🧟 പ്രേതകഥകൾ!

അപരിചിത "കാണുന്നതെല്ലാം സത്യമല്ല... വിശ്വസിക്കുന്നതെല്ലാം മിഥ്യയുമല്ല." ⚠️ ശ്രദ്ധിക്കുക: ഈ കഥയും ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളും സംഭവങ്ങളും എല്ലാം സാങ്കൽപ്പികമാണ്. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ മരിച്ചവരോ ആയ ഏതെങ്കിലും വ്യക്തികളുമായോ സ്ഥാപനങ്ങളുമായോ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല. "ഒരു കോളേജ്... ഒരു ഹോസ്റ്റൽ... നാല് സുഹൃത്തുക്കൾ... പക്ഷേ... അവർ അറിയാതെ അവരുടെ കൂടെ... മറ്റൊരാളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നോ... അതോ... അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും മായാത്ത ഒരു 'അപരിചിത' സാന്നിധ്യമായിരുന്നോ... സത്യം കണ്ടെത്താൻ അവർ തിരഞ്ഞ ഓരോ ഉത്തരവും... അവരെ കൂടുതൽ ഇരുട്ടിലേക്കാണ് നയിച്ചത്. ഇത് ഒരു പ്രണയകഥയല്ല... ഇത് വെറും ഒരു ഭൂതകഥയുമല്ല... ഓരോ ഭാഗവും ഒരു ചോദ്യമായിരിക്കും... ഉത്തരം... അവസാന ഭാഗത്തിൽ മാത്രം..! ആ യാത്രയ്ക്ക് നിങ്ങൾ തയ്യാറാണോ...? 🖤 PART 1 ആരംഭിക്കുന്നു... അലീന... കോട്ടയം ജില്ലയിലെ ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടി. ചെറുപ്പം മുതൽ അവളുടെ ഒരേയൊരു സ്വപ്നം... അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കഷ്ടപ്പാടുകൾ മാറ്റണം. അതിന് നന്നായി പഠിക്കണം നല്ല ജോലി വാങ്ങണം. അതുകൊണ്ടാണ് അത്ര താല്പര്യം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ട് കൂടി അവൾ നഴ്സിംഗ് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. "ഒരു നല്ല Nurse ആകണം..." അച്ഛനേം അമ്മയേം പോന്നു പോലെ നോക്കണം അതായിരുന്നു അവളുടെ ലക്ഷ്യം. അച്ഛൻ ഒരു ചെറിയ കട നടത്തി കുടുംബം നോക്കുന്നു. അമ്മ തുന്നൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. അവരുടെ കഷ്ടപ്പാട് കണ്ടാണ് അലീന വളർന്നത്. "ഞാൻ പഠിച്ച് ജോലി വാങ്ങും... അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഇനി കഷ്ടപ്പെടാൻ വിടില്ല..." അതാണ് അവളുടെ ഓരോ ദിവസത്തെയും പ്രാർത്ഥന തന്നെ. ഒടുവിൽ അവൾക്ക് ഒരു Nursing കോളേജിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടി. പക്ഷേ... ആ കോളേജ് വീട്ടിൽ നിന്ന് നൂറുകണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെയായിരുന്നു. വീട്ടിൽ നിന്ന് ആദ്യമായി മാറി നിൽക്കേണ്ടി വന്ന ദിവസം... അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അച്ഛൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും... ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ വിഷമം വ്യക്തമായിരുന്നു. ബസിൽ കയറുന്നതിന് മുമ്പ് അമ്മ അവളുടെ കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ കുരിശ് കൊടുത്തു. "ഇത് എപ്പോഴും കൂടെ വയ്ക്കണം..." അലീന ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അത് ബാഗിൽ സൂക്ഷിച്ചു. "അമ്മേ... ഞാൻ കുഞ്ഞൊന്നുമല്ല..." അവൾ യാത്ര തിരിച്ചു. പുതിയ നഗരം... പുതിയ മനുഷ്യർ ... പുതിയ ജീവിതം... ഹോസ്റ്റലിലെ Room No. 217.മനസ്സിൽ ഒരുപാട് അധികം ആശങ്കകളുമായ് അവൾ ആ വാതിൽ തുറന്നു. അവിടെ അവളെ കൂടാതെ മൂന്ന് പെൺകുട്ടികൾ കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യം പരിചയപ്പെട്ടത് ഒരു വായാടിയെ ആയിരുന്നു ചിരിച്ചും കളിച്ചും നടക്കുന്ന ഒരു കുട്ടി അനന്യ. പിന്നെ എപ്പോഴും പുസ്തകവുമായി നടക്കുന്ന മീര. അവസാനം... വളരെ കുറച്ച് മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന നന്ദന. ആദ്യ ദിവസം തന്നെ അവർ നാലുപേരും നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി മാറി. (തുടരും...) #📔 കഥ #📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ

#📔 കഥ #🍿എന്റർടൈൻമെന്റ് എക്സ്പ്രസ് #📚 General knowledge & Facts #📚 General knowledge & Facts #🛕Interesting facts #🧟 പ്രേതകഥകൾ!

#📙 നോവൽ #🧟 പ്രേതകഥകൾ! #✍ തുടർക്കഥ #📔 കഥ #✍️ വട്ടെഴുത്തുകൾ ഡൗ ഹിൽ -Chapter 2 - The Key Of Loop ( Zero Logic കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കല്പികം. മരിച്ചവരോ മരിക്കാൻ പോകുന്നവരോ ആയി സാമ്യം തോന്നിയാൽ യാദൃശ്ചികം മാത്രം) ……………………………………. കുറുസിയോങ്ങിലെ ഡൗ ഹിൽ കാടുകളിൽ മൂടൽമഞ്ഞ് ഒരു ശവക്കച്ചപോലെ വീണുകിടക്കുകയായിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ പൈൻ മരങ്ങളുടെ ഗന്ധത്തിന് പകരം, കാലപ്പഴക്കം ചെന്ന ചോരയുടെയും ചീഞ്ഞ ഇലകളുടെയും മനംപിരട്ടുന്ന ഒരു നാറ്റം തളംകെട്ടി നിന്നു. മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുപ്പിൽ വേണുപിള്ള തീപ്പൊരിയുണ്ടാക്കാൻ കല്ലുകൾ കൂട്ടിമുട്ടിച്ച് പല്ലുകടിച്ചു. "ഈ ബിജുവിന് വയനാട് പോരെങ്കിൽ വല്ല വാഗമണ്ണും പോരാഞ്ഞോ? ഇവിടെ നമ്മളെ കൊണ്ട് വന്ന് തണുപ്പിച്ചു കൊല്ലാറായല്ലോ!" ആദർഷ് ഡിഎസ്എൽആർ ക്യാമറയുടെ ലെൻസ് തുടച്ചുകൊണ്ട് പതിവുപോലെ പറഞ്ഞു, "നിങ്ങൾ മിണ്ടാതിരിക്ക് വേണുച്ചേട്ടാ... ഇത് ഹൊറർ വൈബ് ഉള്ള ബെസ്റ്റ് സ്പോട്ട് ആണ്. ഇവിടുത്തെ തലയില്ലാത്ത ആൺകുട്ടിയുടെ കഥ കേട്ടിട്ടില്ലേ?" ഗീത പതിവുപോലെ ചെവി പൊത്താൻ കൈകൾ ഉയർത്തി. പക്ഷേ, ബിജു ജോണിന്റെ ശ്രദ്ധ പോയത് അവരുടെ വാക്കുകളിലേക്കല്ല, മറിച്ച് തന്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയ ഒരു കൊച്ചു സംഭവത്തിലേക്കാണ്. ഒരു കറുത്ത കാക്ക മരച്ചില്ലയിൽ വന്നിരുന്ന് കൃത്യം മൂന്ന് തവണ ചിറകടിച്ചു; തൊട്ടുപിന്നാലെ വേണുപിള്ളയുടെ കൈയിലെ തീപ്പന്തത്തിൽ നിന്ന് തെറിച്ച ഒരു തീപ്പൊരി കൃത്യമായി സജിത്തിന്റെ ഇടതുകാലിലെ ഷൂസിൽ വീണ് ഒരു തരി പുക ഉയർന്നു. ബിജുവിന്റെ തലച്ചോറിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു ഷോക്കടിച്ചതുപോലെ തോന്നി. ഇത് ഞാൻ മുൻപ് കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ...* അവൻ കയ്യിലെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. സെക്കൻഡ് സൂചി 11:15-ൽ എത്തിയപ്പോൾ ഒരൊറ്റ അനക്കവുമില്ലാതെ വിറച്ചുനിന്നു. അടുത്ത സെക്കൻഡിൽ ആകാശത്തുനിന്ന് വീണ ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളി ബിജുവിന്റെ വലതുകണ്ണിലേക്ക് തെറിച്ചു. അതേ നിമിഷം, സജിത് തന്റെ ജാക്കറ്റിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് പഴയൊരു സിഗരറ്റ് ലൈറ്റർ തപ്പിയെടുത്ത് അബദ്ധത്തിൽ തറയിലിട്ടു. "ഡാ സജിത്തേ..." ബിജു വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു, "നീയിപ്പോൾ ലൈറ്റർ താഴെയിട്ടത് നോക്കി നിസാർ പറയും 'നോക്കി നിക്കടാ തെണ്ടീ' എന്ന്... അത് കഴിഞ്ഞ് സന്ധ്യ 'എനിക്ക് തലകറങ്ങുന്നു' എന്ന് പറഞ്ഞ് ഇരിക്കും..." ബിജു പറഞ്ഞുതീരും മുൻപേ നിസാർ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് പറഞ്ഞു, "നോക്കി നിക്കടാ തെണ്ടീ!" തൊട്ടുപിന്നാലെ സന്ധ്യ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ച് നിലത്തിരുന്നു, "എനിക്ക് തലകറങ്ങുന്നു..." എല്ലാവരുടെയും ചലനങ്ങൾ ബിജുവിന് ഒരു സ്ലോമോഷൻ സിനിമ പോലെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. അതൊരു സാധാരണ ഡെഷാവു ആയിരുന്നില്ല. പെട്ടെന്ന് ബിജുവിന്റെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ ഭീകരമായൊരു കൊളുത്തിപ്പിടുത്തം ഉണ്ടായി. അവൻ തല തല്ലിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് നിലത്തേക്ക് വീണു! തലച്ചോറിന്റെ ഞരമ്പുകളിൽ ആരോ ഡിജിറ്റൽ കോഡുകൾ ടൈപ്പ് ചെയ്യുന്നതുപോലെ ഒരു ഇരമ്പൽ. കഴിഞ്ഞ ലൂപ്പുകളിൽ സംഭവിച്ച ഓരോ അധ്യായങ്ങളും ഒരു പ്രൊജക്ടർ പോലെ അവന്റെ കൺമുന്നിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു: ആദ്യം അവർ കാട്ടിൽ വഴിതെറ്റുന്നു... സജിതിന് വിബിന്റെ ഡയറി പേപ്പർ കിട്ടുന്നു... 1989-ലേക്ക് ടൈം ട്രാവൽ ചെയ്യുന്നു... വിബിൻ എന്ന എഴുത്തുകാരൻ അശരീരിയായി വരുന്നു... വേണുപിള്ള മരക്കഷണം കൊണ്ട് അടിക്കുന്നു... പേപ്പർ കത്തിക്കുന്നു... ആകാശത്ത് 'NO END' എന്ന് തെളിയുന്നു... വീണ്ടും ഇതേ തണുപ്പിലേക്ക് ക്യാമ്പ് റീസ്റ്റാർട്ട് ആകുന്നു!* തലച്ചോറിലെ മെമ്മറി ബ്ലോക്കുകൾ പൂർണ്ണമായി അൺലോക്ക് ആയതോടെ ബിജു കിതച്ചുകൊണ്ട് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഭയം കൊണ്ടും അമ്പരപ്പ് കൊണ്ടും ചുവന്നിരുന്നു. "ബിജൂ... എന്താടാ നിനക്ക്?" സജിത് കയ്യിലെ കുപ്പി മറന്ന് ഓടിയെത്തി. "ഡാ !" ബിജു അലറി. "നമ്മൾ ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ പ്ലോട്ടിൽ പെട്ട് കറങ്ങുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളാണ്! ഇതൊരു ലൂപ്പാണ്... കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ ഇത് 151-ാമത്തെ റീസ്റ്റാർട്ട് ആണ്!" "ഇവനെന്താ കൂടിയ എന്തോ വലിച്ചു കേറ്റിയോ അതോ വട്ടായോ?" നിസാർ നെറ്റി ചുളിച്ചു. "എനിക്ക് വട്ടല്ലടാ!" ബിജു സജിത്തിന്റെ ജാക്കറ്റിന്റെ ഉള്ളിലെ രഹസ്യ പോക്കറ്റിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി, "നിന്റെ ആ പോക്കറ്റിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു കഷ്ണം നോട്ട്ബുക്ക് പേപ്പർ കാണും! അതിൽ വിബിൻ പി മേനോൻ എന്ന പേരും, 'കഥാപാത്രങ്ങൾ മരണത്തിലേക്ക് നടക്കുന്നു' എന്ന ആദ്യ വരിയും കാണും... തപ്പിയെടുത്തു നോക്കെടാ!" സജിത് പേടിയോടെ പോക്കറ്റിൽ കൈയിട്ടു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ അവൻ ഒരു മഞ്ഞക്കടലാസ് പുറത്തെടുത്തു. ബിജു പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ അതിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു: (കഥാപാത്രങ്ങൾ മരണത്തിലേക്ക് നടക്കുന്നു - വിബിൻ പി മേനോൻ) എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തെ ചോര വറ്റി. "ഇതെങ്ങനെ നിനക്കറിയാം ബിജൂ?" വേണുപിള്ള ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു. "അറിയില്ല പക്ഷെ ഒന്നുറപ്പ്!" ബിജു ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പല്ലുകടിച്ചു. "നമ്മൾ ആ ഡയറി കത്തിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. ശുഭം എന്ന് എഴുതാതെ കത്തിച്ചതുകൊണ്ട് ആ സൈക്കോ റൈറ്റർ നമ്മളെ ഈ ഡൗ ഹില്ലിലെ ലൂപ്പിലിട്ട് അനന്തമായി കൊല്ലുകയാണ്!" അപ്പോഴേക്കും കാട്ടിൽ കാറ്റ് ഭീകരമായി ആഞ്ഞുവീശി. മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പുകപടലങ്ങൾ കൂടിച്ചേർന്ന് ഒരു ഭീമാകാരമായ മുഖമായി ആകാശത്ത് വിരിഞ്ഞു. കാറ്റിൽ ആ അശരീരി അലറിവിളിച്ചു: "ഹാ... ഹാ... ഹാ! കൊള്ളാമല്ലോ ബിജു ജോൺ! നീ ലൂപ്പിന്റെ രഹസ്യം കണ്ടുപിടിച്ചല്ലേ? പക്ഷേ ഓർമ്മയുണ്ടെങ്കിലും എന്റെ ഈ പ്ലോട്ടിൽ നിന്ന് നിനക്ക് രക്ഷപ്പെടാനാകില്ലടാ ! നിന്റെ ക്ലൈമാക്സ് ഞാൻ തീരുമാനിക്കും!" "എടോ സൈക്കോ തെണ്ടി!" ബിജു ആകാശത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി വെല്ലുവിളിച്ചു . "നിന്റെ കൈയിൽ ഇപ്പോൾ പേനയും ലാപ്ടോപ്പും ഇല്ല! നീ അശരീരി ആയി കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞത് നിന്റെ വലിയ മിസ്റ്റേക്ക് ആണ്!" "എന്താ ബിജൂ നിന്റെ പ്ലാൻ?" വേണുപിള്ള ചോദിച്ചു. "വേണുച്ചേട്ടാ, അവൻ നമ്മളെ വെച്ച് കഥയെഴുതിയെങ്കിൽ, ഇനി നമ്മൾ ഇവിടുത്തെ കഥ തിരുത്തിയെഴുതും! ഇവൻ നമ്മളെ 1989-ൽ ഇട്ട സ്ഥിതിക്ക്, 2026-ലെ ടെക്നോളജിയും ലോജിക് ഇല്ലാത്ത ട്വിസ്റ്റും ഇവന്റെ കഥക്ക് താങ്ങില്ല!" ബിജു തിരിഞ്ഞുനിന്ന് അലറി, "സജിത്തേ, നിസാറേ... നിങ്ങളുടെ കയ്യിലെ ആ നിലമ്പൂർ സാധനം എടുക്ക്! സന്ധ്യേ, സിജീ.ലൈലെ.. ഐഫോണിന്റെ ഫ്ലാഷ്‌ലൈറ്റ് ഏറ്റവും ഉയർന്ന പവറിലിട്ട് ആകാശത്തേക്ക് അടിക്ക്!" "എന്തിനാടാ?" സജിത് കുപ്പിയുമായി മുന്നോട്ട് വന്നു. "ഈ കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന വിബിൻ വെറും ഈർപ്പവും പുകയുമാണ്! അവന്റെ ഈഗോയാണ് ഈ കാറ്റായി അടിക്കുന്നത്!" ബിജു പറഞ്ഞു. "ആൽക്കഹോളും തീയും വെളിച്ചവും കൂടിച്ചേർത്ത് നമ്മൾ ഈ കാട്ടിലെ പുക മൊത്തം കത്തിച്ച് അവന്റെ പ്ലോട്ട് ബ്രേക്ക് ചെയ്യും!" നിസാർ മദ്യക്കുപ്പി വായുവിൽ സ്പ്രേ ചെയ്ത് തീപ്പന്തം അതിലേക്ക് കാട്ടി. ഒപ്പം ഐഫോണുകളുടെ ബ്ലൈൻഡിംഗ് ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റുകൾ മൂടൽമഞ്ഞിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. തീയും വെളിച്ചവും അടിച്ചുകയറിയപ്പോൾ കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുനിന്ന വിബിന്റെ ശബ്ദം വേദനയോടെ നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി: "അയ്യോ... എന്റെ ഭാവന ഉരുകുന്നു! എന്റെ പ്ലോട്ട് പൊളിയുന്നു! സീൻ ബ്രേക്ക് ആകുന്നു!" "വേണുച്ചേട്ടാ... ഇപ്പോൾ!" ബിജു അലറി. വേണുപിള്ള തറയിൽ കിടന്ന കരിഞ്ഞ ഒരു മരക്കഷണം എടുത്ത് അടുത്തുള്ള വലിയ പാറയിലേക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു. കരിഞ്ഞ കരി കൊണ്ട് പാറപ്പുറത്ത് വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ ആഞ്ഞെഴുതി: "ശുഭം (THE END) ഒരു വലിയ സ്ഫോടന ശബ്ദത്തോടെ ആകാശത്തെ ചുവന്ന 'NO END' എന്ന അക്ഷരങ്ങൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. ഡിജിറ്റൽ ക്ലോക്കിന്റെ ടാക്കിംഗ് ശബ്ദം നിന്നു. മൂടൽമഞ്ഞ് പൂർണ്ണമായി വഴിമാറി. ……… സൂര്യന്റെ ഇളംവെയിൽ മുഖത്തടിച്ചപ്പോൾ ബിജു കണ്ണുതുറന്നു. ഡൗ ഹില്ലിലെ ആ ഭീകരമായ തണുപ്പും ചീഞ്ഞ നാറ്റവും അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു. പകരം കൺമുന്നിൽ കണ്ടത് പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ പുൽത്തകിടിയും ചുറ്റും തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങളും! ദൂരെ ഒരു ബോർഡിൽ എഴുതിവെച്ചിരിക്കുന്നു: *'വെൽക്കം ടു വയനാട് റിസോർട്ട് & സ്പാ'*. ഫോൺ എടുത്തുനോക്കിയപ്പോൾ 5G ഫുൾ റേഞ്ച്! സമയം രാവിലെ 7:00 മണി. ഗീത അന്തംവിട്ട് ചുറ്റും നോക്കി, "അല്ല ബിജൂ... നമ്മൾ ഡൗ ഹില്ലിലെ ലൂപ്പിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടാൽ നേരെ നാട്ടിൽ സ്വന്തം വീട്ടിലല്ലേ എത്തേണ്ടത്? നമ്മളെന്താ വയനാട്ടിൽ?" "അതെടാ..." വേണുപിള്ള ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ തപ്പി വീട്ടുതാക്കോൽ എടുത്തുവെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "തൃശ്ശൂരിലെ എന്റെ വീട്ടിൽ പോയി ഒന്ന് കുളിച്ചു കിടന്നുറങ്ങാം എന്ന് കരുതിയതാ... നമ്മളെന്തിനാ ഈ വയനാട്ടിൽ വന്നിറങ്ങിയത്?" "ഒരു മിനിറ്റ്..." ബിജുവിന്റെ മുഖത്തെ ആശ്വാസം പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞു. അവൻ വേഗത്തിൽ റിസോർട്ടിന്റെ റിസപ്ഷൻ കൗണ്ടറിലേക്ക് നടന്നു. അവിടുത്തെ ഗ്ലാസ് ടേബിളിൽ ഒരു പുതിയ ലെതർ നോട്ട്പാഡും വിലകൂടിയ ഒരു പേനയും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അതിലെ ആദ്യ പേജിൽ നീല മഷിയിൽ വൃത്തിയായി എഴുതിയിരുന്നു: *(ഡൗ ഹില്ലിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടെന്ന് അവർ വെറുതെ കരുതി...ഒരു ചെറിയ ട്വിസ്റ്റ്‌ പാർട്ട് 2: വയനാട് വൈബ് ഇവിടെ ആരംഭിക്കുന്നു - രചന: വിബിൻ പി മേനോൻ)* ബിജുവിന്റെ കയ്യിലെ ചായക്കപ്പ് തറയിൽ വീണ് ചിതറി. വേണുപിള്ള തലയിൽ കൈവെച്ച് കൗണ്ടറിന് മുന്നിലിരുന്നു, "എന്റെ ദൈവമേ... ആ തെണ്ടി നമ്മളെ വീട്ടിൽ വിടാതെ അടുത്ത ലൊക്കേഷനിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചുകൊണ്ട് വന്നതാണല്ലേടാ? ബിജൂ!" ....... "തുടരും... തീർച്ചയായും തുടരും!"