☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️4 ഈശാൻ മഠത്തിന്റെ തെക്കിനിയിലെ അന്തരീക്ഷം ഇപ്പോൾ ഒരു തീയുറങ്ങുന്ന അഗ്നിപർവ്വതത്തിന് സമാനമായിരുന്നു. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ മാത്രം ജീവിച്ചിരുന്ന, ലണ്ടനിലെ വലിയ ലബോറട്ടറികളിൽ സൂക്ഷ്മദർശിനിയിലൂടെ ലോകത്തെ നോക്കിക്കണ്ട ആര്യൻ എന്ന യുവ ഗവേഷകന് തന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ നടക്കുന്നതൊന്നും യുക്തിഭദ്രമായി വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. നാലുകെട്ടിന്റെ കരിങ്കൽ തറയിൽ നിന്ന് ഏതാണ്ട് മൂന്നടിയോളം ഉയരത്തിൽ, വായുവിൽ അദൃശ്യമായ ഏതോ രണ്ട് വൻ ശക്തികളുടെ വലിമുറുക്കത്തിൽപ്പെട്ട് അവന്റെ ശരീരം നിശ്ചലമായി കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ കോശങ്ങളിലും കഠിനമായ നീറ്റൽ പടർന്നുപിടിച്ചു. വലതുകാലിലെ ആ അഞ്ച് നഖങ്ങളുടെ പോറലുകളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട നീലവെളിച്ചം ഇപ്പോൾ ശാഖോപശാഖകളായി പിരിഞ്ഞ് അവന്റെ തുടകളും കടന്ന് നെഞ്ചിൻകൂട്ടിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറുകയായിരുന്നു. ആ വെളിച്ചം പടരുന്നിടത്തെല്ലാം രക്തക്കുഴലുകൾ ചർമ്മത്തിന് പുറത്തേക്ക് നീലനിറത്തിൽ തടിച്ചുകൂടി നിന്നു. ശ്വാസകോശം വായുവിനായി പിടയുമ്പോഴും, തറവാടിന്റെ വലിയ തടി ജനാലയ്ക്കൽ ആ കറുത്ത കോടമഞ്ഞിന്റെ പുകപടലങ്ങൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുന്ന ഭദ്രയുടെ വശ്യമായ മുഖത്ത് നിന്ന് കണ്ണുകളെടുക്കാൻ അവന്റെ മനസ്സ് അവനെ അനുവദിച്ചില്ല. അതൊരു മാരകമായ ലഹരിപോലെ അവനെ അടിമപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ​ "മാധവൻ ഈശാൻ... കാലം തെറ്റിച്ചു നീ ചെയ്യുന്ന ഈ കർമ്മങ്ങൾക്ക് പ്രകൃതിയോട് നീ വലിയ വില നൽകേണ്ടി വരും! അവന്റെ പൂർവ്വികർ ചെയ്ത ചതിയുടെ ചോരയാണ് ഈ ഓടുന്നത്. അവന്റെ രക്തത്തിൽ എന്റെ ശാപം അലിഞ്ഞുചേർന്നതാണ്. അവനെ എനിക്ക് വിട്ടുതരൂ..." ഭദ്രയുടെ ശബ്ദം കേവലം ഒരു മനുഷ്യന്റേതായിരുന്നില്ല. അത് അഗസ്ത്യമലയുടെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് വീശിയടിക്കുന്ന കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ അലർച്ചയോടെ നാലുകെട്ടിന്റെ ചുവരുകളിൽ വന്ന് ആഞ്ഞടിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ ഉമ്മറത്തെ വലിയ തടിത്തൂണുകളിൽ നേർത്ത വിള്ളലുകൾ വീഴാൻ തുടങ്ങി. ​ അവൾ തന്റെ ഇരു കൈകളും മുന്നോട്ട് നീട്ടിയപ്പോൾ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ പരന്നുനിന്ന വെളുത്ത കോടമഞ്ഞ് പെട്ടെന്ന് കറുത്ത നിറമായി മാറി, മൂർച്ഛയുള്ള അമ്പുകളുടെ രൂപം പ്രാപിച്ച് ഈശാന് നേരെ കുതിച്ചുപാഞ്ഞു. ആ അമ്പുകൾ വായുവിലൂടെ വരുമ്പോൾ ഉണ്ടായ ചൂളംവിളി ശബ്ദം തന്നെ ആരുടെയെങ്കിലും ഹൃദയം സ്തംഭിപ്പിക്കാൻ പോന്നതായിരുന്നു. ​ പക്ഷേ, മാധവൻ ഈശാൻ ഒരടിപോലും പിന്നോട്ട് മാറിയില്ല. അഗസ്ത്യമലയുടെ കാവൽക്കാരൻ എന്ന തന്റെ പദവിയുടെ സർവ്വ ഗാംഭീര്യവും ആ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം തന്റെ വലതുകയ്യിലെ ആ പഴയ ചെമ്പ് വടി വായുവിൽ അതിവേഗം വട്ടത്തിൽ വീശി. ആ വടിയുടെ ലോഹച്ചിലമ്പലുകൾക്കൊപ്പം അന്തരീക്ഷത്തിൽ സ്വർണ്ണനിറമുള്ള ഒരു വലിയ പ്രകാശവലയം രൂപപ്പെട്ടു വന്നു. ഭദ്ര അയച്ച കറുത്ത മഞ്ഞിന്റെ വിഷാമ്പുകൾ ആ സ്വർണ്ണവലയത്തിൽ തട്ടിയതും വലിയൊരു പ്രകമ്പനത്തോടെ കരിഞ്ഞുപോയി. ​ "ഭദ്രാ... നീ അതിര് ലംഘിക്കുകയാണ്!" ഈശാന്റെ കനത്ത ശബ്ദം മഠത്തിന്റെ മേൽക്കൂരയെ വിറപ്പിച്ചു. "നീ കാടിന്റെ കാവൽപ്പാതകളിൽ ജീവിക്കേണ്ടവളാണ്, വഴിതെറ്റിയ യക്ഷിയല്ല! അന്ന് വിക്രം റാവു ചെയ്ത കടുംകൈക്ക് ശിക്ഷ ഈ നിരപരാധിയായ ചെറുപ്പക്കാരനല്ല അനുഭവിക്കേണ്ടത്. അവന്റെ ചോരയിൽ നീലവിഷം പടർത്തി അവനെ നിന്റെ അടിമയാക്കാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല. ഈശാൻ മഠത്തിന്റെ ഉമ്മറപ്പടി കടന്ന് അകത്തുകയറാൻ നിന്റെ ഈ കറുത്ത ആഭിചാര ശക്തിക്ക് കഴിയില്ല!" ​ഈശാൻ ഭൈരവ വിഗ്രഹത്തിന് മുന്നിൽ ഇരുന്ന കറുത്ത കൽപാത്രത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പിടി കടുക് കയ്യിലെടുത്തു. തീക്ഷ്ണമായ ഏതോ പുരാതന താന്ത്രിക മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം തന്റെ കയ്യിലെ കടുക് ഭദ്രയ്ക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞു. ​ ഠിം... ഠാ... ഠാ...! ​ ആ കടുകുമണികൾ വായുവിൽ വച്ച് വലിയ അഗ്നിഗോളങ്ങളായി മാറി ഭദ്രയുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് പതിക്കാൻ തുടങ്ങി. അഗ്നി സ്പർശിച്ചതും ഭദ്ര വേദനയോടെയും ദേഷ്യത്തോടെയും പിന്നോട്ട് മാറി. അവളുടെ ചുവന്ന പട്ടുടുപ്പിന്റെ അഗ്രങ്ങൾ കരിയാൻ തുടങ്ങി, അന്തരീക്ഷത്തിൽ പട്ടു കരിയുന്ന മണം പടർന്നു. അവളുടെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകളിൽ പ്രതികാരത്തിന്റെ തീജ്വാലകൾ കൂടുതൽ ശക്തമായി. അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ മഠത്തിന്റെ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ തന്റെ കാൽപ്പാദം അമർത്തി ചവിട്ടി ഒരു വലിയ അട്ടഹാസം മുഴക്കി. ​ക്ഷണനേരം കൊണ്ട് മഠത്തിന്റെ മുറ്റത്തെ കരിമണൽ തിളയ്ക്കുന്ന ചുവന്ന ചോരയായി മാറി തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങി. ആ ചോരവെള്ളം തറവാടിന്റെ പഴക്കമുള്ള തടിത്തൂണുകളിൽ തൊട്ടതും, നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ആ തടി പുകഞ്ഞു കരിയാൻ ആരംഭിച്ചു. മഠത്തെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്ന പുരാതന താന്ത്രിക പ്രതിരോധത്തിന്റെ ശക്തി പതുക്കെ കുറഞ്ഞു വരുന്നതായി ഈശാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു. ശത്രുവിന്റെ ശക്തി താൻ വിചാരിച്ചതിലും അപ്പുറമാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായി. ​ "ആര്യൻ... നിന്റെ ബോധം പൂർണ്ണമായി നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന് മുൻപ് ഞാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കൂ..." ഈശാൻ മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾക്കിടയിൽ ആര്യന് നേരെ തിരിഞ്ഞ് കൽപനാരീതിയിൽ പറഞ്ഞു. "അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കരുത്! അവൾ നിന്റെ ശരീരത്തെയല്ല, നിന്റെ മനസ്സിനെയാണ് അടിമപ്പെടുത്തുന്നത്. ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ ആത്മവിശ്വാസം നിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഉണർത്തൂ. നീ മാനസികമായി അവൾക്ക് കീഴടങ്ങിയാൽ ഈ അഗസ്ത്യമലയുടെ വന്യത നിന്നെ എന്നെന്നേക്കുമായി വിഴുങ്ങും. നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ശാപം നിന്റെ മരണത്തോടെ മാത്രമേ അവസാനിക്കൂ എന്ന് അവൾ വിചാരിക്കുന്നു, അതിന് ഇടവരുത്തരുത്!" ​ ആര്യൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് തന്റെ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ യുക്തിയും ശാസ്ത്രബോധവും ആ കാഴ്ചകളെ അസംബന്ധമെന്ന് വിളിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ ഭദ്രയുടെ ആ തിളങ്ങുന്ന മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ ഒരു വലിയ കാന്തം പോലെ അവന്റെ ആത്മാവിനെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് വലിച്ചടുപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ തവണ കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോഴും അവളുടെ വശ്യമായ ചിരി അവന്റെ തലച്ചോറിനുള്ളിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. ​ പെട്ടെന്ന് മഠത്തിന്റെ മുൻവശത്തെ വലിയ പടിപ്പുര വാതിൽ അതിശക്തമായ ഏതോ ആഘാതത്തിൽ തകർന്നു വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ​ക്രാഷ്...! ​ "സാറേ... എന്നെ രക്ഷിക്കൂ... തമ്പുരാനേ...!" പുറത്തുനിന്ന് ഗൈഡ് രാമന്റെ ദയനീയമായ നിലവിളി കേട്ടു. ​ഭദ്ര പുറത്തുണ്ടാക്കിയ നിഗൂഢമായ മായക്കാഴ്ചകളിൽ പെട്ടുപോയ രാമൻ, ഭയന്ന് മഠത്തിന്റെ അതിർത്തിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഓടിയതായിരുന്നു. പടിപ്പുരയുടെ അതിർത്തിക്ക് പുറത്തുകടന്ന രാമനെ കാടിന്റെ ഇരുണ്ട വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ ജീവനോടെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മരങ്ങളുടെ വലിയ വേരുകൾ ജീവനുള്ള പാമ്പുകളെപ്പോലെ അവന്റെ കാലുകളിലൂടെയും നെഞ്ചിലൂടെയും അരിച്ചുകയറുന്നത് ജനാലയിലൂടെ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. അവന് ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "രാമാ...!" രാമന്റെ മരണം മുന്നിൽ കണ്ട ആര്യൻ തന്റെ ശരീരത്തിലെ അവശേഷിച്ച സർവ്വ ശക്തിയും സംഭരിച്ച് കട്ടിലിൽ നിന്ന് നിലവിളിച്ചു. അവന്റെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യത്വം ആ വലിയ ഭയത്തെ മറികടന്നു. ആ നിലവിളിക്കൊപ്പം അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന്, പ്രത്യേകിച്ച് കാലിലെ നീലമുറിവിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ നീല പ്രകാശവിസ്ഫോടനം മുറിക്കുള്ളിൽ പടർന്നു. അത് ഒരു വൻ ഊർജ്ജതരംഗമായി മഠത്തിന് പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി. ​ആ പ്രകാശത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ ഉമ്മറത്തുനിന്ന ഭദ്ര കുറച്ചു ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുപോയി. അവളുടെ മായക്കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ആര്യന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ശുദ്ധമായ ആന്തരിക ശക്തിക്ക് മുന്നിൽ മങ്ങിപ്പോയി. പുറത്ത് കാടിന്റെ വള്ളിപ്പടർപ്പുകളുടെ ബലം കുറഞ്ഞതും രാമൻ ശ്വാസം കിട്ടാതെ നിലത്തേക്ക് വീണു, എങ്കിലും അവന്റെ ജീവൻ രക്ഷപെട്ടിരുന്നു. ​ "ഇതാണ് സമയം! അവൾക്ക് ഈ പ്രകാശത്തെ അധികനേരം ഭയപ്പെടാൻ കഴിയില്ല," ഈശാൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ വായുവിൽ ഉയർന്നു നിന്നിരുന്ന ആര്യന്റെ കൈകളിൽ ബലമായി പിടിച്ച് താഴേക്ക് കിടത്തി. അദ്ദേഹം തന്റെ ചെമ്പ് വടി കട്ടിലിന്റെ നാല് കോണുകളിലും കുത്തി പ്രത്യേക ബന്ധന മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചു. അതോടെ ആര്യന്റെ ശരീരം തറയിലേക്ക് പതുക്കെ അമർന്നു, വായുവിലെ വലിമുറുക്കം ഇല്ലാതായി. ​പക്ഷേ പുറത്ത് ഭദ്ര വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കാർക്കൂന്തൽ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു നിന്നു. കാട്ടിലെ കാറ്റ് അതിശക്തമായ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി മാറി മഠത്തിന്റെ മുകളിലെ അവശേഷിച്ച ഓടുകളെയും പറത്തിക്കൊണ്ടുപോയി. മേൽക്കൂര തകർന്നതോടെ കറുത്ത ആകാശം തറവാട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന് കാണാമായിരുന്നൂ. ​ "മാധവൻ ഈശാൻ... ഈ രാത്രി അവസാനിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഞാൻ ഇവനെ കൊണ്ടുപോയിരിക്കും! നിങ്ങളുടെ ഒരു മന്ത്രത്തിനും ഇവനെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല!" ഭദ്രയുടെ അട്ടഹാസം കാടാകെ മുഴങ്ങി. ​ "നമുക്ക് ഇവിടെ കൂടുതൽ സമയം നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല ആര്യൻ. മഠത്തിന്റെ മേൽക്കൂര തകർന്നു കഴിഞ്ഞു. പ്രകൃതിയുടെ നേരിട്ടുള്ള ഈ ആക്രമണത്തെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ഈ പഴയ നാലുകെട്ടിന് ഇനി കഴിയില്ല. നമുക്ക് താഴേക്ക് പോകണം," ഈശാൻ ആര്യനെ കട്ടിലിൽ നിന്ന് താങ്ങി എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. ​വേദനകൊണ്ട് ഒരടിപോലും മുന്നോട്ട് വെയ്ക്കാൻ കഴിയാതിരുന്ന ആര്യനെ ഈശാൻ തന്റെ ശക്തമായ തോളിലേക്ക് താങ്ങി. അവർ തെക്കിനിയുടെ നടുവിലുള്ള, പുരാതനമായ വലിയൊരു തടി അലമാരയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഈശാൻ അലമാരയുടെ വശത്തുള്ള വിചിത്രമായ ഒരു സിംഹരൂപത്തിന്റെ കരിങ്കൽ ശിലയിൽ അമർത്തി ഒരു പ്രത്യേക ദിശയിൽ തിരിച്ചു. ​പെട്ടെന്ന് വലിയൊരു കല്ല് ചലിക്കുന്ന ഭാരമേറിയ ശബ്ദത്തോടെ, അലമാരയുടെ പുറകിലെ ചുവർ വശത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവിടെ ഇരുണ്ട, താഴേക്ക് പോകുന്ന കരിങ്കൽ പടവുകൾ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ഉള്ളിൽ നിന്ന് നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള താളിയോലകളുടെയും, കസ്തൂരിയുടെയും, ഏതോ അപൂർവ്വ ഔഷധങ്ങളുടെയും കനത്ത മണം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി വന്നു. ഇതാണ് ഈശാൻ മഠത്തിന്റെ അതിരഹസ്യമായ 'കരിങ്കൽ നിലവറ'. ​ "വേഗം നടക്കൂ... അവൾ മഠത്തിനുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ പോകുകയാണ്," ഈശാൻ ആര്യനെയും കൂട്ടി ആ ഇരുണ്ട പടവുകളിലേക്ക് വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങി. ​അവർ അകത്തേക്ക് കടന്നതും പുറകിലെ കരിങ്കൽ ചുവർ വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ വീണ്ടും പഴയതുപോലെ അടഞ്ഞു. അതോടെ മുകളിലെ കൊടുങ്കാറ്റിന്റെയും ഭദ്രയുടെ ചിലങ്കകളുടെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് നേർത്തു ഇല്ലാതായി. കനത്ത, ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന നിശബ്ദത ആ നിലവറയെ മൂടി. ​നിലവറയുടെ ചുവരുകളിൽ വിചിത്രമായ ചില പ്രകൃതിദത്ത കല്ലുകൾ സ്വയം നീലനിറത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ആര്യൻ ചുറ്റും നോക്കി. അവിടെ വലിയ കരിങ്കൽ ഭരണികളിൽ എന്തൊക്കെയോ പുരാതന ദ്രാവകങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വശങ്ങളിലെ തടികൊണ്ടുള്ള തട്ടുകളിൽ നൂറുകണക്കിന് താളിയോല ഗ്രന്ഥങ്ങൾ കെട്ടുകളായി അടുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു. നിലവറയുടെ നടുവിലായി ഒരു ചെറിയ കരിങ്കൽ മേശയുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് മുകളിൽ സിംഹമുദ്രയുള്ള ഒരു പഴയ തുകൽ പെട്ടി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ​ഈശാൻ ആര്യനെ ഒരു കൽത്തറയിൽ ഇരുത്തി. ആര്യന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം അപ്പോഴും വേഗത്തിലായിരുന്നു, ശരീരം തീപോലെ പൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാലിലെ നീലവിഷം ഇപ്പോൾ അവന്റെ തുടകളും കടന്ന് വയറിലേക്ക് പടരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ​ഈശാൻ ആ കരിങ്കൽ മേശയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ആ തുകൽ പെട്ടി പതുക്കെ തുറന്ന അദ്ദേഹം അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് തിളങ്ങുന്ന ഒരു പഴയ താളിയോല പുറത്തെടുത്തു. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, ആ താളിയോലയിലെ വരികൾ സാധാരണ കരിമഷി കൊണ്ടല്ല എഴുതിയിരിക്കുന്നത്, മറിച്ച് കടുംചുവപ്പ് നിറത്തിൽ ഒരു തീപ്പൊരിപോലെ അത് ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! ​ "ഇതാണ് 'ഭൈരവാഗ്നി'യുടെ യഥാർത്ഥ മൂലഗ്രന്ഥം," ഈശാൻ ആ താളിയോല ആര്യന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീട്ടി. "നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ വിക്രം റാവു ഇതിന്റെ ഒരു പകർപ്പാണ് അന്ന് ലണ്ടനിലേക്ക് കടത്തിയത്. അത് വായിച്ചാണ് നീ സസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ശാസ്ത്രത്തിന്റെ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തത്. പക്ഷേ ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ താന്ത്രിക രഹസ്യം നിന്റെ ചോരയിൽ മാത്രമാണ് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഭദ്രയെ ശാന്തയാക്കണമെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ഈ വിഷത്തിൽ നിന്ന് നിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കണമെങ്കിൽ ഈ ഗ്രന്ഥത്തിലെ അവസാനത്തെ രഹസ്യം നീ അറിഞ്ഞേ തീരൂ. നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ ഡയറിയിൽ എഴുതാത്ത ആ വലിയ സത്യം ഇതിലുണ്ട്." ​ആര്യൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ തിളങ്ങുന്ന താളിയോലയിലേക്ക് നോക്കി. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, അതിൽ എഴുതിയിരുന്ന പുരാതന ലിപികൾ പതുക്കെ അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ തനിയെ മാറി മലയാളത്തിലും ഇംഗ്ലീഷിലുമായി രൂപപ്പെടാൻ തുടങ്ങി! അവന്റെ മുത്തശ്ശന്റെ ഡയറിയിലെ പല നിഗൂഢ വരികളുടെയും യഥാർത്ഥ അർത്ഥം അവന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാകാൻ തുടങ്ങി. വിക്രം റാവു അഗസ്ത്യമലയിൽ വന്നത് വെറുമൊരു ഗവേഷണത്തിനല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് വലിയൊരു ചതിയുടെ ഭാഗമായിട്ടായിരുന്നു. ​പക്ഷേ, അവർക്ക് ആശ്വസിക്കാൻ അധികം സമയം ലഭിച്ചില്ല. അടച്ചിട്ട ആ കരിങ്കൽ നിലവറയ്ക്കുള്ളിലെ താപനില വല്ലാതെ താഴാൻ തുടങ്ങി. അവരുടെ വായിൽ നിന്ന് വരുന്ന ശ്വാസം മഞ്ഞുകട്ടയായി മാറുന്നതുപോലെ തോന്നി. ചുവരുകളിലെ പ്രകാശിക്കുന്ന കല്ലുകൾ ഓരോന്നായി വെളിച്ചം കുറഞ്ഞ് അണഞ്ഞു തുടങ്ങി. ​ ചര... ചര........ ​ നിലവറയുടെ കട്ടിയേറിയ കരിങ്കൽ ചുവരുകളിലെ ചെറിയ വിള്ളലുകളിലൂടെ കറുത്ത കോടമഞ്ഞ് ഒരു പാമ്പിനെപ്പോലെ അകത്തേക്ക് അരിച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു! ഭദ്ര ഈശാൻ മഠത്തിന്റെ ഭൂഗർഭ നിലവറയുടെ വഴികളും കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. ചുവരുകൾക്ക് അപ്പുറത്തുനിന്ന് അവളുടെ ആ വശ്യവും ക്രൂരവുമായ ചിലങ്കച്ചൊല്ലുകളും ചിരിയും വീണ്ടും മുഴങ്ങി കേട്ടു. അവൾ ഈ ചുവരുകൾ തകർക്കാൻ പോവുകയാണ്..... തുടരും.......❤️☘️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ