മറച്ച് കണ്ണീരും അവളിൽ നിന്ന് ഒഴുകി ഇറങ്ങി. കണ്ണൻ അവളെ കൊണ്ട് വന്നു കട്ടിലിന്റെ ഒരു ഓരത്ത് കൊണ്ട് ഇരുത്തി. എന്നിട്ട് മെല്ലെ അവൾക്ക് മുന്നിലായി താഴെ മുട്ട് കുത്തി അവൻ നിന്നു. ഒരു നിമിഷം കരയാൻ പോലും മറന്ന് അവൾ ആ കാഴ്ച്ച നോക്കി കണ്ടു. അവൻ ഒന്ന് നിശ്വസിച്ച് കൊണ്ട് അവളുടെ കൈ രണ്ടും അവന്റെ രണ്ട് കൈ കൊണ്ട് കൂട്ടി പിടിച്ചു. " പറ എന്നെ പേടി ആണോ...? " : അത്രയും സൗമ്യമായി അവൻ ചോദിച്ചു. അപ്പോഴും ഒരു മറുപടി പോലും കഴിയാതെ അവൾ അവനെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു. " ഇനിയും എനിക്ക് മറുപടി തന്നില്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ ആയിരിക്കില്ല ഞാൻ ഇനി ചോദിക്കാൻ പോകുന്നത്. എന്നെ പേടിയാണോ ഹ്മ്മ്മ്....? " : ഒരു ഭീഷണി ഒളിപ്പിച്ച് കൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു. അതിനവൾ ആണെന്ന് തല അനക്കി. "  എന്തിനാ ഗൗരി നന്ദക്ക് എന്നെ പേടി...? ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്തോ...? അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യും എന്ന് പറഞ്ഞോ....? " : അവന്റെ രണ്ട് കൈയ്ക്ക് ഉള്ളിൽ അവളുടെ കൈ കൂട്ടി പിടിച്ച് കൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു. അതിനും അവൾ ഇല്ലെന്ന പോലെ തലയാട്ടി. " പിന്നെ എന്തിനാ എന്നെ പേടിക്കുന്നെ ഹ്മ്മ്...? " : കണ്ണൻ അവളുടെ മുഖത്ത് നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ ചോദിച്ചു. അതും കൂടി കേട്ടതും അവളുടെ ചുണ്ട് വിതുമ്പി തുടങ്ങി. അത് കണ്ടത് പതിയെ അവൻ അവളുടെ കൈ വിട്ട് അവളുടെ മുഖം അവന്റെ കൈ കുമ്പിളിൽ എടുത്തു. " നോക്ക്, ഞാൻ അത്ര ദുഷ്ടൻ ഒന്നുമല്ല ന.... ഗൗരി നന്ദ. പിന്നെ അടിയും തല്ലും ഒക്കെ ഞാൻ മനപ്പൂർവം പോയി ഉണ്ടാക്കുന്നതല്ല, ഒരു കാര്യവും ഇല്ലാതെ ഞാൻ ആരെയും തല്ലാറും ഇല്ല. സാഹചര്യം ആണ് ഇന്ന് എന്നെ ഇങ്ങനെ ഒരു അവസ്ഥയിൽ കൊണ്ട് എത്തിച്ചേക്കുന്നത്. അത് വൈകാതെ നിനക്കും മനസിലാകും. പിന്നെ ദേഷ്യപ്പെടുന്നത്, ഒരു കാര്യവും ഇല്ലാതെ ഞാൻ ആരോടും ദേഷ്യപ്പെടാറില്ല ഗൗരി നന്ദ. അതേപോലെ ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ എനിക്ക് അതിന് മറുപടി വേണം അല്ലാതെ തെറ്റ് ചെയ്തവരെ പോലെ തല കുനിച്ച് നിൽക്കുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടം അല്ല അങ്ങനെ ഒക്കെ നിന്നാൽ ചിലപ്പോൾ ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടെന്ന് ഒക്കെ വരും. നിനക്ക് എന്തും പറയാം എന്നോട്, എന്തും, നിന്നിൽ വിരിയുന്ന എന്ത് ഭാവം ആണെങ്കിലും നിനക്ക് അത് എന്നോട് പ്രകടിപ്പിക്കാം അത് ഇനി വാശി ആണെങ്കിലും ദേഷ്യം ആണെങ്കിലും. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇന്ന് അതിനുള്ള അവകാശവും അധികാരവും നിന്നോളം മറ്റാർക്കും ഇല്ല. മനസ്സിലായോ..... ഹ്മ്മ് " : അവളുടെ കവിളിൽ നിന്ന് ഒഴുകി ഇറങ്ങുന്ന കണ്ണുനീർ അവന്റെ രണ്ട് തള്ള വിരൽ കൊണ്ട് തുടച്ച് കളഞ്ഞ് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പിന്നെയും കുറച്ച് നിമിഷം അവളെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്ന് പതിയെ അവൻ അവിടെ നിന്ന് എണീറ്റു. " ചെല്ല് ചെന്ന് പോയി ഈ മുഖം ഒക്കെ കഴുകിയിട്ട് വാ " : അവളുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് മാറി കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും അവനിൽ നിന്ന് നോട്ടം തെറ്റിക്കാതെ തന്നെ അവൾ മെല്ലെ അവിടെ നിന്ന് എണീറ്റു. " തെറ്റ്ചെയ്യാത്തിടത്തോളം കാലം ഗൗരി നന്ദക്ക് എന്നെ പേടിക്കേണ്ട കാര്യം ഇല്ല മനസ്സിലായോ...? " : പുറത്തേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങുന്നവളെ കണ്ട് ഗൗരവം കലർത്തി അവൻ പറഞ്ഞു. അത് കേട്ടതും അവൾ അവനെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞ് നോക്കി പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അത് കണ്ടതും അവൻ ഒന്ന് നിശ്വസിച്ച് കൊണ്ട് കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു. ഇതൊന്നും ഇപ്പോഴേ അവളോട് പറയണം എന്ന് കരുതിയത് അല്ല പക്ഷെ ഓരോ ദിവസം കൂടുന്തോറും കൂടി വരുന്ന പെണ്ണിന്റെ പേടി കണ്ടിട്ട് ആണ് രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് ഇത്രയും പറഞ്ഞതെന്ന് അവൻ ഓർത്തു. തുടരും........... ഇന്നലെ തന്നെ ഇടണം എന്ന് കരുതിയതാ പക്ഷെ തീർന്നില്ല 😁 happy..? ❤️ #നോവൽ #തുടർകഥ #pranayam #viral #trending