☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️12 ഫ്ലാറ്റിന്റെ കട്ടിയുള്ള ഗ്ലാസ് ജനാലകൾ ഒന്നടങ്കം തകർന്നുതരിപ്പണമാകാൻ ഇനി നിമിഷങ്ങൾ മാത്രമേ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഭദ്രയുടെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകളിലെ പ്രതികാരദാഹം ആ ചില്ലുകൾക്കപ്പുറം നിന്ന് ആര്യന്റെ ചോരയെ മരവിപ്പിച്ചു. അവളുടെ കൂർത്ത നഖങ്ങൾ ജനാലയിൽ അമരുമ്പോൾ വിചിത്രമായ ഒരു പുക ഉയർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ​"ആര്യാ... വിക്രം റാവുവിന്റെ ചോര ലണ്ടൻ നഗരത്തിന്റെ മണ്ണിൽ വീഴേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. നീ അനാവരണം ചെയ്ത ആ രഹസ്യങ്ങൾ എന്നെ കൂടുതൽ ശക്തയാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു!" ഭദ്രയുടെ ശബ്ദം ഫ്ലാറ്റിന്റെ ചുവരുകളെ പിടിച്ചുകുലുക്കി. ​ "ആര്യാ... പിന്നോട്ട് മാറൂ!" മാധവൻ ഈശാൻ തന്റെ ചെമ്പ് വടി വായുവിൽ അതിശക്തമായി വീശി. ​അദ്ദേഹം തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് കരുതിയിരുന്ന അഗസ്ത്യമലയിലെ പവിത്രമായ കരിമണ്ണ് തറയിലേക്ക് വിതറി. എന്നിട്ട് വടിയുടെ അഗ്രം കൊണ്ട് ആ മണ്ണിൽ ഒരു ത്രികോണ താന്ത്രിക വലയം വരച്ചു. ഈശാൻ മന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ, ആ ചെമ്പ് വടിയുടെ ലോഹച്ചിലമ്പലുകളിൽ നിന്ന് സ്വർണ്ണനിറത്തിലുള്ള പ്രകാശ കിരണങ്ങൾ പുറപ്പെട്ട് തകർന്ന ജനാലയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ പ്രതിരോധ മതിൽ തീർത്തു. ​ഭദ്രയുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട കറുത്ത ആഭിചാര വള്ളികൾ ആ സ്വർണ്ണ മതിലിൽ തട്ടി കരിഞ്ഞുപോയെങ്കിലും, അവളുടെ ശക്തി ഇപ്പോൾ അഗസ്ത്യമലയിൽ കണ്ടതിനേക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങ് കൂടുതലായിരുന്നു. അൽക്കെമി ലാബ്സിൽ പ്രൊഫസർ ഹാരിസ് നടത്തുന്ന ജനിതക പരീക്ഷണങ്ങൾ അവളുടെ ആത്മാവിനെ കൂടുതൽ അക്രമാസക്തയാക്കി മാറ്റിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ഈശാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ​ "ആര്യാ, നമുക്ക് ഇവിടെ തുടരാൻ കഴിയില്ല. ഈ കെട്ടിടം അവളുടെ ശക്തിയാൽ തകർന്നു വീഴും. നമ്മൾ ഉടൻ തന്നെ പുറത്തുകടക്കണം!" ഈശാൻ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ​ആര്യൻ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പും അൽക്കെമി ലാബ്സിന്റെ സുരക്ഷാ രേഖകളും അടങ്ങിയ ബാഗ് മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഈശാന്റെ പിന്നാലെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ പിൻവാതിലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഓടി. അവർ ലിഫ്റ്റ് ഒഴിവാക്കി കൽപടവുകളിലൂടെ താഴേക്ക് കുതിച്ചു. പുറകിൽ, അവർ താമസിച്ചിരുന്ന ഫ്ലാറ്റിന്റെ ജനാലകൾ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതും കറുത്ത മഞ്ഞ് ആ മുറിയെ വിഴുങ്ങുന്നതും അവർക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. ​ ​ലണ്ടൻ നഗരത്തിലെ വിജനമായ തെരുവുകളിലൂടെ അവർ ഓടി. രാത്രിയുടെ അവസാന യാമങ്ങളിൽ ലണ്ടൻ നഗരം ഉറക്കത്തിലായിരുന്നുവെങ്കിലും, അന്തരീക്ഷത്തിലെ അസ്വാഭാവികമായ തണുപ്പ് കാരണം ആരും പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്നില്ല. അവർ ഓടി എത്തിയത് തേംസ് നദിയുടെ തീരത്തായിരുന്നു. നദിക്ക് മുകളിൽ കറുത്ത കോടമഞ്ഞ് ഒരു വലിയ മേലാപ്പ് പോലെ പടർന്നു കിടക്കുകയാണ്. ​നദീതീരത്ത് കിടന്നിരുന്ന ഒരു ചെറിയ പഴയ മോട്ടോർ ബോട്ട് ഈശാൻ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു. "ആര്യാ, കരയിലൂടെ പോയാൽ അവൾ നമ്മളെ എളുപ്പത്തിൽ വളയും. ജലം പ്രകൃതിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശുദ്ധീകരണ ശക്തിയാണ്. ജലത്തിന് മുകളിലൂടെ പോകുമ്പോൾ ഭദ്രയുടെ ആഭിചാര ശക്തിക്ക് പെട്ടെന്ന് നമ്മെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ അൽക്കെമി ലാബ്സിന്റെ പിൻഭാഗത്തുള്ള വാട്ടർ ഗേറ്റ് വഴിയാണ് അകത്തേക്ക് കടക്കേണ്ടത്." ​ ആര്യൻ ബോട്ടിന്റെ എഞ്ചിൻ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. ബോട്ട് കറുത്ത മഞ്ഞിലേക്ക് കുതിച്ചുയർന്നു. നദിയിലെ തണുത്ത വെള്ളം അവന്റെ മുഖത്ത് പതിച്ചപ്പോൾ അവന് നേരിയ ഒരാശ്വാസം തോന്നി. എങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സ് അൽക്കെമി ലാബ്സിലെ പരീക്ഷണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളിലായിരുന്നു. ​ "ഈശാൻ, ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞൻ എന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് ഭയമുണ്ട്," ആര്യൻ ബോട്ട് ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു. "ഹാരിസ് ആ നീലസസ്യത്തിന്റെ കോശങ്ങൾ കൃത്രിമമായി വികസിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അവൻ അത് മനുഷ്യരിൽ പരീക്ഷിച്ചാൽ, ഭദ്രയുടെ ഈ നീലവിഷം ലണ്ടനിലെ ജനങ്ങളിലേക്ക് പടരും. അത് നിയന്ത്രിക്കാൻ ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന് കഴിയില്ല." ​മാധവൻ ഈശാൻ ബോട്ടിന്റെ മുൻഭാഗത്ത് ഇരുന്ന് തന്റെ ചെമ്പ് വടി വെള്ളത്തിൽ മുട്ടിച്ച് ചുറ്റുമുള്ള ഊർജ്ജം പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. "ശാസ്ത്രം പ്രകൃതിയെ ഒരു ഉപകരണമായി മാത്രം കാണുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന വിപത്താണിത് ആര്യാ. നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ വിക്രം റാവു ചെയ്ത അതേ തെറ്റ് ഹാരിസ് ആവർത്തിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇത്തവണ പ്രകൃതിയുടെ പ്രതികാരം ലണ്ടൻ നഗരത്തെ മുഴുവൻ ചാരമാക്കും. നമ്മൾ നാളത്തെ ലോഞ്ച് ഇവന്റിന് മുൻപ് ആ ലാബ് തകർക്കണം." ​ പെട്ടെന്ന്, ബോട്ടിന് ചുറ്റുമുള്ള തേംസ് നദിയിലെ വെള്ളം തിളച്ചു മറിയാൻ തുടങ്ങി. നദിയുടെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്ന് വലിയ കുമിളകൾ ഉയർന്നു വന്നു. ജലത്തിന് മുകളിൽ പടർന്നിരുന്ന കറുത്ത മഞ്ഞ് പതുക്കെ ചുവന്ന തീപ്പൊരികളായി മാറാൻ തുടങ്ങി! ​ ചര... ചര... കിലുക്കാം...! ​ വെള്ളത്തിന് മുകളിലൂടെ ചിലങ്കകളുടെ ശബ്ദം അലയടിച്ചു വന്നു. ബോട്ടിന് മുന്നിലായി വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ രൂപം ഉയർന്നു വന്നു. അത് ഭദ്രയായിരുന്നു! പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവളുടെ രൂപം കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. അവളുടെ കാർക്കൂന്തൽ തീജ്വാലകൾ പോലെ വായുവിൽ പാറിപ്പറന്നു. ​ "ജലത്തിന് മുകളിലൂടെ ഓടി രക്ഷപെടാം എന്ന് നിങ്ങൾ കരുതിയോ ഈശാൻ? ഈ നദി ഇപ്പോൾ എന്റെ കോപത്തിന്റെ അഗ്നിയായി മാറും!" ഭദ്ര കൈകൾ ഉയർത്തി. ​അവളുടെ ആജ്ഞയനുസരിച്ച് തേംസ് നദിയിലെ വെള്ളം വലിയ തീ തിരമാലകളായി മാറി ബോട്ടിന് നേരെ ഇരച്ചുവന്നു. വെള്ളവും അഗ്നിയും ഒന്നിച്ച് ചേർന്ന വിചിത്രമായ ഒരു ആഭിചാര പ്രതിഭാസമായിരുന്നു അത്. ബോട്ടിന്റെ ഫൈബർ ശരീരം ആ ചൂടിൽ ഉരുകാൻ തുടങ്ങി. ​ ​ആര്യൻ ബോട്ടിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ട് തറയിലേക്ക് വീണു. തീരത്തേക്ക് ബോട്ട് അടുപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു, ചുറ്റും അഗ്നിവലയമായിരുന്നു. ​ "ആര്യാ... ഭയപ്പെടരുത്! നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇപ്പോൾ ഓടുന്നത് സാധാരണ ചോരയല്ല. അഗസ്ത്യമലയിലെ ഭൈരവ സമവാക്യം നിന്റെ ഡി.എൻ.എ മാറ്റിയെഴുതിയിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ഉള്ളിലെ ശാസ്ത്രബോധത്തെ താന്ത്രിക ഊർജ്ജവുമായി ഒന്നിപ്പിക്കൂ!" ഈശാൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ​ഈശാൻ തന്റെ ചെമ്പ് വടി വായുവിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് നദിയിലെ വെള്ളത്തിലേക്ക് ഒരു വലിയ മന്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു. വടിയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട സ്വർണ്ണ വെളിച്ചം ആ തീത്തിരമാലകളെ തടഞ്ഞുനിർത്തിയെങ്കിലും, ഈശാന്റെ ശരീരം വേദനകൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് അധികനേരം ഈ അമാനുഷിക ശക്തിയെ ചെറുക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ആര്യന് മനസ്സിലായി. ​ആര്യൻ തന്റെ ബാഗ് തുറന്ന് ലാപ്ടോപ്പിലെ ഭൈരവ സമവാക്യത്തിന്റെ ഡിജിറ്റൽ ഘടനയിലേക്ക് നോക്കി. അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ഒരു ലബോറട്ടറിയിൽ രണ്ട് രാസവസ്തുക്കൾ കൃത്യമായ അളവിൽ ചേർക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന രാസപ്രവർത്തനം പോലെ, അവൻ തന്റെ മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി. അവൻ തന്റെ വലതുകൈപ്പത്തി ബോട്ടിന്റെ ഇരമ്പുന്ന എഞ്ചിന് മുകളിലേക്ക് വെച്ചു. ​അവന്റെ വിരലുകളിൽ നിന്ന് നേർത്ത നീലവെളിച്ചം പുറപ്പെട്ട് ബോട്ടിന്റെ ഇലക്ട്രിക്കൽ സർക്യൂട്ടുകളിലേക്ക് പടർന്നു. ആധുനിക യന്ത്രസാമഗ്രികളെ താന്ത്രിക ഊർജ്ജം കൊണ്ട് നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു വിചിത്രമായ വിദ്യയായിരുന്നു അത്. ​ "ഭൈരവാഗ്നി പ്രകാശായ... സർവ്വശക്തി വിനാശായ...!" ആര്യൻ ഉറക്കെ ജപിച്ചു. ​ആ നിമിഷം, ബോട്ടിന്റെ എഞ്ചിനിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ നീല പ്രകാശതരംഗം പുറപ്പെട്ടു തേംസ് നദിയിലെ തീത്തിരമാലകളെ കീറിമുറിച്ചു. ഭദ്രയുടെ ആഭിചാര വലയം തകർന്നുപോയി. ബോട്ട് അതിവേഗത്തിൽ ആ പ്രകാശത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു, ഭദ്രയുടെ രൂപത്തെ മറികടന്ന് അൽക്കെമി ലാബ്സിന്റെ പിൻഭാഗത്തുള്ള കരിങ്കൽ ചുവരുകൾക്ക് അരികിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നു. ​ബോട്ട് ചുവരിലിടിച്ച് നിന്നതും ആര്യനും ഈശാനും വേഗത്തിൽ കരയിലേക്ക് ചാടി. അൽക്കെമി ലാബ്സിന്റെ പിൻഭാഗത്തുള്ള രഹസ്യ വാട്ടർ ഗേറ്റ് ആര്യൻ തന്റെ ഹാക്കിംഗ് സയൻസ് ഉപയോഗിച്ച് തുറന്നു. അവർ കെട്ടിടത്തിന്റെ താഴത്തെ നിലയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. ​ലാബിനുള്ളിൽ വലിയ നിശബ്ദതയായിരുന്നു. വെളുത്ത ലൈറ്റുകൾക്ക് താഴെ ആധുനിക മെഷീനുകൾ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രമാണ് കേട്ടിരുന്നത്. എന്നാൽ, അവർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ ഒരു നിഴൽ രൂപം കമ്പ്യൂട്ടറുകളിൽ നിന്ന് ഡാറ്റ മോഷ്ടിക്കുന്നത് അവർ കണ്ടു. ​അത് പ്രൊഫസർ ഹാരിസിന്റെ പ്രധാന അസിസ്റ്റന്റായ ഡോ. കപൂർ ആയിരുന്നു! അയാൾ ഹാരിസ് അറിയാതെ ആ നീലസസ്യത്തിന്റെ അന്തിമ ഫോർമുല ഒരു പെൻഡ്രൈവിലേക്ക് മാറ്റുകയായിരുന്നു. ​ "ഡോ. കപൂർ...!" ആര്യൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ​കപൂർ ഞെട്ടലോടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവന്റെ മുഖത്ത് ഭയമായിരുന്നു. "ആര്യൻ... നീ ജീവനോടെയുണ്ടോ? ഹാരിസ് പറഞ്ഞത് നീ ഇന്ത്യയിലെ കാട്ടിൽ വച്ച് മരിച്ചെന്നാണ്!" ​ "ഹാരിസ് നിങ്ങളെ എല്ലാവരെയും ചതിക്കുകയാണ് കപൂർ," ആര്യൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "ആ ഫോർമുല ഒരു മരുന്നല്ല, അതൊരു ശാപമാണ്. അത് ലണ്ടൻ നഗരത്തെ നശിപ്പിക്കും. ആ പെൻഡ്രൈവ് എനിക്ക് തരൂ." ​"ഇല്ല ആര്യൻ! ഈ ഫോർമുലയ്ക്ക് അന്താരാഷ്ട്ര വിപണിയിൽ കോടിക്കണക്കിന് ഡോളർ വിലയുണ്ട്. ഹാരിസ് ഇത് ഒറ്റയ്ക്ക് സ്വന്തമാക്കാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല. ഞാൻ ഇത് മറ്റൊരു വലിയ കമ്പനിക്ക് വിൽക്കാൻ പോവുകയാണ്!" കപൂർ തന്റെ കോട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പിസ്റ്റൾ പുറത്തെടുത്തു. ​പക്ഷേ, കപൂറിന് ട്രിഗർ അമർത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പെട്ടെന്ന് ലാബിലെ സെൻട്രൽ എയർ കണ്ടീഷണറുകളിൽ നിന്ന് കറുത്ത പുക അതിവേഗം പുറത്തേക്ക് വന്നു. ലാബിന്റെ താപനില പൂജ്യത്തിന് താഴേക്ക് പതിച്ചു. ​ ചര... ചര... കിലുക്കാം...! ​ ലാബിന്റെ വലിയ ഗ്ലാസ് ചുവരുകൾക്ക് അപ്പുറത്ത്, ഭദ്രയുടെ രൂപം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വന്നു. അവൾ ലണ്ടൻ നഗരത്തിലെ ആധുനിക സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളെല്ലാം തകർത്ത് അൽക്കെമി ലാബ്സിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തേക്ക് എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു! കപൂറിന്റെ കൈയിലെ പിസ്റ്റൾ തണുത്തുറഞ്ഞ് കല്ലായി മാറി തറയിലേക്ക് വീണു. തുടരും.......❤️☘️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️11 കേരളത്തിലെ കനത്ത പച്ചപ്പും അഗസ്ത്യമലയിലെ ഈർപ്പമുള്ള മണ്ണും പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. ആര്യന്റെ മുന്നിൽ ഇപ്പോൾ തെളിഞ്ഞുനിന്നത് ലണ്ടനിലെ തേംസ് നദിക്കരയിലൂടെ അരിച്ചുകയറുന്ന കനത്ത കറുത്ത മഞ്ഞായിരുന്നു. ലണ്ടനിലെ തണുപ്പ് അവന്റെ അസ്ഥികളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങി. വെറും ഒരു മാസത്തെ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷമാണ് അവൻ ലണ്ടനിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുന്നത്, പക്ഷേ ഈ കുറഞ്ഞ ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവന്റെ ജീവിതം പൂർണ്ണമായും മാറിമറിഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ ഇപ്പോൾ വെറുമൊരു ശാസ്ത്ര ഗവേഷകനല്ല, പ്രകൃതിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ നിഗൂഢതയായ ഭൈരവാഗ്നിയുടെ കാവൽക്കാരനാണ്. ​ അവന് തൊട്ടരികിലായി, ജീൻസും കറുത്ത ഓവർകോട്ടും ധരിച്ച് മാധവൻ ഈശാൻ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരമ്പരാഗതമായ മുണ്ടും ചെമ്പ് വടിയും ലണ്ടൻ നഗരത്തിന് അനുയോജ്യമല്ലാത്തതിനാൽ വേഷവിധാനങ്ങൾ മാറ്റേണ്ടി വന്നിരുന്നു. എങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിലെ കറുത്ത ലെതർ ബാഗിനുള്ളിൽ ആ പുരാതന ചെമ്പ് വടിയുടെ ലോഹക്കൂട്ടുകൾ കൃത്യമായി ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഈശാന്റെ തീക്ഷ്ണമായ കണ്ണുകൾ ലണ്ടനിലെ വലിയ ആകാശഗോപുരങ്ങളിലേക്ക് നീണ്ടു. ​"ആര്യാ... ഈ നഗരത്തിന്റെ വായുവിൽ ഒരു വിചിത്രമായ മണമുണ്ട്," ഈശാൻ തന്റെ കനത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "അത് ഫാക്ടറികളിലെ പുകയല്ല. അഗസ്ത്യമലയിലെ നീലാച്ചതുപ്പിൽ നിന്ന് നിന്റെ പ്രൊഫസർ മോഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന ആ നീലസസ്യത്തിന്റെ ആത്മാവ് ഇവിടെയിരുന്ന് ശ്വാസംമുട്ടുന്നതിന്റെ മണമാണത്. പ്രകൃതിയെ ചങ്ങലയ്ക്കിടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ അഹങ്കാരം ഈ മഞ്ഞിൽ എനിക്ക് കാണാം." ​"നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ് ഈശാൻ," ആര്യൻ തന്റെ കോട്ടിന്റെ കോളർ ഉയർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "പ്രൊഫസർ ഹാരിസ് ഇപ്പോൾ ലണ്ടനിലെ ഏറ്റവും വലിയ ബയോ-ടെക് കോർപ്പറേഷനായ 'അൽക്കെമി ലാബ്സിന്റെ' ചീഫ് റിസർച്ച് ഓഫീസറായി ചുമതലയേറ്റിട്ടുണ്ട്. അഗസ്ത്യമലയിൽ നിന്ന് കടത്തിയ ആ ഫോർമുല ഉപയോഗിച്ച് അയാൾ ഒരു 'ആന്റി-ഏജിങ് സെറം' നിർമ്മിച്ചതായാണ് ശാസ്ത്രലോകത്തെ പുതിയ വാർത്ത. നാളെയാണ് അതിന്റെ ഔദ്യോഗിക പ്രഖ്യാപനം." ​ആര്യൻ തന്റെ ഫോണിലെ വാർത്തകൾ ഈശാനെ കാണിച്ചു. പ്രൊഫസർ ഹാരിസിന്റെ പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖവും അതിനൊപ്പം 'മരണത്തെ തോൽപ്പിക്കുന്ന പുതിയ ശാസ്ത്രവിപ്ലവം' എന്ന വലിയ തലക്കെട്ടും അതിലുണ്ടായിരുന്നു. മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് വിക്രം റാവു ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ച് പരാജയപ്പെട്ട അതേ ഭ്രാന്താണ് ഹാരിസ് ഇപ്പോൾ ആധുനിക സജ്ജീകരണങ്ങളോടെ പൂർത്തിയാക്കാൻ പോകുന്നത്. ​ ​ ലണ്ടൻ നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന അമ്പത് നിലകളുള്ള വലിയ ഗ്ലാസ് കെട്ടിടമായിരുന്നു അൽക്കെമി ലാബ്സ്. അതിന്റെ ഏറ്റവും താഴത്തെ ഭൂഗർഭ നിലയിലാണ് പ്രൊഫസർ ഹാരിസിന്റെ അതീവ രഹസ്യമായ പരീക്ഷണശാല പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്. പുറമെ വൻ സുരക്ഷാ സജ്ജീകരണങ്ങളുള്ള ആ ലാബിനുള്ളിൽ, ഹാരിസ് തന്റെ പുതിയ കണ്ടുപിടിത്തത്തിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ​അയാൾക്ക് മുന്നിൽ വലിയൊരു സുതാര്യമായ ഗ്ലാസ് ചേംബർ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനുള്ളിൽ, അഗസ്ത്യമലയിൽ നിന്ന് അയാൾ കടത്തിക്കൊണ്ടുവന്ന ആ നിഗൂഢ നീലസസ്യത്തിന്റെ കോശങ്ങൾ കൃത്രിമമായി വികസിപ്പിച്ചെടുത്തിട്ടുണ്ട്. വലിയ ട്യൂബുകളിലൂടെ നീലനിറത്തിലുള്ള ഒരു ദ്രാവകം തിളച്ചുമറിഞ്ഞ് ചെറിയ കുപ്പികളിലേക്ക് നിറയ്ക്കപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ ഹാരിസിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഭ്രാന്തൻ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "വിക്രം റാവു... നീ പരാജയപ്പെട്ടിടത്ത് ഞാൻ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു! താന്ത്രിക വിദ്യകളുടെയോ പൂജകളുടെയോ ആവശ്യമില്ല. നിന്റെ ഡയറിയിലെ സമവാക്യങ്ങളെ ഞാൻ ജനറ്റിക് എഞ്ചിനീയറിംഗിലൂടെ മാറ്റിമറിച്ചു. ഈ നീലദ്രാവകം മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ പ്രായത്തെ തടഞ്ഞുനിർത്തും. ഞാൻ ലോകത്തിന്റെ ദൈവമാകും!" ​അയാൾ അതിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ കുപ്പി എടുത്ത് കട്ടിലിൽ കിടത്തിയിരുന്ന ഒരു ലാബ് കുരങ്ങന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. ആ കുരങ്ങന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് അയാൾ ആ നീല ദ്രാവകം ഇൻജക്ട് ചെയ്തു. ​ആദ്യത്തെ കുറച്ചു സെക്കൻഡുകൾ ശാന്തമായിരുന്നു. കുരങ്ങന്റെ പ്രായമായ ചർമ്മം പതുക്കെ മൃദുലമാവുകയും അതിന്റെ കണ്ണുകളിലെ മങ്ങൽ മാറുകയും ചെയ്തു. ഹാരിസ് സന്തോഷം കൊണ്ട് അലറിവിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം... പെട്ടെന്ന് ആ ലാബിലെ വലിയ എയർ കണ്ടീഷണറുകൾ ഒന്നിച്ച് നിശ്ചലമായി. ലാബിലെ വെളുത്ത ലൈറ്റുകൾ പെട്ടെന്ന് കരിഞ്ഞുപോവുകയും പകരം ചുവന്ന എമർജൻസി ലൈറ്റുകൾ മിന്നിമിന്നി കത്താൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. ​അതിലും ഭയങ്കരമായത് ആ കുരങ്ങന്റെ മാറ്റമായിരുന്നു. അതിന്റെ കണ്ണുകൾ പെട്ടെന്ന് മഞ്ഞനിറമായി മാറി ജ്വലിച്ചു. ശരീരത്തിലെ രക്തക്കുഴലുകൾ നീലനിറത്തിൽ തടിച്ചുകൂടി ചർമ്മം കീറി ചോര ഒഴുക്കാൻ തുടങ്ങി. അത് മനുഷ്യന്റേതിന് സമാനമായ വന്യമായ ഒരു ശബ്ദത്തിൽ അലറിക്കൊണ്ട് ആ ഗ്ലാസ് ചേംബർ തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ​ ചര... ചര... കിലുക്കാം...! ​ ലാബിന്റെ സെൻട്രൽ എയർ വെന്റിലേഷനിലൂടെ വിചിത്രമായ ചിലങ്കകളുടെ കിലുക്കം വളരെ വ്യക്തമായി ഉയർന്നു കേട്ടു. ലണ്ടനിലെ ആധുനികമായ ആ എയർടൈറ്റ് മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കറുത്ത മഞ്ഞിന്റെ നേർത്ത പുകപടലങ്ങൾ അരിച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങി. ​ഹാരിസിന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി ഭയത്തിന് വഴിമാറി. "ഇല്ല... ഇത് അസാധ്യമാണ്! അവൾക്ക് ലണ്ടനിൽ എത്താൻ കഴിയില്ല! ഇത് എന്റെ വെറും തോന്നലാണ്..." അയാൾ ഭയത്തോടെ പിന്നോട്ട് മാറി. ​ഭദ്രയുടെ ആത്മാവ് അഗസ്ത്യമലയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നായിരുന്നില്ല. പ്രകൃതിയുടെ ജീവകോശങ്ങളെ എവിടെ വച്ച് വികൃതമാക്കിയാലും, അവിടെ ആ പകയുടെ ആത്മാവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമെന്ന വലിയ സത്യം ഹാരിസ് മറന്നുപോയിരുന്നു. ​ഈ സമയം ലണ്ടനിലെ ഒരു ചെറിയ താൽക്കാലിക ഫ്ലാറ്റിൽ ഇരുന്ന് ആര്യനും ഈശാനും തങ്ങളുടെ അടുത്ത നീക്കം ആസൂത്രണം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ആര്യൻ തന്റെ ലാപ്ടോപ്പിൽ അൽക്കെമി ലാബ്സിന്റെ സെക്യൂരിറ്റി ബ്ലൂപ്രിന്റ് പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. ​ "ഹാരിസിന്റെ ലാബിലേക്ക് സാധാരണ രീതിയിൽ പ്രവേശിക്കുക അസാധ്യമാണ് ഈശാൻ," ആര്യൻ പറഞ്ഞു. "ബയോമെട്രിക് ലോക്കുകളും നൂറുകണക്കിന് സെക്യൂരിറ്റി ക്യാമറകളും അവിടെയുണ്ട്. പക്ഷേ, നാളെ രാത്രി നടക്കുന്ന ഇവന്റിൽ ഹാരിസ് ഈ മരുന്ന് ലോകത്തിന് മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കും. ആ സമയത്ത് വേദിയിൽ വച്ച് തന്നെ അയാളുടെ ചതി പുറത്തുകൊണ്ടുവരണം. അവന്റെ കയ്യിലുള്ള ആ രഹസ്യ ഫോർമുല നമ്മൾ നശിപ്പിക്കണം." ​മാധവൻ ഈശാൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ കറുത്ത മഞ്ഞിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. "നമ്മൾ ഹാരിസിനെ മാത്രം തോൽപ്പിച്ചാൽ പോരാ ആര്യാ. ഹാരിസ് ചെയ്യുന്ന പരീക്ഷണങ്ങൾ ഭദ്രയുടെ കോപം ഇരട്ടിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഈ നഗരത്തിലെ കോടിക്കണക്കിന് നിരപരാധികളായ മനുഷ്യരുടെ മേൽ അവളുടെ പക വീഴുന്നതിന് മുൻപ് നമ്മൾ ആ ഫോർമുല പ്രകൃതിക്ക് തന്നെ തിരികെ നൽകണം. എന്റെ താന്ത്രിക ദൃഷ്ടിയിലൂടെ ഞാൻ കാണുന്നു... ഭദ്ര ഈ നഗരത്തിന്റെ അതിരുകളിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു." ​പെട്ടെന്ന് ഫ്ലാറ്റിന്റെ ചുവരുകളിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരുന്ന ചില്ലുപാത്രങ്ങൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വെള്ള ഗ്ലാസ് വലിയ ശബ്ദത്തോടെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഫ്ലാറ്റിന് പുറത്തെ തെരുവിളക്കുകൾ ഒന്നിച്ച് അണഞ്ഞു. ​ആര്യൻ ഭയത്തോടെ ഈശാനെ നോക്കി. ഈശാൻ പതുക്കെ തന്റെ ലെതർ ബാഗ് തുറന്ന്, അതിൽ നിന്ന് ആ ചെമ്പ് വടിയുടെ ലോഹക്കൂട്ടുകൾ പുറത്തെടുത്ത് ഒറ്റ വടിയായി ഘടിപ്പിച്ചു. അതിന്റെ ലോഹച്ചിലമ്പലുകൾ ആ മുറിയിൽ ഒരു ചെറിയ പ്രകാശവലയം തീർത്തു. ​ "അവൾ വന്നിരിക്കുന്നു ആര്യാ... നിന്റെ മുത്തശ്ശന്റെ ചോര തേടി അവൾ ലണ്ടൻ നഗരത്തിൽ ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു!" ഈശാൻ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു. ​ഫ്ലാറ്റിന്റെ വലിയ ഗ്ലാസ് ജനാലയ്ക്ക് പുറത്ത്, ലണ്ടനിലെ കറുത്ത മഞ്ഞിനിടയിലൂടെ ചോര തിളയ്ക്കുന്ന മഞ്ഞക്കണ്ണുകളുമായി, ചുവന്ന പട്ടുടുത്ത ഭദ്രയുടെ രൂപം വായുവിൽ ഒഴുകിനടക്കുന്നത് ആര്യൻ കണ്ടു. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ജനാലയിലേക്ക് തന്റെ കൈകൾ നീട്ടിയപ്പോൾ, കട്ടിയുള്ള ഗ്ലാസ് പാളികൾ പതുക്കെ വിള്ളലുകൾ വീഴാൻ തുടങ്ങി! തുടരും......❤️☘️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️10 വനയോനി എന്ന പവിത്രമായ ഗുഹാമുഖത്തിന്റെ ഇരുണ്ട തുരങ്കങ്ങൾ കടന്ന് പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ ആര്യന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. പുലർച്ചെയുടെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ അഗസ്ത്യമലയുടെ മുകളിൽ പതിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മഞ്ഞും കാറ്റും നിറഞ്ഞ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, ദൂരെ മലനിരകൾക്കിടയിൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള നീലേശ്വരത്തെ ആ മഹാക്ഷേത്രത്തിന്റെ കരിങ്കൽ ഗോപുരം ദൃശ്യമായിരുന്നു. കാടിന്റെ വന്യതയ്ക്ക് നടുവിൽ ഒരു വലിയ നിഗൂഢത പോലെ ആ ക്ഷേത്രം നിലകൊണ്ടു. ​പക്ഷേ, ആര്യന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ നീണ്ട പടവുകൾക്ക് മുകളിൽ, ക്ഷേത്ര കവാടത്തിൽ കാത്തുനിന്നിരുന്ന ആ രൂപത്തിലായിരുന്നു. ​കൈയിൽ ഒരു ആധുനിക ഹണ്ടിങ് റൈഫിളും, മറുകയ്യിൽ വിക്രം റാവുവിന്റെ ആ പഴയ കറുത്ത ഡയറിയുമായി നിൽക്കുന്നത് മറ്റാരുമല്ല—ആര്യനെ ലണ്ടനിൽ നിന്ന് ഈ റിസർച്ചിനായി ഇന്ത്യയിലേക്ക് അയച്ച അവന്റെ ഗൈഡ് പ്രൊഫസറായിരുന്നു അത്! ലബോറട്ടറിയിലെ ശാന്തനായ ആ പ്രൊഫസറുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ വന്യമായ ഒരു ആർത്തിയും ക്രൂരതയും പ്രകടമായിരുന്നു. ​ "പ്രൊഫസർ... നിങ്ങളോ...?" ആര്യൻ തന്റെ വലതുകാലിലെ കഠിനമായ വേദന കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അവന്റെ ശരീരം ഇപ്പോൾ പകുതിയിലധികം നീലവിഷത്താൽ വരിഞ്ഞുമുറുക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. കൈയിലെ താളിയോല അപ്പോഴും ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "അതെ ആര്യൻ, ഞാൻ തന്നെ," പ്രൊഫസർ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പടവുകൾ ഇറങ്ങി അവന് നേരെ വന്നു. "നീ വിചാരിച്ചോ ഞാൻ ലണ്ടനിലെ ആ ഇടുങ്ങിയ ലാബിൽ വെറും ശമ്പളത്തിന് വേണ്ടി ജീവിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണ അധ്യാപകനാണെന്ന്? മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ വിക്രം റാവു ഈ കാട്ടിൽ നിന്ന് മോഷ്ടിച്ച 'നീലസസ്യത്തിന്റെ' യഥാർത്ഥ മൂല്യം എനിക്ക് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു. അയാൾ മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ആ ഡയറിയും ഭൈരവാഗ്നിയുടെ പകുതി ഫോർമുലയും എന്റെ കൈകളിലാണ് ഏൽപ്പിച്ചത്." ​ പ്രൊഫസർ തന്റെ കൈയിലെ കറുത്ത ഡയറി വായുവിൽ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. ​ "വിക്രം റാവുവിന് ഒരു പിഴവ് പറ്റി. താന്ത്രികമായ പൂജാവിധികൾ ഇല്ലാതെ ആ സസ്യത്തിന്റെ ഡി.എൻ.എ മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അത് വിഷമായി മാറി അയാളുടെ ശരീരത്തെ നശിപ്പിച്ചു. ആ വിഷമാണ് ജനിതകമായി നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇപ്പോൾ ഓടുന്നത്. ആ വിഷം പൂർണ്ണമായി ഉണരണമെങ്കിൽ നീ ഈ അഗസ്ത്യമലയിൽ കാലുകുത്തണമായിരുന്നു. ഭദ്ര നിന്നെ വേട്ടയാടുമ്പോൾ, ഈ കാടിന്റെ രഹസ്യ കവാടങ്ങൾ ഓരോന്നായി തുറക്കപ്പെടുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. നീ വെറുമൊരു ശാസ്ത്ര ഗവേഷകനല്ല ആര്യൻ... നീ നീലേശ്വരത്തെ നിധി തുറക്കാനുള്ള എന്റെ താക്കോൽ മാത്രമാണ്!" ​ആര്യന്റെ ഉള്ളിൽ കോപവും നിരാശയും ഇരച്ചുകയറി. താൻ ഇത്രയും കാലം ഒരു ദൈവത്തെപ്പോലെ ആരാധിച്ച തന്റെ ഗൈഡ് പ്രൊഫസർ, വിക്രം റാവുവിനേക്കാൾ വലിയൊരു ചതിയനായിരുന്നു എന്ന സത്യം അവന് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ​ "പ്രൊഫസർ... നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് വലിയൊരു തെറ്റാണ്! ഈ കാടിന്റെ ശക്തി നിങ്ങളെ ജീവനോടെ വിടില്ല. ഭദ്ര... അവൾ തൊട്ടുപിന്നിലുണ്ട്!" ആര്യൻ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. ​ "അവളെ എനിക്ക് ഭയമില്ല ആര്യൻ," പ്രൊഫസർ തന്റെ തോക്ക് ആര്യന്റെ നെഞ്ചിന് നേരെ ചൂണ്ടി. "നിന്റെ കൈയിലുള്ള ആ താളിയോലയും, എന്റെ കൈയിലുള്ള ഈ ലണ്ടൻ ഡയറിയും ഒന്നിച്ച് ചേരുമ്പോൾ ഭൈരവാഗ്നിയുടെ പൂർണ്ണരൂപം എനിക്ക് ലഭിക്കും. മരണമില്ലാത്ത അവസ്ഥ നൽകുന്ന ആ മരുന്ന് അന്താരാഷ്ട്ര വിപണിയിൽ എത്തിച്ചാൽ ഞാൻ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ കോടീശ്വരനാകും. ഒട്ടും സമയം കളയാതെ ആ താളിയോല എനിക്ക് തരൂ!" ​ആര്യൻ ഒരടി പിന്നോട്ട് മാറി. തന്റെ കൈയിലെ താളിയോല ഈ ചതിയന്റെ കൈകളിൽ എത്തിയാൽ പ്രകൃതിയുടെ സർവ്വനാശമായിരിക്കും ഫലമെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു. ​ "ഇല്ല... ഞാൻ ഇത് തരില്ല!" ആര്യൻ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​ "എങ്കിൽ നിന്റെ ചോര വീഴ്ത്തി ഞാൻ ഇത് എടുക്കും!" പ്രൊഫസർ തോക്കിന്റെ ട്രിഗർ അമർത്താൻ തുനിഞ്ഞു. ​ ധും...! ​ പെട്ടെന്ന്, വനയോനി ഗുഹയുടെ മുകൾഭാഗം തകർത്തുകൊണ്ട് കറുത്ത കോടമഞ്ഞിന്റെ ഒരു വലിയ ചുഴലിക്കാറ്റ് ക്ഷേത്ര മുറ്റത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. അഘോരി യോഗിനിയുടെ അഗ്നിമതിൽ ഭേദിച്ച്, സർവ്വശക്തിയും സംഭരിച്ച് ഭദ്ര അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയായിരുന്നു! അവളുടെ ചിലങ്കകളുടെ ശബ്ദം കാതുകൾ പൊട്ടുന്ന വണ്ണത്തിൽ ഉച്ചത്തിലായി. അവളുടെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ പ്രൊഫസറുടെ കൈയിലെ കറുത്ത ഡയറിയിലേക്ക് നീണ്ടു. ​ "ചതിയന്മാർ... വിക്രം റാവുവിന്റെ വംശവും അവനെപ്പോലെയുള്ള മറ്റൊരു ചതിയനും കൂടി എന്റെ മണ്ണിൽ വെച്ച് നശിക്കാൻ പോകുന്നു!" ഭദ്ര വന്യമായി അട്ടഹസിച്ചു. ​അവൾ തന്റെ കൈകൾ വീശിയപ്പോൾ അന്തരീക്ഷത്തിലെ വായു കനത്തു. അതിശക്തമായ ഒരു കാറ്റിൽ പ്രൊഫസർ ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിലെ തോക്ക് പാറപ്പുറത്ത് ഇടിച്ച് തകർന്നുപോയി. എന്നാൽ, വീഴ്ചയ്ക്കിടയിലും വിക്രം റാവുവിന്റെ ആ കറുത്ത ഡയറി പ്രൊഫസർ മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ​ഭദ്ര പതുക്കെ വായുവിൽ ഒഴുകി പ്രൊഫസറുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവളുടെ നഖങ്ങൾ പ്രൊഫസറുടെ കഴുത്തിന് നേരെ നീണ്ടു. മരണഭയം കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞ പ്രൊഫസർ ആര്യനെ നോക്കി നിലവിളിച്ചു: "ആര്യാ... എന്നെ രക്ഷിക്കൂ! ഈ ഡയറി നിന്റെ മുത്തശ്ശന്റേതാണ്... ഇതിലെ സമവാക്യം ഇല്ലാതെ നിന്റെ ശരീരത്തിലെ നീലവിഷം മാറ്റാൻ കഴിയില്ല! നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് നിന്നാൽ മാത്രമേ ഈ ശക്തിയെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയൂ!" ​ ആര്യൻ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. പ്രൊഫസർ തന്നെ ചതിച്ചവനാണ്. എങ്കിലും ആ ഡയറി ഭദ്രയുടെ കൈകളിൽ എത്തിയാൽ കഥ അവിടെ അവസാനിക്കും. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ആ സമവാക്യവും താളിയോലയിലെ മന്ത്രങ്ങളും ചേർന്നാൽ മാത്രമേ ഭദ്രയെ ശാന്തയാക്കാൻ കഴിയൂ എന്ന് യോഗിനി പറഞ്ഞത് അവൻ ഓർത്തു. ​ആര്യൻ ഒട്ടും മടിക്കാതെ തന്റെ കൈയിലെ ചുവന്ന താളിയോലയുമായി ഭദ്രയ്ക്ക് നേരെ കുതിച്ചു. അവൻ തന്റെ വിരലുകളിലെ നീലച്ച ചോര താളിയോലയിൽ അമർത്തിക്കൊണ്ട് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: "ഭദ്രാ... നിന്റെ പക എന്നോടും എന്റെ മുത്തശ്ശനോടുമാണ്! ഈ ചതിയനെ വിട്ടേക്കൂ. ഇതാ... നീ തിരയുന്ന ഭൈരവാഗ്നിയുടെ പകുതി രൂപം!" ​താളിയോലയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട സ്വർണ്ണ-ചുവപ്പ് പ്രകാശവലയം ഭദ്രയെ പുറകോട്ട് തള്ളി. അവൾ വേദനയോടെ അലറിക്കൊണ്ട് വായുവിൽ പിന്നോട്ട് മാറി. ആ ചെറിയ ഇടവേളയിൽ ആര്യൻ പ്രൊഫസറുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ആ കറുത്ത ഡയറി ബലമായി പിടിച്ചെടുത്തു. ​ "ആര്യാ... നീ..." പ്രൊഫസർ ദേഷ്യത്തോടെ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ഭദ്രയുടെ കറുത്ത പുക വന്ന് പ്രൊഫസറുടെ ശരീരത്തെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. അവൾ അയാളെ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ വലിയ കരിങ്കൽ ചുവരിലേക്ക് അതിശക്തമായി അടിച്ചുവീഴ്ത്തി. പ്രൊഫസർ ചോരയൊലിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ബോധരഹിതനായി തറയിലേക്ക് വീണു. ​ ​ഇപ്പോൾ നീലേശ്വരത്തെ ക്ഷേത്രമുറ്റത്ത് ആര്യനും ഭദ്രയും മാത്രമായി. കനത്ത മഞ്ഞും മഴയും വീണ്ടും പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആര്യന്റെ ഒരു കൈയിൽ ചുവപ്പായി ജ്വലിക്കുന്ന പുരാതന താളിയോലയും, മറുകയ്യിൽ ലണ്ടനിലെ ആധുനിക ശാസ്ത്ര സമവാക്യങ്ങൾ എഴുതിയ കറുത്ത ഡയറിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ​അവന്റെ ശരീരത്തിലെ നീലവിഷം ഇപ്പോൾ കഴും വരെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവന്റെ കാഴ്ച മങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഇനി നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം. ​അവൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ, ഡയറിയുടെ അവസാന താളുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ വിക്രം റാവു എഴുതിയ ആ വിചിത്രമായ രാസസമവാക്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, ആ സമവാക്യത്തിലെ ചിഹ്നങ്ങളും ഘടനയും തന്റെ കൈയിലെ താളിയോലയിലെ പുരാതന താന്ത്രിക വരികളുമായി കൃത്യമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു! നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് താന്ത്രികർ പ്രകൃതിയുടെ ഊർജ്ജത്തെ വിവരിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച അതേ താളമാണ് ആധുനിക ശാസ്ത്രം സമവാക്യങ്ങളിലൂടെ എഴുതിവെച്ചിരിക്കുന്നത്! ​ "ശാസ്ത്രവും ആഭിചാരവും രണ്ടല്ല... പ്രകൃതിയെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള രണ്ടു വഴികൾ മാത്രമാണ്..." ആര്യൻ തന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞ തിരിച്ചറിവോടെ മന്ത്രിച്ചു. ​അവൻ ആ താളിയോലയും ഡയറിയും ഒന്നിച്ച് ചേർത്ത് ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ബലിപ്പീഠത്തിന് മുകളിലേക്ക് വെച്ചു. എന്നിട്ട്, തന്റെ വിരലുകൾ കടിച്ചുമുറിച്ച് അതിൽ നിന്നൊലിച്ച നീലച്ച ചോര ആ രണ്ട് ഗ്രന്ഥങ്ങൾക്കും മുകളിലേക്ക് തളിച്ചു. ​ ഓം... ഭൈരവാഗ്നി മഹാരൂപായ... ശാസ്ത്ര താന്ത്രിക സമന്വയായ... ജ്വല... ജ്വല...! ​അവൻ ആ സമവാക്യവും മന്ത്രവും ഒന്നിച്ച് ഉച്ചത്തിൽ ജപിക്കാൻ തുടങ്ങി. ​ആ നിമിഷം, നീലേശ്വരത്തെ മഹാക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഗോപുരത്തിന് മുകളിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ഇടിമിന്നൽ ബലിപ്പീഠത്തിലേക്ക് പതിച്ചു. താളിയോലയും ഡയറിയും ഒന്നിച്ച് കത്തിയെരിഞ്ഞ് ഒരു വലിയ സ്വർണ്ണ പ്രകാശഗോളമായി മാറി അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു പൊങ്ങി. ആ പ്രകാശത്തിന്റെ ചൂടിൽ ഭദ്രയുടെ കറുത്ത ആഭിചാര മഞ്ഞ് പൂർണ്ണമായി അലിഞ്ഞുപോയി. ​ ഭദ്ര ആ പ്രകാശത്തിലേക്ക് നോക്കി നിശ്ചലയായി നിന്നു. അവളുടെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകളിലെ ക്രൂരത പതുക്കെ മാറി, പഴയ ആ നീലേശ്വരത്തെ കാവൽക്കാരിയുടെ ശാന്തത തിരികെ വരുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ ആര്യനെ നോക്കി പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു: "വിക്രം റാവുവിന് ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തത്... അവന്റെ ചോര പൂർത്തിയാക്കിയിരിക്കുന്നു..." ​ എന്നാൽ, ആ പ്രകാശവിസ്ഫോടനത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ ആര്യന്റെ ശരീരം പൂർണ്ണമായി തളർന്നു. അവന്റെ ബോധം മറയാൻ തുടങ്ങി. അവൻ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കരിങ്കൽ തറയിലേക്ക് മലർന്നുകീഴെ വീണു. കണ്ണുകൾ അടയുന്നതിന് മുൻപ്, കാടിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് മാധവൻ ഈശാനും അഘോരി യോഗിനിയും ഓടിയടുക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ​ ​ആര്യൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ, ചുറ്റും കരിങ്കൽ ചുവരുകളായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, വശ്യമായ ഒരു സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ ഒരു വലിയ മുറിയായിരുന്നു അത്. അവന്റെ വലതുകാലിലെ നീലവിഷം പൂർണ്ണമായും അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു! അവന്റെ ശരീരം കൂടുതൽ ശക്തമായതുപോലെ അവന് തോന്നി. ​ അവന്റെ അരികിൽ മാധവൻ ഈശാൻ പുഞ്ചിരിയോടെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ​ "ഞാൻ... ഞാൻ മരിച്ചില്ലേ ഈശാൻ? ഭദ്രയ്ക്ക് എന്ത് പറ്റി? പ്രൊഫസർ എവിടെ?" ആര്യൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് ചോദിച്ചു. ​ "നീ മരിച്ചില്ല ആര്യൻ. ഭൈരവാഗ്നിയുടെ പൂർണ്ണരൂപം നീ ഉണർത്തിയപ്പോൾ പ്രകൃതി നിന്റെ ശരീരത്തിലെ വിഷത്തെ അമൃതാക്കി മാറ്റി. ഭദ്രയുടെ ആത്മാവ് താൽക്കാലികമായി ശാന്തയായി ഈ കാടിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ..." ഈശാന്റെ മുഖം ഗൗരവമുള്ളതായി മാറി. ​ "പക്ഷേ എന്ത് ഈശാൻ?" ​ "നിന്റെ പ്രൊഫസർ ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷപെട്ടു ആര്യൻ! ബോധം തിരികെ വന്ന അയാൾ, കത്തിയെരിഞ്ഞ ആ താളിയോലയുടെയും ഡയറിയുടെയും അവശിഷ്ടങ്ങളിൽ നിന്ന് ഭൈരവാഗ്നിയുടെ ആ രഹസ്യ സമവാക്യത്തിന്റെ പകർപ്പ് കൈക്കലാക്കിയാണ് കടന്നുകളഞ്ഞത്. അയാൾ ഇപ്പോൾ ലണ്ടനിലേക്ക് തിരികെ പോയിക്കഴിഞ്ഞു. ആ വിദ്യ ഉപയോഗിച്ച് ലണ്ടനിലെ ഒരു വലിയ കോർപ്പറേറ്റ് ലാബിൽ വെച്ച് ഭൈരവാഗ്നിയുടെ കൃത്രിമ രൂപം നിർമ്മിക്കാൻ അയാൾ പദ്ധതിയിടുന്നു. അത് സംഭവിച്ചാൽ ഭദ്ര വീണ്ടും വന്യമായ രൂപത്തിൽ ഉണരും. ഈ കാട് മാത്രമല്ല, ലോകം മുഴുവൻ നശിക്കും!" ​ആര്യൻ തന്റെ കൈകൾ മുറുക്കെ പൂട്ടി. കഥ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. നീലേശ്വരത്തെ ശാപം ഇപ്പോൾ ലണ്ടനിലെ ആധുനിക ലോകത്തേക്ക് പടർന്നിരിക്കുകയാണ്. ​ "നമ്മൾ ലണ്ടനിലേക്ക് പോകണം ഈശാൻ," ആര്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ പുതിയൊരു നിശ്ചയദാർഢ്യം ജ്വലിച്ചു. "മുത്തശ്ശൻ വരുത്തിവെച്ച വിന ഞാൻ തന്നെ തീർക്കും. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പേരിൽ പ്രകൃതിയെ ചതിക്കാൻ ഞാൻ ആ പ്രൊഫസറെ അനുവദിക്കില്ല!" ​മാധവൻ ഈശാൻ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. "അതെ ആര്യൻ. നമ്മുടെ യാത്ര ഇനി ലണ്ടനിലെ ആധുനിക ലോകത്തേക്കാണ്. അവിടെയാണ് ഭൈരവാഗ്നിയുടെ അടുത്ത അധ്യായം കാത്തിരിക്കുന്നത്." തുടരും.......❤️☘️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️9 വനയോനി എന്ന നിഗൂഢമായ ഗുഹാമുഖത്തിനുള്ളിൽ, നീലവെളിച്ചമുള്ള യോഗിനിയുടെ സ്പർശനമേറ്റ നിമിഷം ആര്യന്റെ ബോധം പൂർണ്ണമായും നിലച്ചിരുന്നു. ഒരു വലിയ ശൂന്യതയിലേക്ക് അവൻ വീണുപോയി. എന്നാൽ, അവന്റെ ഉപബോധമനസ്സ് നിശ്ചലമായിരുന്നില്ല. കാലത്തിന്റെ അതിരുകൾ ഭേദിച്ച്, അവന്റെ മനസ്സ് മുപ്പതു വർഷങ്ങൾ പുറകോട്ട്—ലണ്ടനിലെ കനത്ത മഞ്ഞുവീഴ്ചയുള്ള ഒരു തണുത്ത രാത്രിയിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു. ​ അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ ഇപ്പോൾ തെളിഞ്ഞു വന്നത് അഗസ്ത്യമലയുടെ വന്യതയായിരുന്നില്ല. പകരം, കറുത്ത ചുവരുകളും ആധുനിക ശാസ്ത്ര സജ്ജീകരണങ്ങളുമുള്ള ലണ്ടനിലെ ഒരു വലിയ ഭൂഗർഭ ലബോറട്ടറിയായിരുന്നു അത്. മേശപ്പുറത്ത് വിചിത്രമായ രാസവസ്തുക്കൾ അടങ്ങിയ ടെസ്റ്റ് ട്യൂബുകളും, സൂക്ഷ്മദർശിനികളും, അക്കാലത്തെ വലിയ കമ്പ്യൂട്ടറുകളും നിരത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ​ മുറിയിലെ കസേരയിൽ ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നരച്ച മുടിയും, വശ്യമായ എന്നാൽ ക്രൂരത ഒളിപ്പിച്ച കണ്ണുകളുമുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ—അത് വിക്രം റാവു ആയിരുന്നു! ആര്യന്റെ സ്വന്തം മുത്തശ്ശൻ. ​വിക്രം റാവുവിന്റെ കൈകളിൽ നീലേശ്വരത്ത് നിന്ന് അയാൾ മോഷ്ടിച്ച ഭൈരവാഗ്നിയുടെ താളിയോലയുടെ ഒരു ഭാഗം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അയാളുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ അതിനടുത്തായി ഒരു വലിയ സുതാര്യമായ ഗ്ലാസ് പാത്രത്തിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന വിചിത്രമായ ഒരു സസ്യത്തിലായിരുന്നു. കറുത്ത ഇലകളും, ആ ഇലകളുടെ ഞരമ്പുകളിൽ നിന്ന് നീലനിറത്തിലുള്ള ഒരു ദ്രാവകം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നതുമായ ഒരു സസ്യം! അഗസ്ത്യമലയിലെ നീലാച്ചതുപ്പിൽ ആര്യൻ കണ്ട അതേ നീലവിഷത്തിന്റെ ഉത്ഭവം ആ സസ്യത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു. ​ "ശാസ്ത്രത്തിന് മരണത്തെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നാണ് ഭദ്ര പറഞ്ഞത്," വിക്രം റാവു തന്റെ ലണ്ടൻ ഉച്ചാരണത്തിൽ സ്വയം മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു. "പക്ഷേ, ഈ നീലേശ്വരത്തെ 'നീലരക്തം' ഉപയോഗിച്ച് മനുഷ്യ ശരീരത്തിലെ കോശങ്ങളുടെ പ്രായമാകൽ പ്രക്രിയ എനിക്ക് തടയാൻ കഴിയും. ഭൈരവാഗ്നിയുടെ പകുതി വിദ്യ എന്റെ കൈയിലുണ്ട്. ഭദ്ര എന്നെ വിശ്വസിച്ച് തന്ന ഈ സസ്യത്തിന്റെ ഡി.എൻ.എ മാറ്റിയെഴുതിയാൽ, ലണ്ടനിലെ ഏറ്റവും വലിയ മരുന്ന് കമ്പനി എന്റെ കാൽക്കീഴിലാകും!" ​ ആര്യൻ ഒരു നിഴൽ പോലെ ആ മുറിയിൽ നിന്ന് എല്ലാം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിക്രം റാവു ഒരു വലിയ ഇൻജക്ഷൻ സിറിഞ്ചിലേക്ക് ആ സസ്യത്തിൽ നിന്നുള്ള നീല ദ്രാവകം എടുത്തു. എന്നിട്ട്, അയാൾ അത് തന്റെ സ്വന്തം രക്തക്കുഴലുകളിലേക്ക് കുത്തിവെക്കാൻ തുടങ്ങി. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സ്വാർത്ഥത തലയ്ക്ക് പിടിച്ച ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഭ്രാന്തമായ പരീക്ഷണമായിരുന്നു അത്. ​ എന്നാൽ, ആ നീല ദ്രാവകം ശരീരത്തിൽ ചെന്ന നിമിഷം വിക്രം റാവുവിന്റെ മുഖം വേദനകൊണ്ട് വികൃതമായി. അയാളുടെ രക്തക്കുഴലുകൾ ചർമ്മത്തിന് മുകളിലേക്ക് നീലനിറത്തിൽ തടിച്ചുകൂടി. അയാൾ തറയിലേക്ക് വീണു പിടഞ്ഞു. നീലേശ്വരത്തെ പൂജാവിധികളും താന്ത്രിക മന്ത്രങ്ങളും ജപിക്കാതെ ആ സസ്യത്തിന്റെ നീര് ശരീരത്തിൽ ചെന്നാൽ അത് അമൃതാവില്ല, മറിച്ച് വംശങ്ങളെ മുഴുവൻ നശിപ്പിക്കുന്ന മാരകമായ വിഷമായി മാറുമെന്ന സത്യം വിക്രം റാവു വൈകിയാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ​"ഇല്ല... ഇത് എന്നെ കൊല്ലുകയാണ്! ഭദ്ര... അവൾ എന്നെ ശപിച്ചിരിക്കുന്നു! എന്റെ വംശത്തിൽ ജനിക്കുന്ന അടുത്ത പുരുഷന്റെ ചോരയിലേക്ക് ഈ വിഷം പടരും... അവൻ നീലേശ്വരത്ത് തിരിച്ചെത്താതെ ഈ വിഷം മാറില്ല!" വിക്രം റാവുവിന്റെ അവസാനത്തെ ദയനീയമായ നിലവിളി ആ ലണ്ടൻ ലാബിൽ ​"ആര്യാ... ഉണരൂ...!" മാധവൻ ഈശാന്റെ കനത്ത ശബ്ദം കേട്ടാണ് ആര്യൻ ദർശനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഞെട്ടി ഉണർന്നത്. അവൻ കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ വിയർത്തു കുളിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വനയോനി ഗുഹയിലെ വെളുത്ത വെളിച്ചം അവന്റെ കണ്ണുകളെ അലോസരപ്പെടുത്തി. അവന്റെ വലതുകാലിലേക്ക് നോക്കിയ അവൻ ഭയന്നുപോയി; നീലവിഷം ഇപ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് പടർന്നുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ​അവന് മുന്നിൽ ആ നീലക്കണ്ണുകളുള്ള അഘോരി യോഗിനി ശാന്തമായി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "നീ കണ്ട കാഴ്ചകൾ സത്യമാണ് ആര്യൻ," യോഗിനി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ വിക്രം റാവു ഈ കാടിനോട് ചെയ്തത് വെറുമൊരു മോഷണമല്ല. പ്രകൃതിയുടെ ജീവകോശങ്ങളെയാണ് അയാൾ ലണ്ടനിലെ ലാബിൽ വച്ച് വികൃതമാക്കിയത്. ഭദ്രയുടെ ആത്മാവ് നിന്നെ വേട്ടയാടുന്നത് അവളുടെ മാത്രം പ്രതികാരമല്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയുടെ സമതുലിതാവസ്ഥ തെറ്റിച്ചതിനുള്ള ശിക്ഷയാണ്. നിന്റെ ചോരയിൽ ആ നീലവിഷത്തിന്റെ ഘടകങ്ങളുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് നീ കാട്ടിലേക്ക് വന്ന നിമിഷം ഭദ്രയുടെ ശക്തി ഇരട്ടിയായത്." ​ ആര്യൻ തന്റെ തലയ്ക്ക് കൈകൊടുത്തു. ഒരു സയൻസ് റിസർച്ചർ എന്ന നിലയിൽ അവന് കാര്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായി. വിക്രം റാവു ചെയ്ത ആ മാരകമായ ബയോ-കെമിക്കൽ പരീക്ഷണം ഒരു താന്ത്രിക ശാപമായി മാറി തന്റെ ജീനുകളിലൂടെ തന്നിലേക്ക് പകർന്നിരിക്കുകയാണ്. ഇതിന് ശാസ്ത്രീയമായ ഒരു മരുന്നില്ല, പകരം നീലേശ്വരത്തെ ആ പഴയ താന്ത്രിക പൂജാവിധികൾക്ക് മാത്രമേ ഈ വിഷത്തെ മാറ്റാൻ കഴിയൂ. ​ "മാതാജി... അപ്പോൾ ഈ വിഷം മാറാൻ ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? ഭദ്ര ഈ ഗുഹയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. എനിക്ക് സമയമില്ല," ആര്യൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് ചോദിച്ചു. ​ "വിക്രം റാവു ലണ്ടനിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയ ഡയറിയുടെ അവസാന താളുകളിൽ അവൻ ഒരു രാസസമവാക്യം എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്," യോഗിനി ചുവരിലെ ഒരു രഹസ്യ അറയിലേക്ക് ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു. "അവൻ മോഷ്ടിച്ച ഭൈരവാഗ്നിയുടെ പകുതി വിദ്യ ആ സമവാക്യത്തിലാണ് ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. നിന്റെ കൈയിലുള്ള താളിയോലയിലെ താന്ത്രിക വരികളും, ആ ലണ്ടൻ ഡയറിയിലെ ശാസ്ത്ര വരികളും ഒന്നിച്ച് ചേരുമ്പോൾ മാത്രമേ ഭൈരവാഗ്നിയുടെ പൂർണ്ണരൂപം ഉണ്ടാകൂ. അത് നീലേശ്വരത്തെ ഭൈരവ വിഗ്രഹത്തിന് മുന്നിൽ വച്ച് ഭദ്രയ്ക്ക് സമർപ്പിച്ചാൽ അവൾ ശാന്തയാകും. നിന്റെ ശരീരത്തിലെ വിഷം പ്രകൃതി തിരികെ എടുക്കും." ​"പക്ഷേ, ആ ഡയറി ലണ്ടനിലാണല്ലോ... ഞാൻ എങ്ങനെ അത് ഇപ്പോൾ എടുക്കും?" ആര്യൻ നിരാശയോടെ ചോദിച്ചു. ​ "അത് ലണ്ടനിലല്ല ആര്യൻ," മാധവൻ ഈശാൻ മുന്നോട്ട് വന്ന് പറഞ്ഞു. "നിന്റെ മുത്തശ്ശന്റെ മരണശേഷം ആ ഡയറി ഇന്ത്യയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയിട്ടുണ്ട്. നിന്നെ ഈ പ്രൊജക്റ്റിനായി അഗസ്ത്യമലയിലേക്ക് അയച്ച നിന്റെ റിസർച്ച് ഗൈഡ് പ്രൊഫസറുടെ കൈയിലാണ് ഇപ്പോൾ ആ ഡയറി ഉള്ളത്! അയാൾ നിന്നെ ഒരു ഇരയായി ഇങ്ങോട്ട് അയച്ചതാണ്. നീ നീലേശ്വരത്തെ പാതകൾ അനാവരണം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഡയറിയുമായി വന്ന് ആ നിഗൂഢ സസ്യങ്ങൾ കൈക്കലാക്കുകയാണ് അയാളുടെ ലക്ഷ്യം!" ​ഈശാന്റെ വെളിപ്പെടുത്തൽ ആര്യനെ വീണ്ടും ഞെട്ടിച്ചു. തന്റെ ഗൈഡ് തന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നു! താൻ അഗസ്ത്യമലയിലേക്ക് വന്നത് വെറുമൊരു യാദൃശ്ചികതയല്ല, മറിച്ച് വലിയൊരു ചതിയുടെ ഭാഗമായാണ്. ​പെട്ടെന്ന്, വനയോനി ഗുഹയുടെ മുകൾഭാഗം ശക്തമായി കുലുങ്ങാൻ തുടങ്ങി. പുറത്തുനിന്നുള്ള താന്ത്രിക പ്രതിരോധ വലയങ്ങൾ ഓരോന്നായി തകരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ​ ചര... ചര... കിലുക്കാം...! ​ ഭദ്ര വനയോനിയുടെ പ്രകൃതിദത്ത കവാടം തകർത്ത് അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ വെളുത്ത പ്രകാശസസ്യങ്ങൾ ഭയം കൊണ്ട് ചുവപ്പുനിറമായി മാറാൻ തുടങ്ങി. അന്തരീക്ഷത്തിൽ കറുത്ത കോടമഞ്ഞ് വീണ്ടും പടർന്നുപിടിച്ചു. ​ "ഈശാൻ... യോഗിനി... നിങ്ങൾക്കൊന്നും എന്റെ ഇരയെ എന്നിൽ നിന്ന് മാറ്റാൻ കഴിയില്ല! വിക്രം റാവുവിന്റെ ചോര ഞാൻ ഇവിടെ വച്ച് കുടിച്ചുതീർക്കും!" ഭദ്രയുടെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദം ഗുഹയുടെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി വലിയ പ്രകമ്പനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. ​ഗുഹയുടെ ഉൾഭാഗത്തെ കരിങ്കല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ ചുവന്ന പട്ടുടുത്ത ഭദ്ര തെളിഞ്ഞു വന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് കനലുകൾ പോലെ ജ്വലിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നഖങ്ങൾ മുൻപത്തേക്കാൾ നീളം കൂടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ കൈകൾ ആര്യന് നേരെ വീശിയപ്പോൾ, ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ കല്ലുകൾ വലിയ വേഗതയിൽ ആര്യന് നേരെ പാഞ്ഞുവന്നു. ​ മാധവൻ ഈശാൻ തന്റെ ചെമ്പ് വടിയുമായി മുന്നോട്ട് ചാടി ആ കല്ലുകളെ തടഞ്ഞുനിർത്തിയെങ്കിലും, ഭദ്രയുടെ ശക്തി ഇപ്പോൾ അമാനുഷികമായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ ആഭിചാര വിദ്യയാൽ ഈശാനെ വായുവിലേക്ക് ഉയർത്തി ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു. ഈശാൻ കല്ലുകളിൽ തട്ടി താഴേക്ക് വീണു. ​ "ആര്യാ... നിൽക്കരുത്! ഗുഹയുടെ പിൻഭാഗത്തുകൂടി നീലേശ്വരത്തെ മലമുകളിലേക്ക് ഓടൂ! ഞാൻ ഇവളെ തടയാം!" അഘോരി യോഗിനി തന്റെ കൈയിലെ വിചിത്രമായ ഒരു ഭസ്മം വായുവിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ​ആ ഭസ്മം വായുവിൽ ഉയർന്നപ്പോൾ ഒരു വലിയ അഗ്നിമതിൽ ഭദ്രയ്ക്കും ആര്യനും നടുവിൽ രൂപപ്പെട്ടു. ഭദ്രയ്ക്ക് ആ അഗ്നി ഭേദിച്ച് മുന്നോട്ട് വരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ അലറിവിളിച്ചു. ​ആര്യൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ, തന്റെ കൈയിലെ താളിയോലയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് യോഗിനി കാണിച്ചുതന്ന ഇരുണ്ട രഹസ്യപ്പാതയിലൂടെ മുന്നോട്ട് ഓടി. അവന്റെ കാലുകൾ മരവിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, മരണഭയവും ചതിക്കപ്പെട്ട അവസ്ഥയും അവനെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു. ​ഗുഹയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് കടന്ന ആര്യൻ കണ്ടത് പുലർച്ചെയുടെ വെളിച്ചം വീഴാൻ തുടങ്ങുന്ന അഗസ്ത്യമലയുടെ മുകൾഭാഗമാണ്. ദൂരെ, മൂടൽമഞ്ഞിനിടയിൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള നീലേശ്വരത്തെ ആ നിഗൂഢ ഭൈരവ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഗോപുരം ദൃശ്യമായിരുന്നു! പക്ഷേ, ആ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കവാടത്തിൽ ഒരാൾ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​കൈയിൽ ഒരു തോക്കും, വിക്രം റാവുവിന്റെ ആ പഴയ കറുത്ത ഡയറിയുമായി നിൽക്കുന്ന അവന്റെ റിസർച്ച് ഗൈഡ് പ്രൊഫസർ! തുടരും........❤️☘️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ

☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️8 നിലാച്ചതുപ്പിലെ വെള്ളിമണൽ വിരിച്ച ആ ചതുപ്പ് വെള്ളത്തിലേക്ക് വീണ നിമിഷം, ആര്യന് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം ഒന്നടങ്കം നിശ്ചലമാകുന്നതുപോലെയാണ് തോന്നിയത്. വായുവിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നിരുന്ന അർദ്ധരാത്രിയുടെ കഠിനമായ തണുപ്പ് പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും, പകരം ചതുപ്പിനടിയിൽ നിന്ന് തിളച്ചുമറിയുന്ന ഏതോ ലാവാപ്രവാഹം പോലെ കഠിനമായ ചൂട് അവന്റെ കാലുകളിൽ നിന്ന് മുകളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. വെറും കളിമണ്ണോ മണലോ വാതകങ്ങളോ ആയിരുന്നില്ല അത്. പ്രകൃതിയുടെ ഏതോ നിഗൂഢമായ ആഭിചാര ശക്തിയാൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട, ജീവനുള്ള ഒരു വലിയ കെണിയായിരുന്നു ആ നിലാച്ചതുപ്പ്. അവൻ ഓരോ തവണ ശ്വാസമെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ ശരീരം ഇഞ്ചുകളായി താഴേക്ക് താഴ്ന്നുപൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ​ആദ്യം അവന്റെ കാൽമുട്ടുകൾ വരെയേ ചതുപ്പ് മൂടിയിരുന്നുള്ളൂ എങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ അത് വയറിനൊപ്പം എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവന്റെ വലതുകാലിലെ നീലവിഷത്തിന്റെ വേദനയേക്കാൾ കഠിനമായിരുന്നു ചതുപ്പിന്റെ ആ മരണംപോലെയുള്ള വലിമുറുക്കം. ശ്വാസകോശം വായുവിനായി ദയനീയമായി പിടഞ്ഞു. ​ "താളിയോല... എന്റെ താളിയോല...!" ആര്യൻ പരിഭ്രാന്തിയോടെ ചുറ്റും നോക്കി കൈകൾ പരതി. ​അവൻ വീണ ആഘാതത്തിൽ, ചുവപ്പായി ജ്വലിക്കുന്ന ആ പുരാതന താളിയോല അവനിൽ നിന്ന് ഏതാണ്ട് രണ്ടടി അകലെ ചതുപ്പിലെ ഒരു ചെറിയ കരിങ്കൽ പൊട്ടിന് മുകളിൽ വീണു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ നിന്നുള്ള ചുവന്ന പ്രകാശം ഇപ്പോഴും അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ചെറിയ അഗ്നിവലയം തീർത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ആ വെളിച്ചം ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ചതുപ്പിനടിയിലുള്ള മാരകമായ നിഗൂഢ ജീവികൾ അവനെ വന്ന് ആക്രമിക്കാതിരുന്നത്. എങ്കിലും, ആ കരിങ്കൽ പൊട്ടിലേക്ക് കൈയെത്തിക്കാൻ ആര്യന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അവൻ കൈകൾ മുന്നോട്ട് നീട്ടുമ്പോഴെല്ലാം ശരീരം കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക് താഴ്ന്നുപോയി. ചതുപ്പ് ഇപ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൻകൂടിനെ ശക്തമായി അമർത്താൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ​ മുകളിൽ, വായുവിൽ ഒഴുകിനടക്കുന്ന കറുത്ത കോടമഞ്ഞിന്റെ പുകപടലങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഭദ്രയുടെ ചിലങ്കകളുടെ ക്രൂരമായ കിലുക്കം വീണ്ടും ഉയർന്നു കേട്ടു. അവളുടെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകളിൽ ഒരു വന്യമായ സംതൃപ്തി പ്രകടമായിരുന്നു. മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് വിക്രം റാവു തനിക്ക് നൽകിയ ആ നരകയാതനയുടെ അതേ ആഴം ഇപ്പോൾ അയാളുടെ ചോര ഓടുന്ന ഈ ചെറുപ്പക്കാരൻ അനുഭവിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അവളുടെ പ്രതികാരദാഹം കൂടുതൽ ജ്വലിക്കുകയായിരുന്നു. ​ "വിക്രം റാവുവിന്റെ ചോര ഈ ചതുപ്പിൽ ഒടുങ്ങട്ടെ! നിന്റെ പൂർവ്വികൻ മോഷ്ടിച്ച ആ ഭൈരവാഗ്നിയുടെ താളിയോല എന്റെ കൈകളിൽ തിരിച്ചെത്താൻ ഇനി നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കി," ഭദ്രയുടെ അട്ടഹാസം നിലാച്ചതുപ്പിന്റെ വെള്ളിമണലിൽ തട്ടി വിചിത്രമായ പ്രതിധ്വനികൾ ഉണ്ടാക്കി. ​അവൾ തന്റെ നീണ്ട കൂർത്ത നഖങ്ങളുള്ള കൈകൾ ആ താളിയോലയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. അവളുടെ വിരലുകളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട കറുത്ത പുക ആ താളിയോലയെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ ആ താളിയോലയിൽ ഈശാൻ മഠത്തിലെ പുരാതന താന്ത്രിക പ്രതിരോധത്തിന്റെ ശക്തി അവശേഷിച്ചിരുന്നതിനാൽ, ഭദ്രയുടെ കറുത്ത ആഭിചാര ശക്തിക്ക് അതിൽ തൊടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു വലിയ പ്രകാശവിസ്ഫോടനത്തോടെ അവളുടെ കൈകൾ പുറകോട്ട് തെറിച്ചുപോയി. അവളുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യം ഇരട്ടിയായി. ​ "മാധവൻ ഈശാൻ... നശിച്ച ആ മഠാധിപതി ഇതിൽ അവന്റെ ചോരയുടെ ബന്ധനം ഏർപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു! ആര്യൻ... നീ ജീവനോടെ ഇതിൽ തൊട്ട് എനിക്ക് തരാതെ ഈ ഗ്രന്ഥം എനിക്ക് സ്വന്തമാക്കാൻ കഴിയില്ല. നിന്റെ അവസാന ശ്വാസത്തിന് മുൻപ് അത് എനിക്ക് നൽകൂ... നിന്നെ ഞാൻ ഈ നരകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാം!" ഭദ്ര ആര്യന് നേരെ തിരിഞ്ഞ് കൽപ്പനാരീതിയിൽ പറഞ്ഞു. ​ആര്യന്റെ കഴുത്തറ്റം ഇപ്പോൾ ചതുപ്പിലേക്ക് താഴ്ന്നിരുന്നു. ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ യുക്തിയും അവന്റെ ആത്മവിശ്വാസവും ഈ മരണവക്ത്രത്തിൽ പൂർണ്ണമായും തകർന്നടിയുകയായിരുന്നു. എങ്കിലും, ഭദ്രയ്ക്ക് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങാൻ അവന്റെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല. തന്റെ മുത്തശ്ശൻ വിക്രം റാവു ചെയ്തത് വലിയൊരു തെറ്റാണെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും, ഈ കാടിന്റെ സംരക്ഷണവും താളിയോലയിലെ രഹസ്യങ്ങളും ഈ ദുഷ്ടശക്തിയുടെ കൈകളിൽ എത്തിയാൽ പ്രകൃതിയുടെ നാശമായിരിക്കും ഫലം എന്ന് ഈശാന്റെ വാക്കുകൾ അവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ​ "ഇല്ല... ഭദ്രാ... ഞാൻ മരിച്ചാലും... ഇത് നിനക്ക് തരില്ല..." ആര്യൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് തന്റെ ശബ്ദം പുറത്തെടുത്തു. അവന്റെ വായിലേക്ക് ചതുപ്പിലെ കയ്പ്പുള്ള വെള്ളം അരിച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങി. ​പെട്ടെന്ന്, ചതുപ്പിന്റെ കിഴക്കേ അതിർത്തിയിലുള്ള വലിയ കാട്ടുക്കാടുകളിൽ നിന്ന് വിചിത്രമായ ഒരു മന്ത്രോച്ചാരണം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. ​ ഓ ഹ്രീം ഭൈരവായ നമഃ... കപാല ധാരിണീ... സർവ്വവിഷ ഹരണായ...! ​ആ കനത്ത ശബ്ദം കേട്ടതും ഭദ്ര ഞെട്ടലോടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. കറുത്ത മഞ്ഞിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട്, തലയിൽ നിന്ന് ചോരയൊലിപ്പിക്കുന്ന, കൈയിൽ തന്റെ പുരാതനമായ ചെമ്പ് വടിയുമായി മാധവൻ ഈശാൻ നടന്നു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു! അദ്ദേഹത്തിന്റെ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം കീറിപ്പറിഞ്ഞിരുന്നു, ശരീരം മുഴുവൻ നിലവറ തകർന്നപ്പോഴുണ്ടായ പരിക്കുകളാൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു. എങ്കിലും അഗസ്ത്യമലയുടെ കാവൽക്കാരന്റെ കണ്ണുകളിലെ വീര്യം ഒട്ടും കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നാലെ, ഈശാൻ മഠത്തിലെ കാട്ടുപുലിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ​ "ഭദ്രാ... നീ അതിര് ലംഘിച്ച് മുന്നോട്ട് പോയാൽ പ്രകൃതിയുടെ കോപം നീ വീണ്ടും അറിയും!" ഈശാൻ തന്റെ ചെമ്പ് വടി ചതുപ്പിന്റെ മണലിൽ അതിശക്തമായി കുത്തി. ​ആ വടിയുടെ ലോഹച്ചിലമ്പലുകൾക്കൊപ്പം ഒരു വലിയ സ്വർണ്ണ പ്രകാശതരംഗം ചതുപ്പിലെ വെള്ളത്തിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി. അത് ആര്യൻ കിടക്കുന്ന ഭാഗത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, അവന്റെ ശരീരത്തെ താഴേക്ക് വലിച്ചെടുത്തിരുന്ന ആ നിഗൂഢ ശക്തി പെട്ടെന്ന് ഇല്ലാതായി. ചതുപ്പിലെ വെള്ളം ഉറപ്പുള്ള കല്ലായി മാറുന്നതുപോലെ ആര്യന് തോന്നി. അവന്റെ താഴ്ച അവിടെ നിന്നു. ​ "കിഴട്ടു മഠാധിപതി... നീ വീണ്ടും എന്റെ വഴിയിൽ തടസ്സമായി വന്നിരിക്കുന്നു!" ഭദ്ര ദേഷ്യത്തോടെ അട്ടഹസിച്ചു. ​അവൾ തന്റെ സർവ്വശക്തിയും സംഭരിച്ച് ചതുപ്പിലെ വെള്ളിമണൽ വായുവിലേക്ക് ഉയർത്തി. നൂറുകണക്കിന് മൂർച്ഛയുള്ള കല്ലമ്പുകളുടെ രൂപം പ്രാപിച്ച ആ മണൽത്തരികൾ ഈശാന് നേരെ കുതിച്ചുപാഞ്ഞു. ആ കല്ലുകൾ വരുമ്പോൾ ഉണ്ടായ ചൂളംവിളി ശബ്ദം അന്തരീക്ഷത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. ​ പക്ഷേ മാധവൻ ഈശാൻ ഒരടിപോലും പിന്നോട്ട് മാറിയില്ല. അദ്ദേഹം തന്റെ ചെമ്പ് വടി വായുവിൽ അതിവേഗം വട്ടത്തിൽ വീശി ഒരു വലിയ പ്രതിരോധ വലയം തീർത്തു. കല്ലുകൾ ആ വലയത്തിൽ തട്ടി കരിഞ്ഞുപോയെങ്കിലും, ഭദ്രയുടെ ശക്തി വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു. അവളുടെ കറുത്ത ആഭിചാര ശക്തി ഈശാന്റെ പ്രകാശവലയത്തെ പതുക്കെ തകർക്കാൻ തുടങ്ങി. ഈശാന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പും ചോരയും കലർന്ന് ഒലിച്ചിറങ്ങി. ​ "ആര്യാ... സമയം കളയരുത്!" ഈശാൻ തന്റെ മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾക്കിടയിൽ ആര്യനെ നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. "നിന്റെ കയ്യിലെ താളിയോലയിലെ ആ ചുവന്ന പ്രകാശത്തിലേക്ക് നിന്റെ ഉള്ളിലെ ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ ഏകാഗ്രത കേന്ദ്രീകരിക്കൂ. അതിലെ വരികൾ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കൂ. ഈ ചതുപ്പിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള വഴി അതിലുണ്ട്. നിന്റെ ചോരയുടെ ശക്തി അതിലേക്ക് പകരൂ!" ​ഈശാന്റെ വാക്കുകൾ ആര്യന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക് ഒരു വെള്ളിടി പോലെ പതിച്ചു. അവൻ ഒരു ഗവേഷകനാണ്. ലബോറട്ടറിയിൽ പ്രതിസന്ധികൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ഭയപ്പെടാതെ കൃത്യമായ ഘടകങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്യുന്ന അതേ മാനസികാവസ്ഥ അവൻ തന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. ഭയത്തെ അവൻ പൂർണ്ണമായി മാറ്റിനിർത്തി. ​അവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് തന്റെ വലതുകൈ ചതുപ്പിൽ നിന്ന് പുറത്തെടുത്തു. അവന്റെ വിരലുകളുടെ അഗ്രങ്ങളിൽ നിന്ന് നീലവിഷത്തിന്റെ രക്തം പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ തന്റെ സർവ്വശക്തിയും സംഭരിച്ച് മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞ്, ആ ചുവന്ന താളിയോലയിൽ തന്റെ ചോരപുരണ്ട വിരലുകൾ അമർത്തി. ​ ഓം... ജ്വല... ജ്വല... ഭൈരവാഗ്നി പ്രകാശായ...! ​ആര്യന്റെ ചോര താളിയോലയിൽ തൊട്ട നിമിഷം, അതിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ചുവന്ന പ്രകാശവിസ്ഫോടനം ഉണ്ടായി. ആ വെളിച്ചം നിലാച്ചതുപ്പിനെ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങി. ഭദ്രയുടെ കറുത്ത മഞ്ഞ് ആ പ്രകാശത്തിൽ തട്ടി പുകഞ്ഞു കരിയാൻ ആരംഭിച്ചു. ആര്യന്റെ ശരീരത്തിൽ പടർന്നിരുന്ന നീലവിഷം ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് ശാന്തമായി. ​അതിലും അത്ഭുതകരമായ കാഴ്ച മറ്റൊന്നായിരുന്നു. താളിയോലയിലെ പുരാതന ലിപികൾ അന്തരീക്ഷത്തിൽ വലിയ പ്രകാശ അക്ഷരങ്ങളായി വായുവിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ഒരു ശാസ്ത്ര സമവാക്യം വായിക്കുന്നതുപോലെ ആര്യൻ ആ വരികൾ വായിച്ചു. അത് ചതുപ്പിന്റെ ഘടനയെ മാറ്റാനുള്ള ഒരു പ്രത്യേക പ്രകൃതിദത്ത മന്ത്രമായിരുന്നു. ആ വരികൾ അവൻ ഉറക്കെ ജപിക്കാൻ തുടങ്ങി. ​ അവന്റെ മന്ത്രോച്ചാരണത്തിനൊപ്പം, അവൻ കിടന്നിരുന്ന ചതുപ്പിലെ മണൽ പതുക്കെ ഉറപ്പുള്ള പാറയായി മാറി മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു വന്നു. ചതുപ്പ് അവനെ പുറത്തേക്ക് തള്ളി. അവൻ പാറയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് സുരക്ഷിതമായി കയറിയിരുന്നു. കൈയിലെ താളിയോല ഇപ്പോൾ അവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ തന്നെ ഒരു ഭാഗം പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ഭദ്ര ഈ കാഴ്ച കണ്ട് ഭയത്തോടെയും അത്ഭുതത്തോടെയും പിന്നോട്ട് മാറി. "വിക്രം റാവുവിന്റെ ചോരയ്ക്ക് ഈ ഗ്രന്ഥം ഉണർത്താൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു... നീ... നീ എങ്ങനെ ഇത് സാധ്യമാക്കി?" അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു ഭയം നിഴലിച്ചു. ​ "ഞാൻ വിക്രം റാവു അല്ല ഭദ്രാ... ഞാൻ ആര്യൻ ആണ്! എന്റെ മുത്തശ്ശൻ നിന്നെ ചതിച്ചത് ഒരു വലിയ പാപമാണ്. പക്ഷേ ആ പാപത്തിന്റെ പേരിൽ ഈ കാടിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ നശിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല!" ആര്യൻ തന്റെ കൈയിലെ താളിയോലയുമായി എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ഭയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെയും താന്ത്രികന്റെയും ചേർന്നുള്ള ഒരു വിചിത്രമായ വീര്യമായിരുന്നു. ​ഭദ്ര തന്റെ പരാജയം സമ്മതിക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവൾ വീണ്ടുമൊരു വലിയ ആക്രമണത്തിന് മുതിരുന്നതിന് മുൻപ്, മാധവൻ ഈശാൻ ആര്യന്റെ അരികിലേക്ക് കുതിച്ചെത്തി. അദ്ദേഹം അവന്റെ കൈകളിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. ​ "ആര്യാ... ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് അപകടമാണ്. ഭദ്രയുടെ ഈ രൂപത്തെ നമുക്ക് ഇവിടെ വച്ച് പൂർണ്ണമായി ശാന്തയാക്കാൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ 'വനയോനി' കടന്ന് നീലേശ്വരത്തേക്ക് പോകണം. ഈ ചതുപ്പിന്റെ മറുഭാഗത്താണ് ആ നിഗൂഢമായ ഗുഹാമുഖം ഉള്ളത്," ഈശാൻ ആര്യനെയും കൂട്ടി ചതുപ്പിന്റെ മറുതീരത്തേക്ക് വേഗത്തിൽ നടന്നു. ​ഭദ്ര അവരെ പിന്തുടരാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ഈശാന്റെ കാട്ടുപുലി അവൾക്ക് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ മതിൽ പോലെ നിലയുറപ്പിച്ചു. പുലിയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്വർണ്ണപ്രഭ ഭദ്രയുടെ കറുത്ത ഊർജ്ജത്തെ തടഞ്ഞുനിർത്തി. ​ ആര്യനും ഈശാനും ചതുപ്പ് കടന്ന് കാടിന്റെ കൂടുതൽ ഇരുണ്ട ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവിടെ വലിയ വൻമരങ്ങൾ പരസ്പരം പിണഞ്ഞു കിടന്ന് പ്രകൃതിദത്തമായ ഒരു വലിയ കവാടം തീർത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ ഒരു സ്ത്രീയുടെ യോനിയുടെ ആകൃതിയിൽ പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് പുരാതന ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാർ ഈ സ്ഥലത്തെ 'വനയോനി' എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നത്. അഗസ്ത്യമലയിലെ ഏറ്റവും പവിത്രവും നിഗൂഢവുമായ ഭൂമിയിലേക്കുള്ള പ്രവേശന കവാടമായിരുന്നു അത്. ​അതിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നതും പുറത്തുനിന്നുള്ള മഴയുടെ ശബ്ദവും ഭദ്രയുടെ ചിലങ്കകളുടെ കിലുക്കവും പൂർണ്ണമായും നിലച്ചു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ദിവ്യമായ നിശബ്ദത പടർന്നു. ഉള്ളിൽ വിചിത്രമായ ചില പ്രകാശസസ്യങ്ങൾ വെളുത്ത വെളിച്ചം പരത്തി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "നമ്മൾ വനയോനിയിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു ആര്യൻ," ഈശാൻ ഒരു കൽത്തറയിൽ ഇരുന്ന് ദീർഘശ്വാസമെടുത്ത് പറഞ്ഞു. "ഇവിടുന്ന് മുന്നോട്ട് പോയാൽ നീലേശ്വരത്തെ ആ പഴയ ഭൈരവ ക്ഷേത്രമായി. പക്ഷേ, അവിടെയെത്താൻ ഈ ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ ചില പരീക്ഷണങ്ങൾ കൂടി നീ അതിജീവിക്കേണ്ടി വരും. നിന്റെ മുത്തശ്ശന്റെ ഡയറിയിൽ ഇല്ലാത്ത പല സത്യങ്ങളും നിനക്ക് ഇവിടെ വച്ച് മനസ്സിലാകും." ​ആര്യൻ തന്റെ കൈയിലെ താളിയോലയിലേക്ക് നോക്കി. അതിന്റെ പ്രകാശം ഇപ്പോൾ പതുക്കെ കുറഞ്ഞ് ശാന്തമായി വരികയായിരുന്നു. അവന്റെ വലതുകാലിലെ നീലവിഷം താൽക്കാലികമായി നിലച്ചെങ്കിലും, അത് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും വീണ്ടും ഉണരാമെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നൂ. ​ ​വനയോനിയുടെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിലൂടെ അവർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ, ചുവരുകളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടന്നിരുന്ന വെളുത്ത പ്രകാശക്കൂണുകൾ അവരുടെ പാതയെ പ്രകാശപൂരിതമാക്കി. ലണ്ടൻ ലാബുകളിലെ കൃത്രിമ വെളിച്ചത്തേക്കാൾ എത്രയോ മനോഹരവും ശാന്തവുമായിരുന്നു ആ വെളിച്ചം. ​ പെട്ടെന്ന്, ഗുഹയുടെ ഉൾഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരു വിചിത്രമായ പുകപടലം ഉയർന്നു വന്നു. അതിനൊപ്പം മനംമയക്കുന്ന കസ്തൂരിയുടെയും കാട്ടുപൂക്കളുടെയും സുഗന്ധം അന്തരീക്ഷത്തിൽ പടർന്നു. ​അവിടെ, ഒരു വലിയ പ്രകൃതിദത്ത കൽവിളക്കിന് മുന്നിൽ ജടപിടിച്ച മുടിയും, ശരീരം മുഴുവൻ ഭസ്മവും കാട്ടിലിലകളുടെ നീരും പൂശിയ ഒരു വൃദ്ധ താന്ത്രിക യോഗിനി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നുവെങ്കിലും, അവരുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന തേജസ്സ് ആര്യനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അവരുടെ കഴുത്തിൽ വിചിത്രമായ അപൂർവ്വ സസ്യങ്ങളുടെ വേരുകൾ കൊണ്ടുള്ള മാലകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ​ഈശാൻ അവരെ കണ്ടതും തന്റെ വടി നിലത്തുവെച്ച് ആദരവോടെ കൈകൾ കൂപ്പി വണങ്ങി. "മാതാജി... നീലേശ്വരത്തെ കാവൽ ശക്തിയായ അഘോരി മാതാ... ഞങ്ങൾ വലിയൊരു ആപത്തിലാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. വിക്രം റാവുവിന്റെ ശാപം ഈ കുട്ടിയെ വേട്ടയാടുകയാണ്." ​ യോഗിനി പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകൾക്ക് തിളങ്ങുന്ന നീലനിറമായിരുന്നു! ആ നോട്ടം നേരെ ചെന്നത് ആര്യന്റെ കൈയിലെ താളിയോലയിലേക്കാണ്. ​ "ഞാൻ എല്ലാം അറിയുന്നുണ്ട് ഈശാൻ," യോഗിനിയുടെ ശബ്ദം ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ ഗംഭീരമായി പ്രതിധ്വനിച്ചു. "വിക്രം റാവു അന്ന് മോഷ്ടിച്ച ഭൈരവാഗ്നിയുടെ പകുതി മാത്രമാണ് ഈ താളിയോലയിൽ ഉള്ളത്. അതിന്റെ ബാക്കി പകുതി എവിടെയാണെന്ന് ഈ കുട്ടിക്ക് അറിയാമോ?" ​ആര്യൻ അമ്പരന്നുപോയി. പകുതി താളിയോലയോ? തന്റെ മുത്തശ്ശൻ ലണ്ടനിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയ ഡയറിയിൽ ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഒന്നും എഴുതിയിരുന്നില്ലല്ലോ! ​ "നിന്റെ ശാസ്ത്രം കൊണ്ട് മാത്രം ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ല ആര്യൻ," യോഗിനി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ആര്യന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. "ഭദ്രയുടെ ഉള്ളിലെ പക വെറുമൊരു ചതിയുടെ മാത്രമല്ല, അവൾ സംരക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു വലിയ പ്രകൃതി രഹസ്യം വിക്രം റാവു ലണ്ടനിലേക്ക് കടത്തിക്കൊണ്ടുപോയി. അത് തിരികെ വരാതെ ഭദ്രയുടെ ആത്മാവ് ശാന്തമാകില്ല. നിന്റെ വിരലുകളിലെ നീലവിഷം വെറുമൊരു രോഗമല്ല, അത് ആ രഹസ്യത്തിലേക്കുള്ള താക്കോലാണ്." ​യോഗിനി തന്റെ തണുത്ത കൈ ആര്യന്റെ നീലിച്ച നെറ്റിയിൽ വച്ചു. ആ നിമിഷം ആര്യന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ കറുത്ത ഇരുട്ട് പടരുകയും, അവന്റെ ബോധം നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അവന്റെ ഉപബോധമനസ്സിലേക്ക് മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ലണ്ടനിലെ ഒരു രഹസ്യ ലബോറട്ടറിയിൽ വിക്രം റാവു ചെയ്ത ഭയങ്കരമായ ഒരു പരീക്ഷണത്തിന്റെ ദൃശ്യങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു വരാൻ തുടങ്ങി! തുടരും........❤️☘️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ

☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️7 അഗസ്ത്യമലയുടെ വന്യമായ ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഉയർന്ന ആ കനത്ത ഗർജ്ജനം കാടാകെ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ഭദ്രയുടെ കറുത്ത ആഭിചാര മഞ്ഞിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റിക്കൊണ്ട്, കരിങ്കല്ല് പോലെയുള്ള ശരീരവും തിളങ്ങുന്ന മഞ്ഞക്കണ്ണുകളുമുള്ള ആ കൂറ്റൻ കാട്ടുപുലി വായുവിൽ ഉയർന്നു ചാടിയത് നേരെ ഭദ്രയുടെ നേർക്കായിരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ സ്വാഭാവികമായ ഒരു മൃഗമായിരുന്നില്ല അത്; അതിന്റെ ശരീരത്തിന് ചുറ്റും നേർത്തൊരു സ്വർണ്ണപ്രഭ വലയം ചെയ്തു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അത് ഈശാൻ മഠത്തിന്റെ താന്ത്രിക സംരക്ഷണ ശക്തിയായിരുന്നു. ​അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ആക്രമണത്തിൽ ഭദ്ര ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്നുപോയി. പുലിയുടെ മൂർച്ഛയേറിയ നഖങ്ങൾ അവളുടെ ചുവന്ന പട്ടുടുപ്പിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് വായുവിൽ വീശിയപ്പോൾ, അവൾ വായുവിൽ വട്ടംചുറ്റി പിന്നോട്ട് മാറി. അവളുടെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയായി ജ്വലിച്ചു. ​ "ഈശാൻ മഠത്തിലെ ഭൈരവവാഹനം...! മാധവൻ ഈശാൻ അപ്പോൾ മരിച്ചിട്ടില്ലേ!" ഭദ്ര ദേഷ്യത്തോടെ അലറി. ​അവൾ തന്റെ ഇരുകൈകളും മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തിയപ്പോൾ, കാട്ടിലെ ഭീമാകാരമായ വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ കറുത്ത പാമ്പുകളെപ്പോലെ നിലത്തുനിന്ന് ഉയർന്നു വന്ന് ആ പുലിയുടെ കാലുകളിൽ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ ആ കൂറ്റൻ പുലി ഒട്ടും ഭയപ്പെടാതെ, തന്റെ കൂർത്ത പല്ലുകൾ കൊണ്ട് ആ താന്ത്രിക വള്ളികളെ കടിച്ചു കീറി വീണ്ടും ഭദ്രയ്ക്ക് നേരെ കുതിച്ചു. കാടിന്റെ കാവൽ ശക്തിയും ചതിക്കപ്പെട്ട ആത്മാവും തമ്മിലുള്ള ഭയങ്കരമായ ഒരു താന്ത്രിക യുദ്ധത്തിനാണ് ആ രാത്രി സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത്. മരങ്ങൾ പരസ്പരം ഇടിച്ച് തകരുന്ന ശബ്ദവും കാറ്റിൽ ഇലകൾ കരിഞ്ഞുപോകുന്ന മണവും അന്തരീക്ഷത്തിൽ പടർന്നു. ​ ഈ സമയം, നിലത്തു വീണുപോയ ആര്യൻ വലിഞ്ഞു മുറുകുന്ന വേദനയോടെ ഇഴഞ്ഞ് തന്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് തെറിച്ചുപോയ താളിയോലയ്ക്ക് അരികിലെത്തി. അവന്റെ വിരലുകൾ ആ ചുവന്ന പ്രകാശത്തിൽ തൊട്ടതും, ശരീരത്തിലേക്ക് ഒരു പുതിയ ഊർജ്ജം ഇരച്ചുകയറുന്നതായി അവന് തോന്നി. ആ പുലി തന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ മാധവൻ ഈശാൻ തന്റെ താന്ത്രിക ശക്തിയാൽ അയച്ചതാണെന്ന് അവന് ഉറപ്പായി. ​ "ആര്യാ... നിൽക്കരുത്, ഓടൂ...! എന്റെ ശക്തിക്ക് അവളെ അധികനേരം തടയാൻ കഴിയില്ല!" ആ പുലിയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് മാധവൻ ഈശാന്റെ കനത്ത ശബ്ദം ആര്യന്റെ മനസ്സിനുള്ളിൽ ഒരു മന്ത്രം പോലെ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. അത് കേട്ടതും ആര്യൻ തന്റെ കയ്യിലെ മരക്കൊമ്പിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച്, താളിയോലയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കാടിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ജീവനും കൊണ്ട് ഓടാൻ തുടങ്ങി. പുറകിൽ പുലിയുടെ ഗർജ്ജനവും ഭദ്രയുടെ ചിലങ്കകളുടെ ദേഷ്യം നിറഞ്ഞ ശബ്ദവും കനത്ത മഴയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പതുക്കെ ലയിച്ചുപോയി. ​ ​ കാലിലെ നീലവിഷം താൽക്കാലികമായി നിശ്ചലമായെങ്കിലും, ആര്യന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായിരുന്നു. കാട്ടിലൂടെ എത്ര ദൂരം ഓടിയെന്ന് അവന് നിശ്ചയമില്ലായിരുന്നു. മഴ പെയ്ത് തോർന്നതോടെ കാട്ടിൽ വിചിത്രമായ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. പെട്ടെന്ന് മുന്നിലെ വൻമരങ്ങളുടെ നിര അവസാനിക്കുകയും, ഒരു വലിയ തുറസ്സായ സ്ഥലം തെളിഞ്ഞു വരികയും ചെയ്തു. ​കറുത്ത ആകാശത്ത് പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ഉദിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ മുന്നിലെ പ്രദേശം മുഴുവൻ വെള്ളിനിറത്തിൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുകയാണ്. എന്നാൽ അതൊരു സാധാരണ പുൽമേടായിരുന്നില്ല. അത് അഗസ്ത്യമലയിലെ ഏറ്റവും അപകടം പിടിച്ച 'നിലാച്ചതുപ്പ്' ആയിരുന്നു. മുകളിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ മനോഹരമായ വെള്ളിമണൽ വിരിച്ച തറപോലെ തോന്നുമെങ്കിലും, ഒരടി തെറ്റിയാൽ മനുഷ്യനെ ജീവനോടെ വിഴുങ്ങുന്ന അഗാധമായ ചതുപ്പായിരുന്നു അത്. ചതുപ്പിലെ വെള്ളത്തിന് മുകളിൽ നീലനിറത്തിലുള്ള ഒരു നേർത്ത വാതകം പടർന്നുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ആര്യൻ തിരികെ നടക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചെങ്കിലും, പുറകിലെ കാട്ടിൽ നിന്ന് വീണ്ടും കറുത്ത മഞ്ഞ് പടർന്നു വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു. ഭദ്ര ആ പുലിയെ തോൽപ്പിച്ച് തനിക്ക് പിന്നാലെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മുന്നിൽ മരണച്ചതുപ്പ്, പുറകിൽ പ്രതികാരദാഹിയായ ഭദ്ര. ​കൈയിലെ താളിയോലയിലേക്ക് അവൻ നോക്കി. അതിൽ നിന്നുള്ള ചുവന്ന വെളിച്ചം കൃത്യമായി ആ നിലാച്ചതുപ്പിന് കുറുകെ ഒരു പാലം പോലെ നീളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചതുപ്പിലെ കളിമണ്ണിനടിയിലൂടെ സുരക്ഷിതമായി നടക്കാൻ ചില രഹസ്യ കരിങ്കൽ പാതകൾ പണ്ട് ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാർ നിർമ്മിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും, അത് താളിയോലയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ മാത്രമേ ദൃശ്യമാകൂ എന്നും അവൻ ഓർത്തു. ​അവൻ ഒട്ടും മടിക്കാതെ ചുവന്ന വെളിച്ചം പതിക്കുന്ന ചതുപ്പിലെ ഒരു പ്രത്യേക ഭാഗത്തേക്ക് കാൽ വെച്ചു. അത്ഭുതമെന്നു പറയട്ടെ, ചതുപ്പിന് തൊട്ടുതാഴെ ഉറപ്പുള്ള ഒരു കരിങ്കൽ പടവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. താളിയോല നൽകുന്ന വഴിയിലൂടെ അവൻ അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ ഓരോ അടിയും മുന്നോട്ട് വെച്ചു. ചതുപ്പിലെ തിളങ്ങുന്ന വെള്ളത്തിൽ അവന്റെ നീലിച്ച കാലിന്റെ നിഴൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ, ചതുപ്പിനടിയിലുള്ള ചില നിഗൂഢ ജീവികൾ മുകളിലേക്ക് വരാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും താളിയോലയുടെ ചുവപ്പ് വെളിച്ചം കണ്ട് അവ ഭയന്ന് പിൻവാങ്ങി. ​ആര്യൻ ചതുപ്പിന്റെ കൃത്യം മധ്യഭാഗത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു മധുരമായ പാട്ട് കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി. അത് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ചിലങ്കച്ചൊല്ലുകളായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മനസ്സിനെ ഉരുക്കുന്ന ഒരു പഴയ പ്രണയഗാനമായിരുന്നു. വിക്രം റാവു പണ്ട് പാടിയിരുന്ന ഏതോ ഒരു ലണ്ടൻ മെലഡിയുടെ താളം അതിലുണ്ടായിരുന്നു. ​ചതുപ്പിയുടെ മറുതീരത്ത്, വെള്ളിനിലാവിൽ കുളിച്ചുനിൽക്കുന്ന ഒരു മനോഹരമായ പെൺരൂപം തെളിഞ്ഞു വന്നു. അത് ഭദ്രയായിരുന്നു! പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ക്രൂരതയോ നെറ്റിയിൽ ചോരയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ലണ്ടനിലെ ഒരു കോളേജ് പെൺകുട്ടിയെപ്പോലെ അതിസുന്ദരിയായ, ശാന്തമായ മുഖമുള്ള ഒരു ഭദ്രയായിരുന്നു അത്. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "വിക്രം... നീ എന്നെ ഇത്രയധികം ഭയപ്പെടുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?" അവളുടെ ശബ്ദം ആര്യന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. "ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലാൻ വന്നതല്ല. അന്ന് നീ എന്നെ ചതിച്ച് കടന്നുകളഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ആത്മാവ് തകർന്നുപോയി. നീ എനിക്ക് തന്ന ആ പഴയ പ്രണയം എനിക്ക് തിരികെ വേണം. ഈ താളിയോല നീ എനിക്ക് തന്നാൽ, നിന്റെ ശരീരത്തിലെ വിഷം ഞാൻ മാറ്റിത്തരാം. നമുക്ക് ഈ കാട്ടിൽ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാം വിക്രം..." ​ആര്യന്റെ കാലുകൾ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. അവന്റെ മനസ്സ് വീണ്ടും ആ മായയിൽ വീഴാൻ തുടങ്ങി. ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനും ചെറുക്കാൻ കഴിയാത്ത വശീകരണ ശക്തിയായിരുന്നു ഭദ്രയുടെ ആ പ്രണയ ഭാവത്തിന്. അവളിലേക്ക് നടക്കാനായി അവൻ അടുത്ത കാൽ മുന്നോട്ട് വെക്കാൻ തുനിഞ്ഞു. എന്നാൽ ആ കരിങ്കൽ പാതയ്ക്ക് പുറത്തായിരുന്നു അടുത്ത പ്രദേശം. അവിടെ കാൽ വെച്ചാൽ അവൻ ചതുപ്പിലേക്ക് താഴ്ന്നുപോകുമായിരുന്നു. ​ "ആര്യാ... കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കൂ! അത് അവളുടെ 'മോഹിനി മായ'യാണ്! ചതുപ്പിലേക്ക് നോക്കരുത്!" വീണ്ടും മാധവൻ ഈശാന്റെ ശബ്ദം അവന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ നിന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി. ​ ആര്യൻ ഞെട്ടി ഉണർന്നു. അവൻ തന്റെ കണ്ണുകൾ മുറുക്കെ അടച്ചു. താൻ വിക്രം റാവു അല്ലെന്നും, തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് പ്രണയമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ചോരയ്ക്കായി നിൽക്കുന്ന ഒരു താന്ത്രിക ശക്തിയാണെന്നും അവൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. ​ "ഇല്ല... ഞാൻ വിക്രം റാവു അല്ല! ഞാൻ ആര്യൻ ആണ്! നിന്റെ പ്രണയവും പകയും എന്നോടല്ല ഭദ്രാ!" ആര്യൻ കണ്ണുകൾ തുറക്കാതെ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ​ ​അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ആ സുന്ദരരൂപം പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി. പകരം കനത്ത അട്ടഹാസത്തോടെ യഥാർത്ഥ ഭദ്ര വായുവിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവളുടെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കനലുകൾ കോരി ഒഴിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ ചതുപ്പിലെ വെള്ളത്തിലേക്ക് തന്റെ കൈകൾ അടിച്ചു. അതോടെ ചതുപ്പിലെ വെള്ളം വലിയ തിരമാലകളായി മാറി ആര്യന് നേരെ ഇരച്ചുവന്നു. ​ആ പ്രകമ്പനത്തിൽ കരിങ്കൽ പാതയിൽ നിന്ന് വഴുതി ആര്യൻ നിലാച്ചതുപ്പിലേക്ക് വീണു! അവന്റെ പകുതിയോളം ശരീരം ക്ഷണനേരം കൊണ്ട് ചതുപ്പിലെ വെള്ളിമണലിലേക്ക് താഴ്ന്നുപോയി. ചതുപ്പ് അവന്റെ ശരീരത്തെ ഭാരത്തോടെ താഴേക്ക് വലിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ തവണ ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോഴും അവൻ ഇഞ്ചുകളായി താഴേക്ക് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ​കൈയിലെ താളിയോല അവന്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും കൈമോശം വരാൻ തുടങ്ങി. അത് അവനിൽ നിന്ന് രണ്ടടി അകലെ ചതുപ്പിലെ ഒരു ചെറിയ കല്ലിന് മുകളിൽ വീണു കിടന്നു. അതിൽ നിന്നുള്ള ചുവന്ന വെളിച്ചം ഇപ്പോഴും അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ചെറിയ അഗ്നിവലയം തീർത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ​ ആര്യന്റെ നെഞ്ചിനൊപ്പം ഇപ്പോൾ ചതുപ്പ് മൂടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ശ്വാസകോശം വായുവിനായി പിടഞ്ഞു. ഭദ്ര മുകളിൽ വായുവിൽ ഒഴുകിനടന്ന് അത് കണ്ട് ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു. ​ "നിന്റെ അന്ത്യം ഈ നിലാച്ചതുപ്പിലാണ് ആര്യൻ! നിന്റെ ചോര ഈ മണ്ണിൽ ലയിക്കുമ്പോൾ ഭൈരവാഗ്നിയുടെ താളിയോല എനിക്ക് സ്വന്തമാകും!" അവൾ അട്ടഹസിച്ചു. ​ആര്യൻ തന്റെ അവസാനത്തെ ശ്വാസവും സംഭരിച്ച്, തന്റെ ശാസ്ത്രബുദ്ധിയും ഈശാൻ നൽകിയ അറിവും ഒന്നിച്ച് ഉപയോഗിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവൻ തന്റെ ചോരയൊലിക്കുന്ന വലതുകൈ കഷ്ടപ്പെട്ട് പുറത്തെടുത്ത്, ദൂരെയുള്ള ആ താളിയോലയിലേക്ക് നീട്ടി. അവന്റെ വിരലുകളിലെ ചോര താളിയോലയുടെ ചുവന്ന ലിപികളിൽ പതിക്കാൻ ഇനി ഏതാനും സെന്റിമീറ്ററുകൾ മാത്രം ബാക്കി... തുടരും..........❤️☘️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️6 തകർന്നുവീഴുന്ന കരിങ്കൽ നിലവറയ്ക്കുള്ളിലെ പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ആര്യൻ ജീവനുവേണ്ടി ഇഴയുകയായിരുന്നു. തലയ്ക്ക് മുകളിൽ നിന്ന് നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള കരിങ്കൽ പാളികൾ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ തറയിലേക്ക് പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ വീഴ്ചയിലും നിലവറയുടെ തറ കുലുങ്ങി. മാധവൻ ഈശാൻ ബോധരഹിതനായി ചുവരരികിൽ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ അവിടുന്ന് മാറ്റാൻ ആര്യൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അവന്റെ വലതുകാലിലെ നീലവിഷം ഇപ്പോൾ തുടകളും കടന്ന് വയറ്റിലേക്ക് പടർന്നുകയറിയതിനാൽ ഒരു വിരൽ പോലും അനക്കാൻ പറ്റാത്ത വിധം ശരീരം തളർന്നുപോയിരുന്നു. ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും അവൻ ബുദ്ധിമുട്ടി. ​ അവന് മുന്നിൽ ഇപ്പോൾ ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ—കയ്യിലിരിക്കുന്ന, ചുവപ്പായി ജ്വലിക്കുന്ന ആ താളിയോല സംരക്ഷിക്കുക, അത് നീലേശ്വരത്തെ ക്ഷേത്രത്തിൽ എത്തിക്കുക. ​ നിലവറയുടെ ഒരു കോണിൽ, തകർന്ന കല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ രൂപപ്പെട്ട ഇടുങ്ങിയ ഒരു ഇരുണ്ട തുരങ്കം അവൻ കണ്ടു. അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് കാട്ടിലെ വന്യമായ തണുത്ത കാറ്റും ഈർപ്പമുള്ള മണ്ണും അടിച്ചുകയറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് കാട്ടിലേക്ക് തുറക്കുന്ന ഏതോ രഹസ്യപാതയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ആര്യൻ, നെഞ്ചോട് ആ താളിയോല മുറുകെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ആ തുരങ്കത്തിലേക്ക് തന്റെ ശരീരം വലിച്ചിഴച്ചു കയറ്റി. ​ "ആര്യാ... നീ എങ്ങോട്ട് ഓടിയൊളിക്കാനാണ്? നിന്റെ ചോരയിൽ വിക്രം റാവുവിന്റെ ചതിയുണ്ട്... അത് കുടിച്ചുതീർക്കാതെ എനിക്ക് മടങ്ങാൻ കഴിയില്ല!" ​ പുറകിൽ നിന്ന് ഭദ്രയുടെ അട്ടഹാസം തുരങ്കത്തിന്റെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. അവൾ നിലവറയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അവന് നേരെ നീങ്ങുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ചിലങ്കകളുടെ കിലുക്കം തുരങ്കത്തിനുള്ളിലെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങേയറ്റം അടുത്തു കേട്ടു. ​ തുരങ്കം വളരെ ഇടുങ്ങിയതായിരുന്നു. കരിങ്കല്ലുകളും കൂർത്ത വേരുകളും അവന്റെ കൈകളിലും നെഞ്ചിലും പോറി ചോരയൊലിപ്പിച്ചു. ലണ്ടനിലെ സുഖസൗകര്യങ്ങളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു ഗവേഷകന് ഈ അവസ്ഥ നരകതുല്യമായിരുന്നു. എങ്കിലും മരണഭയവും തന്റെ മുത്തശ്ശൻ വരുത്തിവെച്ച ശാപത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടണമെന്ന വാശിയും അവന് അമാനുഷികമായ ഏതോ കരുത്ത് നൽകി. അവൻ പിന്നോട്ട് നോക്കാതെ മുന്നോട്ട് ഇഴഞ്ഞു. പതുക്കെ പതുക്കെ പുറകിലെ ചിലങ്കച്ചൊല്ലുകൾ നേർത്തുനേർത്തു വന്നു. ഭദ്രയുടെ ആഭിചാര ശക്തിക്ക് ആ പുരാതന തുരങ്കത്തിനുള്ളിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് പ്രവേശിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു, കാരണം ആ തുരങ്കത്തിന്റെ ചുവരുകളിൽ പച്ചനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന ചില അപൂർവ്വ സസ്യങ്ങൾ പടർന്നുപന്തലിച്ചു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവ ഒരുപക്ഷേ ഭദ്രയുടെ കറുത്ത ഊർജ്ജത്തെ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്ന താന്ത്രിക മൂലികകളാകാം എന്ന് അവന്റെ ശാസ്ത്രബുദ്ധി ചിന്തിച്ചു. ​ ​ ഏതാണ്ട് അരമണിക്കൂറിലധികം നീണ്ട കഠിനമായ യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ തുരങ്കത്തിന്റെ മറുഭാഗം ഒരു വലിയ മലയിടുക്കിലേക്ക് തുറക്കപ്പെട്ടു. തുരങ്കത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വീണ ആര്യൻ കരിമണ്ണിലേക്ക് മലർന്നുകിടന്ന് ശ്വാസമെടുത്തു. ​ മുകളിൽ ആകാശം കറുത്തിരുണ്ടു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അഗസ്ത്യമലയിലെ അർദ്ധരാത്രി അതിന്റെ പൂർണ്ണമായ വന്യതയോടെ അവന് മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. വലിയ കാട്ടുച്ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിലും ദൂരെയെവിടെയോ കേൾക്കുന്ന കാട്ടുമൃഗങ്ങളുടെ ഓരിയിടലുകളും അന്തരീക്ഷത്തെ ഭീതിജനകമാക്കി. മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കനത്ത മഴത്തുള്ളികൾ അവന്റെ പൊള്ളുന്ന ശരീരത്തിൽ പതിച്ചപ്പോൾ അവന് നേരിയ ഒരാശ്വാസം തോന്നി. ​ അവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. വലതുകാൽ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും നീലനിറമായി മാറുകയും മരവിച്ചുപോവുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ഒരു വടി കുത്തിപ്പിടിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ അടുത്തുകണ്ട ഒരു വലിയ മരക്കൊമ്പ് ഒടിച്ചെടുത്ത് അതിൽ ഊന്നി പതുക്കെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ​ ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ അവന് വഴി പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായി. താൻ ഈശാൻ മഠത്തിൽ നിന്ന് എത്രയോ ദൂരേക്ക് എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഗൈഡ് രാമനോ മാധവൻ ഈശാനോ കൂടെയില്ല. ഈ ഘോരവനാന്തരം അവനെ വിഴുങ്ങാൻ നിൽക്കുകയാണ്. കൈയിലെ താളിയോലയിലേക്ക് അവൻ വീണ്ടും നോക്കി. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, കാട്ടിലെ ഇരുട്ടുകൂടുന്തോറും ആ താളിയോലയിലെ ചുവന്ന അക്ഷരങ്ങളുടെ തിളക്കം കൂടിക്കൂടി വന്നു. അതിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന ഒരു നേർത്ത ചുവന്ന വെളിച്ചം കാട്ടിലെ ഒരു പ്രത്യേക ദിശയിലേക്ക് നീളുന്നതായി അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ​ "ഇതൊരു കോമ്പസ് പോലെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്..." ആര്യൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ മന്ത്രിച്ചു. ആ താളിയോല കാണിക്കുന്ന വഴിയിലൂടെ നടന്നാൽ നീലേശ്വരത്തെ ആ പഴയ ക്ഷേത്രത്തിൽ എത്താമെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു. അവൻ ആ പ്രകാശത്തെ പിന്തുടർന്ന് കാടിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നടന്നു. ​മഴ കനത്തതോടെ കാട്ടിലെ പാതകൾ ചെളിനിറഞ്ഞതും വഴുക്കലുള്ളതുമായി മാറി. ഓരോ അടിയും അവന് മരണപ്പാച്ചിലായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന്, മുന്നിലെ വൻമരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വിചിത്രമായ ഒരു വെളിച്ചം അവൻ കണ്ടു. കാട്ടുതീ ആണോ എന്ന് അവൻ ഭയന്നു. എന്നാൽ അടുത്ത് ചെന്ന അവൻ കണ്ട കാഴ്ച അവിശ്വസനീയമായിരുന്നു. ​ ഒരു വലിയ തേക്ക് മരത്തിന് ചുറ്റും നൂറുകണക്കിന് കാട്ടുപൂക്കൾ നീലനിറത്തിൽ ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്നു! ആ പൂക്കളിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രത്യേക തരം സുഗന്ധം വായുവിൽ പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ സുഗന്ധം ശ്വസിച്ചതും ആര്യന്റെ ഉള്ളിലെ ഭയവും ശരീരത്തിലെ കഠിനമായ വേദനയും ഒരു പരിധിവരെ കുറയുന്നതായി അവന് തോന്നി. ഒരു ലബോറട്ടറി റിസർച്ചർ എന്ന നിലയിൽ അവന്റെ മനസ്സ് ഉണർന്നു—ഇത് സാധാരണ ഒരു സസ്യമല്ല, ശരീരത്തിലെ നാഡീവ്യൂഹങ്ങളെ ഉത്തേജിപ്പിക്കാനും വിഷത്തെ ചെറുക്കാനും കഴിയുന്ന ഏതോ അപൂർവ്വ ആൽക്കലോയിഡുകൾ അടങ്ങിയ 'മൃതസഞ്ജീവനി'യുടെ ഒരു വകഭേദമാണ്! ​തന്റെ മുത്തശ്ശൻ വിക്രം റാവു എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ കാടിന് വേണ്ടി ഭദ്രയെ ചതിച്ചതെന്ന് അവന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി. ഈ കാട് വെറുമൊരു വനമല്ല, പ്രകൃതി ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന അത്ഭുത മരുന്നുകളുടെ ഒരു വലിയ ഖനിയാണ്. ശാസ്ത്രലോകത്തെ കീഴടക്കാൻ തക്കവണ്ണമുള്ള രഹസ്യങ്ങൾ ഇവിടെയുണ്ട്. ​പക്ഷേ, ആ ആസ്വാദനം അധികനേരം നീണ്ടുനിന്നില്ല. പെട്ടെന്ന് ആ പൂക്കളുടെ നീലവെളിച്ചം അണയാൻ തുടങ്ങി. മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വീണ്ടും ആ കറുത്ത കോടമഞ്ഞ് അരിച്ചെത്താൻ ആരംഭിച്ചു. അന്തരീക്ഷത്തിലെ താപനില പൂജ്യത്തിലേക്ക് താഴുന്നതുപോലെ ആര്യന് തോന്നി. ​കിലുക്കാം... ചര... ചര... ​ അതേ ശബ്ദം! ഭദ്ര അവനെ വീണ്ടും കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മരങ്ങളുടെ മുകളിൽ നിന്ന് വലിയ വവ്വാലുകൾ കൂട്ടത്തോടെ ആകാശത്തേക്ക് പറന്നുയർന്നു. കാറ്റിൽ മരച്ചില്ലകൾ പരസ്പരം ഉരസി ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. ​ "ആര്യാ... നീലേശ്വരം എന്റെ ഭൂമിയാണ്. അങ്ങോട്ടേക്കുള്ള ഓരോ പടിയും എന്റെ കാൽക്കീഴിലാണ്. നിനക്ക് അവിടേക്ക് എത്താൻ കഴിയില്ല!" ഭദ്രയുടെ ശബ്ദം കാടൊട്ടാകെ മുഴങ്ങി. ​ ആര്യൻ ഭയന്ന് മുന്നോട്ട് ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, അവന്റെ മരവിച്ച കാൽ ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെ വേരിൽ തട്ടി അവൻ നിലത്തേക്ക് ശക്തമായി വീണു. കൈയിലെ താളിയോല ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുപോയി. ​അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ, മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ചോര തിളയ്ക്കുന്ന കണ്ണുകളുമായി ഭദ്ര പതുക്കെ നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടു. അവളുടെ കാർക്കൂന്തൽ കാറ്റിൽ പാറിപ്പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ വായുവിൽ ഉയർന്നു പൊങ്ങി അവന് നേരെ കൈകൾ നീട്ടി. അവളുടെ നഖങ്ങളിൽ നിന്ന് നീല പ്രകാശത്തിന്റെ വള്ളികൾ വീണ്ടും പുറപ്പെട്ടു. ​ആര്യൻ നിലത്തു കിടന്നുകൊണ്ട് തെറിച്ചുപോയ താളിയോലയ്ക്കായി കൈകൾ പരതി. അത് അവന്റെ കൈയെത്തുന്നതിലും ദൂരെയായിരുന്നു. ഭദ്രയുടെ ആഭിചാര ശക്തി അവനെ പൂർണ്ണമായി വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ ഒരു സെക്കൻഡ് മാത്രം ബാക്കി നിൽക്കേ... ​ പെട്ടെന്ന് കാടിന്റെ ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ഗർജ്ജനം കേട്ടു! ഭദ്രയുടെ കറുത്ത മഞ്ഞിനെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട്, ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകളുള്ള ഒരു കൂറ്റൻ കാട്ടുപുലി ഭദ്രയ്ക്ക് നേരെ ചാടിവീണു! തുടരും........❤️☘️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ

☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️5 ഭൂഗർഭ നിലവറയ്ക്കുള്ളിലെ തണുപ്പ് ഒരു ശവക്കല്ലറയ്ക്ക് സമാനമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ മാത്രം ജീവിച്ചിരുന്ന, ലണ്ടനിലെ വലിയ ലബോറട്ടറികളിൽ സൂക്ഷ്മദർശിനിയിലൂടെ ലോകത്തെ നോക്കിക്കണ്ട ആര്യൻ എന്ന യുവ ഗവേഷകന് തന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ നടക്കുന്നതൊന്നും യുക്തിഭദ്രമായി വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ചുവരുകളിലെ പ്രകൃതിദത്ത കല്ലുകളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടിരുന്ന നീലവെളിച്ചം പതുക്കെ മങ്ങി ഇരുളിലേക്ക് വഴിമാറിയപ്പോൾ, ആ കറുപ്പിലേക്ക് ഒരു പുതിയ ഭയം അരിച്ചുകയറി. ചുവരുകളുടെ ഇടുങ്ങിയ വിള്ളലുകളിലൂടെ അരിച്ചുകയറുന്ന കറുത്ത കോടമഞ്ഞ് നിലവറയുടെ കരിങ്കൽ തറയിൽ ഒരു കട്ടിപ്പുതപ്പ് പോലെ പടർന്നുപിടിക്കുകയാണ്. അതിനൊപ്പം മുകളിലെ മൺപാളികൾക്കും കല്ലുകൾക്കും അപ്പുറത്തുനിന്ന് ഭദ്രയുടെ ചിലങ്കകളുടെ ശബ്ദവും വശ്യവും ക്രൂരവുമായ ആ ചിരിയും മുഴങ്ങിക്കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോഴെല്ലാം ആര്യന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒരു താളവുമില്ലാതെ ദ്രുതഗതിയിലായി. ​വലതുകാലിലെ നീലവിഷം അവന്റെ ശരീരമാകെ പടരുകയാണെന്ന് അവനറിഞ്ഞു. അവന്റെ രക്തക്കുഴലുകൾ ചർമ്മത്തിന് മുകളിലേക്ക് നീലനിറത്തിൽ തടിച്ചുകൂടി നിൽക്കുന്നത് ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലും കാണാമായിരുന്നു. എങ്കിലും അവന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ മാധവൻ ഈശാൻ മുന്നിലേക്ക് നീട്ടിയ, ചുവപ്പുനിറത്തിൽ ജ്വലിക്കുന്ന ആ പുരാതന താളിയോലയിലായിരുന്നു. ഒരു ശാസ്ത്ര ഗവേഷകനെന്ന നിലയിൽ തന്റെ യുക്തിക്ക് നിരക്കാത്ത കാര്യങ്ങളാണ് ചുറ്റും നടക്കുന്നതെങ്കിലും, എന്തോ ഒരു നിഗൂഢ സത്യം ഇതിന് പിന്നിലുണ്ടെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു. അവൻ ആ താളിയോലയിലെ വരികളിലേക്ക് കണ്ണുകൾ കൂർപ്പിച്ചു. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, ആ പുരാതന ലിപികൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ തനിയെ തെളിഞ്ഞ മലയാളം വരികളായി പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടാൻ തുടങ്ങി. ​ "ഈശാൻ... എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ഭദ്ര... അവൾ ആരാണ്? വെറുമൊരു പ്രേതമാണോ അവൾ? എന്തിനാണ് അവൾ എന്റെ ചോരയ്ക്കായി ഇത്രയധികം ദാഹിക്കുന്നത്? എന്റെ മുത്തശ്ശൻ വിക്രം റാവു ലണ്ടനിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയ ഡയറിയിൽ ഈ കാടിനെക്കുറിച്ചും ഇവിടുത്തെ അപൂർവ്വ സസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും മാത്രമാണ് എഴുതിയിരുന്നത്. അതിലപ്പുറം അദ്ദേഹം എന്ത് ചതിയാണ് ചെയ്തത്? എന്റെ വംശത്തെ മുഴുവൻ വേട്ടയാടാൻ തക്കവണ്ണം എന്താണ് ഇവിടെ സംഭവിച്ചത്?" ആര്യൻ കഠിനമായ വേദനയ്ക്കിടയിലും തന്റെ സംശയങ്ങൾ ചോദിച്ചു. ആര്യന് മനസ്സിലാകേണ്ട ആ വലിയ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്താനെന്ന വണ്ണം മാധവൻ ഈശാൻ ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്തു. ​ "അവൾ വെറുമൊരു യക്ഷിയോ വഴിതെറ്റിയ ആത്മാവോ അല്ല ആര്യൻ," ഈശാൻ നിലവറയിലെ ഒരു വലിയ കരിങ്കൽ ഭരണിയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നുകൊണ്ട്, അതിൽ നിന്ന് വിചിത്രമായ ഒരു തൈലം കയ്യിലെടുത്ത് പറഞ്ഞു. "അവൾ ഈ അഗസ്ത്യമലയുടെ 'കാവൽക്കാരി'യാണ്. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് ഈ കാട്ടിലെ ആദിമ ഗോത്രങ്ങൾ ആരാധിച്ചിരുന്ന, പ്രകൃതിയുടെ ജീവനും മരണവും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഒരു താന്ത്രിക ശക്തിയുടെ മനുഷ്യരൂപം. ഈ കാടിനുള്ളിലെ അതീവ രഹസ്യമായ 'നീലേശ്വരം' എന്ന പുണ്യഭൂമിയിലാണ് അവൾ ജീവിച്ചിരുന്നത്. അവിടെയാണ് മരണത്തെപ്പോലും തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന, മൃതസഞ്ജീവനി പോലുള്ള അപൂർവ്വ സസ്യങ്ങളും, പ്രകൃതിയിലെ വായുവിനെയും അഗ്നിയെയും നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്ന 'ഭൈരവാഗ്നി' എന്ന വിദ്യയും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഭദ്ര ആ വിദ്യയുടെ കാവൽക്കാരിയായിരുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ സംരക്ഷകയായിരുന്നു." ​ഈശാൻ ആ ചുവപ്പായി ജ്വലിക്കുന്ന താളിയോലയിലേക്ക് ചൂണ്ടി വികാരാധീനനായി തുടർന്നു: ​ "മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ വിക്രം റാവു ഒരു സാധാരണ സസ്യശാസ്ത്രജ്ഞനായിട്ടാണ് ഈ കാട്ടിലേക്ക് വന്നത്. പുതിയ മരുന്നുകൾ കണ്ടുപിടിക്കുക, ശാസ്ത്രലോകത്ത് വലിയൊരു വിപ്ലവം സൃഷ്ടിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ ലക്ഷ്യം. കാട്ടിൽ വച്ച് അപകടത്തിൽപ്പെട്ട അയാളെ മരണവക്ത്രത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചതും നീലേശ്വരത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയതും ഭദ്രയായിരുന്നു. ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ കൺവെട്ടത്ത് വരാത്ത അവൾ വിക്രം റാവുവിന്റെ ശാസ്ത്രബുദ്ധിയെയും അയാളുടെ വശ്യമായ വാക്കുകളെയും വിശ്വസിച്ചു. പ്രകൃതിയെയും സസ്യങ്ങളെയും സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനായി അഭിനയിച്ച് അയാൾ ഭദ്രയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഇടം നേടി. അവൾ അയാളെ ഒരു ദൈവത്തെപ്പോലെ പ്രണയിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആ പ്രണയമാണ് പിന്നീട് ഈ കാടിന്റെ ശാപമായി മാറിയത്." ​ആര്യൻ വലിഞ്ഞു മുറുകുന്ന നെഞ്ചോടെ ഈശാന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടിരുന്നു. ജനാലയ്ക്കൽ വച്ച് ഭദ്ര തന്നെ നോക്കിയ ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വന്യമായ പ്രണയം താൻ കണ്ടത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അവന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി. അവളിൽ ഇപ്പോഴും ജ്വലിക്കുന്നത് ആ പഴയ പ്രണയവും അതിൽ നിന്ന് ജനിച്ച പകയുമാണ്! ​ "വിക്രം റാവുവിന്റെ ലക്ഷ്യം പ്രണയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് നീലേശ്വരത്തെ രഹസ്യങ്ങളായിരുന്നു," ഈശാന്റെ ശബ്ദത്തിൽ കനത്ത ദേഷ്യം പടർന്നു. "ഭദ്രയുടെ വിശ്വാസത്തെയും പ്രണയത്തെയും ക്രൂരമായി ചൂഷണം ചെയ്ത് അയാൾ മരണമില്ലാത്ത അവസ്ഥ നൽകുന്ന 'ഭൈരവാഗ്നി' എന്ന താളിയോലയുടെ പകർപ്പ് മോഷ്ടിച്ചു. അത് ഒരു രാസഘടകമായി മാറ്റി വിപണിയിൽ എത്തിക്കുകയായിരുന്നു അയാളുടെ ഉദ്ദേശം. താളിയോലയുമായി അയാൾ രക്ഷപെടാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ഭദ്ര അയാളെ തടഞ്ഞു. പക്ഷേ, ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പേരിൽ താൻ ലണ്ടനിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ചില മാരകമായ രാസവസ്തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ച് അയാൾ ഭദ്രയെയും ആ ഗോത്രത്തെയും ചതിച്ചു. ആ താന്ത്രിക ഭൂമി അപ്പാടെ കത്തിയെരിഞ്ഞു. പ്രണയിച്ച പുരുഷന്റെ ചതിയിൽ വെന്തുരുകിയ ഭദ്ര, തന്റെ അവസാന ശ്വാസത്തിൽ ഈ കാടിനോടും ഭൈരവനോടും ഒരു വരം ചോദിച്ചു—തന്റെ വംശത്തെയും കാടിനെയും ചതിച്ച വിക്രം റാവുവിന്റെ ചോരയുടെ അവസാന തുള്ളിയും കുടിച്ചുതീർക്കാൻ അവൾക്ക് ജീവൻ നൽകണമെന്ന്!" ​ഈശാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ ആര്യന്റെ ശരീരം ഭയം കൊണ്ട് തണുത്തുറഞ്ഞുപോയി. തന്റെ മുത്തശ്ശൻ ഒരു വലിയ ശാസ്ത്രജ്ഞൻ മാത്രമല്ല, ഒരു ക്രൂരനായ ചതിയൻ കൂടിയായിരുന്നു എന്ന സത്യം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വെള്ളിടി പോലെ പതിച്ചു. ​ "അവളുടെ പ്രതികാരമാണ് ഈ കാണുന്നത് ആര്യൻ. വിക്രം റാവു ചെയ്ത ആ വലിയ പാപത്തിന്റെ ചോരയാണ് നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഓടുന്നത്. വിക്രം റാവു ലണ്ടനിൽ വച്ച് നിഗൂഢമായ സാഹചര്യത്തിൽ മരിച്ചപ്പോൾ, ആ വംശത്തിലെ അടുത്ത കണ്ണിയായ നിന്നെ അവൾ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. നീ ഈ കാട്ടിലേക്ക് കാലുകുത്തിയ നിമിഷം അവളുടെ ആത്മാവ് പൂർണ്ണമായും ഉണർന്നു. അവൾ നിന്നെ കൊല്ലുന്നത് വെറുമൊരു ക്രൂരത കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് മുറിവേറ്റ അവളുടെ പ്രണയത്തിന്റെയും ചതിക്കപ്പെട്ട കാടിന്റെയും പ്രതികാരമാണ്. അവളുടെ ലക്ഷ്യം ആ താളിയോല തിരിച്ചുപിടിക്കുക എന്നതും, നിന്റെ ചോരകൊണ്ട് അവളുടെ ആത്മാവിന്റെ ദാഹം തീർക്കുക എന്നതുമാണ്." ഭദ്ര വെറുമൊരു വില്ലത്തിയല്ല, മറിച്ച് ചതിക്കപ്പെട്ട പ്രകൃതിയുടെയും പ്രണയത്തിന്റെയും വന്യരൂപമാണ്. അവളോട് തോന്നിയ ആ വിചിത്രമായ ആകർഷണം തന്റെ പൂർവ്വികരുടെ ചോരയുടെ ബന്ധം കൊണ്ടാണെന്ന് ആര്യൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ​ "അപ്പോൾ... അപ്പോൾ എന്റെ ശാസ്ത്രത്തിന് ഇതിൽ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലേ ഈശാൻ? ഇതിനൊരു പരിഹാരമില്ലേ? ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തത്?" ആര്യൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് എഴുന്നേറ്റിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ വിരലുകളുടെ അഗ്രങ്ങൾ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും നീലനിറമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ​ "പരിഹാരമുണ്ട്," ഈശാൻ ആ ചുവന്ന താളിയോല അവന്റെ കൈകളിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു. "വിക്രം റാവു മോഷ്ടിച്ച ഈ താളിയോലയുടെ അവസാന ഭാഗത്ത് ഒരു പൂജാവിധി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഭൈരവാഗ്നിയുടെ വിഷം നിന്റെ ശരീരത്തിൽ പൂർണ്ണമായി പടരുന്നതിന് മുൻപ്, നീലേശ്വരത്തെ ആ പഴയ ക്ഷേത്രത്തിൽ വച്ച് ഈ താളിയോല ഭദ്രയ്ക്ക് മുന്നിൽ സമർപ്പിച്ച്, നിന്റെ ചോരയുടെ ഒരു തുള്ളി നൽകി ആ ശാപം തീർക്കണം. ഒന്നുകിൽ അവൾ നിന്നെ പൂർണ്ണമായി വിഴുങ്ങും, അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ഉള്ളിലെ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവൾ ശാന്തയാകും. പക്ഷേ അതിന് നമ്മൾ നീലേശ്വരത്ത് എത്തണം. ഈ രാത്രി ഈ നിലവറയ്ക്കുള്ളിൽ നമ്മൾ അതിജീവിക്കണം. അവൾക്ക് മുന്നിൽ കീഴടങ്ങരുത്." ഈശാൻ പറഞ്ഞു തീർന്നതും നിലവറയുടെ കട്ടിയേറിയ കരിങ്കൽ ചുവരുകളിൽ അതിശക്തമായ ആഘാതങ്ങൾ ഏൽക്കാൻ തുടങ്ങി. ​ ധും... ധും... ധും...! ചുവരുകളിലെ കരിങ്കൽ പാളികൾക്കിടയിലൂടെ ചോരപോലെയുള്ള ചുവന്ന ദ്രാവകം ഒലിച്ചിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഭദ്ര തന്റെ സർവ്വശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് നിലവറയുടെ താന്ത്രിക കവാടം തകർക്കുകയാണ്. നിലവറയുടെ മേൽക്കൂരയിൽ നിന്ന് കരിങ്കൽ പൊടികൾ താഴേക്ക് ഉതിർന്നു വീണു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ ചിലങ്കകളുടെ ശബ്ദം കാതുകൾ പൊട്ടുന്ന വണ്ണത്തിൽ ഉച്ചത്തിലായി. ആ ശബ്ദം ഓരോ നിമിഷവും അടുത്തു വരുന്നതായി ആര്യന് തോന്നി. ​ "ഈശാൻ... നിന്റെ നിലവറയ്ക്ക് എന്റെ പകയെ ഒളിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല! എന്റെ ഇരയെ എനിക്ക് നൽകൂ..." ഭദ്രയുടെ അട്ടഹാസം ആ അടഞ്ഞ മുറിക്കുള്ളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. ​ചുവരിലെ ഒരു വലിയ കരിങ്കൽ പാളി ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദത്തോടെ തകർന്നു വീണു. ആ വിടവിലൂടെ കറുത്ത കോടമഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ആ മഞ്ഞിന്റെ നടുവിൽ, ചുവന്ന പട്ടുടുത്ത, നഖങ്ങൾ നീണ്ടു കൂർത്ത, ദേഷ്യം കൊണ്ട് ജ്വലിക്കുന്ന മഞ്ഞക്കണ്ണുകളുള്ള ഭദ്ര തെളിഞ്ഞു വന്നു! അവളുടെ നെറ്റിയിലെ കുങ്കുമം ചോരയായി ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ മനോഹരമായ മുഖം ഇപ്പോൾ ക്രൂരതയുടെ മുഖമൂടി അണിഞ്ഞിരുന്നു. ​അവൾ തന്റെ വലതുകൈ ആര്യന് നേരെ നീട്ടി. അവളുടെ വിരലുകളിൽ നിന്ന് നീലനിറത്തിലുള്ള മിന്നൽപ്പിണരുകൾ പുറപ്പെട്ട് ആര്യന്റെ ശരീരത്തെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ തുടങ്ങി. ആര്യൻ വേദനകൊണ്ട് നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് വായുവിലേക്ക് വീണ്ടും ഉയർന്നു. അവൻ്റെ ശരീരം ആ കനത്ത ഊർജ്ജത്തിൽ വിറച്ചു. ​ഈശാൻ തന്റെ ചെമ്പ് വടിയുമായി ഭദ്രയ്ക്ക് നേരെ കുതിച്ചെങ്കിലും, അവൾ തന്റെ ഇടതുകൈ വീശിയപ്പോൾ ഉണ്ടായ അതിശക്തമായ കാറ്റിൽപ്പെട്ട് ഈശാൻ നിലവറയുടെ ചുവരിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിലെ ചെമ്പ് വടി ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുപോയി. തല കല്ലിലിടിച്ച് അദ്ദേഹം ചോരയൊലിപ്പിച്ച് ബോധരഹിതനായി നിലത്തേക്ക് വീണു. ​ ​നിലവറയിൽ ഇപ്പോൾ ആര്യനും ഭദ്രയും മാത്രമായി. വായുവിൽ ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന ആര്യന്റെ അടുത്തേക്ക് ഭദ്ര പതുക്കെ വായുവിൽ ഒഴുകി അടുത്തു വന്നു. അവൾ അടുത്തേക്ക് വന്നതും അവന്റെ ശരീരത്തിലെ വേദനകളെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഇല്ലാതായി, പകരം കഠിനമായ ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ തണുപ്പ് പടർന്നു. അവൾ അവന്റെ മുഖത്ത് തന്റെ തണുത്ത വിരലുകൾ മുട്ടിച്ചു. ​ "വിക്രം... നീ വീണ്ടും എന്നിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചെത്തി..." അവൾ വശ്യമായി മന്ത്രിച്ചു. അവളുടെ നഖങ്ങൾ പതുക്കെ അവന്റെ കഴുത്തിലെ ഞരമ്പുകളിലേക്ക് അടുക്കാൻ തുടങ്ങി. ​ആര്യന്റെ മനസ്സ് ഒരു നിമിഷം ഭദ്രയുടെ മായയിൽ മയങ്ങിപ്പോയി. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആഴമേറിയ പ്രണയം അവന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പടർന്നു. പക്ഷേ, അവന്റെ ശാസ്ത്രബോധവും ആത്മാഭിമാനവും അവസാന നിമിഷം ഉണർന്നു. താൻ വിക്രം റാവു അല്ല, താൻ ആര്യൻ ആണ് എന്ന സത്യം അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറയാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അവന്റെ കയ്യിൽ ഈശാൻ തന്ന ആ ചുവന്ന താളിയോല അപ്പോഴും മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ​ "ഞാൻ... ഞാൻ വിക്രം റാവു അല്ല ഭദ്രാ...!" ആര്യൻ തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയും സംഭരിച്ച് അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. "അയാൾ ചെയ്ത ചതിക്ക് ഞാൻ മാപ്പ് ചോദിക്കാം... പക്ഷേ എന്നെ നിന്റെ മായയ്ക്ക് വിട്ടുതരില്ല!" ​ആര്യന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ഭദ്രയുടെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം അമ്പരപ്പ് പടർന്നു. അവൾ അവന്റെ കൈയിലെ താളിയോലയിലേക്ക് നോക്കി. അതിന്റെ ചുവപ്പ് ജ്വാല അവളുടെ മുഖത്ത് പതിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ വിരലുകൾ പതുക്കെ പിന്നോട്ട് മാറി. ​ ആ ചെറിയ ഇടവേളയിൽ, ആര്യൻ കട്ടിലിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണു. അവൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ, ബോധരഹിതനായി കിടക്കുന്ന ഈശാനെ നോക്കി. നിലവറയുടെ തകർന്ന ചുവരിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പോകുന്ന ഒരു ചെറിയ രഹസ്യ തുരങ്കം അവന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. കാലിലെ കഠിനമായ വേദന അവഗണിച്ചുകൊണ്ട്, ആ തിളങ്ങുന്ന താളിയോലയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് ആര്യൻ ആ തുരങ്കത്തിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങാൻ ആരംഭിച്ചു. ​പുറകിൽ നിന്ന് ഭദ്രയുടെ ദേഷ്യം നിറഞ്ഞ അലർച്ച വീണ്ടും ഉയർന്നു കേൾക്കാമായിരുന്നു. നിലവറ പൂർണ്ണമായും തകരാൻ തുടങ്ങി........ തുടരും......❤️☘️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ

☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️4 ഈശാൻ മഠത്തിന്റെ തെക്കിനിയിലെ അന്തരീക്ഷം ഇപ്പോൾ ഒരു തീയുറങ്ങുന്ന അഗ്നിപർവ്വതത്തിന് സമാനമായിരുന്നു. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ മാത്രം ജീവിച്ചിരുന്ന, ലണ്ടനിലെ വലിയ ലബോറട്ടറികളിൽ സൂക്ഷ്മദർശിനിയിലൂടെ ലോകത്തെ നോക്കിക്കണ്ട ആര്യൻ എന്ന യുവ ഗവേഷകന് തന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ നടക്കുന്നതൊന്നും യുക്തിഭദ്രമായി വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. നാലുകെട്ടിന്റെ കരിങ്കൽ തറയിൽ നിന്ന് ഏതാണ്ട് മൂന്നടിയോളം ഉയരത്തിൽ, വായുവിൽ അദൃശ്യമായ ഏതോ രണ്ട് വൻ ശക്തികളുടെ വലിമുറുക്കത്തിൽപ്പെട്ട് അവന്റെ ശരീരം നിശ്ചലമായി കിടക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ കോശങ്ങളിലും കഠിനമായ നീറ്റൽ പടർന്നുപിടിച്ചു. വലതുകാലിലെ ആ അഞ്ച് നഖങ്ങളുടെ പോറലുകളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട നീലവെളിച്ചം ഇപ്പോൾ ശാഖോപശാഖകളായി പിരിഞ്ഞ് അവന്റെ തുടകളും കടന്ന് നെഞ്ചിൻകൂട്ടിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറുകയായിരുന്നു. ആ വെളിച്ചം പടരുന്നിടത്തെല്ലാം രക്തക്കുഴലുകൾ ചർമ്മത്തിന് പുറത്തേക്ക് നീലനിറത്തിൽ തടിച്ചുകൂടി നിന്നു. ശ്വാസകോശം വായുവിനായി പിടയുമ്പോഴും, തറവാടിന്റെ വലിയ തടി ജനാലയ്ക്കൽ ആ കറുത്ത കോടമഞ്ഞിന്റെ പുകപടലങ്ങൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുന്ന ഭദ്രയുടെ വശ്യമായ മുഖത്ത് നിന്ന് കണ്ണുകളെടുക്കാൻ അവന്റെ മനസ്സ് അവനെ അനുവദിച്ചില്ല. അതൊരു മാരകമായ ലഹരിപോലെ അവനെ അടിമപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ​ "മാധവൻ ഈശാൻ... കാലം തെറ്റിച്ചു നീ ചെയ്യുന്ന ഈ കർമ്മങ്ങൾക്ക് പ്രകൃതിയോട് നീ വലിയ വില നൽകേണ്ടി വരും! അവന്റെ പൂർവ്വികർ ചെയ്ത ചതിയുടെ ചോരയാണ് ഈ ഓടുന്നത്. അവന്റെ രക്തത്തിൽ എന്റെ ശാപം അലിഞ്ഞുചേർന്നതാണ്. അവനെ എനിക്ക് വിട്ടുതരൂ..." ഭദ്രയുടെ ശബ്ദം കേവലം ഒരു മനുഷ്യന്റേതായിരുന്നില്ല. അത് അഗസ്ത്യമലയുടെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് വീശിയടിക്കുന്ന കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ അലർച്ചയോടെ നാലുകെട്ടിന്റെ ചുവരുകളിൽ വന്ന് ആഞ്ഞടിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ ഉമ്മറത്തെ വലിയ തടിത്തൂണുകളിൽ നേർത്ത വിള്ളലുകൾ വീഴാൻ തുടങ്ങി. ​ അവൾ തന്റെ ഇരു കൈകളും മുന്നോട്ട് നീട്ടിയപ്പോൾ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ പരന്നുനിന്ന വെളുത്ത കോടമഞ്ഞ് പെട്ടെന്ന് കറുത്ത നിറമായി മാറി, മൂർച്ഛയുള്ള അമ്പുകളുടെ രൂപം പ്രാപിച്ച് ഈശാന് നേരെ കുതിച്ചുപാഞ്ഞു. ആ അമ്പുകൾ വായുവിലൂടെ വരുമ്പോൾ ഉണ്ടായ ചൂളംവിളി ശബ്ദം തന്നെ ആരുടെയെങ്കിലും ഹൃദയം സ്തംഭിപ്പിക്കാൻ പോന്നതായിരുന്നു. ​ പക്ഷേ, മാധവൻ ഈശാൻ ഒരടിപോലും പിന്നോട്ട് മാറിയില്ല. അഗസ്ത്യമലയുടെ കാവൽക്കാരൻ എന്ന തന്റെ പദവിയുടെ സർവ്വ ഗാംഭീര്യവും ആ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം തന്റെ വലതുകയ്യിലെ ആ പഴയ ചെമ്പ് വടി വായുവിൽ അതിവേഗം വട്ടത്തിൽ വീശി. ആ വടിയുടെ ലോഹച്ചിലമ്പലുകൾക്കൊപ്പം അന്തരീക്ഷത്തിൽ സ്വർണ്ണനിറമുള്ള ഒരു വലിയ പ്രകാശവലയം രൂപപ്പെട്ടു വന്നു. ഭദ്ര അയച്ച കറുത്ത മഞ്ഞിന്റെ വിഷാമ്പുകൾ ആ സ്വർണ്ണവലയത്തിൽ തട്ടിയതും വലിയൊരു പ്രകമ്പനത്തോടെ കരിഞ്ഞുപോയി. ​ "ഭദ്രാ... നീ അതിര് ലംഘിക്കുകയാണ്!" ഈശാന്റെ കനത്ത ശബ്ദം മഠത്തിന്റെ മേൽക്കൂരയെ വിറപ്പിച്ചു. "നീ കാടിന്റെ കാവൽപ്പാതകളിൽ ജീവിക്കേണ്ടവളാണ്, വഴിതെറ്റിയ യക്ഷിയല്ല! അന്ന് വിക്രം റാവു ചെയ്ത കടുംകൈക്ക് ശിക്ഷ ഈ നിരപരാധിയായ ചെറുപ്പക്കാരനല്ല അനുഭവിക്കേണ്ടത്. അവന്റെ ചോരയിൽ നീലവിഷം പടർത്തി അവനെ നിന്റെ അടിമയാക്കാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല. ഈശാൻ മഠത്തിന്റെ ഉമ്മറപ്പടി കടന്ന് അകത്തുകയറാൻ നിന്റെ ഈ കറുത്ത ആഭിചാര ശക്തിക്ക് കഴിയില്ല!" ​ഈശാൻ ഭൈരവ വിഗ്രഹത്തിന് മുന്നിൽ ഇരുന്ന കറുത്ത കൽപാത്രത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പിടി കടുക് കയ്യിലെടുത്തു. തീക്ഷ്ണമായ ഏതോ പുരാതന താന്ത്രിക മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം തന്റെ കയ്യിലെ കടുക് ഭദ്രയ്ക്ക് നേരെ എറിഞ്ഞു. ​ ഠിം... ഠാ... ഠാ...! ​ ആ കടുകുമണികൾ വായുവിൽ വച്ച് വലിയ അഗ്നിഗോളങ്ങളായി മാറി ഭദ്രയുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് പതിക്കാൻ തുടങ്ങി. അഗ്നി സ്പർശിച്ചതും ഭദ്ര വേദനയോടെയും ദേഷ്യത്തോടെയും പിന്നോട്ട് മാറി. അവളുടെ ചുവന്ന പട്ടുടുപ്പിന്റെ അഗ്രങ്ങൾ കരിയാൻ തുടങ്ങി, അന്തരീക്ഷത്തിൽ പട്ടു കരിയുന്ന മണം പടർന്നു. അവളുടെ മഞ്ഞക്കണ്ണുകളിൽ പ്രതികാരത്തിന്റെ തീജ്വാലകൾ കൂടുതൽ ശക്തമായി. അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ മഠത്തിന്റെ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ തന്റെ കാൽപ്പാദം അമർത്തി ചവിട്ടി ഒരു വലിയ അട്ടഹാസം മുഴക്കി. ​ക്ഷണനേരം കൊണ്ട് മഠത്തിന്റെ മുറ്റത്തെ കരിമണൽ തിളയ്ക്കുന്ന ചുവന്ന ചോരയായി മാറി തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇരച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങി. ആ ചോരവെള്ളം തറവാടിന്റെ പഴക്കമുള്ള തടിത്തൂണുകളിൽ തൊട്ടതും, നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ആ തടി പുകഞ്ഞു കരിയാൻ ആരംഭിച്ചു. മഠത്തെ സംരക്ഷിച്ചിരുന്ന പുരാതന താന്ത്രിക പ്രതിരോധത്തിന്റെ ശക്തി പതുക്കെ കുറഞ്ഞു വരുന്നതായി ഈശാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു. ശത്രുവിന്റെ ശക്തി താൻ വിചാരിച്ചതിലും അപ്പുറമാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായി. ​ "ആര്യൻ... നിന്റെ ബോധം പൂർണ്ണമായി നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന് മുൻപ് ഞാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിക്കൂ..." ഈശാൻ മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾക്കിടയിൽ ആര്യന് നേരെ തിരിഞ്ഞ് കൽപനാരീതിയിൽ പറഞ്ഞു. "അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കരുത്! അവൾ നിന്റെ ശരീരത്തെയല്ല, നിന്റെ മനസ്സിനെയാണ് അടിമപ്പെടുത്തുന്നത്. ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ ആത്മവിശ്വാസം നിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഉണർത്തൂ. നീ മാനസികമായി അവൾക്ക് കീഴടങ്ങിയാൽ ഈ അഗസ്ത്യമലയുടെ വന്യത നിന്നെ എന്നെന്നേക്കുമായി വിഴുങ്ങും. നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ശാപം നിന്റെ മരണത്തോടെ മാത്രമേ അവസാനിക്കൂ എന്ന് അവൾ വിചാരിക്കുന്നു, അതിന് ഇടവരുത്തരുത്!" ​ ആര്യൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് തന്റെ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ യുക്തിയും ശാസ്ത്രബോധവും ആ കാഴ്ചകളെ അസംബന്ധമെന്ന് വിളിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ ഭദ്രയുടെ ആ തിളങ്ങുന്ന മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ ഒരു വലിയ കാന്തം പോലെ അവന്റെ ആത്മാവിനെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് വലിച്ചടുപ്പിക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ തവണ കണ്ണടയ്ക്കുമ്പോഴും അവളുടെ വശ്യമായ ചിരി അവന്റെ തലച്ചോറിനുള്ളിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. ​ പെട്ടെന്ന് മഠത്തിന്റെ മുൻവശത്തെ വലിയ പടിപ്പുര വാതിൽ അതിശക്തമായ ഏതോ ആഘാതത്തിൽ തകർന്നു വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ​ക്രാഷ്...! ​ "സാറേ... എന്നെ രക്ഷിക്കൂ... തമ്പുരാനേ...!" പുറത്തുനിന്ന് ഗൈഡ് രാമന്റെ ദയനീയമായ നിലവിളി കേട്ടു. ​ഭദ്ര പുറത്തുണ്ടാക്കിയ നിഗൂഢമായ മായക്കാഴ്ചകളിൽ പെട്ടുപോയ രാമൻ, ഭയന്ന് മഠത്തിന്റെ അതിർത്തിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഓടിയതായിരുന്നു. പടിപ്പുരയുടെ അതിർത്തിക്ക് പുറത്തുകടന്ന രാമനെ കാടിന്റെ ഇരുണ്ട വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ ജീവനോടെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മരങ്ങളുടെ വലിയ വേരുകൾ ജീവനുള്ള പാമ്പുകളെപ്പോലെ അവന്റെ കാലുകളിലൂടെയും നെഞ്ചിലൂടെയും അരിച്ചുകയറുന്നത് ജനാലയിലൂടെ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. അവന് ശ്വാസം മുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "രാമാ...!" രാമന്റെ മരണം മുന്നിൽ കണ്ട ആര്യൻ തന്റെ ശരീരത്തിലെ അവശേഷിച്ച സർവ്വ ശക്തിയും സംഭരിച്ച് കട്ടിലിൽ നിന്ന് നിലവിളിച്ചു. അവന്റെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യത്വം ആ വലിയ ഭയത്തെ മറികടന്നു. ആ നിലവിളിക്കൊപ്പം അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന്, പ്രത്യേകിച്ച് കാലിലെ നീലമുറിവിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ നീല പ്രകാശവിസ്ഫോടനം മുറിക്കുള്ളിൽ പടർന്നു. അത് ഒരു വൻ ഊർജ്ജതരംഗമായി മഠത്തിന് പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി. ​ആ പ്രകാശത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ ഉമ്മറത്തുനിന്ന ഭദ്ര കുറച്ചു ദൂരേക്ക് തെറിച്ചുപോയി. അവളുടെ മായക്കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ആര്യന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ശുദ്ധമായ ആന്തരിക ശക്തിക്ക് മുന്നിൽ മങ്ങിപ്പോയി. പുറത്ത് കാടിന്റെ വള്ളിപ്പടർപ്പുകളുടെ ബലം കുറഞ്ഞതും രാമൻ ശ്വാസം കിട്ടാതെ നിലത്തേക്ക് വീണു, എങ്കിലും അവന്റെ ജീവൻ രക്ഷപെട്ടിരുന്നു. ​ "ഇതാണ് സമയം! അവൾക്ക് ഈ പ്രകാശത്തെ അധികനേരം ഭയപ്പെടാൻ കഴിയില്ല," ഈശാൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ വായുവിൽ ഉയർന്നു നിന്നിരുന്ന ആര്യന്റെ കൈകളിൽ ബലമായി പിടിച്ച് താഴേക്ക് കിടത്തി. അദ്ദേഹം തന്റെ ചെമ്പ് വടി കട്ടിലിന്റെ നാല് കോണുകളിലും കുത്തി പ്രത്യേക ബന്ധന മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചു. അതോടെ ആര്യന്റെ ശരീരം തറയിലേക്ക് പതുക്കെ അമർന്നു, വായുവിലെ വലിമുറുക്കം ഇല്ലാതായി. ​പക്ഷേ പുറത്ത് ഭദ്ര വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കാർക്കൂന്തൽ ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു നിന്നു. കാട്ടിലെ കാറ്റ് അതിശക്തമായ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി മാറി മഠത്തിന്റെ മുകളിലെ അവശേഷിച്ച ഓടുകളെയും പറത്തിക്കൊണ്ടുപോയി. മേൽക്കൂര തകർന്നതോടെ കറുത്ത ആകാശം തറവാട്ടിനുള്ളിൽ നിന്ന് കാണാമായിരുന്നൂ. ​ "മാധവൻ ഈശാൻ... ഈ രാത്രി അവസാനിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഞാൻ ഇവനെ കൊണ്ടുപോയിരിക്കും! നിങ്ങളുടെ ഒരു മന്ത്രത്തിനും ഇവനെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല!" ഭദ്രയുടെ അട്ടഹാസം കാടാകെ മുഴങ്ങി. ​ "നമുക്ക് ഇവിടെ കൂടുതൽ സമയം നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല ആര്യൻ. മഠത്തിന്റെ മേൽക്കൂര തകർന്നു കഴിഞ്ഞു. പ്രകൃതിയുടെ നേരിട്ടുള്ള ഈ ആക്രമണത്തെ പ്രതിരോധിക്കാൻ ഈ പഴയ നാലുകെട്ടിന് ഇനി കഴിയില്ല. നമുക്ക് താഴേക്ക് പോകണം," ഈശാൻ ആര്യനെ കട്ടിലിൽ നിന്ന് താങ്ങി എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. ​വേദനകൊണ്ട് ഒരടിപോലും മുന്നോട്ട് വെയ്ക്കാൻ കഴിയാതിരുന്ന ആര്യനെ ഈശാൻ തന്റെ ശക്തമായ തോളിലേക്ക് താങ്ങി. അവർ തെക്കിനിയുടെ നടുവിലുള്ള, പുരാതനമായ വലിയൊരു തടി അലമാരയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ഈശാൻ അലമാരയുടെ വശത്തുള്ള വിചിത്രമായ ഒരു സിംഹരൂപത്തിന്റെ കരിങ്കൽ ശിലയിൽ അമർത്തി ഒരു പ്രത്യേക ദിശയിൽ തിരിച്ചു. ​പെട്ടെന്ന് വലിയൊരു കല്ല് ചലിക്കുന്ന ഭാരമേറിയ ശബ്ദത്തോടെ, അലമാരയുടെ പുറകിലെ ചുവർ വശത്തേക്ക് നീങ്ങി. അവിടെ ഇരുണ്ട, താഴേക്ക് പോകുന്ന കരിങ്കൽ പടവുകൾ തെളിഞ്ഞു വന്നു. ഉള്ളിൽ നിന്ന് നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള താളിയോലകളുടെയും, കസ്തൂരിയുടെയും, ഏതോ അപൂർവ്വ ഔഷധങ്ങളുടെയും കനത്ത മണം പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി വന്നു. ഇതാണ് ഈശാൻ മഠത്തിന്റെ അതിരഹസ്യമായ 'കരിങ്കൽ നിലവറ'. ​ "വേഗം നടക്കൂ... അവൾ മഠത്തിനുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ പോകുകയാണ്," ഈശാൻ ആര്യനെയും കൂട്ടി ആ ഇരുണ്ട പടവുകളിലേക്ക് വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങി. ​അവർ അകത്തേക്ക് കടന്നതും പുറകിലെ കരിങ്കൽ ചുവർ വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ വീണ്ടും പഴയതുപോലെ അടഞ്ഞു. അതോടെ മുകളിലെ കൊടുങ്കാറ്റിന്റെയും ഭദ്രയുടെ ചിലങ്കകളുടെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് നേർത്തു ഇല്ലാതായി. കനത്ത, ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന നിശബ്ദത ആ നിലവറയെ മൂടി. ​നിലവറയുടെ ചുവരുകളിൽ വിചിത്രമായ ചില പ്രകൃതിദത്ത കല്ലുകൾ സ്വയം നീലനിറത്തിൽ പ്രകാശിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ആര്യൻ ചുറ്റും നോക്കി. അവിടെ വലിയ കരിങ്കൽ ഭരണികളിൽ എന്തൊക്കെയോ പുരാതന ദ്രാവകങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വശങ്ങളിലെ തടികൊണ്ടുള്ള തട്ടുകളിൽ നൂറുകണക്കിന് താളിയോല ഗ്രന്ഥങ്ങൾ കെട്ടുകളായി അടുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു. നിലവറയുടെ നടുവിലായി ഒരു ചെറിയ കരിങ്കൽ മേശയുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് മുകളിൽ സിംഹമുദ്രയുള്ള ഒരു പഴയ തുകൽ പെട്ടി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ​ഈശാൻ ആര്യനെ ഒരു കൽത്തറയിൽ ഇരുത്തി. ആര്യന്റെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം അപ്പോഴും വേഗത്തിലായിരുന്നു, ശരീരം തീപോലെ പൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാലിലെ നീലവിഷം ഇപ്പോൾ അവന്റെ തുടകളും കടന്ന് വയറിലേക്ക് പടരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ​ഈശാൻ ആ കരിങ്കൽ മേശയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. ആ തുകൽ പെട്ടി പതുക്കെ തുറന്ന അദ്ദേഹം അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് തിളങ്ങുന്ന ഒരു പഴയ താളിയോല പുറത്തെടുത്തു. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, ആ താളിയോലയിലെ വരികൾ സാധാരണ കരിമഷി കൊണ്ടല്ല എഴുതിയിരിക്കുന്നത്, മറിച്ച് കടുംചുവപ്പ് നിറത്തിൽ ഒരു തീപ്പൊരിപോലെ അത് ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! ​ "ഇതാണ് 'ഭൈരവാഗ്നി'യുടെ യഥാർത്ഥ മൂലഗ്രന്ഥം," ഈശാൻ ആ താളിയോല ആര്യന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീട്ടി. "നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ വിക്രം റാവു ഇതിന്റെ ഒരു പകർപ്പാണ് അന്ന് ലണ്ടനിലേക്ക് കടത്തിയത്. അത് വായിച്ചാണ് നീ സസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ശാസ്ത്രത്തിന്റെ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തത്. പക്ഷേ ഇതിന്റെ യഥാർത്ഥ താന്ത്രിക രഹസ്യം നിന്റെ ചോരയിൽ മാത്രമാണ് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഭദ്രയെ ശാന്തയാക്കണമെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ഈ വിഷത്തിൽ നിന്ന് നിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കണമെങ്കിൽ ഈ ഗ്രന്ഥത്തിലെ അവസാനത്തെ രഹസ്യം നീ അറിഞ്ഞേ തീരൂ. നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ ഡയറിയിൽ എഴുതാത്ത ആ വലിയ സത്യം ഇതിലുണ്ട്." ​ആര്യൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ തിളങ്ങുന്ന താളിയോലയിലേക്ക് നോക്കി. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, അതിൽ എഴുതിയിരുന്ന പുരാതന ലിപികൾ പതുക്കെ അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ തനിയെ മാറി മലയാളത്തിലും ഇംഗ്ലീഷിലുമായി രൂപപ്പെടാൻ തുടങ്ങി! അവന്റെ മുത്തശ്ശന്റെ ഡയറിയിലെ പല നിഗൂഢ വരികളുടെയും യഥാർത്ഥ അർത്ഥം അവന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാകാൻ തുടങ്ങി. വിക്രം റാവു അഗസ്ത്യമലയിൽ വന്നത് വെറുമൊരു ഗവേഷണത്തിനല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് വലിയൊരു ചതിയുടെ ഭാഗമായിട്ടായിരുന്നു. ​പക്ഷേ, അവർക്ക് ആശ്വസിക്കാൻ അധികം സമയം ലഭിച്ചില്ല. അടച്ചിട്ട ആ കരിങ്കൽ നിലവറയ്ക്കുള്ളിലെ താപനില വല്ലാതെ താഴാൻ തുടങ്ങി. അവരുടെ വായിൽ നിന്ന് വരുന്ന ശ്വാസം മഞ്ഞുകട്ടയായി മാറുന്നതുപോലെ തോന്നി. ചുവരുകളിലെ പ്രകാശിക്കുന്ന കല്ലുകൾ ഓരോന്നായി വെളിച്ചം കുറഞ്ഞ് അണഞ്ഞു തുടങ്ങി. ​ ചര... ചര........ ​ നിലവറയുടെ കട്ടിയേറിയ കരിങ്കൽ ചുവരുകളിലെ ചെറിയ വിള്ളലുകളിലൂടെ കറുത്ത കോടമഞ്ഞ് ഒരു പാമ്പിനെപ്പോലെ അകത്തേക്ക് അരിച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു! ഭദ്ര ഈശാൻ മഠത്തിന്റെ ഭൂഗർഭ നിലവറയുടെ വഴികളും കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞു എന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു. ചുവരുകൾക്ക് അപ്പുറത്തുനിന്ന് അവളുടെ ആ വശ്യവും ക്രൂരവുമായ ചിലങ്കച്ചൊല്ലുകളും ചിരിയും വീണ്ടും മുഴങ്ങി കേട്ടു. അവൾ ഈ ചുവരുകൾ തകർക്കാൻ പോവുകയാണ്..... തുടരും.......❤️☘️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ

☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️3 കാട് ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും കറുത്തിരുണ്ടിരുന്നു. പകൽ സമയത്ത് പച്ചപ്പുതപ്പ് അണിഞ്ഞു നിന്ന അഗസ്ത്യമലയുടെ താഴ്‌വരകൾ രാത്രിയായപ്പോൾ ഏതോ ഭീമാകാരനായ ഒരു രാക്ഷസനെപ്പോലെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നായി മാറി. ചീവീടുകളുടെ നിർത്താതെയുള്ള ശബ്ദവും, പേരെറിയാത്ത ഏതോ കാട്ടുപക്ഷികളുടെ ദയനീയമായ നിലവിളിയും ആ അന്തരീക്ഷത്തിൻ്റെ ഭീതി ഇരട്ടിയാക്കി. വായുവിൽ തങ്ങിനിന്ന ഈർപ്പത്തിന് ഇപ്പോൾ ചോരയുടെ ഒരു നേർത്ത മണമുള്ളതായി ആര്യന് തോന്നി. ഓരോ കാറ്റിലും കാടിന്റെ വന്യതയും നിഗൂഢതയും അവനെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കുകയായിരുന്നു. ​ മാധവൻ ഈശാൻ മുന്നിൽ നടന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കൈയിലെ ചെമ്പ് വടി കരിങ്കല്ലുകളിൽ തട്ടുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന വിചിത്രമായ ലോഹശബ്ദം മാത്രമാണ് ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചത്. ആ ശബ്ദത്തിന് കാടിന്റെ വന്യമൃഗങ്ങളെപ്പോലും അകറ്റിനിർത്താൻ തക്കവണ്ണമുള്ള ഏതോ ഒരു മന്ത്രശക്തിയുള്ളതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. പുറകിൽ, ആര്യനെ തോളിൽ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് രാമനും നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാമന്റെ നെറ്റിയിൽ നിന്ന് ഭയം കാരണം വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ആര്യൻ്റെ ബോധം പകുതിയും നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. വലതുകാലിൽ നിന്ന് പടരുന്ന ആ നീല വെളിച്ചം ഇപ്പോൾ മുട്ടിന് മുകളിലേക്ക് കയറിക്കഴിഞ്ഞു. ശരീരം അപ്പാടെ കനത്ത പനി വന്നതുപോലെ ചൂടായി പുകയുകയാണ്. എങ്കിലും അവൻ്റെ അടഞ്ഞ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ ഇപ്പോഴും തെളിഞ്ഞുനിന്നത് ആ മണ്ഡപത്തിൽ വെച്ച് കണ്ട പെൺകുട്ടിയുടെ—ഭദ്രയുടെ—കണ്ണുകളായിരുന്നു. കാടിൻ്റെ വന്യതയുള്ള, ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങുന്ന ആ മഞ്ഞക്കണ്ണുകൾ. അവളോട് തോന്നിയ ആ വിചിത്രമായ പ്രണയത്തിന്റെ ലഹരി അവനെ പൂർണ്ണമായി തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അതൊരു പ്രണയമായിരുന്നോ അതോ മരണത്തിലേക്കുള്ള ക്ഷണമായിരുന്നോ എന്ന് വേർതിരിച്ചറിയാൻ അവന്റെ ശാസ്ത്രബോധത്തിന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ​ "രാമാ... വേഗമാകട്ടെ. ഭൈരവിത്തീർത്ഥത്തിലെ വെള്ളം പൂർണ്ണമായി കറുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ കാടിൻ്റെ ജീവികൾക്ക് മണം പിടിക്കാൻ അധികം സമയം വേണ്ട," ഈശാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ കനത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേഗത കൂടിക്കൂടി വന്നു. കാടിന്റെ ഇരുണ്ട വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ അവരുടെ കാലുകളിൽ ഉടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ അവർ കാട്ടുപാതയിൽ നിന്ന് മാറി വലിയൊരു കരിങ്കൽ മതിൽക്കെട്ടിന് മുന്നിലെത്തി. ​നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള, പായലും കാട്ടുചെടികളും പടർന്നുപിടിച്ച ഒരു കൂറ്റൻ പടിപ്പുര. വശങ്ങളിൽ കരിങ്കല്ലിൽ തീർത്ത വലിയ സർപ്പരൂപങ്ങൾ കാവൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പടിപ്പുരയുടെ വാതിലുകൾ ഇരുമ്പ് പാളികൾ കൊണ്ട് ഉറപ്പിച്ചതായിരുന്നു. അതിന് മുകളിൽ വിചിത്രമായ താന്ത്രിക അടയാളങ്ങൾ ചോരപോലെയുള്ള കടുംകുങ്കുമം കൊണ്ട് വരച്ചിട്ടിട്ടുണ്ട്. ആ അടയാളങ്ങളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ തന്നെ ആര്യന്റെ തലച്ചോറിനുള്ളിൽ ഒരു വിറയൽ പടർന്നു. ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും വലിയ ഏതോ പ്രകമ്പനങ്ങൾ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ​ ഇതാണ് 'ഈശാൻ മഠം'. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അതിരുകൾക്ക് പുറത്തുള്ള ഒരു നിഗൂഢ സാമ്രാജ്യം. ​ഈശാൻ തൻ്റെ വടികൊണ്ട് വാതിലിൽ മൂന്ന് തവണ തട്ടി. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, അകത്തുനിന്ന് ആരും തുറക്കാതെ തന്നെ ആ ഭാരമേറിയ വാതിലുകൾ പതുക്കെ വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ അകത്തേക്ക് തുറക്കപ്പെട്ടു. അകത്ത്, വലിയൊരു നാലുകെട്ട് തറവാട് കാണാമായിരുന്നു. മുറ്റമാകെ കരിമണൽ വിരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഉമ്മറത്ത് ഒരു വലിയ മൺവിളക്ക് മാത്രം നീലനിറമുള്ള ജ്വാലയോടെ കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വന്യമായ കാറ്റുണ്ടായിട്ടും ആ വിളക്കിൻ്റെ ജ്വാല ഒരിത്തിരി പോലും അനങ്ങുന്നില്ലായിരുന്നു. അത് പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങളെപ്പോലും വെല്ലുവിളിച്ചു നിന്നു. ​ അവർ ആര്യനെ അകത്തെ തെക്കിനിയിലെ ഒരു തടിയൻ കട്ടിലിലേക്ക് കിടത്തി. അവൻ്റെ ശരീരം കനത്ത ചൂടിൽ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "രാമാ, നീ പുറത്തുപോയി കാവൽ നിൽക്കൂ. ഈ രാത്രി മഠത്തിൻ്റെ പടിപ്പുരയ്ക്ക് പുറത്ത് എന്ത് ശബ്ദം കേട്ടാലും വാതിലിൽ തൊട്ടുപോകരുത്. അവൾ വരും... ഈ ചോരയുടെ മണം പിടിച്ച് അവൾ വരും. മഠത്തിന്റെ അതിർത്തി ഭേദിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയില്ല, എങ്കിലും അവളുടെ മായ നിന്നെ വിളിച്ചേക്കാം. ചതിക്കപ്പെടരുത്," ഈശാൻ കൽപനാരീതിയിൽ പറഞ്ഞു. ​രാമൻ ഭയത്തോടെ തലയാട്ടി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പടിപ്പുര വാതിലുകൾ വീണ്ടും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദത്തോടെ തനിയെ അടഞ്ഞു. ആ വലിയ തറവാട്ടിൽ ഇപ്പോൾ ഈശാനും ബോധരഹിതനായ ആര്യനും മാത്രമായി. ​ ഈശാൻ പതുക്കെ ആര്യൻ്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവൻ്റെ കീറിയ ജീൻസ് മാറ്റി ആ മുറിവിലേക്ക് നോക്കി. ആ അഞ്ച് നഖങ്ങളുടെ അടയാളങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇപ്പോൾ നേർത്ത നീലനിറമുള്ള ഒരു ദ്രാവകം പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ദ്രാവകം വീഴുന്നിടത്തെല്ലാം കട്ടിലിലെ വിരിപ്പുകൾ കരിഞ്ഞുപോകുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. ഈശാൻ തൻ്റെ തോൽബാഗിൽ നിന്ന് കറുത്ത കല്ലിൽ തീർത്ത ഒരു ചെറിയ പാത്രവും, അതിൽ വിചിത്രമായ ചില കാട്ടിലകൾ അരച്ചെടുത്ത പച്ചമരുന്നും പുറത്തെടുത്തു. ആ മരുന്നിന് കാട്ടുചെമ്പകത്തിന്റെ ഒരു കനത്ത സുഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. ​ "ശാസ്ത്രം പഠിച്ച നിനക്ക് ഇതൊക്കെ വെറും മായയായി തോന്നാം ചെറുപ്പാ... പക്ഷേ നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഇപ്പോൾ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഈ കാടിൻ്റെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ ആഭിചാര വിഷമാണ്. 'ഭൈരവാഗ്നി'..." ഈശാൻ മരുന്ന് ആ മുറിവിലേക്ക് തേച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ​മരുന്ന് തൊട്ടതും ആര്യൻ വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞുപോയി. അവൻ്റെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒരു കനത്ത വൈദ്യуത തരംഗം പാഞ്ഞുപോയതുപോലെ അവൻ കട്ടിലിൽ നിന്ന് വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീരല്ല, മറിച്ച് നീലനിറമുള്ള ചോരത്തുള്ളികളാണ് പൊടിഞ്ഞത്. അവൻ്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്ന് അമാനുഷികമായ ഒരു നിലവിളി ഉയർന്നു. ​ "ആഹ്...! എന്താണിത്... എന്റെ നെഞ്ച് പൊട്ടിപ്പോകുന്നു! എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു..." ആര്യൻ വായു കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു. അവന് ചുറ്റുമുള്ള മുറി കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. ​ "അടങ്ങൂ!" ഈശാൻ തൻ്റെ കനത്ത കൈപ്പത്തി അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ഈശാന്റെ കൈകളിൽ നിന്ന് വല്ലാത്തൊരു ചൂട് ആര്യന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക് പടർന്നു. "ഈ വിഷം നിന്റെ ചോരയിൽ കലർന്നത് നീ ഈ കാട്ടിൽ വെറുതെ വന്നതുകൊണ്ടല്ല. മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ വിക്രം റാവു ഈ മഠത്തിൽ നിന്ന് മോഷ്ടിച്ച ഒരു പുരാതന രഹസ്യമുണ്ട്. 'നീലേശ്വരത്തെ താളിയോല'. മരണത്തെപ്പോലും തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന ആ വിദ്യ മോഷ്ടിച്ചപ്പോൾ അയാൾ പ്രകൃതിയോട് ചെയ്ത ചതിയുടെ ശാപമാണ് നിന്റെ കാലിൽ ഈ കിടക്കുന്നത്. നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ പാപം പേറാനാണ് നീ ജനിച്ചതുതന്നെ." ​ആര്യൻ്റെ കണ്ണുകൾ വേദനയ്ക്കിടയിലും വികസിച്ചു. അവൻ്റെ മനസ്സ് ആ പഴയ തുകൽ ഡയറിയിലെ വരികളിലേക്ക് പോയി. മുത്തശ്ശൻ്റെ ഡയറിയിൽ ഈശാൻ മഠത്തെക്കുറിച്ചും, കാടിനുള്ളിലെ നിധിയെക്കുറിച്ചും എഴുതിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അതൊരു വലിയ മോഷണമായിരുന്നോ? താൻ ആദരിച്ചിരുന്ന മുത്തശ്ശൻ ഒരു കള്ളനായിരുന്നോ? അവന്റെ ഉള്ളിലെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകാൻ അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ​ "എന്റെ... എന്റെ മുത്തശ്ശൻ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല..." ആര്യൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് പറഞ്ഞു. അവൻ്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറിയിരുന്നു. ​ഈശാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് തെക്കിനിയിലെ ഇരുണ്ട കോണിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ കരിങ്കല്ലിൽ തീർത്ത ഒരു വലിയ ഭൈരവ വിഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന് മുന്നിൽ രക്തവർണ്ണത്തിലുള്ള കടുംചുവപ്പ് പുഷ്പങ്ങൾ അർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. കനലിൽ വീഴുന്ന കുന്തിരിക്കത്തിന്റെ പുക മുറിയാകെ പടർന്നു കിടന്നു. ആ പുകയ്ക്കിടയിലൂടെ വിഗ്രഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ജ്വലിക്കുന്നത് പോലെ ആര്യന് തോന്നി. ​ "നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ കേവലം ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞനായിരുന്നു ആര്യൻ. പക്ഷേ അയാൾക്ക് ഈ കാടിൻ്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തിയെക്കുറിച്ച് അറിയില്ലായിരുന്നു. മരണത്തെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന, പ്രകൃതിയിലെ അഗ്നിയെയും ജീവനെയും നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്ന 'ഭൈരവാഗ്നി' എന്ന താളിയോലയാണ് അയാൾ കടത്തിക്കൊണ്ടുപോയത്. അതിന് കാവൽ നിന്നിരുന്ന കാടിൻ്റെ മകളെ അയാൾ വഞ്ചിച്ചു. അവളുടെ വിശ്വസ്തതയെയാണ് അയാൾ മുതലെടുത്തത്. ഇന്ന് അവൾ ഒരു യക്ഷിയായോ പ്രേതമായോ അല്ല അവിടെ നിൽക്കുന്നത്... അവൾ ഈ കാടിൻ്റെ പെയ്യാത്ത പകയാണ്. അവൾക്ക് നിന്റെ ശരീരത്തിലെ ഈ ചോര വേണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ ആ ശാപം പൂർണ്ണമാകൂ. അവൾ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നത് നിന്റെ ജീവനെയല്ല, നിന്റെ ചോരയെയാണ്. നിന്റെ വംശത്തിന്റെ അവസാന തുള്ളി ചോരയ്ക്കായി അവൾ ദാഹിക്കുകയാണ്." ​ഈശാൻ പറഞ്ഞു തീർന്നതും, ഈശാൻ മഠത്തിൻ്റെ വലിയ ഓടുകൾക്ക് മുകളിൽ എന്തോ വന്ന് ശക്തമായി ഇടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു! ​ ധും... ധും... ധും... ​ മഠത്തിൻ്റെ മേൽക്കൂരയിലെ ഓടുകൾ പലതും തറയിലേക്ക് വീണു തകർന്നു. മുറ്റത്തെ കരിമണൽ വലിയൊരു ചുഴലിക്കാറ്റായി മാറി പറന്നുയരാൻ തുടങ്ങി. അന്തരീക്ഷത്തിലെ താപനില പെട്ടെന്ന് താഴ്ന്നു. ഉമ്മറത്തിരുന്ന ആ നീലവിളക്ക് പെട്ടെന്ന് മൂന്ന് തവണ ആളിപ്പടർന്ന് കരിന്തിരി കത്തി അണഞ്ഞു! മഠമാകെ കനത്ത, ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഇരുട്ടിലായി. ആ ഇരുട്ടിലേക്ക് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു പുതിയ വെളുത്ത കോടമഞ്ഞ് അരിച്ചുകയറി വന്നു. ആ മഞ്ഞിന് ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു—മൺമറഞ്ഞുപോയ ശവക്കല്ലറകളുടെ ഗന്ധം. ​തെക്കിനിയുടെ വലിയ തടി ജനാലകൾ ശക്തിയായി തനിയെ തുറക്കപ്പെട്ടു. കാറ്റിന്റെ വന്യതയിൽ ജനൽപ്പാളികൾ ചുവരുകളിൽ തല്ലി തകർന്നു. പുറത്ത്, കോടമഞ്ഞിന്റെ വലിയൊരു പുകപടലം മഠത്തിനുള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. ആ മഞ്ഞിനുള്ളിൽ നിന്ന്, വീണ്ടും ആ ചിലങ്കകളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. ​ ഝൺ... ഝൺ... ഝൺ... ​ ആ ശബ്ദം ആര്യന്റെ കാതുകളിലൂടെ കടന്ന് അവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. അവന്റെ ശരീരം ആ ശബ്ദത്തിനൊപ്പം ചലിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി. അവൻ ഭയത്തോടെയും അതേസമയം വല്ലാത്തൊരു ആകർഷണത്തോടെയും ജനാലയ്ക്കലേക്ക് നോക്കി. ​ ആ കറുത്ത കോടമഞ്ഞിന് നടുവിൽ, ചുവന്ന പട്ടുടുത്ത്, നെറ്റിയിൽ കടുംകുങ്കുമം തൊട്ട ആ പെൺകുട്ടി—ഭദ്ര—നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു! അവളുടെ കാർക്കൂന്തൽ കാറ്റിൽ പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഇരുട്ടിൽ രണ്ട് നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ മഞ്ഞനിറത്തിൽ തിളങ്ങി. അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ വശ്യവും ക്രൂരവുമായ ഒരു ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ നോക്കിയത് കൃത്യമായി കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന ആര്യന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കായിരുന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ അവന്റെ മനസ്സിലെ ഭയമെല്ലാം ഒലിച്ചുപോയി പകരം ഒരു വിചിത്രമായ ശാന്തത പടർന്നു. ​ "ഈശാൻ... എന്റെ ഇരയെ എനിക്ക് വിട്ടുതരൂ... അവന്റെ മേൽ നിനക്കോ നിന്റെ മഠത്തിനോ ഇനി യാതൊരു അവകാശവുമില്ല..." അവളുടെ ശബ്ദം ഒരു കാറ്റായി വന്ന് മഠത്തിനുള്ളിലെ വലിയ തൂണുകളിൽ തല്ലി പ്രതിധ്വനിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ മഠത്തിലെ വലിയ തടിത്തൂണുകളിൽ വിള്ളലുകൾ വീഴാൻ തുടങ്ങി. ​അവൾ പതുക്കെ മഠത്തിൻ്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് കാൽവെച്ചു. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, അവൾ ചവിട്ടുന്നിടത്തെല്ലാം മുറ്റത്തെ കരിമണൽ പെട്ടെന്ന് തിളയ്ക്കുന്ന ചുവന്ന ചോരയായി മാറുന്നത് ആര്യൻ അവിശ്വസനീയതയോടെ നോക്കിക്കണ്ടു! അവൾ ഉമ്മറപ്പടി കടക്കാൻ തുടങ്ങിയതും മഠത്തിന്റെ ചുവരുകളിൽ നിന്ന് പുരാതനമായ മന്ത്രങ്ങൾ ജ്വലിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു വലിയ താന്ത്രിക പ്രതിരോധം മഠത്തിന് ചുറ്റും ഉയർന്നു വന്നു. ​ഭദ്രയുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറി. അവളുടെ മനോഹരമായ മുഖം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു രൂപമായി മാറി. അവളുടെ വിരലുകളിലെ നഖങ്ങൾ നീണ്ടു കൂർത്തതായി വന്നു. ​ "നിന്റെ ഈ ചെറിയ മന്ത്രങ്ങൾക്കൊന്നും എന്നെ തടയാൻ കഴിയില്ല ഈശാൻ! എന്റെ ഭൈരവാഗ്നി അവന്റെ ചോരയിൽ പടർന്നു കഴിഞ്ഞു. അവൻ എന്റേതാണ്!" അവൾ ഉറക്കെ അലറി. ​ ഈശാൻ തൻ്റെ ചെമ്പ് വടി ഇരുട്ടിൽ വീശിക്കൊണ്ട് വിഗ്രഹത്തിന് മുന്നിലേക്ക് നിന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ വായ്‌പ്പാട്ടിൽ നിന്ന് പുരാതനമായ ഭൈരവ സ്തോത്രങ്ങൾ അതിശക്തമായി പുറത്തുവന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ കാടുകത്തുന്ന ഭൈരവാഗ്നി ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൻ്റെ വടി നിലത്ത് ശക്തമായി കുത്തിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ആവാഹന മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലാൻ തുടങ്ങി. ​മഠത്തിനുള്ളിൽ വലിയൊരു ഊർജ്ജയുദ്ധം ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് പകയുടെയും പ്രണയത്തിന്റെയും അഗ്നിയുമായി ഭദ്ര, മറു വശത്ത് പുരാതനമായ കാവൽശക്തിയുമായി മാധവൻ ഈശാൻ. കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന ആര്യന്റെ ശരീരം ആ രണ്ട് ശക്തികളുടെയും നടുവിൽ കിടന്ന് അസാധാരണമായ രീതിയിൽ വായുവിലേക്ക് ഉയരാൻ തുടങ്ങി! അവന്റെ കാലിലെ നീലവെളിച്ചം ഇപ്പോൾ നെഞ്ചിലേക്ക് പടരുകയായിരുന്നു.... തുടരും......❤️☘️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ