☘️❤️ഭൈരവാഗ്നി❤️☘️9 വനയോനി എന്ന നിഗൂഢമായ ഗുഹാമുഖത്തിനുള്ളിൽ, നീലവെളിച്ചമുള്ള യോഗിനിയുടെ സ്പർശനമേറ്റ നിമിഷം ആര്യന്റെ ബോധം പൂർണ്ണമായും നിലച്ചിരുന്നു. ഒരു വലിയ ശൂന്യതയിലേക്ക് അവൻ വീണുപോയി. എന്നാൽ, അവന്റെ ഉപബോധമനസ്സ് നിശ്ചലമായിരുന്നില്ല. കാലത്തിന്റെ അതിരുകൾ ഭേദിച്ച്, അവന്റെ മനസ്സ് മുപ്പതു വർഷങ്ങൾ പുറകോട്ട്—ലണ്ടനിലെ കനത്ത മഞ്ഞുവീഴ്ചയുള്ള ഒരു തണുത്ത രാത്രിയിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു. ​ അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ ഇപ്പോൾ തെളിഞ്ഞു വന്നത് അഗസ്ത്യമലയുടെ വന്യതയായിരുന്നില്ല. പകരം, കറുത്ത ചുവരുകളും ആധുനിക ശാസ്ത്ര സജ്ജീകരണങ്ങളുമുള്ള ലണ്ടനിലെ ഒരു വലിയ ഭൂഗർഭ ലബോറട്ടറിയായിരുന്നു അത്. മേശപ്പുറത്ത് വിചിത്രമായ രാസവസ്തുക്കൾ അടങ്ങിയ ടെസ്റ്റ് ട്യൂബുകളും, സൂക്ഷ്മദർശിനികളും, അക്കാലത്തെ വലിയ കമ്പ്യൂട്ടറുകളും നിരത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. ​ മുറിയിലെ കസേരയിൽ ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നരച്ച മുടിയും, വശ്യമായ എന്നാൽ ക്രൂരത ഒളിപ്പിച്ച കണ്ണുകളുമുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ—അത് വിക്രം റാവു ആയിരുന്നു! ആര്യന്റെ സ്വന്തം മുത്തശ്ശൻ. ​വിക്രം റാവുവിന്റെ കൈകളിൽ നീലേശ്വരത്ത് നിന്ന് അയാൾ മോഷ്ടിച്ച ഭൈരവാഗ്നിയുടെ താളിയോലയുടെ ഒരു ഭാഗം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അയാളുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ അതിനടുത്തായി ഒരു വലിയ സുതാര്യമായ ഗ്ലാസ് പാത്രത്തിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന വിചിത്രമായ ഒരു സസ്യത്തിലായിരുന്നു. കറുത്ത ഇലകളും, ആ ഇലകളുടെ ഞരമ്പുകളിൽ നിന്ന് നീലനിറത്തിലുള്ള ഒരു ദ്രാവകം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നതുമായ ഒരു സസ്യം! അഗസ്ത്യമലയിലെ നീലാച്ചതുപ്പിൽ ആര്യൻ കണ്ട അതേ നീലവിഷത്തിന്റെ ഉത്ഭവം ആ സസ്യത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു. ​ "ശാസ്ത്രത്തിന് മരണത്തെ തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നാണ് ഭദ്ര പറഞ്ഞത്," വിക്രം റാവു തന്റെ ലണ്ടൻ ഉച്ചാരണത്തിൽ സ്വയം മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് ക്രൂരമായി ചിരിച്ചു. "പക്ഷേ, ഈ നീലേശ്വരത്തെ 'നീലരക്തം' ഉപയോഗിച്ച് മനുഷ്യ ശരീരത്തിലെ കോശങ്ങളുടെ പ്രായമാകൽ പ്രക്രിയ എനിക്ക് തടയാൻ കഴിയും. ഭൈരവാഗ്നിയുടെ പകുതി വിദ്യ എന്റെ കൈയിലുണ്ട്. ഭദ്ര എന്നെ വിശ്വസിച്ച് തന്ന ഈ സസ്യത്തിന്റെ ഡി.എൻ.എ മാറ്റിയെഴുതിയാൽ, ലണ്ടനിലെ ഏറ്റവും വലിയ മരുന്ന് കമ്പനി എന്റെ കാൽക്കീഴിലാകും!" ​ ആര്യൻ ഒരു നിഴൽ പോലെ ആ മുറിയിൽ നിന്ന് എല്ലാം കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിക്രം റാവു ഒരു വലിയ ഇൻജക്ഷൻ സിറിഞ്ചിലേക്ക് ആ സസ്യത്തിൽ നിന്നുള്ള നീല ദ്രാവകം എടുത്തു. എന്നിട്ട്, അയാൾ അത് തന്റെ സ്വന്തം രക്തക്കുഴലുകളിലേക്ക് കുത്തിവെക്കാൻ തുടങ്ങി. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സ്വാർത്ഥത തലയ്ക്ക് പിടിച്ച ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഭ്രാന്തമായ പരീക്ഷണമായിരുന്നു അത്. ​ എന്നാൽ, ആ നീല ദ്രാവകം ശരീരത്തിൽ ചെന്ന നിമിഷം വിക്രം റാവുവിന്റെ മുഖം വേദനകൊണ്ട് വികൃതമായി. അയാളുടെ രക്തക്കുഴലുകൾ ചർമ്മത്തിന് മുകളിലേക്ക് നീലനിറത്തിൽ തടിച്ചുകൂടി. അയാൾ തറയിലേക്ക് വീണു പിടഞ്ഞു. നീലേശ്വരത്തെ പൂജാവിധികളും താന്ത്രിക മന്ത്രങ്ങളും ജപിക്കാതെ ആ സസ്യത്തിന്റെ നീര് ശരീരത്തിൽ ചെന്നാൽ അത് അമൃതാവില്ല, മറിച്ച് വംശങ്ങളെ മുഴുവൻ നശിപ്പിക്കുന്ന മാരകമായ വിഷമായി മാറുമെന്ന സത്യം വിക്രം റാവു വൈകിയാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ​"ഇല്ല... ഇത് എന്നെ കൊല്ലുകയാണ്! ഭദ്ര... അവൾ എന്നെ ശപിച്ചിരിക്കുന്നു! എന്റെ വംശത്തിൽ ജനിക്കുന്ന അടുത്ത പുരുഷന്റെ ചോരയിലേക്ക് ഈ വിഷം പടരും... അവൻ നീലേശ്വരത്ത് തിരിച്ചെത്താതെ ഈ വിഷം മാറില്ല!" വിക്രം റാവുവിന്റെ അവസാനത്തെ ദയനീയമായ നിലവിളി ആ ലണ്ടൻ ലാബിൽ ​"ആര്യാ... ഉണരൂ...!" മാധവൻ ഈശാന്റെ കനത്ത ശബ്ദം കേട്ടാണ് ആര്യൻ ദർശനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഞെട്ടി ഉണർന്നത്. അവൻ കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ വിയർത്തു കുളിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വനയോനി ഗുഹയിലെ വെളുത്ത വെളിച്ചം അവന്റെ കണ്ണുകളെ അലോസരപ്പെടുത്തി. അവന്റെ വലതുകാലിലേക്ക് നോക്കിയ അവൻ ഭയന്നുപോയി; നീലവിഷം ഇപ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് പടർന്നുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ​അവന് മുന്നിൽ ആ നീലക്കണ്ണുകളുള്ള അഘോരി യോഗിനി ശാന്തമായി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​ "നീ കണ്ട കാഴ്ചകൾ സത്യമാണ് ആര്യൻ," യോഗിനി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. "നിന്റെ മുത്തശ്ശൻ വിക്രം റാവു ഈ കാടിനോട് ചെയ്തത് വെറുമൊരു മോഷണമല്ല. പ്രകൃതിയുടെ ജീവകോശങ്ങളെയാണ് അയാൾ ലണ്ടനിലെ ലാബിൽ വച്ച് വികൃതമാക്കിയത്. ഭദ്രയുടെ ആത്മാവ് നിന്നെ വേട്ടയാടുന്നത് അവളുടെ മാത്രം പ്രതികാരമല്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയുടെ സമതുലിതാവസ്ഥ തെറ്റിച്ചതിനുള്ള ശിക്ഷയാണ്. നിന്റെ ചോരയിൽ ആ നീലവിഷത്തിന്റെ ഘടകങ്ങളുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് നീ കാട്ടിലേക്ക് വന്ന നിമിഷം ഭദ്രയുടെ ശക്തി ഇരട്ടിയായത്." ​ ആര്യൻ തന്റെ തലയ്ക്ക് കൈകൊടുത്തു. ഒരു സയൻസ് റിസർച്ചർ എന്ന നിലയിൽ അവന് കാര്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായി. വിക്രം റാവു ചെയ്ത ആ മാരകമായ ബയോ-കെമിക്കൽ പരീക്ഷണം ഒരു താന്ത്രിക ശാപമായി മാറി തന്റെ ജീനുകളിലൂടെ തന്നിലേക്ക് പകർന്നിരിക്കുകയാണ്. ഇതിന് ശാസ്ത്രീയമായ ഒരു മരുന്നില്ല, പകരം നീലേശ്വരത്തെ ആ പഴയ താന്ത്രിക പൂജാവിധികൾക്ക് മാത്രമേ ഈ വിഷത്തെ മാറ്റാൻ കഴിയൂ. ​ "മാതാജി... അപ്പോൾ ഈ വിഷം മാറാൻ ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? ഭദ്ര ഈ ഗുഹയുടെ വാതിൽക്കൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. എനിക്ക് സമയമില്ല," ആര്യൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് എഴുന്നേറ്റ് നിന്ന് ചോദിച്ചു. ​ "വിക്രം റാവു ലണ്ടനിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയ ഡയറിയുടെ അവസാന താളുകളിൽ അവൻ ഒരു രാസസമവാക്യം എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്," യോഗിനി ചുവരിലെ ഒരു രഹസ്യ അറയിലേക്ക് ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു. "അവൻ മോഷ്ടിച്ച ഭൈരവാഗ്നിയുടെ പകുതി വിദ്യ ആ സമവാക്യത്തിലാണ് ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. നിന്റെ കൈയിലുള്ള താളിയോലയിലെ താന്ത്രിക വരികളും, ആ ലണ്ടൻ ഡയറിയിലെ ശാസ്ത്ര വരികളും ഒന്നിച്ച് ചേരുമ്പോൾ മാത്രമേ ഭൈരവാഗ്നിയുടെ പൂർണ്ണരൂപം ഉണ്ടാകൂ. അത് നീലേശ്വരത്തെ ഭൈരവ വിഗ്രഹത്തിന് മുന്നിൽ വച്ച് ഭദ്രയ്ക്ക് സമർപ്പിച്ചാൽ അവൾ ശാന്തയാകും. നിന്റെ ശരീരത്തിലെ വിഷം പ്രകൃതി തിരികെ എടുക്കും." ​"പക്ഷേ, ആ ഡയറി ലണ്ടനിലാണല്ലോ... ഞാൻ എങ്ങനെ അത് ഇപ്പോൾ എടുക്കും?" ആര്യൻ നിരാശയോടെ ചോദിച്ചു. ​ "അത് ലണ്ടനിലല്ല ആര്യൻ," മാധവൻ ഈശാൻ മുന്നോട്ട് വന്ന് പറഞ്ഞു. "നിന്റെ മുത്തശ്ശന്റെ മരണശേഷം ആ ഡയറി ഇന്ത്യയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയിട്ടുണ്ട്. നിന്നെ ഈ പ്രൊജക്റ്റിനായി അഗസ്ത്യമലയിലേക്ക് അയച്ച നിന്റെ റിസർച്ച് ഗൈഡ് പ്രൊഫസറുടെ കൈയിലാണ് ഇപ്പോൾ ആ ഡയറി ഉള്ളത്! അയാൾ നിന്നെ ഒരു ഇരയായി ഇങ്ങോട്ട് അയച്ചതാണ്. നീ നീലേശ്വരത്തെ പാതകൾ അനാവരണം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഡയറിയുമായി വന്ന് ആ നിഗൂഢ സസ്യങ്ങൾ കൈക്കലാക്കുകയാണ് അയാളുടെ ലക്ഷ്യം!" ​ഈശാന്റെ വെളിപ്പെടുത്തൽ ആര്യനെ വീണ്ടും ഞെട്ടിച്ചു. തന്റെ ഗൈഡ് തന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നു! താൻ അഗസ്ത്യമലയിലേക്ക് വന്നത് വെറുമൊരു യാദൃശ്ചികതയല്ല, മറിച്ച് വലിയൊരു ചതിയുടെ ഭാഗമായാണ്. ​പെട്ടെന്ന്, വനയോനി ഗുഹയുടെ മുകൾഭാഗം ശക്തമായി കുലുങ്ങാൻ തുടങ്ങി. പുറത്തുനിന്നുള്ള താന്ത്രിക പ്രതിരോധ വലയങ്ങൾ ഓരോന്നായി തകരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ​ ചര... ചര... കിലുക്കാം...! ​ ഭദ്ര വനയോനിയുടെ പ്രകൃതിദത്ത കവാടം തകർത്ത് അകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ വെളുത്ത പ്രകാശസസ്യങ്ങൾ ഭയം കൊണ്ട് ചുവപ്പുനിറമായി മാറാൻ തുടങ്ങി. അന്തരീക്ഷത്തിൽ കറുത്ത കോടമഞ്ഞ് വീണ്ടും പടർന്നുപിടിച്ചു. ​ "ഈശാൻ... യോഗിനി... നിങ്ങൾക്കൊന്നും എന്റെ ഇരയെ എന്നിൽ നിന്ന് മാറ്റാൻ കഴിയില്ല! വിക്രം റാവുവിന്റെ ചോര ഞാൻ ഇവിടെ വച്ച് കുടിച്ചുതീർക്കും!" ഭദ്രയുടെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദം ഗുഹയുടെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി വലിയ പ്രകമ്പനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. ​ഗുഹയുടെ ഉൾഭാഗത്തെ കരിങ്കല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ ചുവന്ന പട്ടുടുത്ത ഭദ്ര തെളിഞ്ഞു വന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് കനലുകൾ പോലെ ജ്വലിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ നഖങ്ങൾ മുൻപത്തേക്കാൾ നീളം കൂടിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ കൈകൾ ആര്യന് നേരെ വീശിയപ്പോൾ, ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലെ കല്ലുകൾ വലിയ വേഗതയിൽ ആര്യന് നേരെ പാഞ്ഞുവന്നു. ​ മാധവൻ ഈശാൻ തന്റെ ചെമ്പ് വടിയുമായി മുന്നോട്ട് ചാടി ആ കല്ലുകളെ തടഞ്ഞുനിർത്തിയെങ്കിലും, ഭദ്രയുടെ ശക്തി ഇപ്പോൾ അമാനുഷികമായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ ആഭിചാര വിദ്യയാൽ ഈശാനെ വായുവിലേക്ക് ഉയർത്തി ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു. ഈശാൻ കല്ലുകളിൽ തട്ടി താഴേക്ക് വീണു. ​ "ആര്യാ... നിൽക്കരുത്! ഗുഹയുടെ പിൻഭാഗത്തുകൂടി നീലേശ്വരത്തെ മലമുകളിലേക്ക് ഓടൂ! ഞാൻ ഇവളെ തടയാം!" അഘോരി യോഗിനി തന്റെ കൈയിലെ വിചിത്രമായ ഒരു ഭസ്മം വായുവിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. ​ആ ഭസ്മം വായുവിൽ ഉയർന്നപ്പോൾ ഒരു വലിയ അഗ്നിമതിൽ ഭദ്രയ്ക്കും ആര്യനും നടുവിൽ രൂപപ്പെട്ടു. ഭദ്രയ്ക്ക് ആ അഗ്നി ഭേദിച്ച് മുന്നോട്ട് വരാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ അലറിവിളിച്ചു. ​ആര്യൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ, തന്റെ കൈയിലെ താളിയോലയും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് യോഗിനി കാണിച്ചുതന്ന ഇരുണ്ട രഹസ്യപ്പാതയിലൂടെ മുന്നോട്ട് ഓടി. അവന്റെ കാലുകൾ മരവിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, മരണഭയവും ചതിക്കപ്പെട്ട അവസ്ഥയും അവനെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചു. ​ഗുഹയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് കടന്ന ആര്യൻ കണ്ടത് പുലർച്ചെയുടെ വെളിച്ചം വീഴാൻ തുടങ്ങുന്ന അഗസ്ത്യമലയുടെ മുകൾഭാഗമാണ്. ദൂരെ, മൂടൽമഞ്ഞിനിടയിൽ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള നീലേശ്വരത്തെ ആ നിഗൂഢ ഭൈരവ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഗോപുരം ദൃശ്യമായിരുന്നു! പക്ഷേ, ആ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ കവാടത്തിൽ ഒരാൾ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ​കൈയിൽ ഒരു തോക്കും, വിക്രം റാവുവിന്റെ ആ പഴയ കറുത്ത ഡയറിയുമായി നിൽക്കുന്ന അവന്റെ റിസർച്ച് ഗൈഡ് പ്രൊഫസർ! തുടരും........❤️☘️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📖 കുട്ടി കഥകൾ