#☔ മഴ തുടരും, ഇന്ന് 6 ജില്ലകളില്‍ യെല്ലോ അലര്‍ട്ട് #🎻 കുട്ടിക്കവിതകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #❤️ പ്രണയ കവിതകൾ #📋 കവിതകള്‍

#😇 ഓർമയിലെ വേനലവധി #🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾 #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #❤️ പ്രണയ കവിതകൾ #🎻 കുട്ടിക്കവിതകൾ

#🎻 കുട്ടിക്കവിതകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #❤️ പ്രണയ കവിതകൾ #🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾

#📋 കവിതകള്‍ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #🎻 കുട്ടിക്കവിതകൾ #🌞 ഗുഡ് മോണിംഗ് #☔ ഈ ജില്ലകളിൽ ഇന്ന് മഴയും ഇടിമിന്നലും ഉറപ്പ്; ജാഗ്രത! 🌩️

#🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾 #❤️ പ്രണയ കവിതകൾ #🎻 കുട്ടിക്കവിതകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📋 കവിതകള്‍

#🖋 എൻ്റെ കവിതകൾ🧾 #❤️ പ്രണയ കവിതകൾ #📋 കവിതകള്‍ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #🎻 കുട്ടിക്കവിതകൾ

❣️❤️‍🔥മഴയോളം പ്രണയം❤️‍🔥❣️15 ആ രാത്രിയിലെ പേമാരിക്ക് ശേഷം പുലരി വിരിഞ്ഞത് കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞിലേക്കാണ്. രോഹൻ മേനോന്റെ 'മേനോൻ വില്ല' എന്ന ആധുനിക കൊട്ടാരം ഇപ്പോൾ ഒരു കോട്ട പോലെ സുരക്ഷിതമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ചുറ്റുമതിലുകൾക്ക് മുകളിൽ കാവൽക്കാർ, സിസിടിവി ക്യാമറകൾ, വീടിന്റെ ഓരോ മൂലയിലും കനത്ത ജാഗ്രത. ​ അഞ്ജലി ഗസ്റ്റ് റൂമിലെ വലിയ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ സംഭവങ്ങൾ ഒരു സിനിമാക്കഥ പോലെ അവളുടെ മനസ്സിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. ഇയാൻ ഡേവിസ് എന്ന പേര് അവളുടെ സമാധാനം കെടുത്തുന്ന ഒരു മന്ത്രമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ അവളെ ചിന്തിപ്പിച്ചത് രോഹൻ മേനോന്റെ പെരുമാറ്റമാണ്. ​ "സാക്ഷാൽ ചെകുത്താൻ വന്നാലും നിന്നെ തൊടാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല..." ​അവൻ്റെ ആ വാക്കുകളിൽ പ്രണയം മാത്രമായിരുന്നില്ല, ഒരുതരം ഭ്രാന്തമായ സംരക്ഷണം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു. ​വാതിലിൽ ആരോ മുട്ടി. അഞ്ജലി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. രോഹൻ ആയിരുന്നു. അവൻ കയ്യിലൊരു ട്രേയുമായി നിൽക്കുന്നു. അതിൽ ആവി പറക്കുന്ന കാപ്പിയും കുറച്ച് പലഹാരങ്ങളുമുണ്ട്. ​ "ഗുഡ് മോർണിംഗ്," അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. പക്ഷേ ആ ചിരിക്ക് പഴയ തിളക്കമില്ല. കണ്ണുകൾ ചുവന്നിട്ടുണ്ട്. ഒരുപക്ഷേ അവൻ രാത്രി ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. ​ "രോഹൻ... ജോലിക്കാർ ആരുമില്ലേ? എന്തിനാ ഇതൊക്കെ..." അഞ്ജലി ചോദിച്ചു. ​ "എന്റെ വീട്ടിലെ അതിഥികൾക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് നീ ആകുമ്പോൾ, കാപ്പി ഉണ്ടാക്കി തരുന്നത് എനിക്കൊരു സന്തോഷമാണ്," അവൻ ട്രേ ടീപ്പോയിൽ വെച്ചു. "പിന്നെ, ജോലിക്കാരെ ഞാൻ കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് മാറ്റി നിർത്തിയിരിക്കുകയാണ്. വിശ്വസ്തരായ സെക്യൂരിറ്റി സ്റ്റാഫ് മാത്രമേ ഇപ്പോൾ ഇവിടെയുള്ളൂ. ആരെയും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റാത്ത കാലമാണ്." ​അഞ്ജലി സോഫയിൽ ഇരുന്നു. കാപ്പി കപ്പ് കയ്യിലെടുത്തു. "ഇനി നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും രോഹൻ? ഇയാൻ നമ്മളെ നിരീക്ഷിക്കുകയാണ്. നമുക്ക് എക്കാലവും ഈ വീടിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ." ​രോഹൻ അവളുടെ എതിർവശത്തിരുന്നു. അവൻ്റെ മുഖം ഗൗരവത്തിലായി. "ഒളിച്ചിരിക്കുകയല്ല അഞ്ജലി. നമ്മൾ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ഇയാൻ ഒരു സൈക്കോപാത്ത് ആണ്. അവന് വേണ്ടത് നമ്മൾ ഭയന്ന് ഓടുന്നതാണ്. നമ്മൾ എപ്പോൾ പുറത്തിറങ്ങുന്നുവോ, അപ്പോൾ അവൻ ആക്രമിക്കും. പക്ഷേ, അവനെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ എനിക്കൊരു വഴിയുണ്ട്." ​"എന്ത് വഴി?" ​ "നാളെ മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബലിന്റെ വാർഷിക ആഘോഷമാണ്. കൊച്ചിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഇവന്റ്. സാധാരണഗതിയിൽ ഞാൻ അത് മാറ്റിവെക്കേണ്ടതാണ്. പക്ഷേ, ഞാൻ അത് മാറ്റില്ല. നമ്മൾ രണ്ടുപേരും അവിടെ പോകും. കൈകോർത്ത് പിടിച്ച്, എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് നമ്മൾ ആ വേദിയിൽ നിൽക്കും." ​അഞ്ജലി ഞെട്ടിപ്പോയി. "രോഹൻ, നിനക്ക് ഭ്രാന്തുണ്ടോ? ഇയാൻ അവിടെ വരും. അതൊരു ആത്മഹത്യയല്ലേ?" ​"അല്ല," രോഹൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. "അതാണ് അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. നമ്മൾ പേടിച്ച് വീട്ടിലിരിക്കുക എന്നത്. പക്ഷേ നമ്മൾ സന്തോഷത്തോടെ, ധൈര്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത് കാണുമ്പോൾ അവന് സമനില തെറ്റും. അവൻ തെറ്റുകൾ വരുത്തും. ആ തെറ്റിനായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. എന്റെ സെക്യൂരിറ്റി ടീം അവിടെയുണ്ടാകും." ​അഞ്ജലിക്ക് അത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു. എങ്കിലും രോഹന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആത്മവിശ്വാസം അവൾക്ക് ധൈര്യം നൽകി. ​അന്ന് പകൽ മുഴുവൻ അഞ്ജലി ആ വീട്ടിൽ തടവുകാരിയെപ്പോലെ കഴിഞ്ഞു. രോഹൻ ഭൂരിഭാഗം സമയവും ഫോണിലും ലാപ്ടോപ്പിലും തിരക്കിലായിരുന്നു. അഞ്ജലിക്ക് ധരിക്കാനുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ മുതൽ, സുരക്ഷാ ക്രമീകരണങ്ങൾ വരെ അവൻ നേരിട്ടാണ് ചെയ്തിരുന്നത്. ​ വൈകുന്നേരം, അഞ്ജലി ലൈബ്രറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് വന്നു. ഒരു അപരിചിതമായ ഇന്റർനാഷണൽ നമ്പർ. ​ 'സുരക്ഷിതമായ കൂട്ടിലാണ് കിളിയെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ? പക്ഷെ കൂടിന്റെ താക്കോൽ സൂക്ഷിക്കുന്നത് ആരാണെന്ന് നീ അന്വേഷിച്ചോ?' ​ അഞ്ജലിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. ഇത് ഇയാൻ ആണ്. അവൾ ഉടൻ തന്നെ രോഹന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. ​ "രോഹൻ, നോക്ക്! അവൻ എനിക്ക് മെസ്സേജ് അയച്ചു!" ​രോഹൻ ആ മെസ്സേജ് വാങ്ങി നോക്കി. അവന്റെ മുഖം വലിഞ്ഞുമുറുകി. "ഇവൻ... ഇവൻ എങ്ങനെ നിന്റെ നമ്പർ സംഘടിപ്പിച്ചു? ഞാൻ നിനക്ക് പുതിയ സിം തന്നതല്ലേ?" ​"എനിക്കറിയില്ല രോഹൻ. അവൻ പറയുന്നത്... കൂടിന്റെ താക്കോൽ സൂക്ഷിക്കുന്നത് ആരാണെന്ന് നോക്കാനാണ്. അവൻ എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?" ​രോഹൻ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അവൻ അഞ്ജലിയെ തോളിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കി. "അഞ്ജലി, അവൻ നിന്റെ മനസ്സ് മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. എന്നെ സംശയിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. അതാണ് അവന്റെ തന്ത്രം. നീ അതിൽ വീഴരുത്. അവൻ എവിടെയോ ഇരുന്ന് നമ്മളെ കാണുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ഈ വീടിനുള്ളിൽ അവന് കടക്കാൻ കഴിയില്ല." ​അന്ന് രാത്രി അത്താഴം കഴിക്കുമ്പോൾ അന്തരീക്ഷം മൂകമായിരുന്നു. മഴ വീണ്ടും പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ​ "നാളെ വൈകുന്നേരമാണ് പാർട്ടി," രോഹൻ നിശബ്ദത ഭേദിച്ചു. "നീ ധരിക്കേണ്ട സാരി ഞാൻ മുറിയിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ട്. കറുപ്പും സ്വർണ്ണനിറവും കലർന്ന സാരി. നിനക്ക് ചേരും." ​ "രോഹൻ... എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. ആ പാർട്ടിക്ക് പോകണോ?" ​രോഹൻ എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് അവളെ പിന്നിൽ നിന്ന് പുണർന്നു. "പേടിക്കണ്ട. ഞാൻ നിന്റെ നിഴലായി കൂടെയുണ്ടാകും. നാളെ ഈ നഗരം മുഴുവൻ അറിയും, അഞ്ജലി രോഹൻ മേനോന്റെ ആരാണെന്ന്. അതോടെ ഇയാൻ തോൽക്കും." ​പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം. കൊച്ചിയിലെ ലേ മെറിഡിയൻ കൺവെൻഷൻ സെന്റർ. ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ വേദി. ബിസിനസ് പ്രമുഖരും, രാഷ്ട്രീയക്കാരും, മാധ്യമപ്രവർത്തകരും അവിടെയുണ്ട്. കനത്ത പോലീസ് സുരക്ഷയിലാണ് ചടങ്ങ് നടക്കുന്നത്. ​ കറുത്ത സാരിയിൽ, സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ് അഞ്ജലി ഒരു ദേവതയെപ്പോലെ തിളങ്ങി. അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് രോഹൻ റെഡ് കാർപെറ്റിലൂടെ നടന്നു വരുമ്പോൾ ക്യാമറകൾ മിന്നിമറഞ്ഞു. ​ "നോക്കൂ അഞ്ജലി, ഇതാണ് നമ്മുടെ ലോകം. ഇവിടെ ഇയാന് സ്ഥാനമില്ല," രോഹൻ അവളുടെ ചെവിയിൽ പറഞ്ഞു. ​അവർ വേദിയിൽ ഇരുന്നു. ചടങ്ങുകൾ തുടങ്ങി. അഞ്ജലി ചുറ്റും നോക്കി. ഓരോ മുഖത്തിലും അവൾ ഇയാനെ തിരയുകയായിരുന്നു. വെയ്റ്റർമാരുടെ ഇടയിൽ, ക്യാമറാമാൻമാരുടെ ഇടയിൽ, എവിടെയെങ്കിലും ആ ക്രൂരമായ കണ്ണുകൾ ഉണ്ടോ? ​ പെട്ടെന്നാണ് വേദിയിലെ വലിയ എൽ.ഇ.ഡി സ്ക്രീനിൽ ഒരു തകരാർ സംഭവിച്ചത്. 'മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബലിന്റെ' ലോഗോ മാറി, സ്ക്രീൻ മുഴുവൻ ചുവന്ന നിറമായി. ​ സദസ്സ് ഒന്നടങ്കം ഞെട്ടി. രോഹൻ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു. ​സ്ക്രീനിൽ ഒരു വീഡിയോ തെളിഞ്ഞു. അത് ടോക്കിയോയിലെ ഒരു പഴയ വീഡിയോ ആയിരുന്നു. അഞ്ജലിയും ഇയാനും ചേർന്ന് ഒരു കേക്ക് മുറിക്കുന്ന ദൃശ്യം. അവർ ചിരിക്കുന്നു, കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു. ​പിന്നാലെ ഇയാന്റെ ശബ്ദം സ്പീക്കറിലൂടെ മുഴങ്ങി. "ലഡീസ് ആൻഡ് ജെന്റിൽമാൻ... ഇന്ന് നിങ്ങൾ കാണുന്നത് ഒരു പ്രണയകഥയല്ല. ഒരു കച്ചവടമാണ്. എന്റെ കാമുകിയെ തട്ടിയെടുത്ത, എന്റെ കമ്പനിയെ തകർത്ത രോഹൻ മേനോന്റെ കപടമുഖം ഞാൻ കാണിച്ചുതരാം." ​അഞ്ജലി തകർന്നുപോയി. തന്റെ സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങൾ ആയിരങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അവൾ മുഖം പൊത്തി. ​രോഹൻ അലറി വിളിച്ചു. "കട്ട് ഇറ്റ്! കട്ട് ദ പവർ!" ​ പക്ഷേ വീഡിയോ തുടർന്നു. "അഞ്ജലീ, നിനക്കറിയാമോ രോഹൻ ആരാണെന്ന്? മൂന്ന് വർഷം മുൻപ് ടോക്കിയോയിൽ വെച്ച് നിന്റെ കമ്പനി പൊളിയാൻ കാരണം ഞാനല്ല. എന്റെ കമ്പനിയെ തകർക്കാൻ രോഹൻ നടത്തിയ കളിയിൽ നീ വെറുമൊരു ഇരയായതാണ്. രോഹനാണ് നിന്റെ പ്രൊജക്റ്റുകൾ ബ്ലോക്ക് ചെയ്തത്. ഞാൻ നിന്നെ വഞ്ചിച്ചതല്ല, സാഹചര്യങ്ങൾ എന്നെ വഞ്ചകനാക്കിയതാണ്. അതിന് പിന്നിൽ രോഹൻ മേനോന്റെ തലച്ചോറായിരുന്നു." ​ ഇതൊരു വലിയ ബോംബ് സ്ഫോടനത്തേക്കാൾ മാരകമായിരുന്നു. അഞ്ജലി വിറച്ചുപോയി. അവൾ പതുക്കെ കൈകൾ താഴ്ത്തി രോഹനെ നോക്കി. രോഹൻ സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. ​ "രോഹൻ... ഇത്... ഇത് സത്യമാണോ?" അവൾ ചോദിച്ചു. ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. ​ രോഹൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "അഞ്ജലി, അവൻ നുണ പറയുകയാണ്. എന്നെ വിശ്വസിക്ക്." ​ പക്ഷേ ഇയാന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും മുഴങ്ങി. "വിശ്വാസമില്ലെങ്കിൽ രോഹന്റെ ഫോണിലെ 'പ്രൊജക്റ്റ് സാക്കുര' എന്ന ഫോൾഡർ നോക്കൂ. അതിലുണ്ട് നിന്റെ പഴയ കമ്പനിയെ തകർക്കാനുള്ള ബ്ലൂപ്രിന്റ്. രോഹൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ല, അവൻ നിന്നെ സ്വന്തമാക്കാൻ വേണ്ടി വിജയിച്ച ഒരു ട്രോഫിയായി കാണുകയാണ്." ​സദസ്സിൽ മുറുമുറുപ്പ് ഉയർന്നു. രോഹന്റെ സുരക്ഷാ ഉദ്യോഗസ്ഥർ കൺട്രോൾ റൂമിലേക്ക് ഓടി. ഒടുവിൽ സ്ക്രീൻ ഓഫായി. പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും നടക്കേണ്ടത് നടന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ​അഞ്ജലി രോഹന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി. "എനിക്ക് ഉത്തരം വേണം രോഹൻ. മൂന്ന് വർഷം മുൻപ് ടോക്കിയോയിൽ വെച്ച് നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ അറിയാമായിരുന്നോ?" ​രോഹൻ തല താഴ്ത്തി. ആ മൗനം ഒരു വലിയ ഉത്തരമായിരുന്നു. ​ "അറിയാമായിരുന്നു..." രോഹൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ ഇയാൻ പറയുന്നത് പോലെയല്ല. ഞാൻ നിന്നെ തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല. ഇയാന്റെ കമ്പനിയെ മാത്രമാണ് ഞാൻ ലക്ഷ്യം വെച്ചത്. നീ അവിടെ വർക്ക് ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ..." ​"പക്ഷേ എന്റെ കമ്പനിയും തകർന്നു. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ തകർന്നു. അതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ ബിസിനസ്സ് കളിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു അല്ലേ?" അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. "ഞാൻ നിങ്ങളെ വിശ്വസിച്ചു. ഇയാനെക്കാൾ കൂടുതലായി നിങ്ങളെ വിശ്വസിച്ചു." ​"അഞ്ജലീ, ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക്. അന്ന് നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ മുതൽ എനിക്ക് നിന്നോട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇയാൻ നിന്നെ വഞ്ചിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അവനെ തകർത്താൽ മാത്രമേ നീ അവനിൽ നിന്ന് മോചിതയാകൂ എന്ന് ഞാൻ കരുതി. എന്റെ രീതികൾ തെറ്റായിരിക്കാം, പക്ഷേ എന്റെ ലക്ഷ്യം നീയായിരുന്നു." ​ "ലക്ഷ്യം..." അഞ്ജലി പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. "ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് വെറുമൊരു ലക്ഷ്യം മാത്രം. ഒരു പ്രൊജക്റ്റ്. 150 കോടിയുടെ ഈ വീട് പോലെ, ഞാനും നിങ്ങൾക്ക് ഒരു കോൺട്രാക്റ്റ് മാത്രം." ​അവൾ വേദിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ഓടി. രോഹൻ പിന്നാലെ പോവാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും മാധ്യമപ്രവർത്തകർ അവനെ വളഞ്ഞു. ചോദ്യശരങ്ങൾ കൊണ്ട് അവർ അവനെ വീർപ്പുമുട്ടിച്ചു. ​ അഞ്ജലി ഹോട്ടലിന് പുറത്തേക്ക് ഓടി. മഴ തകർത്തു പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്ന് അറിയില്ല. റോഡിലൂടെ അവൾ ഓടി. കണ്ണുനീരും മഴവെള്ളവും അവളുടെ മുഖത്ത് ഒന്നായി ഒഴുകി. ​ പെട്ടെന്ന് ഒരു കറുത്ത വാൻ അവളുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. വാനിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. അതിൽ നിന്ന് ഒരു കൈ നീണ്ടു വന്നു. ​ "കയറൂ അഞ്ജലി... സത്യങ്ങൾ ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ട്." ​ആ ശബ്ദം ഇയാൻ ഡേവിസിന്റേതായിരുന്നു. ​സാധാരണഗതിയിൽ അവൾ പേടിച്ച് ഓടേണ്ടതാണ്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സ് ശൂന്യമായിരുന്നു. രോഹൻ എന്ന വിശ്വാസം തകർന്നപ്പോൾ, അവൾക്ക് ശരിയും തെറ്റും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെയായി. വഞ്ചിച്ച കാമുകനും, സ്നേഹിച്ച് ചതിച്ച കാമുകനും. ഇതിൽ ആരാണ് വലിയ തെറ്റുകാരൻ? ​ഒന്നും ചിന്തിക്കാതെ അവൾ ഇയാന്റെ കൈ പിടിച്ചു വാനിലേക്ക് കയറി. വാൻ ഇരുളിലേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി. ​ രോഹൻ മാധ്യമപ്രവർത്തകരെ തള്ളിമാറ്റി പുറത്തെത്തുമ്പോഴേക്കും അഞ്ജലി അപ്രത്യക്ഷയായിരുന്നു. അവൻ മഴയത്ത് മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. തന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ എല്ലാം തെറ്റിയിരിക്കുന്നു. ഇയാൻ കളിച്ചത് മനസ്സ് കൊണ്ടുള്ള കളിയാണ്. അവിടെ ബോംബുകൾക്ക് സ്ഥാനമില്ലായിരുന്നു. ​രോഹൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി അലറി. ആ അലർച്ചയിൽ നഷ്ടബോധവും പ്രതികാരദാഹവും ഒരുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ​ വാനിനുള്ളിൽ, ഇയാൻ അഞ്ജലിയെ നോക്കി ചിരിച്ചു. "സ്വാഗതം അഞ്ജലി. ഇനി നമുക്ക് പഴയ കണക്കുകൾ തീർക്കണം. രോഹൻ മേനോന്റെ പതനം ഇവിടെ തുടങ്ങുന്നു." ​ എന്നാൽ അഞ്ജലി അവനെ നോക്കിയില്ല. അവൾ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ മഴയിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ പ്രണയമില്ല, പകയില്ല, വെറും മരവിപ്പ് മാത്രം. പക്ഷേ അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു, ഇയാൻ അവളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് രോഹന്റെ പഴയൊരു ശത്രുവിന്റെ അടുത്തേക്കാണെന്ന്. കഥയിലെ യഥാർത്ഥ വില്ലൻ ഇയാനല്ല, നിഴലിൽ നിൽക്കുന്ന മറ്റൊരാളാണെന്ന്. ​ (തുടരും...) അഭിപ്രായം കമൻറ് ചെയ്യാമോ പ്ലീസ്......🙂❣️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ

❣️❤️‍🔥മഴയോളം പ്രണയം❤️‍🔥❣️14 കനത്ത മഴയിൽ കുതിർന്ന രാത്രി. രോഹന്റെ കാർ നഗരത്തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് മാറി, കുന്നിൻമുകളിലുള്ള അവന്റെ വസതിയിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി. സൈഡ് സീറ്റിലിരുന്ന അഞ്ജലി ഇപ്പോഴും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തണുപ്പ് കൊണ്ടായിരുന്നില്ല അത്, മറിച്ച് മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ടതിന്റെ നടുക്കം കൊണ്ടായിരുന്നു. ഇയാൻ ഡേവിസ് എന്ന നിഴൽ, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ വെളിച്ചം മുഴുവൻ കെടുത്തിക്കളയുമോ എന്ന ഭയം അവളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. ​ വീടിന്റെ പോർച്ചിൽ കാർ നിർത്തിയ ഉടനെ രോഹൻ ഇറങ്ങി വന്ന് അഞ്ജലിയുടെ വശത്തെ വാതിൽ തുറന്നു. അവൾക്ക് ഇറങ്ങാൻ പോലും ത്രാണിയില്ലാത്തതുപോലെ തോന്നി. രോഹൻ ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ അവളെ കോരിയെടുത്തു. ​ "രോഹൻ... വേണ്ട... ഞാൻ നടന്നോളാം," അവൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​ "ഇല്ല അഞ്ജലി. ഇനി ഒരടി പോലും നീ ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കണ്ട. എന്റെ കൈകളിൽ നീ സുരക്ഷിതയാണ്," രോഹന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയൊരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ​അവൻ അവളെയും കൊണ്ട് വീടിനകത്തേക്ക് കയറി. ഹാളിലെ സോഫയിൽ അവളെ ഇരുത്തി. വീട്ടുജോലിക്കാർ ആരും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. രോഹൻ തന്നെ പോയി ഒരു ടവൽ എടുത്തു കൊണ്ടുവന്ന് അവളുടെ തലതുവർത്തി. പിന്നെ അടുക്കളയിൽ പോയി ചൂട് കാപ്പി ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടുവന്നു. ​ "ഇത് കുടിക്ക്. ശരീരം ഒന്ന് ചൂടാവട്ടെ," അവൻ കപ്പ് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. ​അഞ്ജലി വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ കപ്പ് മേടിച്ചു. ഓരോ സിപ്പും കുടിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം കുറഞ്ഞുവരുന്നത് പോലെ തോന്നി. രോഹൻ അവളുടെ അടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ നിന്ന് മാറുന്നില്ല. ​ "ഇനി പറയ് അഞ്ജലി... എല്ലാം വ്യക്തമായി പറയ്. ഇയാൻ ഡേവിസ്... അവനും ഞാനും തമ്മിൽ എന്ത് പകയുണ്ടെന്നാണ് അവൻ പറഞ്ഞത്?" രോഹൻ ചോദിച്ചു. ​അഞ്ജലി കപ്പ് ടീപ്പോയിൽ വെച്ചു. അവൾ ദീർഘമായി ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു. ​ "മൂന്ന് വർഷം മുൻപ്, ടോക്കിയോയിൽ വെച്ചാണ് ഇയാൻ മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബലിനെക്കുറിച്ച് എന്നോട് ആദ്യം സംസാരിക്കുന്നത്. അന്ന് മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബൽ ജപ്പാനിലെ ഒരു വലിയ പ്രൊജക്റ്റിന് വേണ്ടി ബിഡ് ചെയ്തിരുന്നു. ഇയാന്റെ കമ്പനിയും അതിലുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവസാന നിമിഷം ഇയാന്റെ കമ്പനി സമർപ്പിച്ച പ്ലാനുകളിൽ സുരക്ഷാ വീഴ്ചകളുണ്ടെന്ന് മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബലിന്റെ ടീം കണ്ടുപിടിക്കുകയും, അത് അധികാരികളെ അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. അതോടെ ഇയാന്റെ കമ്പനിയെ കരിമ്പട്ടികയിൽ പെടുത്തി. ആ പ്രൊജക്റ്റ് മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബലിന് ലഭിച്ചു." ​രോഹൻ ആലോചനയിലാണ്ടു. "ഓർക്കുന്നുണ്ട്... 'സാക്കുര ടവേഴ്സ്' പ്രൊജക്റ്റ്. അന്ന് ആ തട്ടിപ്പ് പൊളിച്ചടുക്കിയത് ഞാനാണ്. പക്ഷേ ആ കമ്പനിയുടെ ഉടമസ്ഥൻ ഇയാൻ ഡേവിസ് ആണെന്ന് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. ആ പേര് എനിക്ക് പരിചിതമായിരുന്നില്ല." ​"അതെ രോഹൻ. അന്ന് ആ നഷ്ടം വന്നതോടെയാണ് ഇയാന്റെ പതനം തുടങ്ങിയത്. സാമ്പത്തികമായി അവൻ തകർന്നു. അവൻ എന്നെ വഞ്ചിച്ചതും, എന്റെ പണം മോഷ്ടിച്ചതും ആ കടങ്ങൾ വീട്ടാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു. പക്ഷേ അതെല്ലാം നിങ്ങളോടുള്ള പകയായി അവൻ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചു. ഇപ്പോൾ അവൻ തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നത് നമ്മളെ രണ്ടുപേരെയും നശിപ്പിക്കാനാണ്. എന്നെ മാനസികമായും, നിങ്ങളെ സാമ്പത്തികമായും ശാരീരികമായും." ​ രോഹന്റെ മുഖം വലിഞ്ഞുമുറുകി. "അവൻ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കില്ല അഞ്ജലി. അവൻ ടോക്കിയോയിലെ കളികൾ കൊച്ചിയിൽ കളിക്കാൻ നോക്കിയാൽ, അവന് തെറ്റുപറ്റും. ഇത് എന്റെ നഗരമാണ്." ​ പെട്ടെന്ന് രോഹൻ ഫോണെടുത്തു. "അരുൺ, ഉടൻ തന്നെ നമ്മുടെ സെക്യൂരിറ്റി ടീമിനെ അലർട്ട് ചെയ്യ്. എന്റെ വീടിന് ചുറ്റും കാവൽ വേണം. പിന്നെ, അഞ്ജലിയുടെ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്ന് അവളുടെ സാധനങ്ങൾ പാക്ക് ചെയ്ത് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരണം. ഇനി അവൾ അവിടെ നിൽക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ല." ​ "രോഹൻ... ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് ശരിയാണോ? ആളുകൾ എന്ത് വിചാരിക്കും?" അഞ്ജലി ആശങ്കപ്പെട്ടു. ​ "ആളുകളുടെ വായടപ്പിക്കാൻ എനിക്കറിയാം. എനിക്ക് പ്രധാനം നിന്റെ ജീവനാണ്. നീ എന്റെ കൺവെട്ടത്ത് തന്നെ വേണം. നാളെ മുതൽ നീ ഓഫീസിലേക്ക് പോകുന്നത് എന്റെ കൂടെയായിരിക്കും. തിരിച്ചു വരുന്നതും." ​ അന്ന് രാത്രി അഞ്ജലിക്ക് രോഹന്റെ വീട്ടിലെ ഗസ്റ്റ് റൂം നൽകി. പക്ഷേ അവൾക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. ജനലിന് പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ മിന്നൽ വെളിച്ചത്തിലും ഇയാന്റെ മുഖം തെളിയുന്നത് പോലെ. ​ പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, അഞ്ജലി ഉണരുമ്പോൾ സമയം വൈകിയിരുന്നു. അവൾ താഴേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. വീടിന് ചുറ്റും യൂണിഫോം ധരിച്ച സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാർ. വീട് ഒരു കോട്ട പോലെ സുരക്ഷിതമാക്കിയിരിക്കുന്നു. ​ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ രോഹൻ ലാപ്‌ടോപ്പിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. ​ "ഗുഡ് മോർണിംഗ്. നന്നായി ഉറങ്ങിയോ?" രോഹൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. ​ "കുഴപ്പമില്ല. രോഹൻ, ഇത്രയും സെക്യൂരിറ്റി..." ​"ആവശ്യമാണ് അഞ്ജലി. ഇയാൻ നിസ്സാരക്കാരനല്ല. ഞാൻ പോലീസിൽ വിവരമറിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അവനെ പിടികൂടുന്നത് വരെ നമ്മൾ ജാഗ്രത പാലിക്കണം. ഇപ്പോൾ വാ, ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കാം. എന്നിട്ട് നമുക്ക് നിന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് പോകണം." ​അവർ ഓഫീസിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ രോഹന്റെ കാറിന് മുന്നിലും പിന്നിലുമായി രണ്ട് എസ്‌കോർട്ട് വാഹനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജലിക്ക് ഇതൊക്കെ കണ്ട് ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി. തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ. ​ "രോഹൻ, ഞാൻ ഒരു തടവുകാരിയെപ്പോലെ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല," അവൾ പറഞ്ഞു. ​ "ഇത് തടവറയല്ല, അഞ്ജലി. ഇതൊരു കവചമാണ്. യുദ്ധം ജയിക്കുന്നത് വരെ പടച്ചട്ട അഴിക്കരുത്." ​'നവഗ്രഹ'യുടെ ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോൾ ജീവനക്കാർ ആകെ ഭയന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. തലേദിവസത്തെ ക്രെയിൻ അപകടവും, പോലീസിന്റെ വരവുമെല്ലാം അവരെ ബാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അഞ്ജലി എല്ലാവരെയും വിളിച്ചു ചേർത്തു. ​ "പേടിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. അതൊരു സാങ്കേതിക തകരാറായിരുന്നു. നമ്മൾ കൂടുതൽ സുരക്ഷാ ക്രമീകരണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്," അവൾ അവരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ​ അവൾ ക്യാബിനിലേക്ക് കയറി. രോഹൻ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജലി സീറ്റിലിരുന്ന് കമ്പ്യൂട്ടർ ഓൺ ചെയ്തു. അപ്പോഴാണ് അവൾ ആ കാഴ്ച കണ്ടത്. ​അവളുടെ ടേബിളിൽ വെച്ചിരുന്ന ചെറിയൊരു ക്രിസ്റ്റൽ ഫ്ലവർ വാസ്. അതിൽ അന്ന് രാവിലെ വെച്ച പുതിയ പൂക്കൾക്ക് പകരം, കരിഞ്ഞു ഉണങ്ങിയ റോസാപ്പൂക്കൾ ഇരിക്കുന്നു. ​ "ഇതാരാ ഇവിടെ വെച്ചത്?" അഞ്ജലി രാഹുലിനെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. ​ "അറിയില്ല മാഡം. രാവിലെ ക്ലീനിംഗ് സ്റ്റാഫ് വരുമ്പോൾ ഇത് ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നു," രാഹുൽ പറഞ്ഞു. ​രോഹൻ ആ പൂക്കൾ കയ്യിലെടുത്തു. അതിനിടയിൽ ഒരു ചെറിയ കടലാസ് ചുരുളുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അത് നിവർത്തി. ​ 'സുരക്ഷിതരാണെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ? കോട്ടകൾക്കും വിള്ളലുകളുണ്ടാകും.' ​ രോഹന്റെ കണ്ണുകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ജ്വലിച്ചു. "ഇതിന്റെ അർത്ഥം അവൻ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു എന്നാണ്. അല്ലെങ്കിൽ അവന് വേണ്ടി ആരെങ്കിലും ഈ ഓഫീസിനുള്ളിലുണ്ട്." ​അഞ്ജലി ഭയത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. തന്റെ വിശ്വസ്തരായ ജീവനക്കാർ. ഇതിൽ ആരാണ് ഒറ്റുകാരൻ? ​ "രാഹുൽ, സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ എടുക്ക്. ഇന്നലെ രാത്രി മുതൽ ഇന്ന് രാവിലെ വരെ ആരൊക്കെ ഇവിടെ വന്നു എന്ന് എനിക്ക് കാണണം," രോഹൻ ആജ്ഞാപിച്ചു. ​അവർ സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു. പക്ഷേ ഇന്നലെ രാത്രി 12 മണി മുതൽ പുലർച്ചെ 4 മണി വരെയുള്ള ദൃശ്യങ്ങൾ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ നിലയിലായിരുന്നു. ​ "ഹാക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു," രോഹൻ പിറുപിറുത്തു. "ഇയാൻ നമുക്ക് മുന്നിലാണ് കളിക്കുന്നത്." ​പെട്ടെന്ന് അഞ്ജലിയുടെ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. ഒരു വീഡിയോ കോൾ ആണ്. അൺനോൺ നമ്പർ. ​അവൾ രോഹനെ നോക്കി. അവൻ കാൾ എടുക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ​ സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞത് ഒരു നിർമ്മാണത്തിലിരിക്കുന്ന കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകൾവശമാണ്. കാറ്റിൽ മുടി പാറിപ്പറന്ന് നിൽക്കുന്ന ഇയാൻ. ​ "ഹലോ ലവ് ബേർഡ്സ്," ഇയാൻ ചിരിച്ചു. "എന്റെ പൂക്കൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?" ​ "നീ എവിടെയാണ് ഇയാൻ? ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ മുന്നിൽ വാ," രോഹൻ അലറി. ​ "ഞാൻ നിന്റെ മുന്നിൽ തന്നെയുണ്ട് രോഹൻ. നീ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്ന ആ ഓഫീസിന്റെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്ക്. ദൂരെ കാണുന്ന ആ പഴയ കെട്ടിടം കണ്ടോ?" ​രോഹനും അഞ്ജലിയും ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഏകദേശം 500 മീറ്റർ അകലെ, നിർമ്മാണം പാതിവഴിയിൽ നിലച്ച ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിൽ ഒരു രൂപം നിൽക്കുന്നത് അവർ കണ്ടു. അത് ഇയാൻ ആയിരുന്നു. അവൻ കൈ വീശി കാണിക്കുന്നു. ​ "കണ്ടോ? എനിക്ക് നിങ്ങളെ വ്യക്തമായി കാണാം. അഞ്ജലി, നീ ആ ബ്ലൂ സാരിയിൽ അതീവ സുന്ദരിയായിട്ടുണ്ട്. രോഹൻ, നിന്റെ ആ ദേഷ്യം എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു," ഇയാൻ പരിഹസിച്ചു. ​ "ഞാൻ നിന്നെ അവിടെ വന്ന് കൊല്ലും," രോഹൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യാതെ തന്നെ അലറി. അവൻ സെക്യൂരിറ്റിയോട് ആ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് പോകാൻ നിർദ്ദേശം നൽകി. ​ "വേണ്ട രോഹൻ, പോരരുത്," ഇയാൻ പറഞ്ഞു. "നീ അങ്ങോട്ട് വന്നാൽ, ഇപ്പോൾ അഞ്ജലി നിൽക്കുന്ന ഈ കെട്ടിടത്തിന്റെ അടിത്തറ ഇളകും." ​"എന്ത്?" അഞ്ജലി ഞെട്ടി. ​ "നിങ്ങളുടെ ഓഫീസിന്റെ ബേസ്മെന്റിൽ ഞാൻ ഒരു ചെറിയ സമ്മാനം വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു ടൈമർ വെച്ച സമ്മാനം. ടിക്... ടിക്... ടിക്..." ​ "ബോംബ്?" രോഹൻ സ്തംഭിച്ചുപോയി. ​ "അത്ര വലുതൊന്നുമല്ല. പക്ഷേ ഈ കെട്ടിടത്തിന്റെ തൂണുകൾ തകർക്കാൻ അത് മതി. നിങ്ങൾക്ക് പുറത്തിറങ്ങാൻ കൃത്യം 5 മിനിറ്റ് സമയമുണ്ട്. റൺ!" ​ഇയാൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. ​രോഹൻ ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കിയില്ല. "എല്ലാവരും പുറത്തിറങ്ങൂ! വേഗം! ഫയർ അലാറം അടിക്ക്!" അവൻ അലറി. ​ അഞ്ജലിയുടെ കൈ പിടിച്ച് അവൻ കോണിപ്പടികൾ ഇറങ്ങി ഓടി. ലിഫ്റ്റ് ഉപയോഗിക്കാൻ നിന്നില്ല. ഓഫീസ് മുഴുവൻ പരിഭ്രാന്തിയിലായി. ജീവനക്കാർ പരക്കം പാഞ്ഞു. ​അവർ താഴെ എത്തി പുറത്തേക്ക് ഓടിയതും, ബേസ്മെന്റിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ സ്ഫോടന ശബ്ദം കേട്ടു. കെട്ടിടം ഒന്ന് കുലുങ്ങി. താഴത്തെ നിലയിലെ ചില്ലുകൾ തകർന്നു വീണു. പുകപടലങ്ങൾ ഉയർന്നു. ​ഭാഗ്യത്തിന് എല്ലാവരും പുറത്തെത്തിയിരുന്നു. കാര്യമായ പരിക്കുകൾ ആർക്കുമില്ല. പക്ഷേ 'നവഗ്രഹ'യുടെ ഓഫീസ് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന കെട്ടിടത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം തകർന്നു. ​ അഞ്ജലി ആ കാഴ്ച കണ്ട് തരിച്ചുനിന്നു. തന്റെ സ്വപ്നമായിരുന്നു ആ ഓഫീസ്. അത് കൺമുന്നിൽ തകർന്നിരിക്കുന്നു. ​രോഹൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. "സാരമില്ല അഞ്ജലി. നമുക്ക് ജീവനുണ്ട്. അത് മതി. ഈ കെട്ടിടം നമുക്ക് വീണ്ടും പണിയാം." ​പക്ഷേ അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ ദൂരെ ആ പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ഇപ്പോൾ ആരുമില്ല. ഇയാൻ അപ്രത്യക്ഷനായിരിക്കുന്നു. ​പോലീസും ഫയർഫോഴ്സും സ്ഥലത്തെത്തി. പ്രാഥമിക അന്വേഷണത്തിൽ അത് ചെറിയൊരു സ്ഫോടകവസ്തുവാണെന്ന് കണ്ടെത്തി. ഭയപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടി ചെയ്തത്. പക്ഷേ അത് നൽകുന്ന സന്ദേശം വ്യക്തമാണ്...........ഇയാന് എവിടെയും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കടന്നുചെല്ലാം. ​വൈകുന്നേരം, രോഹന്റെ വീട്ടിൽ അവർ തിരിച്ചെത്തി. അഞ്ജലി ആകെ തകർന്നിരുന്നു. ​ "രോഹൻ, ഞാൻ കാരണം നിങ്ങളുടെ ജീവിതം കൂടി നശിക്കുകയാണ്. എനിക്ക് എവിടേക്കെങ്കിലും പോയാലോ? ഞാൻ പോയാൽ അവൻ നിങ്ങളെ വെറുതെ വിടും," അവൾ കരഞ്ഞു. ​രോഹൻ അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ എടുത്തു. "അഞ്ജലി, എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്ക്. അവൻ തകർത്തത് ഒരു കെട്ടിടം മാത്രമാണ്. നമ്മുടെ ബന്ധത്തെയല്ല. നീ പോയാൽ... പിന്നെ എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ ഈ യുദ്ധം ജയിക്കും. എനിക്ക് ഒരു പ്ലാനുണ്ട്." ​"എന്ത് പ്ലാൻ?" ​ "ഇയാന് കളിക്കാൻ ഇഷ്ടം നിഴലുകളിലാണ്. നമ്മൾ അവനെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണം. അവനെ പ്രകോപിപ്പിച്ച് പുറത്തു ചാടിക്കണം. അതിന് നമ്മൾ ഒരു നാടകം കളിക്കണം." ​"നാടകമോ?" ​ "അതെ. നാളെ പത്രങ്ങളിൽ ഒരു വാർത്ത വരും. രോഹൻ മേനോനും ആർക്കിടെക്റ്റ് അഞ്ജലിയും തമ്മിലുള്ള വിവാഹ നിശ്ചയം അടുത്ത ആഴ്ച നടക്കുന്നു. മെറിഡിയൻ ഗ്ലോബലിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഇവന്റ് ആയിരിക്കും അത്." ​അഞ്ജലി അവിശ്വസനീയതയോടെ നോക്കി. "വിവാഹ നിശ്ചയമോ? ഈ സാഹചര്യത്തിലോ?" ​ "അതെ. ഇയാൻ അത് സഹിക്കില്ല. അവൻ അത് മുടക്കാൻ വരും. നേരിട്ട് വരും. അന്ന്... അന്ന് നമ്മൾ അവനെ കുടുക്കും. ഇത് അപകടമാണ്, അറിയാം. പക്ഷേ നീ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് പേടിയില്ല. നീ തയ്യാറാണോ?" ​രോഹൻ തന്റെ കൈ നീട്ടി. അഞ്ജലി ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. ഇയാൻ എന്ന പേടിസ്വപ്നത്തെ അവസാനിപ്പിക്കാൻ ഇതല്ലാതെ മറ്റൊരു വഴിയില്ല. അവൾ തന്റെ കൈ രോഹന്റെ കൈയ്യിൽ ചേർത്തു വെച്ചു. ​ "ഞാൻ തയ്യാറാണ് രോഹൻ. നമുക്ക് അവനെ നേരിടാം." ​പുറത്ത് മഴ തോർന്നിരുന്നു. പക്ഷേ വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റിന് മുൻപുള്ള ശാന്തത മാത്രമായിരുന്നു അത്. പ്രണയവും പകയും നേർക്കുനേർ ഏറ്റുമുട്ടുന്ന ആ ദിവസത്തിനായി അവർ കാത്തിരുന്നു. ​ (തുടരും...) അഭിപ്രായം കമൻറ് ചെയ്യാമോ പ്ലീസ്......🙂❣️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

🖤🥀Dark Obsession🥀🖤3 ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനുള്ള ബെല്ലടിച്ചപ്പോൾ വർമ്മ ഇൻഡസ്ട്രീസിലെ ജീവനക്കാർ മുഴുവൻ കാന്റീനിലേക്ക് ഒഴുകി. എന്നാൽ സിദ്ധാർത്ഥ് മാത്രം ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് മാറിനടന്നു. അവന് കാന്റീനിൽ പ്രവേശനമില്ലായിരുന്നു. മാളവികയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, ഓഫീസിലെ എമർജൻസി എക്സിറ്റിന് താഴെയുള്ള, പൊടിപിടിച്ച ഇരുളടഞ്ഞ കോണിപ്പടികളായിരുന്നു അവന് വിധിച്ചിരുന്ന സ്ഥലം. ​ വിശപ്പിനേക്കാൾ അവനെ തളർത്തിയത് അപമാനമായിരുന്നു. രാവിലെ നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾക്ക് മുന്നിൽ വെച്ച് മാളവികയുടെ ചെരുപ്പ് തുടയ്‌ക്കേണ്ടി വന്ന ആ നിമിഷം... അവന്റെ ഉള്ളിലെ രാജകുമാരൻ മരിച്ചു വീണിരുന്നു. വീട്ടിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന പഴയ സ്റ്റീൽ പാത്രം തുറക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് കോണിപ്പടികൾ ഇറങ്ങി വരുന്ന ഹീൽസിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്. ​ "സിദ്ധാർത്ഥ്?" ​ അപരിചിതമല്ലാത്ത ആ ശബ്ദം കേട്ട് അവൻ ഞെട്ടി തലയുയർത്തി. റിയ. അവന്റെ കോളേജ് ജൂനിയറും, ഒരു കാലത്ത് അവനെ പ്രണയിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന പെൺകുട്ടി. ഇന്ന് അവളും വർമ്മ ഗ്രൂപ്പിലെ ഒരു ജീവനക്കാരിയാണ്. ​ "ദൈവമേ... സിദ്ധാർത്ഥ്... ഇതെന്താ ഈ കോലം?" റിയയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. അവൾ ഓടി വന്ന് അവന്റെ അരികിലിരുന്നു. "ആ രാക്ഷസി നിന്നെക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ? ആ യൂണിഫോം... നിന്റെ കൈകൾ..." ​അവൾ അവന്റെ കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് കരയാൻ തുടങ്ങി. സിദ്ധാർത്ഥ് ആകെ വിയർത്തു പോയി. അവൻ കൈ വലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. "റിയ... പ്ലീസ്... ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ..." ​"കാണട്ടെ സിദ്ധാർത്ഥ്! എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല," വികാരത്തള്ളിച്ചയിൽ റിയ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ തോളിലൂടെ ചുറ്റി. ഒരൊറ്റ നിമിഷം... സിദ്ധാർത്ഥിന് ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു തണുപ്പ് കിട്ടിയ നിമിഷം. അവൻ അറിയാതെ ഒന്ന് കണ്ണുകൾ അടച്ചു പോയി. ​ പക്ഷേ, അവർ അറിഞ്ഞില്ല... ഇരുപതാം നിലയിലെ ഗ്ലാസ് കൊട്ടാരത്തിൽ ഇരുന്ന്, ഒരു മൂന്നാം കണ്ണ് ഇതെല്ലാം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു എന്ന്. ​ ​മാളവിക വർമ്മ തന്റെ കൂറ്റൻ ലെതർ ചെയറിൽ ചാരിയിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുന്നിലെ വലിയ എൽ.ഇ.ഡി സ്ക്രീനിൽ സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു. റിയ സിദ്ധാർത്ഥിനെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും, മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് പടർന്നു. ​ അവളുടെ കൈയ്യിലിരുന്ന വിലകൂടിയ ക്രിസ്റ്റൽ വൈൻ ഗ്ലാസ് അവൾ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. 'ക്രാക്ക്' എന്ന ശബ്ദത്തോടെ അത് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ചില്ലുകൾ അവളുടെ ഉള്ളംകയ്യിൽ തറച്ചു. ചോരത്തുള്ളികൾ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വീണു. പക്ഷേ അവൾ വേദനിച്ചില്ല. അവളുടെ ഉള്ളിൽ കത്തുന്നത് അതിലും വലിയൊരു തീയായിരുന്നു............അസൂയ. ​ "എന്റെ..." അവൾ പല്ലുകൾ കടിച്ചു പൊട്ടിച്ചു. "എന്റെ മാത്രം വസ്തുവാണ് അവൻ. അവനെ തൊടാൻ ഇവൾക്കെങ്ങനെ ധൈര്യം വന്നു?" ​അവളുടെ ശ്വാസഗതി വേഗത്തിലായി. സിദ്ധാർത്ഥ് മറ്റൊരാളുടെ സ്പർശനം ആസ്വദിക്കുന്നു എന്ന ചിന്ത അവളെ ഭ്രാന്തിയാക്കി. അവൾ ഫോൺ എടുത്തു അലറി: ​"Send Sidharth to my cabin. Right NOW!" ​ ​ സിദ്ധാർത്ഥ് വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെയാണ് മാളവികയുടെ ക്യാബിനിലേക്ക് എത്തിയത്. അവൻ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയതും, പിന്നിൽ വാതിൽ താനേ അടഞ്ഞു. 'ക്ലിക്ക്' എന്ന ശബ്ദത്തോടെ സ്മാർട്ട് ലോക്ക് വീണു. വാതിൽ ശബ്ദത്തോടെ ലോക്കായി. തുടർന്ന് അവൾ റിമോട്ട് കൊണ്ട് ക്യാബിനിലെ ബ്ലൈൻഡ്സ് എല്ലാം താഴ്ത്തി. പുറം ലോകത്ത് നിന്ന് ആ മുറി പൂർണ്ണമായും ഒറ്റപ്പെട്ടു. ​ ക്യാബിൻ തണുത്തുറഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു. മാളവിക തന്റെ ചെയറിൽ ഇരിക്കുന്നില്ല. പകരം അവൾ ജനാലയ്ക്കരികിൽ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. ​ "മാളവിക... ഞാൻ..." ​ അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കണ്ട സിദ്ധാർത്ഥ് ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം വിടാൻ മറന്നു. അതിൽ ദേഷ്യമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് വന്യമായ ഒരു കാമവും പകയുമായിരുന്നു. ​ അവൾ ഒരു വേട്ടമൃഗത്തെപ്പോലെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. ഒന്നും പറയാതെ, അവൾ അവന്റെ യൂണിഫോമിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ച് അവനെ വലിച്ചിഴച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് വേച്ചുപോയി. അവൾ അവനെ ക്യാബിന്റെ ഒത്ത നടുക്കുള്ള വലിയ ടേബിളിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. ​ "അവൾ നിന്നെ എവിടെയൊക്കെ തൊട്ടു സിദ്ധാർത്ഥ്?" മാളവിക അവന്റെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു. ​ "മാളവിക... അത് റിയയാണ്... അവൾ വെറുതെ..." ​"Shut up!" മാളവിക അവന്റെ കരണത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു. "എനിക്ക് പേരുകൾ കേൾക്കണ്ട. അവൾ നിന്നെ തൊട്ടപ്പോൾ നിനക്ക് സുഖം തോന്നി, അല്ലേ? നിന്റെ ഈ ശരീരം എനിക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്ന് നിനക്ക് അറിയില്ലേ?" ​അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചു. ബട്ടണുകൾ തെറിച്ചു പോയി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വിരിഞ്ഞ നെഞ്ച് അവിടെ അനാവൃതമായി. തലേരാത്രിയിലെ നഖപ്പാടുകൾക്ക് മുകളിൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വിയർപ്പും ഭയവും പടർന്നു കിടന്നു. ​ "ഈ ശരീരം ആരുടേതാണ്?" അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു. ​ "നിന്റെ..." സിദ്ധാർത്ഥ് വിറച്ചു. ​ "അത് പോരാ..." ​ മാളവിക അവന്റെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് ആഞ്ഞു പതിച്ചു. അതൊരു ചുംബനമായിരുന്നില്ല, ഒരു യുദ്ധമായിരുന്നു. അവളുടെ പല്ലുകൾ അവന്റെ കീഴ്ച്ചുണ്ടിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. രക്തത്തിന്റെ രുചി അവരുടെ നാവുകളിൽ പടർന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വായയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് അവൾ തന്റെ നാവ് ബലമായി കടത്തി. വായു പോലും കടക്കാത്ത വിധം അവൾ അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. ​ അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ മുടിയിൽ കൊരുത്തു വലിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ മുറുകി. ഒരു പുരുഷനെന്ന നിലയിൽ, അവളുടെ ഈ വന്യമായ സമീപനം അവന്റെ യുക്തിയെ തകർത്തു കളഞ്ഞു. വെറുപ്പാണോ അതോ കാമമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത ഒരു വികാരം അവനെ പൊതിഞ്ഞു. ​ മാളവിക അവനെ ടേബിളിലേക്ക് ചായ്ച്ചു. ടേബിളിലുണ്ടായിരുന്ന ഫയലുകളും ലാപ്ടോപ്പും താഴേക്ക് വീണു ചിതറി. അവൾ അവന്റെ കാലുകൾക്കിടയിലേക്ക് കയറി നിന്നു. ​ "അവൾ നിന്നെ തൊട്ട സ്ഥലങ്ങളിലെല്ലാം എന്റെ മുദ്രകൾ വരണം. അവളുടെ മണം നിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ മായ്ക്കും." ​ അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി. റിയയുടെ കൈകൾ സ്പർശിച്ച തോളിലും കഴുത്തിലും അവൾ നാവ് കൊണ്ട് നനച്ചു. പിന്നീട് അവിടെ ശക്തിയായി കടിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് വേദനയും സുഖവും കൊണ്ട് പുളഞ്ഞു. ​ "Ahhh... Malavika..." ​"വിളിക്കെടാ എന്റെ പേര്..." അവൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ കിതച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഈ ഓഫീസ് മുഴുവൻ കേൾക്കട്ടെ... നീ ആരുടേതാണെന്ന്." ​അവൾ അവന്റെ ബെൽറ്റ് അഴിച്ചുമാറ്റി. പാന്റ്സിന്റെ സിബ്ബ് താഴ്ത്തി. ഓഫീസ് ക്യാബിനിലെ തണുത്ത എയർകണ്ടീഷൻ കാറ്റ് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ശരീരത്തിൽ തട്ടി. മാളവിക അവനെ നോക്കി ഒരു വശ്യമായ ചിരി ചിരിച്ചു. ​ "ഇനി ഞാൻ ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്, നിന്റെ ആ പഴയ കാമുകിക്ക് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ചിന്തിക്കാൻ പറ്റാത്ത കാര്യമാണ്." ​അവൾ അവന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. "മാളവിക... വേണ്ട... ഇത് ഓഫീസാണ്... പ്ലീസ്..." ​"Let them watch if they want," അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. "മാളവിക വർമ്മയ്ക്ക് സ്വന്തം കളിപ്പാട്ടത്തെ എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഉപയോഗിക്കാം." ​പിന്നീട് നടന്നത് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും തകർക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു. മാളവികയുടെ വായിലെ ചൂട് അവനെ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് ടേബിളിന്റെ അരികിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവന്റെ നടുവ് വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. ​ "Oh god... Malavika..." ​ അവൾ അവനെ പീഡിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു—ഏറ്റവും മനോഹരമായ രീതിയിൽ. അവളുടെ നാവ് അവനിൽ മായാജാലം തീർത്തു. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ തത്വങ്ങളും അഭിമാനവും എല്ലാം മറന്നു. ഇപ്പോൾ അവന് വേണ്ടത് അവൾ നൽകുന്ന ഈ ലഹരി മാത്രമായിരുന്നു. അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ അവനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ അവനെ ഉടമപ്പെടുത്തിയതിന്റെ അഹങ്കാരമുണ്ടായിരുന്നു. ​ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ മുടിയിൽ കുരുങ്ങി. അവൻ അറിയാതെ അവളുടെ തല തന്നിലേക്ക് അമർത്തി. മാളവിക അത് അനുവദിച്ചു. അവൾക്ക് വേണ്ടതും അത് തന്നെയായിരുന്നു—അവൻ തന്റെ അടിമയാണെങ്കിലും, അവന്റെ ഉള്ളിലെ പുരുഷൻ തനിക്ക് വേണ്ടി ദാഹിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് അറിയുക. ​ മിനിറ്റുകൾ നീണ്ട ആ പ്രക്രിയയിൽ സിദ്ധാർത്ഥ് പൂർണ്ണമായും തളർന്നു പോയി. അവന്റെ കിതപ്പുകൾ ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി. ഒടുവിൽ അവൻ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, മാളവിക തലയുയർത്തി. ​അവൾ എഴുന്നേറ്റ്, ടേബിളിൽ തളർന്നു കിടക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുകളിലേക്ക് വീണ്ടും കയറി. അവൾ തന്റെ പെൻസിൽ സ്കർട്ട് അല്പം പൊക്കി, അവന്റെ മടിയിൽ ഇരുവശത്തുമായി ഇരുന്നു. ​ "ഇനി എന്നെ ചുംബിക്ക്," അവൾ ആജ്ഞാപിച്ചു. "എന്റെ രുചി നിന്റെ നാവിൽ വേണം. അപ്പോൾ നീ വേറൊരു പെണ്ണിനെയും കുറിച്ച് ചിന്തിക്കില്ല." ​സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. അവർ വീണ്ടും ചുംബിച്ചു. ഇത്തവണ അത് കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ളതായിരുന്നു. വിയർപ്പും, ഉമിനീരും, അവരുടെ ശ്വാസഗതികളും ആ ക്യാബിനിൽ നിറഞ്ഞു. മാളവിക അവന്റെ കീറിയ ഷർട്ടിനുള്ളിലൂടെ കൈകൾ കടത്തി അവന്റെ നഗ്നമായ പുറത്ത് നഖങ്ങൾ ആഴ്ത്തി. ​ "നീ എന്റേതാണ് സിദ്ധാർത്ഥ്..." അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലെ രോമങ്ങളിൽ വിരലോടിച്ചു കൊണ്ട് മന്ത്രിച്ചു. "ഇനി ആ റിയയോ മറ്റേതെങ്കിലും പെണ്ണോ നിന്നെ ഒന്ന് നോക്കിയാൽ പോലും, ഞാൻ അവരുടെ കണ്ണുകൾ ചൂഴ്ന്നെടുക്കും. Do you understand?" ​സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ വെറും ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി കിടന്നു. അവന്റെ ശരീരം തണുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു, പക്ഷേ ഉള്ളിൽ മാളവിക കൊളുത്തിയ തീ അപ്പോഴും അണഞ്ഞിരുന്നില്ല. താൻ ഈ പിശാചിനെ വെറുക്കുകയാണോ അതോ പ്രണയിക്കാൻ തുടങ്ങുകയാണോ എന്ന് അവൻ ഭയപ്പെട്ടു. ​ മാളവിക എഴുന്നേറ്റ് വസ്ത്രം ശരിയാക്കി. അവൾ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി ലിപ്സ്റ്റിക് ഇട്ടു. മുടി ഒതുക്കി വെച്ചു. താഴെ വീണുകിടന്ന ഫയലുകൾ അവൾ എടുത്തു വെച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് അപ്പോഴും ടേബിളിൽ, കീറിയ ഷർട്ടും അഴിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളുമായി കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് കടന്നുപോയ അവസ്ഥ. ​ "എഴുന്നേൽക്ക്," മാളവിക ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് ജോലിക്ക് കയറാൻ സമയമായി. പോകുന്ന വഴിക്ക് ആ കീറിയ ഷർട്ട് മാറ്റി പുതിയത് ധരിച്ചോളൂ. എന്റെ അലമാരയിൽ നിനക്ക് വേണ്ടി സ്പെയർ യൂണിഫോം വെച്ചിട്ടുണ്ട്." ​ അവൾ വാതിൽ തുറന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് ഒരുവിധം എഴുന്നേറ്റു. വസ്ത്രങ്ങൾ ശരിയാക്കി, അപമാനഭാരത്തോടെ അവൻ പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മാളവിക അവനെ തിരികെ വിളിച്ചു. ​ "സിദ്ധാർത്ഥ്..." ​അവൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മാളവിക ടേബിളിൽ ചാരി നിന്ന് അവനെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി. ​ "ഇന്ന് രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയാൽ... ബാക്കി വെച്ച കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് തീർക്കണം. ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ ഉറക്കില്ല. ബി റെഡി." ​ അവളുടെ വാക്കുകൾ ഒരു ഭീഷണിയേക്കാൾ ഉപരി ഒരു വാഗ്ദാനമായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് തല താഴ്ത്തി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ കഴുത്തിൽ റിയയുടെ സ്പർശനത്തിന് മുകളിൽ മാളവിക നൽകിയ 'Dark Mark' ചുവന്നു തുടുത്തു നിന്നു. തുടരും............🖤 അഭിപ്രായം കമൻറ് ചെയ്യാമോ പ്ലീസ്.....🥲.ആരും ഒന്നും കമന്റ് ചെയ്യാത്തതുകൊണ്ട് കഥ നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമായോ എന്ന് അറിയാനാവുന്നില്ല🥹. #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ

🖤🥀Dark Obsession🥀🖤2 പുറത്ത് പേമാരി തിമിർത്തു പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൊച്ചി നഗരത്തിലെ ആഡംബരത്തിന്റെ നെറുകയിലുള്ള 'വർമ്മ പെന്റ്ഹൗസിലെ' മാസ്റ്റർ ബെഡ്‌റൂമിൽ, എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ മൂളലിനേക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നത് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെയും മാളവികയുടെയും ശ്വാസഗതികളായിരുന്നു. ​ കരാർ പേപ്പറുകൾ ടേബിളിൽ അലക്ഷ്യമായി കിടന്നു. അഞ്ച് കോടി രൂപയ്ക്ക് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിനെ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങിയതിന്റെ രേഖകൾ. സിദ്ധാർത്ഥ് ജനാലയ്ക്കരികിൽ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ കൈകൾ മുറുക്കി പിടിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ അപമാനം ഒരു കടൽ പോലെ ഇരമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "Look at me, Sidharth..." ​ പിന്നിൽ നിന്നും മാളവികയുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. ആ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ കാമുകിയുടെ സ്നേഹമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു യജമാനത്തിയുടെ അധികാരമായിരുന്നു. ​ സിദ്ധാർത്ഥ് മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു. മാളവിക അവിടെ നിന്നിരുന്നത് ഒരു ദേവതയെപ്പോലെയും അതേസമയം ഒരു രാക്ഷസിയെപ്പോലെയുമായിരുന്നു. കടും ചുവപ്പ് നിറമുള്ള സാരിയിൽ അവൾ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. മുറിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു വന്യമൃഗത്തിന്റേത് പോലെ തിളങ്ങി. ​അവൾ പതുക്കെ അവനടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ ഓരോ ചുവടുവെപ്പും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഓരോ പ്രഹരങ്ങളേൽപ്പിച്ചു. അവൾ അവന്റെ തൊട്ടു മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അവളുടെ വിലകൂടിയ പെർഫ്യൂമിന്റെ മണം—ഒരു കാട്ടുപൂവിന്റെ ലഹരി—അവന്റെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറി. ​ "നീ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടോ സിദ്ധാർത്ഥ്?" അവൾ പരിഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു. അവളുടെ തണുത്ത വിരലുകൾ അവന്റെ താടിയിലൂടെ മെല്ലെ താഴേക്ക്, അവന്റെ കഴുത്തുവരെ നീങ്ങി. "ഒരു കാലത്ത് 'ആൺകുട്ടി' എന്ന് പറഞ്ഞ് അഹങ്കരിച്ചവനല്ലേ നീ? ഇപ്പോൾ എന്തിനാണ് ഭയക്കുന്നത്?" ​ സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റാൻ ആഞ്ഞു, പക്ഷേ അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ച് അവനെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടി. ​ "Don't you dare push me away," അവൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾക്ക് തൊട്ടുമുന്നിൽ വെച്ച് ചീറി. "ഈ ശരീരം ഇപ്പോൾ എന്റേതാണ്. ഇതിൽ തൊടാനും, വേദനിപ്പിക്കാനും, സുഖിപ്പിക്കാനും എനിക്ക് മാത്രമേ അവകാശമുള്ളൂ." ​അവൾ അവന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഓരോന്നായി അഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. സിദ്ധാർത്ഥ് കണ്ണുകൾ മുറുകെ അടച്ചു. ഇത് തന്റെ വിധിയാണ്. താൻ സ്നേഹിച്ച പെണ്ണ് ഇന്ന് തന്നെ പണം കൊടുത്ത് വാങ്ങിയ വേശ്യയെപ്പോലെ കാണുന്നു. ​അവസാനത്തെ ബട്ടണും അഴിഞ്ഞ് ഷർട്ട് തറയിലേക്ക് വീണപ്പോൾ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉറച്ച, രോമാവൃതമായ നെഞ്ച് അവിടെ അനാവൃതമായി. മാളവികയുടെ വിരലുകൾ ആ നെഞ്ചിലൂടെ ക്രൂരമായി ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി. അവളുടെ നീളൻ നഖങ്ങൾ അവന്റെ ചർമ്മത്തിൽ പോറലുകൾ വീഴ്ത്തി. വേദന കൊണ്ട് സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്ന് പിടഞ്ഞു. ​ "Open your eyes!" അവൾ ആജ്ഞാപിച്ചു. ​അവൻ കണ്ണ് തുറന്നതും അവൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് ആഞ്ഞു പതിച്ചു. അതൊരു ചുംബനമായിരുന്നില്ല, ഒരു ആക്രമണമായിരുന്നു. അവളുടെ പല്ലുകൾ അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ അമർന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ വായയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് അവൾ നാവ് കടത്തി, അവന്റെ ശ്വാസം പോലും അവൾ കവർന്നെടുത്തു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിലെ പുരുഷൻ ഉണർന്നു. വെറുപ്പും, അപമാനവും, അതിലേറെക്കാലത്തെ അടക്കിവെച്ച പ്രണയവും കൂടിക്കലർന്ന ഒരു വികാരം അവനെ പൊതിഞ്ഞു. ​ അവൾ അവനെ പിന്നിലേക്ക് തള്ളി. കാൽ വഴുതി സിദ്ധാർത്ഥ് ആ വലിയ വെൽവെറ്റ് ബെഡിലേക്ക് മലർന്നു വീണു. ആ നിമിഷം തന്നെ മാളവിക അവന് മുകളിലേക്ക് ഒരു നാഗത്തെപ്പോലെ പടർന്നു കയറി. അവൾ അവന്റെ ഇടുപ്പിന് ഇരുവശത്തുമായി ഇരുന്ന്, അവന്റെ കൈകൾ രണ്ടും തലയ്ക്ക് മുകളിൽ ബലമായി പിടിച്ചു വെച്ചു. ​ "Tonight, I am the King, and you are just my toy," അവൾ മന്ത്രിച്ചു. ​അവളുടെ സാരിയുടെ സ്പർശനവും, അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂടും സിദ്ധാർത്ഥിനെ വിയർപ്പിച്ചു. അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അവന്റെ കഴുത്തിലെ ഞരമ്പുകളിൽ അമർന്നു. അവൾ അവനെ കടിച്ചു പറിക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ കടിയിലും അവൾ തന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശം രേഖപ്പെടുത്തി. ​ "Ahhh... Malavika..." സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് ഒരു ഞരക്കം പുറത്തു വന്നു. ​ "Yes... Scream my name," അവൾ തലയുയർത്തി അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് വീണു. "വേദനിക്കട്ടെ സിദ്ധാർത്ഥ്... നിന്റെ ഈ ശരീരം നോവുന്ന ഓരോ നിമിഷവും എന്റെ മനസ്സിന് ശാന്തി കിട്ടുന്നുണ്ട്." ​ അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈകൾ അമർത്തി, അവനിൽ പൂർണ്ണമായി ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചു. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവളെ തടയാൻ നോക്കിയില്ല. അവന്റെ ശരീരം അവളെ അനുസരിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മാളവിക അത് മുതലെടുത്തു. അവൾ അവനെ ഒരു പുരുഷനെന്ന നിലയിൽ പൂർണ്ണമായും പരാജയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, ആ രാത്രി നിയന്ത്രിച്ചു. ​ അവളുടെ ചലനങ്ങൾ വന്യമായിരുന്നു. ഓരോ തവണയും അവൾ അവനെ കീഴ്പ്പെടുത്തുമ്പോൾ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അപമാനത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. പക്ഷേ മാളവിക അത് തുടച്ചില്ല. അവൾ ആ കണ്ണുനീർ നാവുകൊണ്ട് നുണഞ്ഞു. ​ "Salt and defeat... my favorite taste," അവൾ മന്ത്രിച്ചു. ​മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട ആ പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ, സിദ്ധാർത്ഥ് പൂർണ്ണമായും തളർന്നു. അവന്റെ ശരീരം മാളവികയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങി. അവസാനം, അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തലവെച്ച് കിടക്കുമ്പോൾ, ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി കേട്ടത് അവരുടെ അസന്തുലിതമായ ശ്വാസഗതികൾ മാത്രമായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ നെഞ്ചിലും കഴുത്തിലും ഉടനീളം മാളവികയുടെ 'Love Bites' ചുവന്നു തുടുത്തു കിടന്നു. താൻ ഇനി വെറുമൊരു മനുഷ്യനല്ല, മാളവിക വർമ്മയുടെ സ്വകാര്യ സ്വത്താണെന്ന് ആ പാടുകൾ അവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ​ ജനലിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുഖത്തേക്ക് അടിച്ചപ്പോൾ അവൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നു. തലേരാത്രിയിലെ ഓർമ്മകൾ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ശരീരം ആകെ വേദനിക്കുന്നു. ഒരു യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ പടയാളിയെപ്പോലെ അവൻ തളർന്നു കിടന്നു. ​ബാത്‌റൂമിൽ നിന്ന് വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വാതിൽ തുറന്ന് മാളവിക പുറത്തേക്ക് വന്നു. ​സിദ്ധാർത്ഥ് ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു. ​തലേരാത്രി കണ്ട ആ വന്യമായ കാമുകി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം, അവിടെ നിന്നിരുന്നത് 'The Iron Lady' - മാളവിക വർമ്മയായിരുന്നു. അവൾ ഒരു വെള്ള ബാത്ത്‌റോബ് ധരിച്ചിരുന്നു. നനഞ്ഞ മുടി തോളിലൂടെ വീണു കിടക്കുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് വികാരങ്ങളുടെ ഒരു കണിക പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ​അവൾ ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിന് മുന്നിലിരുന്ന് മേക്കപ്പ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. കണ്ണാടിയിലൂടെ അവൾ ബെഡിൽ കിടക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥിനെ നോക്കി. ​ "എഴുന്നേൽക്ക് സിദ്ധാർത്ഥ്. ഹണിമൂൺ അവസാനിച്ചു. ഇനി യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് വരാം." ​അവൾ എഴുന്നേറ്റ് വന്ന്, തറയിൽ കിടന്ന ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവർ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു. ​ "എന്താ ഇത്?" സിദ്ധാർത്ഥ് ചോദിച്ചു. ​ "നിന്റെ യൂണിഫോം," അവൾ ലിപ്സ്റ്റിക് ഇട്ടുകൊണ്ട് നിസ്സാരമായി പറഞ്ഞു. "ഇന്ന് മുതൽ നീ വർമ്മ ഗ്രൂപ്പിലെ 'ഓഫീസ് ബോയ്' ആണ്. പ്യൂൺ." ​ സിദ്ധാർത്ഥ് ആ കവറിലേക്ക് നോക്കി. കാക്കി നിറത്തിലുള്ള, നിലവാരമില്ലാത്ത ഒരു വസ്ത്രം. ​ "മാളവിക... ഞാൻ ഒരു എം.ബി.എ ഗ്രാജ്വേറ്റ് ആണ്. എനിക്ക്..." ​"Stop!" അവൾ തിരിഞ്ഞ് അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. "നീ ആരായിരുന്നു എന്നത് എനിക്ക് വിഷയമല്ല. ഇപ്പോൾ നീ എന്റെയാണ്. ഞാൻ പറയുന്നത് മാത്രം നീ ചെയ്താൽ മതി. വേഗം കുളിച്ച് ആ വേഷം കെട്ടി താഴെ കാറിനടുത്ത് വരണം. 10 മിനിറ്റ്... അതിൽ കൂടുതൽ ഒരു സെക്കൻഡ് വൈകിയാൽ, ബാങ്കിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു ഞാൻ നിന്റെ ലോൺ റദ്ദാക്കും. നിന്റെ അമ്മ..." ​"വേണ്ട!" സിദ്ധാർത്ഥ് ചാടി എഴുന്നേറ്റു. "ഞാൻ വരാം... ഞാൻ വരാം മാഡം." ​ മാളവികയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു വശ്യമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന്, അവന്റെ കഴുത്തിലെ ചുവന്ന പാടിൽ വിരൽ അമർത്തി. ​ "Good boy. ആ പാടുകൾ മറയ്ക്കാൻ നോക്കണ്ട. എല്ലാവരും കാണട്ടെ... ആരുടെ ഉടമസ്ഥതയിലാണ് ഈ ശരീരം എന്ന്." ​അവൾ തന്റെ ഹീൽസിന്റെ ശബ്ദം മുഴക്കിക്കൊണ്ട് മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയി. സിദ്ധാർത്ഥ് ആ യൂണിഫോം നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു. കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം രൂപം കണ്ടപ്പോൾ അവന് അറപ്പ് തോന്നി. ഒരു രാത്രി കൊണ്ട് താൻ ഒരു അടിമയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ​ ​ വർമ്മ ഇൻഡസ്ട്രീസിന്റെ കൂറ്റൻ കെട്ടിടത്തിലേക്ക് മാളവിക കാറിൽ വന്നിറങ്ങി. സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡുകൾ ഓടിവന്ന് സല്യൂട്ട് ചെയ്തു. ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്ന ഡ്രൈവർ ഇറങ്ങി അവൾക്ക് വാതിൽ തുറന്നു കൊടുത്തു. ​പക്ഷേ എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ പോയത് പാസഞ്ചർ സീറ്റിൽ ഇരുന്ന ആളിലേക്കാണ്. കാക്കി യൂണിഫോം ധരിച്ച, തല കുനിച്ചിരിക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥ് മേനോൻ. ഒരുകാലത്ത് ഇതേ കാറിൽ മുതലാളിയായി വന്നിറങ്ങേണ്ടിയിരുന്നവൻ. ​ "ഇറങ്ങ്," മാളവികയുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി. ​സിദ്ധാർത്ഥ് കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. അവന്റെ കയ്യിൽ മാളവികയുടെ ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗും, ഭാരമേറിയ ഫയലുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ​ "നടക്ക്," അവൾ മുന്നിൽ നടന്നു. ​ഓഫീസ് ലോബിയിൽ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ജീവനക്കാർക്കിടയിലൂടെ തലകുനിച്ച് അവൻ നടന്നു. പഴയ സുഹൃത്തുക്കൾ, പരിചയക്കാർ... എല്ലാവരും അവനെ നോക്കി അടക്കം പറഞ്ഞു. ​ "അയ്യേ... അത് സിദ്ധാർത്ഥ് അല്ലേ?" "അവന്റെ അഹങ്കാരം തീർന്നു കിട്ടി." ​ ലിഫ്റ്റിന് മുന്നിൽ വെച്ച് മാളവിക നിന്നു. അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "സിദ്ധാർത്ഥ്..." അവൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ലോബി നിശബ്ദമായി. ​ "എന്റെ ഷൂ ലേസ് അഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. അത് കെട്ടിക്കൊടുക്കൂ." ​സിദ്ധാർത്ഥ് ഞെട്ടിപ്പോയി. നൂറുകണക്കിന് ആളുകൾ നോക്കി നിൽക്കെ... ​ "മാളവിക... പ്ലീസ്..." അവൻ കെഞ്ചി. ​ "Do it NOW!" അവൾ അലറി. "അതോ അഞ്ചു കോടി തിരിച്ചു തരാൻ നിന്റെ കയ്യിലുണ്ടോ?" ​സിദ്ധാർത്ഥ് മെല്ലെ തറയിൽ മുട്ടുകുത്തി. അവന്റെ അഭിമാനം ആ ഗ്രാനൈറ്റ് തറയിൽ ചിതറിപ്പോയി. അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവളുടെ വിലകൂടിയ ഹീൽസിന്റെ ലേസ് കെട്ടിക്കൊടുത്തു. ​മാളവിക മുകളിൽ നിന്ന് അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ഇതായിരുന്നു അവൾക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത്. കിടപ്പറയിലെ ലഹരിയേക്കാൾ അവൾക്ക് വലുത് ഈ കാഴ്ചയായിരുന്നു. തുടരും.........🖤 കഥ ഇഷ്ടമാവുന്നുണ്ടോ......Comment ചെയ്യാമോ please. #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ